ଅଥ ପର୍ଵତରାଜୋ ଽସୌ ହିମଵାନ୍ ଧ୍ଯାନକୋଵିଦଃ ଦୁହିତୁର୍ ଦେଵଦେଵେନ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଦ୍ ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତମ୍
ତାପରେ ପାହାଡ଼ର ରାଜା ହିମାଚଳ, ଧ୍ୟାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜାଣିଲେ ଯେ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ତାଙ୍କ ଝିଅ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଭାବେ ହୋଇଛି, ଏହି ଅନୁଯାୟୀ କାମ କଲେ।
ଜାନନ୍ନ୍ ଅପି ମହାଶୈଲଃ ସମଯାରକ୍ଷଣେପ୍ସଯା ସ୍ଵଯଂଵରଂ ତତୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ସର୍ଵଲୋକେଷ୍ଵ୍ ଅଘୋଷଯତ୍
ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚୁକ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବର ଘୋଷଣା କଲେ।
ଦେଵଦାନଵସିଦ୍ଧାନାଂ ସର୍ଵଲୋକନିଵାସିନାମ୍ ଵୃଣୁଯାତ୍ ପରମେଶାନଂ ସମକ୍ଷଂ ଯଦି ମେ ସୁତା
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯଦି ମୋର ଝିଅ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ପ୍ରକାଶ୍ୟରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବାଛିପାରନ୍ତୁ।
ତଦ୍ ଏଵ ସୁକୃତଂ ଶ୍ଲାଘ୍ଯଂ ମମାଭ୍ଯୁଦଯସଂମତମ୍ ଇତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଃ କୃତ୍ଵା ହୃଦି ମହେଶ୍ଵରମ୍
‘ଏହି ମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ, ଏହା ମୋର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ’ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ମନରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧାରଣ କଲେ।
ଆବ୍ରହ୍ମକେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରସତ୍ତମଃ କୃତ୍ଵା ରତ୍ନାକୁଲଂ ଦେଶଂ ସ୍ଵଯଂଵରମ୍ ଅଚୀକରତ୍
ବ୍ରହ୍ମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରି, ଦେବୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବର କରାଇଲେ।
ଅଥୈଵମ୍ ଆଘୋଷିତମାତ୍ର ଏଵ ସ୍ଵଯଂଵରେ ତତ୍ର ନଗେନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର୍ଯାଃ ଦେଵାଦଯଃ ସର୍ଵଜଗନ୍ନିଵାସାଃ ସମାଯଯୁସ୍ ତତ୍ର ଗୃହୀତଵେଶାଃ
ଏଭଳି ସ୍ୱୟଂବର ଘୋଷିତ ହେବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଜଗତର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ପାଇଁ ସେଠାରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମାସନସଂନିଵିଷ୍ଟଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ ଵୃତୋ ଯୋଗିଭିର୍ ଅପ୍ରମେଯୈଃ ଵିଜ୍ଞାପିତସ୍ ତେନ ମହୀଧ୍ରରାଜ୍ଞା ଆଗତସ୍ ତଦାହଂ ତ୍ରିଦିଵୈର୍ ଉପେତଃ
ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ଘିରିଥିବା, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ମୋତେ ସୂଚନା ଦେଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ଦେବମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲି।
ଅକ୍ଷ୍ଣାଂ ସହସ୍ରଂ ସୁରରାଟ୍ ସ ବିଭ୍ରଦ୍ ଦିଵ୍ଯାଙ୍ଗହାରସ୍ରଗୁଦାରରୂପଃ ଐରାଵତଂ ସର୍ଵଗଜେନ୍ଦ୍ରମୁଖ୍ଯଂ ସ୍ରଵନ୍ମଦାସାରକୃତପ୍ରଵାହମ୍
ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ, ମାଳା ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ହାତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଏଇରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଯାହାର ଶରୀରରୁ ମଦ ଝରୁଛି, ସେ ଆସିଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ ସର୍ଵାମରରାଟ୍ ସ ଵଜ୍ରଂ ବିଭ୍ରତ୍ ସମାଗାତ୍ ପୁରତଃ ସୁରାଣାମ୍ ତେଜଃପ୍ରଭାଵାଧିକତୁଲ୍ଯରୂପୀ ପ୍ରୋଦ୍ଭାସଯନ୍ ସର୍ଵଦିଶୋ ଵିଵସ୍ଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଅମରମାନଙ୍କ ରାଜା, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦେବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଏବଂ ଉଜ୍ୱଳତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ।
ହୈମଂ ଵିମାନଂ ସଵଲତ୍ପତାକମ୍ ଆରୂଢ ଆଗାତ୍ ତ୍ଵରିତଂ ଜଵେନ ମଣିପ୍ରଦୀପ୍ତୋଜ୍ଜ୍ଵଲକୁଣ୍ଡଲଶ୍ ଚ ଵହ୍ନ୍ଯର୍କତେଜଃପ୍ରତିମେ ଵିମାନେ
ସୁନାର ମହଳ ଉପରେ, ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ, ତିବ୍ର ଗତିରେ ଆସିଲେ, ମଣିରେ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମହଳରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ସମଭ୍ଯଗାତ୍ କଶ୍ଯପସୂନୁର୍ ଏକ ଆଦିତ୍ଯମଧ୍ଯାଦ୍ ଭଗନାମଧାରୀ ପୀନାଙ୍ଗଯଷ୍ଟିଃ ସୁକୃତାଙ୍ଗହାର ତେଜୋବଲାଜ୍ଞାସଦୃଶପ୍ରଭାଵଃ
କଶ୍ୟପଙ୍କ ପୁଅ ଭାଗ ନାମଧାରୀ, ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକାକି ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ମଜବୁତ, ଶୁଭ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ତେଜ, ଶକ୍ତି ଓ ଆଜ୍ଞାରେ ସମାନ ଉଜ୍ୱଳତା ଥିଲା।
ଦଣ୍ଡଂ ସମାଗୃହ୍ଯ କୃତାନ୍ତ ଆଗାଦ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଭୀମଂ ମହିଷଂ ଜଵେନ ମହାମହୀଧ୍ରୋଚ୍ଛ୍ରଯପୀନଗାତ୍ରଃ ସ୍ଵର୍ଣାଦିରତ୍ନାଞ୍ଚିତଚାରୁଵେଶଃ
ଦଣ୍ଡ ଧରି, କୃତାନ୍ତ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଭୟଙ୍କର ମହିଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ; ତାଙ୍କର ଶରୀର ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ମୋଟା, ସୁନା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ରୂପ ଥିଲା।
ସମୀରଣଃ ସର୍ଵଜଗଦ୍ଵିଭର୍ତା ଵିମାନମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ସମଭ୍ଯଗାଦ୍ ଧି ସଂତାପଯନ୍ ସର୍ଵସୁରାସୁରେଶାଂସ୍ ତେଜୋଧିକସ୍ ତେଜସି ସଂନିଵିଷ୍ଟଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସମୀରଣ, ତାଙ୍କର ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟମାନେ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଉଜ୍ୱଳତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଃ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସୁରେନ୍ଦ୍ରମଧ୍ଯେ ଜ୍ଵଲନ୍ ପ୍ରତସ୍ଥୌ ଵରଵେଶଧାରୀ ନାନାମଣିପ୍ରଜ୍ଵଲିତାଙ୍ଗଯଷ୍ଟିର୍ ଜଗଦ୍ଵରଂ ଦିଵ୍ଯଵିମାନମ୍ ଅଗ୍ର୍ଯମ୍
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ମଣିରେ ଚମକୁଥିବା ଅଙ୍ଗ ନେଇ, ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ମହଳ ଉପରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ ସର୍ଵଦ୍ରଵିଣାଧିପେଶଃ ସ ରାଜରାଜସ୍ ତ୍ଵରିତୋ ଽଭ୍ଯଗାଚ୍ ଚ ଆପ୍ଯାଯଯନ୍ ସର୍ଵସୁରାସୁରେଶାନ୍ କାନ୍ତ୍ଯା ଚ ଵେଶେନ ଚ ଚାରୁରୂପଃ
ସମସ୍ତ ଧନର ମାଲିକ, ରାଜାଙ୍କ ରାଜା, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ୱଳତା ଓ ରୂପରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।
ଜ୍ଵଲନ୍ ମହାରତ୍ନଵିଚିତ୍ରରୂପଂ ଵିମାନମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଶଶୀ ସମାଯାତ୍ ଶ୍ଯାମାଙ୍ଗଯଷ୍ଟିଃ ସୁଵିଚିତ୍ରଵେଶଃ ସର୍ଵାଙ୍ଗ ଆବଦ୍ଧସୁଗନ୍ଧିମାଲ୍ଯଃ
ଚନ୍ଦ୍ର, ଜ୍ୱଳମାନ ଅବସ୍ଥାରେ, ବିଚିତ୍ର ମହାରତ୍ନର ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଂ ସମାରୁହ୍ଯ ମହୀଧ୍ରକଲ୍ପଂ ଗଦାଧରୋ ଽସୌ ତ୍ଵରିତଃ ସମେତଃ ଅଥାଶ୍ଵିନୌ ଚାପି ଭିଷଗ୍ଵରୌ ଦ୍ଵାଵ୍ ଏକଂ ଵିମାନଂ ତ୍ଵରଯାଧିରୁହ୍ଯ
ଗଦାଧର ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ନାମକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦୁଇ ଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାର, ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିକିତ୍ସକ, ସହିତ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଚଢ଼ିଲେ।
ମନୋହରୌ ପ୍ରଜ୍ଵଲଚାରୁଵେଶୌ ଆଜଗ୍ମତୁର୍ ଦେଵଵରୌ ସୁଵୀରୌ ସହସ୍ରନାଗଃ ସ୍ଫୁରଦଗ୍ନିଵର୍ଣଂ ବିଭ୍ରତ୍ ତଦାନୀଂ ଜ୍ଵଲନାର୍କତେଜାଃ
ସେଇ ଦୁଇ ଦେବତା, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବିର ଭାବରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ହଜାର ନାଗ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜରେ ଜଳମଳ କରୁଥିଲା।
ସାର୍ଧଂ ସ ନାଗୈର୍ ଅପରୈର୍ ମହାତ୍ମା ଵିମାନମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ସମଭ୍ଯଗାଚ୍ ଚ ଦିତେଃ ସୁତାନାଂ ଚ ମହାସୁରାଣାଂ ଵହ୍ନ୍ଯର୍କଶକ୍ରାନିଲତୁଲ୍ଯଭାସାମ୍
ସେ ମହାତ୍ମା ଅନ୍ୟ ନାଗମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅ ଓ ମହାସୁରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପବନ ସମାନ ତେଜ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଵରାନୁରୂପଂ ପ୍ରଵିଧାଯ ଵେଶଂ ଵୃନ୍ଦଂ ସମାଗାତ୍ ପୁରତଃ ସୁରାଣାମ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜଃ ସ ଚ ଚାରୁରୂପୀ ଦିଵ୍ଯାଙ୍ଗଦୋ ଦିଵ୍ଯଵିମାନଚାରୀ
ସେମାନେ ନିଜ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଅନୁଯାୟୀ ଭୂଷା ପିନ୍ଧି, ଦେବମାନେ ପାଖରେ ଏକଠା ହେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ରାଜା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗହଣା ପିନ୍ଧି, ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଳିଉଥିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵସଂଘୈଃ ସହିତୋ ଽପ୍ସରୋଭିଃ ଶକ୍ରାଜ୍ଞଯା ତତ୍ର ସମାଜଗାମ ଅନ୍ଯେ ଚ ଦେଵାସ୍ ତ୍ରିଦିଵାତ୍ ତଦାନୀଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଚାରୁଗୃହୀତଵେଶାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସି, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅଲଗା ଭାବରେ ସୁନ୍ଦର ଭୂଷା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁର୍ ଆରୁହ୍ଯ ଵିମାନପୃଷ୍ଠଂ ଗନ୍ଧର୍ଵଯକ୍ଷୋରଗକିଂନରାଶ୍ ଚ ଶଚୀପତିସ୍ ତତ୍ର ସୁରେନ୍ଦ୍ରମଧ୍ଯେ ରରାଜ ରାଜାଧିକଲକ୍ଷ୍ଯମୂର୍ତିଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ ଓ କିମ୍ନରମାନେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଠାରୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେହରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ଆଜ୍ଞାବଲୈଶ୍ଵର୍ଯକୃତପ୍ରମୋଦଃ ସ୍ଵଯଂଵରଂ ତଂ ସମଲଂଚକାର ହେତୁସ୍ ତ୍ରିଲୋକସ୍ଯ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂତେର୍ ମାତା ଚ ତେଷାଂ ସସୁରାସୁରାଣାମ୍
ଆଜ୍ଞା ଓ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱୟଂବର କରାଇଲେ। ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଥିଲେ।
ପତ୍ନୀ ଚ ଶଂଭୋଃ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଧୀମତୋ ଗୀତା ପୁରାଣେ ପ୍ରକୃତିଃ ପରା ଯା ଦକ୍ଷସ୍ଯ କୋପାଦ୍ ଧିମଵଦ୍ଗୃହଂ ସା କାର୍ଯାର୍ଥମାଯାତ୍ ତ୍ରିଦିଵୌକସାଂ ହି
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଜଣେ ପତ୍ନୀ, ଧୀମାନ୍ ପୁରୁଷଙ୍କ, ପୁରାଣରେ ଯେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରକୃତି ଭାବେ ଗୀତିତ, ଡକ୍ଷଙ୍କ ରୋଷରେ ଧୀମତି ଘର ଛାଡ଼ି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଥିଲେ।
ଵିମାନପୃଷ୍ଠେ ମଣିହେମଜୁଷ୍ଟେ ସ୍ଥିତା ଵଲଚ୍ଚାମରଵୀଜିତାଙ୍ଗୀ ସର୍ଵର୍ତୁପୁଷ୍ପାଂ ସୁସୁଗନ୍ଧମାଲାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦେଵୀ ପ୍ରସଭଂ ପ୍ରତସ୍ଥେ
ମଣି ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ବିଲେଇଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଋତୁର ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଧରି, ସେ ଦେବୀ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ମାଲାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାଂ ତୁ ସ୍ଥିତାଯାଂ ଦେଵସଂସଦି ଶକ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ ଆଗତୈର୍ ଦେଵୈଃ ସ୍ଵଯଂଵର ଉପାଗତେ
ଦେବୀ ମାଳା ଧରି, ଦେବମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଦଢ଼ିଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂବର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଦେଵ୍ଯା ଜିଜ୍ଞାସଯା ଶଂଭୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ପଞ୍ଚଶିଖଃ ଶିଶୁଃ ଉତ୍ସଙ୍ଗତଲସଂସୁପ୍ତୋ ବଭୂଵ ସହସା ଵିଭୁଃ
ଦେବୀଙ୍କ ଜିଜ୍ଞାସାରୁ, ଶମ୍ଭୁ ପାଞ୍ଚ ଚୁଲି ଥିବା ଏକ ଶିଶୁ ହେଇ, ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଶୁଇଯାଇଲେ, ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ତତୋ ଦଦର୍ଶ ତଂ ଦେଵୀ ଶିଶୁଂ ପଞ୍ଚଶିଖଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଂ ସମଵଧ୍ଯାନାଜ୍ ଜଗୃହେ ପ୍ରୀତିସଂଯୁତା
ତାପରେ ଦେବୀ ସେଇ ପାଞ୍ଚ ଚୁଲି ଥିବା ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ବୁଝି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ।
ଅଥ ସା ଶୁଦ୍ଧସଂକଲ୍ପା କାଙ୍କ୍ଷିତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସତ୍ପତିମ୍ ନିଵୃତ୍ତା ଚ ତଦା ତସ୍ଥୌ କୃତ୍ଵା ସା ହୃଦି ତଂ ଵିଭୁମ୍
ତାପରେ, ସୁଦ୍ଧ ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା ଦେବୀ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଇ, ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧରି ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଶୁଂ ଦେଵା ଦେଵ୍ଯା ଉତ୍ସଙ୍ଗଵର୍ତିନମ୍ କୋ ଽଯମ୍ ଅତ୍ରେତି ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ ଭୃଶମୋହିତାଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, 'ଏହି କିଏ?' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।