ଯନ୍ ମଯା ହିମଵଚ୍ଛୃଙ୍ଗେ ଚରିତଂ ତପ ଉତ୍ତମମ୍ ତେନ ବାଲମ୍ ଇମଂ ମୁଞ୍ଚ ଗ୍ରାହରାଜ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଯେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି, ସେହି ଶକ୍ତିରେ, ଗ୍ରାହାରାଜ, ଏହି ଶିଶୁକୁ ଛାଡିଦିଅ। ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମା ଵ୍ଯଯସ୍ ତପସୋ ଦେଵି ଭୃଶଂ ବାଲେ ଶୁଭାନନେ ଯଦ୍ ବ୍ରଵୀମି କୁରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠେ ତଥା ମୋକ୍ଷମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯତି
ଦେବୀ, ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା ଶିଶୁ, ତୁମର ତପସ୍ୟା ବ୍ୟର୍ଥ କରିନିଅ। ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ଭଲଭାବରେ ସେହି କାମ କର; ଏହାରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।
ଗ୍ରାହାଧିପ ଵଦସ୍ଵାଶୁ ଯତ୍ ସତାମ୍ ଅଵିଗର୍ହିତମ୍ ତତ୍ କୃତଂ ନାତ୍ର ସଂଦେହୋ ଯତୋ ମେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପ୍ରିଯାଃ
ଗ୍ରାହାଧିପ, ଶୀଘ୍ର କହ, ଯାହା ସଦ୍ଭାବନା ଥିବା ଲୋକମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଭାବେ କରନ୍ତି। ସେହି କାମ କରିବାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, କାରଣ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।
ଯତ୍ କୃତଂ ଵୈ ତପଃ କିଂଚିଦ୍ ଭଵତ୍ଯା ସ୍ଵଲ୍ପମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ମେ ପ୍ରଯଚ୍ଛାଶୁ ତତୋ ମୋକ୍ଷମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯତି
ତୁମେ ଯେତେ ତପସ୍ୟା କରିଛ, ଅଳ୍ପ କିମ୍ବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେ ସବୁ ମୋତେ ଦେଇଦିଅ। ତାପରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।
ଜନ୍ମପ୍ରଭୃତି ଯତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାଗ୍ରାହ କୃତଂ ମଯା ତତ୍ ତେ ସର୍ଵଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ବାଲଂ ମୁଞ୍ଚ ମହାଗ୍ରହ
ମୁଁ ଜନ୍ମରୁ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ କରିଛି, ମହାଗ୍ରାହ, ସେ ସବୁ ତୁମକୁ ଦେଇଦେଲି। ଏହି ଶିଶୁକୁ ଛାଡିଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାହ।
ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲ ତତୋ ଗ୍ରାହସ୍ ତପସା ତେନ ଭୂଷିତଃ ଆଦିତ୍ଯ ଇଵ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷସ୍ ତଦାଭଵତ୍ ଉଵାଚ ଚୈଵଂ ତୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଦେଵୀଂ ଲୋକସ୍ଯ ଧାରିଣୀମ୍
ସେ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଗ୍ରାହ ଜ୍ୱାଳାମୟ ହେଲା, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ ହେଲା। ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ ଦେବୀ, ଯିଏ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁଛି, ତାକୁ କହିଲା।
ଦେଵି କିଂ କୃତ୍ଯମ୍ ଏତତ୍ ତେ ସୁନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମହାଵ୍ରତେ ତପସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅର୍ଜନଂ ଦୁଃଖଂ ତସ୍ଯ ତ୍ଯାଗୋ ନ ଶସ୍ଯତେ
ଦେବୀ, ଏହି କାମ କଣ, ତୁମେ ଏତେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛ? ତପସ୍ୟା ଅर्जନ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ, ତାହା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୁହେଁ।
ଗୃହାଣ ତପ ଏଵ ତ୍ଵଂ ବାଲଂ ଚେମଂ ସୁମଧ୍ଯମେ ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ତେ ଵିପ୍ରଭକ୍ତ୍ଯା ଵରଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଦଦାମି ତେ ସା ତ୍ଵ୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତା ଗ୍ରାହେଣ ଉଵାଚେଦଂ ମହାଵ୍ରତା
ସୁନ୍ଦର କମର ଥିବା ଦେବୀ, ତୁମେ ତୁମର ତପସ୍ୟା ଓ ଏହି ଶିଶୁକୁ ନିଅ। ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଥିବାରୁ ଖୁସି ହୋଇଛି, ତୁମକୁ ଏକ ଵର ଦେଉଛି। ଏପରି ଗ୍ରାହ କହିବା ପରେ, ଦେବୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଦେହେନାପି ମଯା ଗ୍ରାହ ରକ୍ଷ୍ଯୋ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ ତପଃ ପୁନର୍ ମଯା ପ୍ରାପ୍ଯଂ ନ ପ୍ରାପ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପୁନଃ
ଗ୍ରାହ, ମୁଁ ମୋ ଶରୀର ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବି। ମୁଁ ତପସ୍ୟା ଫେରି ପାଇବି, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ପୁନି ନେଇପାରିବି ନାହିଁ।
ସୁନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମହାଗ୍ରାହ କୃତଂ ବାଲସ୍ଯ ମୋକ୍ଷଣମ୍ ନ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯସ୍ ତପଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ମେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ମତାଃ
ମହାଗ୍ରାହ, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଶିଶୁର ମୁକ୍ତି ହୋଇଛି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚାହଂ ନ ଗୃହ୍ଣାମି ଗ୍ରାହେନ୍ଦ୍ର ଵିହିତଂ ହି ତେ ନହି କଶ୍ଚିନ୍ ନରୋ ଗ୍ରାହ ପ୍ରଦତ୍ତଂ ପୁନର୍ ଆହରେତ୍
ମୁଁ ଦେଇଛି, ପୁନି ନେଇନି, ଗ୍ରାହେନ୍ଦ୍ର, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଗ୍ରାହକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ କେହି ପୁନି ନେଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦତ୍ତମ୍ ଏତନ୍ ମଯା ତୁଭ୍ଯଂ ନାଦଦାନି ହି ତତ୍ ପୁନଃ ତ୍ଵଯ୍ଯ୍ ଏଵ ରମତାମ୍ ଏତଦ୍ ବାଲଶ୍ ଚାଯଂ ଵିମୁଚ୍ଯତାମ୍
ମୁଁ ଏହା ତୁମକୁ ଦେଇଛି, ପୁନି ନେଇବି ନାହିଁ। ଏହା ତୁମରେ ବସି ରହୁ, ଏହି ଶିଶୁକୁ ମୁକ୍ତ କର।
ତଥୋକ୍ତସ୍ ତାଂ ପ୍ରଶସ୍ଯାଥ ମୁକ୍ତ୍ଵା ବାଲଂ ନମସ୍ଯ ଚ ଦେଵୀମ୍ ଆଦିତ୍ଯାଵଭାସସ୍ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲା, ଶିଶୁକୁ ମୁକ୍ତ କଲା, ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସେ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ବାଲୋ ଽପି ସରସସ୍ ତୀରେ ମୁକ୍ତୋ ଗ୍ରାହେଣ ଵୈ ତଦା ସ୍ଵପ୍ନଲବ୍ଧ ଇଵାର୍ଥୌଘସ୍ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଗ୍ରାହ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଶିଶୁ, ହ୍ରଦର ତୀରରେ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଯେପରି ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଅନେକ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଳିଥିବା ଭାବେ।
ତପସୋ ଽପଚଯଂ ମତ୍ଵା ଦେଵୀ ହିମଗିରୀନ୍ଦ୍ରଜା ଭୂଯ ଏଵ ତପଃ କର୍ତୁମ୍ ଆରେଭେ ନିଯମସ୍ଥିତା
ତପସ୍ୟାର ହ୍ରାସ ଭାବି, ହିମାଳୟ ରାଜାର କନ୍ୟା ଦେବୀ ପୁନି ନିୟମରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କର୍ତୁକାମାଂ ତପୋ ଭୂଯୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତାଂ ଶଂକରଃ ସ୍ଵଯମ୍ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ଵିପ୍ରା ମା କୃଥାସ୍ ତପ ଇତ୍ଯ୍ ଉତ
ତାଙ୍କର ପୁନି ତପସ୍ୟା କରିବା ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ଶଙ୍କର ନିଜେ କହିଲେ: 'ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'
ମହ୍ଯମ୍ ଏତତ୍ ତପୋ ଦେଵି ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଂ ମହାଵ୍ରତେ ତତ୍ ତେନୈଵାକ୍ଷଯଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ସହସ୍ରଧା
ଦେବୀ, ମହାବ୍ରତା, ତୁମେ ମୋତେ ଏହି ତପସ୍ୟା ଦେଇଛ। ଏହାର ଫଳ ତୁମ ପାଇଁ ହଜାର ଗୁଣା ଅକ୍ଷୟ ହେବ।
ଇତି ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରଂ ଦେଵୀ ତପସୋ ଽକ୍ଷଯମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ସ୍ଵଯଂଵରମ୍ ଉଦୀକ୍ଷନ୍ତୀ ତସ୍ଥୌ ପ୍ରୀତା ମୁଦା ଯୁତା
ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅକ୍ଷୟ ତପସ୍ୟାର ଵର ପାଇ, ଦେବୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ଖୁସିରେ ନିଜ ପତି ଚୟନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଇଦଂ ପଠେଦ୍ ଯୋ ହି ନରଃ ସଦୈଵ ବାଲାନୁଭାଵାଚରଣଂ ହି ଶଂଭୋଃ ସ ଦେହଭେଦଂ ସମଵାପ୍ଯ ପୂତୋ ଭଵେଦ୍ ଗଣେଶସ୍ ତୁ କୁମାରତୁଲ୍ଯଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିତ୍ୟ ଶିଶୁ ସ୍ୱଭାବରେ ଶିବଙ୍କ କଥା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ ଏବଂ ଗଣେଶଙ୍କ ସମାନ କୁମାରଙ୍କ ପଦବୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଵିସ୍ତୃତେ ହିମଵତ୍ପୃଷ୍ଠେ ଵିମାନଶତସଂକୁଲେ ଅଭଵତ୍ ସ ତୁ କାଲେନ ଶୈଲପୁତ୍ର୍ଯାଃ ସ୍ଵଯଂଵରଃ
ହିମାଚଳ ପାହାଡ଼ର ବିସ୍ତୃତ ଢାଳରେ, ଶତଶଃ ରାଜମହଳରେ ଘିରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ସମୟ ଆସିଲାପରେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବର ହେଲା।
ଅଥ ପର୍ଵତରାଜୋ ଽସୌ ହିମଵାନ୍ ଧ୍ଯାନକୋଵିଦଃ ଦୁହିତୁର୍ ଦେଵଦେଵେନ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଦ୍ ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତମ୍
ତାପରେ ପାହାଡ଼ର ରାଜା ହିମାଚଳ, ଧ୍ୟାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜାଣିଲେ ଯେ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ତାଙ୍କ ଝିଅ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଭାବେ ହୋଇଛି, ଏହି ଅନୁଯାୟୀ କାମ କଲେ।
ଜାନନ୍ନ୍ ଅପି ମହାଶୈଲଃ ସମଯାରକ୍ଷଣେପ୍ସଯା ସ୍ଵଯଂଵରଂ ତତୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ସର୍ଵଲୋକେଷ୍ଵ୍ ଅଘୋଷଯତ୍
ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚୁକ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବର ଘୋଷଣା କଲେ।
ଦେଵଦାନଵସିଦ୍ଧାନାଂ ସର୍ଵଲୋକନିଵାସିନାମ୍ ଵୃଣୁଯାତ୍ ପରମେଶାନଂ ସମକ୍ଷଂ ଯଦି ମେ ସୁତା
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯଦି ମୋର ଝିଅ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ପ୍ରକାଶ୍ୟରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବାଛିପାରନ୍ତୁ।
ତଦ୍ ଏଵ ସୁକୃତଂ ଶ୍ଲାଘ୍ଯଂ ମମାଭ୍ଯୁଦଯସଂମତମ୍ ଇତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଃ କୃତ୍ଵା ହୃଦି ମହେଶ୍ଵରମ୍
‘ଏହି ମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ, ଏହା ମୋର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ’ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ମନରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧାରଣ କଲେ।
ଆବ୍ରହ୍ମକେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରସତ୍ତମଃ କୃତ୍ଵା ରତ୍ନାକୁଲଂ ଦେଶଂ ସ୍ଵଯଂଵରମ୍ ଅଚୀକରତ୍
ବ୍ରହ୍ମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରି, ଦେବୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବର କରାଇଲେ।
ଅଥୈଵମ୍ ଆଘୋଷିତମାତ୍ର ଏଵ ସ୍ଵଯଂଵରେ ତତ୍ର ନଗେନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର୍ଯାଃ ଦେଵାଦଯଃ ସର୍ଵଜଗନ୍ନିଵାସାଃ ସମାଯଯୁସ୍ ତତ୍ର ଗୃହୀତଵେଶାଃ
ଏଭଳି ସ୍ୱୟଂବର ଘୋଷିତ ହେବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଜଗତର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ପାଇଁ ସେଠାରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମାସନସଂନିଵିଷ୍ଟଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ ଵୃତୋ ଯୋଗିଭିର୍ ଅପ୍ରମେଯୈଃ ଵିଜ୍ଞାପିତସ୍ ତେନ ମହୀଧ୍ରରାଜ୍ଞା ଆଗତସ୍ ତଦାହଂ ତ୍ରିଦିଵୈର୍ ଉପେତଃ
ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ଘିରିଥିବା, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ମୋତେ ସୂଚନା ଦେଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ଦେବମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲି।
ଅକ୍ଷ୍ଣାଂ ସହସ୍ରଂ ସୁରରାଟ୍ ସ ବିଭ୍ରଦ୍ ଦିଵ୍ଯାଙ୍ଗହାରସ୍ରଗୁଦାରରୂପଃ ଐରାଵତଂ ସର୍ଵଗଜେନ୍ଦ୍ରମୁଖ୍ଯଂ ସ୍ରଵନ୍ମଦାସାରକୃତପ୍ରଵାହମ୍
ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ, ମାଳା ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ହାତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଏଇରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଯାହାର ଶରୀରରୁ ମଦ ଝରୁଛି, ସେ ଆସିଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ ସର୍ଵାମରରାଟ୍ ସ ଵଜ୍ରଂ ବିଭ୍ରତ୍ ସମାଗାତ୍ ପୁରତଃ ସୁରାଣାମ୍ ତେଜଃପ୍ରଭାଵାଧିକତୁଲ୍ଯରୂପୀ ପ୍ରୋଦ୍ଭାସଯନ୍ ସର୍ଵଦିଶୋ ଵିଵସ୍ଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଅମରମାନଙ୍କ ରାଜା, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦେବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଏବଂ ଉଜ୍ୱଳତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ।
ହୈମଂ ଵିମାନଂ ସଵଲତ୍ପତାକମ୍ ଆରୂଢ ଆଗାତ୍ ତ୍ଵରିତଂ ଜଵେନ ମଣିପ୍ରଦୀପ୍ତୋଜ୍ଜ୍ଵଲକୁଣ୍ଡଲଶ୍ ଚ ଵହ୍ନ୍ଯର୍କତେଜଃପ୍ରତିମେ ଵିମାନେ
ସୁନାର ମହଳ ଉପରେ, ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ, ତିବ୍ର ଗତିରେ ଆସିଲେ, ମଣିରେ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମହଳରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା।