ତତ୍ରୈଵାଵସ୍ଥିତୋ ହ୍ଯ୍ ଆସୀଦ୍ ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ମହେଶ୍ଵରଃ ଵିମୂଢାସ୍ ତାମସାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଧ୍ଯାଯନ୍ତି ତମ୍ ଈଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ମୁଁ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲୁ; ସମସ୍ତେ ତାମସିକ ମୋହରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।
ତତୋ ଵୈ ସୁମହାତେଜାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତସ୍ ତମୋନୁଦଃ ଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ଚାସ୍ମାଭିର୍ ଵିଜ୍ଞାତଃ ସଵିତା ତଦା
ତାପରେ ଏକ ବଡ ତେଜସ୍ୱୀ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିବା ଦେବତା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ; ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସେ ସବିତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲୁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ପରମାତ୍ମାନଂ ସର୍ଵ ଏଵ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଦିଵ୍ଯାଭିଃ ସ୍ତୁତିଭିର୍ ଦେଵଃ ସ୍ତୁତୋ ଽସ୍ମାଭିସ୍ ତଦେଶ୍ଵରଃ
ସେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଜାଣିବା ପରେ, ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲୁ।
ଆଦିଦେଵୋ ଽସି ଦେଵାନାମ୍ ଐଶ୍ଵର୍ଯାଚ୍ ଚ ତ୍ଵମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ ଆଦିକର୍ତାସି ଭୂତାନାଂ ଦେଵଦେଵୋ ଦିଵାକରଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଦେବତା, ତୁମର ଆଧିପତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ହେ ଦିନାକର।
ଜୀଵନଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵରକ୍ଷସାମ୍ ମୁନିକିଂନରସିଦ୍ଧାନାଂ ତଥୈଵୋରଗପକ୍ଷିଣାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଜୀବନ—ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ, ମୁନି, କିମ୍ନର, ସିଦ୍ଧ, ଏହିପରି ସର୍ପ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ଵଂ ମହାଦେଵସ୍ ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଜାପତିଃ ଵାଯୁର୍ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚ ସୋମଶ୍ ଚ ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ଵରୁଣସ୍ ତଥା
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ପ୍ରଜାପତି; ତୁମେ ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ, ବିବସ୍ୱାନ୍ ଓ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵଂ କାଲଃ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତା ଚ ହର୍ତା ଭର୍ତା ତଥା ପ୍ରଭୁଃ ସରିତଃ ସାଗରାଃ ଶୈଲା ଵିଦ୍ଯୁଦିନ୍ଦ୍ରଧନୂଂଷି ଚ
ତୁମେ କାଳ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ, ପାଳକ ଓ ସ୍ୱାମୀ; ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ବିଜୁଳି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁଷ୍ ମଧ୍ୟ ତୁମର।
ପ୍ରଲଯଃ ପ୍ରଭଵଶ୍ ଚୈଵ ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତଃ ସନାତନଃ ଈଶ୍ଵରାତ୍ ପରତୋ ଵିଦ୍ଯା ଵିଦ୍ଯାଯାଃ ପରତଃ ଶିଵଃ
ତୁମେ ପ୍ରଳୟ ଓ ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ସନାତନ; ଈଶ୍ୱରଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ଓ ଜ୍ଞାନଠାରୁ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି ଶିବ।
ଶିଵାତ୍ ପରତରୋ ଦେଵସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ପରମେଶ୍ଵରଃ ସର୍ଵତଃପାଣିପାଦାନ୍ତଃ ସର୍ଵତୋକ୍ଷିଶିରୋମୁଖଃ
ଶିବଠାରୁ ଉପରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି, ସେ ତୁମେ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର; ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ହାତ ପା ଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚକ୍ଷୁ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ମୁହଁ ଥିବା।
ସହସ୍ରାଂଶୁଃ ସହସ୍ରାସ୍ଯଃ ସହସ୍ରଚରଣେକ୍ଷଣଃ ଭୂତାଦିର୍ ଭୂର୍ ଭୁଵଃ ସ୍ଵଶ୍ ଚ ମହଃ ସତ୍ଯଂ ତପୋ ଜନଃ
ତୁମେ ସହସ୍ର କିରଣ, ସହସ୍ର ମୁହଁ, ସହସ୍ର ପାଦ ଓ ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆରମ୍ଭ—ପୃଥିବୀ, ଭୂବନ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମହ, ସତ୍ୟ, ତପଃ, ଜନ ଲୋକ।
ପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ଦୀପନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକପ୍ରକାଶକମ୍ ଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷଂ ସୁରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତସ୍ଯ ତେ ନମଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ଦେଖିପାରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ଏମିତି ତୁମ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସୁରସିଦ୍ଧଗଣୈର୍ ଜୁଷ୍ଟଂ ଭୃଗ୍ଵତ୍ରିପୁଲହାଦିଭିଃ ସ୍ତୁତଂ ପରମମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତସ୍ଯ ତେ ନମଃ
ଯେଉଁ ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ, ଭୃଗୁ, ଅତ୍ରି, ପୁଲହ ଆଦି ମହାର୍ଷିମାନେ ଯାହାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ଓ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵେଦ୍ଯଂ ଵେଦଵିଦାଂ ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵଜ୍ଞାନସମନ୍ଵିତମ୍ ସର୍ଵଦେଵାତିଦେଵସ୍ଯ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତସ୍ଯ ତେ ନମଃ
ଯେଉଁ ରୂପକୁ ବେଦ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ସଦା ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଦେବଙ୍କ ଏହି ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵିଶ୍ଵକୃଦ୍ ଵିଶ୍ଵଭୂତଂ ଚ ଵୈଶ୍ଵାନରସୁରାର୍ଚିତମ୍ ଵିଶ୍ଵସ୍ଥିତମ୍ ଅଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତସ୍ଯ ତେ ନମଃ
ଯେଉଁ ରୂପ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମୂଳ, ବୈଶ୍ୱାନର ଓ ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ସେଇ ତୁମ ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପରଂ ଯଜ୍ଞାତ୍ ପରଂ ଵେଦାତ୍ ପରଂ ଲୋକାତ୍ ପରଂ ଦିଵଃ ପରମାତ୍ମେତ୍ଯ୍ ଅଭିଖ୍ଯାତଂ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତସ୍ଯ ତେ ନମଃ
ଯେଉଁ ରୂପ ବଳିଦାନ, ବେଦ, ଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ ସବୁଠାରୁ ଉପରେ, ଏବଂ ପରମ ଆତ୍ମା ବୋଲି ପରିଚିତ, ସେଇ ତୁମ ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅଵିଜ୍ଞେଯମ୍ ଅନାଲକ୍ଷ୍ଯମ୍ ଅଧ୍ଯାନଗତମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ ଅନାଦିନିଧନଂ ଚୈଵ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତସ୍ଯ ତେ ନମଃ
ଯେଉଁ ରୂପକୁ ଜାଣିହେବା ଅସମ୍ଭବ, ଦେଖିହେବା ଅସମ୍ଭବ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ଅବିନାଶୀ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାଥିବା, ସେଇ ତୁମ ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ନମଃ କାରଣକାରଣାଯ ନମୋ ନମଃ ପାପଵିମୋଚନାଯ ନମୋ ନମସ୍ ତେ ଦିତିଜାର୍ଦନାଯ ନମୋ ନମୋ ରୋଗଵିମୋଚନାଯ
ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣକୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ପାପରୁ ମୁକ୍ତିଦାତାକୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ଦିତିର ସନ୍ତାନଙ୍କ ନାଶକୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତିଦାତାକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମୋ ନମଃ ସର୍ଵଵରପ୍ରଦାଯ ନମୋ ନମଃ ସର୍ଵସୁଖପ୍ରଦାଯ ନମୋ ନମଃ ସର୍ଵଧନପ୍ରଦାଯ ନମୋ ନମଃ ସର୍ଵମତିପ୍ରଦାଯ
ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବାକୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦେଇଥିବାକୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇଥିବାକୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥିବାକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ସ୍ତୁତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ଏଵଂ ତୈଜସଂ ରୂପମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ ଉଵାଚ ଵାଚା କଲ୍ଯାଣ୍ଯା କୋ ଵରୋ ଵଃ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ଭଗବାନ୍ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଶୁଭ ବାଣୀରେ କହିଲେ: 'ତୁମେ କଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ଦେବି।'
ତଵାତିତୈଜସଂ ରୂପଂ ନ କଶ୍ଚିତ୍ ସୋଢୁମ୍ ଉତ୍ସହେତ୍ ସହନୀଯଂ ତଦ୍ ଭଵତୁ ହିତାଯ ଜଗତଃ ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପକୁ କେହି ସହିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହା ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ ସହିଯୋଗ୍ୟ ହେଉ।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଆଦିକୃତ୍ ପ୍ରଭୁଃ ଲୋକାନାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଘର୍ମଵର୍ଷହିମପ୍ରଦଃ
ଭଗବାନ୍, ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକର୍ତ୍ତା, 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ତାପ, ବର୍ଷା ଓ ଶୀତ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତଃ ସାଂଖ୍ଯାଶ୍ ଚ ଯୋଗାଶ୍ ଚ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ମୋକ୍ଷକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଧ୍ଯାଯିନୋ ଦେଵଂ ହୃଦଯସ୍ଥଂ ଦିଵାକରମ୍
ତାପରେ, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ଅନୁସରଣକାରୀ ଏବଂ ମୁକ୍ତି ଆକାଂକ୍ଷୀ ଅନ୍ୟମାନେ, ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣହୀନୋ ଽପି ଯୁକ୍ତୋ ଵା ସର୍ଵପାତକୈଃ ସର୍ଵଂ ଚ ତରତେ ପାପଂ ଦେଵମ୍ ଅର୍କଂ ସମାଶ୍ରିତଃ
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଚିହ୍ନ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ପାପରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦେବତା ଅର୍କଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରଂ ଚ ଵେଦାଶ୍ ଚ ଯଜ୍ଞାଶ୍ ଚ ବହୁଦକ୍ଷିଣାଃ ଭାନୋର୍ ଭକ୍ତିନମସ୍କାରକଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ବେଦ, ବହୁ ଦାନ ସହିତ ବଳିଦାନ ମଧ୍ୟ, ଭାନୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରଣାମର ଏକ ଷୋଳାଂଶ ଭାଗ ସମାନ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ତୀର୍ଥାନାଂ ପରମଂ ତୀର୍ଥଂ ମଙ୍ଗଲାନାଂ ଚ ମଙ୍ଗଲମ୍ ପଵିତ୍ରଂ ଚ ପଵିତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତେ ଦିଵାକରମ୍
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ରତା ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବପବିତ୍ର; ଲୋକେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି।
ଶକ୍ରାଦ୍ଯୈଃ ସଂସ୍ତୁତଂ ଦେଵଂ ଯେ ନମସ୍ଯନ୍ତି ଭାସ୍କରମ୍ ସର୍ଵକିଲ୍ବିଷନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ସୂର୍ଯଲୋକଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯିଏଁ ସ୍ତୁତି କରିଥିବା ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଚିରାତ୍ ପ୍ରଭୃତି ନୋ ବ୍ରହ୍ମଞ୍ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରଵର୍ତତେ ନାମ୍ନାମ୍ ଅଷ୍ଟଶତଂ ବ୍ରୂହି ଯତ୍ ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ପୁରା ରଵେଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ବହୁଦିନ ହେଉଛି ମୋର ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି, ତୁମେ ପୂର୍ବେ ଯେଉଁ ରବିଙ୍କ ଅଷ୍ଟଶତ ନାମ କହିଥିଲ, ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣିବାକୁ।
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତଂ ନାମ୍ନାଂ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ଗଦତୋ ମମ ଭାସ୍କରସ୍ଯ ପରଂ ଗୁହ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷପ୍ରଦଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ, ମୁଁ ଏବେ ଭାସ୍କରଙ୍କ ଏକଶତ ଏଠି ଆଠ ନାମ କହୁଛି, ଯେଉଁଗୁଡିକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଓଁ ସୂର୍ଯୋ ଽର୍ଯମା ଭଗସ୍ ତ୍ଵଷ୍ଟା ପୂଷାର୍କଃ ସଵିତା ରଵିଃ ଗଭସ୍ତିମାନ୍ ଅଜଃ କାଲୋ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଧାତା ପ୍ରଭାକରଃ
ଓଁ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅର୍ୟମା, ଭଗ, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ପୂଷା, ଅର୍କ, ସବିତା, ରବି, ଗଭସ୍ତିମାନ୍, ଅଜ, କାଳ, ମୃତ୍ୟୁ, ଧାତା ଓ ପ୍ରଭାକର।
ପୃଥିଵ୍ଯ୍ ଆପଶ୍ ଚ ତେଜଶ୍ ଚ ଖଂ ଵାଯୁଶ୍ ଚ ପରାଯଣମ୍ ସୋମୋ ବୃହସ୍ପତିଃ ଶୁକ୍ରୋ ବୁଧୋ ଽଙ୍ଗାରକ ଏଵ ଚ
ସେ ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସୋମ, ବୃହସ୍ପତି, ଶୁକ୍ର, ବୁଧ ଓ ଅଙ୍ଗାରକ।