ସ୍ନେହେନ ତୁଲ୍ଯମ୍ ଅସ୍ମାସୁ ମାତା ଦେଵ ନ ଵର୍ତତେ ଵିସୃଜ୍ଯ ଜ୍ଯାଯସଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କନୀଯାଂସଂ ବୁଭୂଷତି
ହେ ଦେବ, ଆମ ମାଆ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ସ୍ନେହ ଦେଉନାହାନ୍ତି; ବଡ଼ ପୁଅକୁ ଛାଡ଼ି, ଛୋଟକୁ ଅଧିକ ଭକ୍ତିରେ ଆଶିର୍ବାଦ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଂ ମଯୋଦ୍ଯତଃ ପାଦୋ ନ ତୁ ଦେହେ ନିପାତିତଃ ବାଲ୍ଯାଦ୍ ଵା ଯଦି ଵା ମୋହାତ୍ ତଦ୍ ଭଵାନ୍ କ୍ଷନ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି
ମୁଁ କେବଳ ପାଦ ଉଠାଇଥିଲି, ଦେହକୁ ଛୁଁଇନଥିଲି; ଶିଶୁସ୍ଵଭାବ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରୁ ଏହା ହୋଇଥିଲା, ଏହି କଥା ଆପଣ ଦୟାକରି ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।
ଶପ୍ତୋ ଽହଂ ତାତ କୋପେନ ଜନନ୍ଯା ତନଯୋ ଯତଃ ତତୋ ମନ୍ଯେ ନ ଜନନୀମ୍ ଇମାଂ ଵୈ ତପତାଂ ଵର
ତାତ, ମୁଁ ମୋର ମାଆଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଶାପିତ ହୋଇଛି, କାରଣ ମୁଁ ତାଙ୍କର ପୁଅ; ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋ ମାଆ ବୋଲି ଭାବୁନାହିଁ।
ତଵ ପ୍ରସାଦାଚ୍ ଚରଣୋ ଭଗଵନ୍ ନ ପତେଦ୍ ଯଥା ମାତୃଶାପାଦ୍ ଅଯଂ ମେ ଽଦ୍ଯ ତଥା ଚିନ୍ତଯ ଗୋପତେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୋର ପାଦ ଏହି ମାଆଙ୍କ ଶାପରେ ଖସିନପଡ଼ୁ; ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ଭାବନ୍ତୁ, ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ।
ଅସଂଶଯଂ ମହତ୍ ପୁତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର କାରଣମ୍ ଯେନ ତ୍ଵାମ୍ ଆଵିଶତ୍ କ୍ରୋଧୋ ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ଧର୍ମଶୀଲିନମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ପୁଅ, ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ କାରଣ ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତୁମ ମନରେ କ୍ରୋଧ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଶାପାନାଂ ପ୍ରତିଘାତୋ ହି ଵିଦ୍ଯତେ ନ ତୁ ମାତ୍ରାଭିଶପ୍ତାନାଂ କ୍ଵଚିଚ୍ ଛାପନିଵର୍ତନମ୍
ସମସ୍ତ ଶାପର ପ୍ରତିକାର ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମାଆଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶାପର କେଉଁଠିଓ ପ୍ରତିବାତ ନାହିଁ।
ନ ଶକ୍ଯମ୍ ଏତନ୍ ମିଥ୍ଯା ତୁ କର୍ତୁଂ ମାତୁର୍ ଵଚସ୍ ତଵ କିଂଚିତ୍ ତେ ଽହଂ ଵିଧାସ୍ଯାମି ପୁତ୍ରସ୍ନେହାଦ୍ ଅନୁଗ୍ରହମ୍
ତୋର ମାଆଙ୍କ କଥାକୁ ମିଥ୍ୟା କରିବା କେବେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତଥାପି, ପୁଅ ପ୍ରତି ମୋର ସ୍ନେହରୁ, ମୁଁ ତୋତେ କିଛି ଭଲ କରିବି।
କୃମଯୋ ମାଂସମ୍ ଆଦାଯ ପ୍ରଯାସ୍ଯନ୍ତି ମହୀତଲମ୍ କୃତଂ ତସ୍ଯା ଵଚଃ ସତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ରାତୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
କୀଟମାନେ ମାଂସ ନେଇ ଭୂମିକୁ ଯିବେ; ତାଙ୍କର କଥା ସତ୍ୟ ହେଇଯିବ, ଏବଂ ତୁମେ ରକ୍ଷିତ ହେବ।
ଆଦିତ୍ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅବ୍ରଵୀଚ୍ ଛାଯାଂ କିମର୍ଥଂ ତନଯେଷୁ ଵୈ ତୁଲ୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧିକଃ ସ୍ନେହ ଏକଂ ପ୍ରତି କୃତସ୍ ତ୍ଵଯା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଛାୟାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: ତୁମ ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ ସମାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଜଣ ପ୍ରତି ଅଧିକ ସ୍ନେହ କାହିଁକି ଦେଲୁ?
ନୂନଂ ନୈଷାଂ ତ୍ଵଂ ଜନନୀ ସଂଜ୍ଞା କାପି ତ୍ଵମ୍ ଆଗତା ନିର୍ଗୁଣେଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅପତ୍ଯେଷୁ ମାତା ଶାପଂ ନ ଦାସ୍ଯତି
ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ମାଆ ନୁହଁ; ତୁମେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଛ; ଗୁଣହୀନ ସନ୍ତାନମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମାଆ କେବେ ଶାପ ଦିଏନି।
ସା ତତ୍ପରିହରନ୍ତୀ ଚ ଶାପାଦ୍ ଭୀତା ତଦା ରଵେଃ କଥଯାମ୍ ଆସ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ସ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ଵଶୁରଂ ଯଯୌ
ସେ ଶାପକୁ ଭୟ କରି, ଏହାର ରୋକଥିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କହିଦେଲେ; ସେ କଥା ଶୁଣି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ସ ଚାପି ତଂ ଯଥାନ୍ଯାଯମ୍ ଅର୍ଚଯିତ୍ଵା ତଦା ରଵିମ୍ ନିର୍ଦଗ୍ଧୁକାମଂ ରୋଷେଣ ସାନ୍ତ୍ଵଯାନସ୍ ତମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ସେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇ, ଯିଏ କ୍ରୋଧରେ ଦଗ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ତଵାତିତେଜସା ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଇଦଂ ରୂପଂ ସୁଦୁଃସହମ୍ ଅସହନ୍ତୀ ତୁ ତତ୍ ସଂଜ୍ଞା ଵନେ ଚରତି ଵୈ ତପଃ
ତୁମ ଅତିରିକ୍ତ ତେଜରେ ଏହି ରୂପ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ; ଏହା ସହିପାରିନଥିବାରୁ ସଞ୍ଜ୍ଞା ଜଙ୍ଗଲରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତେ ତାଂ ଭଵାନ୍ ଅଦ୍ଯ ସ୍ଵାଂ ଭାର୍ଯାଂ ଶୁଭଚାରିଣୀମ୍ ରୂପାର୍ଥଂ ଭଵତୋ ଽରଣ୍ଯେ ଚରନ୍ତୀଂ ସୁମହତ୍ ତପଃ
ଆଜି ତୁମେ ତୁମର ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଖିବେ, ସେ ତୁମ ରୂପ ପାଇଁ ଅତି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତଂ ମେ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵାକ୍ଯଂ ତଵ ତେଜୋଵରୋଧନେ ରୂପଂ ନିର୍ଵର୍ତଯାମ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ ତଵ କାନ୍ତଂ ଦିଵସ୍ପତେ
ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଛି, ତୁମ ତେଜ ଅବରୋଧ ପାଇଁ; ଆଜି, ଦିନର ନାଥ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରୂପ ତିଆରି କରିବି।
ତତସ୍ ତଥେତି ତଂ ପ୍ରାହ ତ୍ଵଷ୍ଟାରଂ ଭଗଵାନ୍ ରଵିଃ ତତୋ ଵିଵସ୍ଵତୋ ରୂପଂ ପ୍ରାଗ୍ ଆସୀତ୍ ପରିମଣ୍ଡଲମ୍
ତେବେ, 'ଯେପରି ହେଉ' ବୋଲି ଭଗବାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ କହିଲେ; ଏହା ପରେ, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ରୂପ ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ହେଲା।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ତ୍ଵ୍ ଅନୁଜ୍ଞାତଃ ଶାକଦ୍ଵୀପେ ଵିଵସ୍ଵତା ଭ୍ରମିମ୍ ଆରୋପ୍ଯ ତତ୍ତେଜଃଶାତନାଯୋପଚକ୍ରମେ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ବିବସ୍ବତଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ ଶାକଦ୍ୱୀପରେ, ତାଙ୍କର ତେଜ କମେଇବା ପାଇଁ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଭ୍ରମତାଶେଷଜଗତାଂ ନାଭିଭୂତେନ ଭାସ୍ଵତା ସମୁଦ୍ରାଦ୍ରିଵନୋପେତା ତ୍ଵ୍ ଆରୁରୋହ ମହୀ ନଭଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାର ତେଜ ଅପରାଜିତ ରହିଲା; ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ଆକାଶ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲେ।
ଗଗନଂ ଚାଖିଲଂ ଵିପ୍ରାଃ ସଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହତାରକମ୍ ଅଧୋଗତଂ ମହାଭାଗା ବଭୂଵାକ୍ଷିପ୍ତମ୍ ଆକୁଲମ୍
ହେ ଋଷିମାନେ, ସମଗ୍ର ଆକାଶ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଗ୍ରହ ଏବଂ ତାରାମାନେ ସହିତ, ତଳକୁ ଖସିଗଲା ଏବଂ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯିଲା।
ଵିକ୍ଷିପ୍ତସଲିଲାଃ ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁଶ୍ ଚ ତଥାର୍ଣଵାଃ ଵ୍ଯଭିଦ୍ଯନ୍ତ ମହାଶୈଲାଃ ଶୀର୍ଣସାନୁନିବନ୍ଧନାଃ
ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼, ତାଙ୍କର ଶିଖର ଓ ମୂଳ ଭାଗ ଭାଙ୍ଗି ଚିରିଗଲା।
ଧ୍ରୁଵାଧାରାଣ୍ଯ୍ ଅଶେଷାଣି ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନି ମୁନିସତ୍ତମାଃ ତ୍ରୁଟ୍ଯଦ୍ରଶ୍ମିନିବନ୍ଧୀନି ବନ୍ଧନାନି ଅଧୋ ଯଯୁଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ, ସମସ୍ତ ଧ୍ରୁବ ଆଧାର ଓ ନିବାସସ୍ଥଳୀ, ଯାହା ରଶ୍ମିରେ ବନ୍ଧା ଥିଲା, ଭାଙ୍ଗି ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲା।
ଵେଗଭ୍ରମଣସଂପାତଵାଯୁକ୍ଷିପ୍ତାଃ ସହସ୍ରଶଃ ଵ୍ଯଶୀର୍ଯନ୍ତ ମହାମେଘା ଘୋରାରାଵଵିରାଵିଣଃ
ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ବାତାସରେ ହଜାର ହଜାର ବଡ଼ ମେଘ ଉଡ଼ିଗଲା, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା।
ଭାସ୍ଵଦ୍ଭ୍ରମଣଵିଭ୍ରାନ୍ତଭୂମ୍ଯାକାଶରସାତଲମ୍ ଜଗଦ୍ ଆକୁଲମ୍ ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ତଦାସୀନ୍ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ, ତାହାର ତେଜର ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ପାତାଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯିଲା।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମ୍ ଆକୁଲଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଭ୍ରମମାଣଂ ସୁରର୍ଷଯଃ ଦେଵାଶ୍ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣା ସାର୍ଧଂ ଭାସ୍ଵନ୍ତମ୍ ଅଭିତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ
ତିନି ଲୋକ ଏପରି ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ଓ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଦେଖି, ଦେବ ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ତେଜୋମୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଆଦିଦେଵୋ ଽସି ଦେଵାନାଂ ଜାତସ୍ ତ୍ଵଂ ଭୂତଯେ ଭୁଵଃ ସର୍ଗସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାଲେଷୁ ତ୍ରିଧା ଭେଦେନ ତିଷ୍ଠସି
ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କର ଆଦିଦେବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର ସମୟରେ ତୁମେ ତିନି ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛ।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେ ଽସ୍ତୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଘର୍ମଵର୍ଷଦିଵାକର ଇନ୍ଦ୍ରାଦଯସ୍ ତଦା ଦେଵା ଲିଖ୍ଯମାନମ୍ ଅଥାସ୍ତୁଵନ୍
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ତୁମେ ଘର୍ମ ଓ ବର୍ଷା ଦେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ। ସେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ତୁମର ଚିତ୍ର ଅଙ୍କନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ଜଯ ଦେଵ ଜଗତ୍ସ୍ଵାମିଞ୍ ଜଯାଶେଷଜଗତ୍ପତେ ଋଷଯଶ୍ ଚ ତତଃ ସପ୍ତ ଵସିଷ୍ଠାତ୍ରିପୁରୋଗମାଃ
ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ। ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ। ଏହା ପରେ ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅତ୍ରି ଆଦି ସାତି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ସ୍ଵସ୍ତି ସ୍ଵସ୍ତୀତିଵାଦିନଃ ଵେଦୋକ୍ତିଭିର୍ ଅଥାଗ୍ର୍ଯାଭିର୍ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଶବ୍ଦ କହି, ବେଦର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଭାଳଖିଲ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଅଗ୍ନିର୍ ଆଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ଭାସ୍ଵନ୍ତଂ ଲିଖ୍ଯମାନଂ ମୁଦା ଯୁତାଃ ତ୍ଵଂ ନାଥ ମୋକ୍ଷିଣାଂ ମୋକ୍ଷୋ ଧ୍ଯେଯସ୍ ତ୍ଵଂ ଧ୍ଯାନିନାଂ ପରଃ
ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅଙ୍କିତ ହେଉଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ନାଥ, ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ଓ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧ୍ୟାନ୍ୟ।
ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ କର୍ମକାଣ୍ଡଵିଵର୍ତିନାମ୍ ସଂପୂଜ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ତୁ ଦେଵେଶ ଶଂ ନୋ ଽସ୍ତୁ ଜଗତାଂ ପତେ
କର୍ମର ଚକ୍ରରେ ଘୁରୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ମୁକ୍ତିର ପଥ। ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ, ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ। ଜଗତ୍ର ନାଥ, ଆମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ହେଉ।