ଦକ୍ଷସ୍ ତାଃ ପ୍ରଦଦୌ କନ୍ଯାଃ କଶ୍ଯପାଯ ତ୍ରଯୋଦଶ ଅଦିତିର୍ ଜନଯାମ୍ ଆସ ଦେଵାଂସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରାନ୍
ଦକ୍ଷ ଏହି ତେରଜଣ କନ୍ୟାଙ୍କୁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଅଦିତି ତିନି ଜଗତର ଶାସକ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଦିତିର୍ ଦନୁଶ୍ ଚୋଗ୍ରାନ୍ ଦାନଵାନ୍ ବଲଦର୍ପିତାନ୍ ଵିନତାଦ୍ଯାସ୍ ତଥା ଚାନ୍ଯାଃ ସୁଷୁଵୁଃ ସ୍ଥାନୁଜଙ୍ଗମାନ୍
ଦିତି ଓ ଦନୁ ଭୟଙ୍କର ଦାୟତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ଅହଂକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ବିନତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅନେକ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତସ୍ଯାଥ ପୁତ୍ରଦୌହିତ୍ରୈଃ ପୌତ୍ରଦୌହିତ୍ରକାଦିଭିଃ ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଏତଜ୍ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ତେଷାଂ ତାସାଂ ଚ ଵୈ ମୁନେ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ମୁନିବର, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ, ନାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତରପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ତେଷାଂ କଶ୍ଯପପୁତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଧାନା ଦେଵତାଗଣାଃ ସାତ୍ତ୍ଵିକା ରାଜସାଶ୍ ଚାନ୍ଯେ ତାମସାଶ୍ ଚ ଗଣାଃ ସ୍ମୃତାଃ
କଶ୍ୟପଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଖ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣୀ, ଅନ୍ୟମାନେ ରଜୋଗୁଣୀ ଓ ତାମସିକ ଗୁଣର ହୋଇଥିବା ଜଣାଯାଏ।
ଦେଵାନ୍ ଯଜ୍ଞଭୁଜଶ୍ ଚକ୍ରେ ତଥା ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରାନ୍ ସ୍ରଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପରମେଷ୍ଠୀ ପ୍ରଜାପତିଃ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଜାପତି, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେ ଦେବମାନେ, ଯଜ୍ଞର ଭୋଗୀ ଓ ତିନି ଜଗତର ଶାସକମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତାନ୍ ଅବାଧନ୍ତ ସହିତାଃ ସାପତ୍ନ୍ଯାଦ୍ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ ତତୋ ନିରାକୃତାନ୍ ପୁତ୍ରାନ୍ ଦୈତେଯୈର୍ ଦାନଵୈସ୍ ତଥା
ଦାୟତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଏହି ଦେବମାନେଙ୍କୁ ବିରୋଧ କଲେ; ପରେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଦାୟତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିଚ୍ୟୁତ ହେଲେ।
ହତଂ ତ୍ରିଭୁଵନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଅଦିତିର୍ ମୁନିସତ୍ତମାଃ ଆଚ୍ଛିନଦ୍ ଯଜ୍ଞଭାଗାଂଶ୍ ଚ କ୍ଷୁଧା ସଂପୀଡିତାନ୍ ଭୃଶମ୍
ତିନି ଜଗତ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଅଦିତି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଜ୍ଞର ଅଂଶକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଆରାଧନାଯ ସଵିତୁଃ ପରଂ ଯତ୍ନଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ ଏକାଗ୍ରା ନିଯତାହାରା ପରଂ ନିଯମମ୍ ଆସ୍ଥିତା ତୁଷ୍ଟାଵ ତେଜସାଂ ରାଶିଂ ଗଗନସ୍ଥଂ ଦିଵାକରମ୍
ସବିତୃଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ, ସେ ଅଦିତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରୟାସ କଲେ; ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ, ନିୟମିତ ଖାଦ୍ୟ ଓ କଠିନ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରି, ଆକାଶରେ ବିରାଜିତ ତେଜର ଏହି ରାଶି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମସ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ପରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ସୁପୁଣ୍ଯଂ ବିଭ୍ରତେ ଽତୁଲମ୍ ଧାମ ଧାମଵତାମ୍ ଈଶଂ ଧାମାଧାରଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତୁଳନାହୀନ ତେଜର ଧାମ, ତେଜମାନେଙ୍କ ନାଥ, ତେଜର ନିତ୍ୟ ଆଧାର—ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଜଗତାମ୍ ଉପକାରାଯ ତ୍ଵାମ୍ ଅହଂ ସ୍ତୌମି ଗୋପତେ ଆଦଦାନସ୍ଯ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତୀଵ୍ରଂ ତସ୍ମୈ ନମାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ, ହେ ଗୋପାଳ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ; ତୁମେ ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କର, ତାହାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଗ୍ରହୀତୁମ୍ ଅଷ୍ଟମାସେନ କାଲେନାମ୍ବୁମଯଂ ରସମ୍ ବିଭ୍ରତସ୍ ତଵ ଯଦ୍ ରୂପମ୍ ଅତିତୀଵ୍ରଂ ନତାସ୍ମି ତତ୍
ଆଠ ମାସ ଧରି ଜଳର ରସ ଆତ୍ମସାତ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଯେଉଁ ଅତି ତୀବ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କର, ସେହି ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସମେତମ୍ ଅଗ୍ନିସୋମାଭ୍ଯାଂ ନମସ୍ ତସ୍ମୈ ଗୁଣାତ୍ମନେ ଯଦ୍ ରୂପମ୍ ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମ୍ନାମ୍ ଐକ୍ଯେନ ତପତେ ତଵ
ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଯେ ତୁମର ଗୁଣମୟ ରୂପ, ତାହାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ; ତୁମେ ଯେଉଁ ରୂପରେ ଋକ୍, ଯଜୁଷ୍ ଓ ସାମ ଏକତ୍ୱରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଅଛ, ସେହି ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵିଶ୍ଵମ୍ ଏତତ୍ ତ୍ରଯୀସଂଜ୍ଞଂ ନମସ୍ ତସ୍ମୈ ଵିଭାଵସୋ ଯତ୍ ତୁ ତସ୍ମାତ୍ ପରଂ ରୂପମ୍ ଓଁ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାଭିସଂହିତମ୍ ଅସ୍ଥୂଲଂ ସ୍ଥୂଲମ୍ ଅମଲଂ ନମସ୍ ତସ୍ମୈ ସନାତନ
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ତିନି ପ୍ରକାର ବେଦର ଉତ୍ସ ଯେଉଁ ଅମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଯାହା ଓଁ ଶବ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଯାହା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ମୂଳ ରୂପରେ ଅଛି, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ସେହି ସନାତନ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ଏଵଂ ସା ନିଯତା ଦେଵୀ ଚକ୍ରେ ସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ଅହର୍ନିଶମ୍ ନିରାହାରା ଵିଵସ୍ଵନ୍ତମ୍ ଆରିରାଧଯିଷୁର୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଦେବୀ ଦିନ ରାତି ଉପବାସ ରହି, ବିବସ୍ବାନ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଅନେକ ସ୍ତୁତି ରଚନା କରିଥିଲେ।
ତତଃ କାଲେନ ମହତା ଭଗଵାଂସ୍ ତପନୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାମ୍ ଅଗାତ୍ ତସ୍ଯା ଦାକ୍ଷାଯଣ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମହାତ୍ମା ତପନ ଦେବ, ଏ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଦାକ୍ଷଣୀ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସା ଦଦର୍ଶ ମହାକୂଟଂ ତେଜସୋ ଽମ୍ବରସଂଵୃତମ୍ ଭୂମୌ ଚ ସଂସ୍ଥିତଂ ଭାସ୍ଵଜ୍ଜ୍ଵାଲାଭିର୍ ଅତିଦୁର୍ଦୃଶମ୍ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତତୋ ଦେଵୀ ସାଧ୍ଵସଂ ପରମଂ ଗତା
ସେ ଦେବୀ ଏକ ବିଶାଳ ତେଜର ଗୁଛ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଆଲୋକରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ଦେଖିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟକର ଥିଲା; ଏହା ଦେଖି ଦେବୀ ଭୟରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ଜଗଦାଦ୍ଯ ପ୍ରସୀଦେତି ନ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯାମି ଗୋପତେ ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ପଶ୍ଯେଯଂ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତେ ଦିଵାକର ଭକ୍ତାନୁକମ୍ପକ ଵିଭୋ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତାନ୍ ପାହି ମେ ସୁତାନ୍
ହେ ଗୋପତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦି, ଦୟା କରନ୍ତୁ! ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖୁନାହିଁ—ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ରୂପ ଦେଖିପାରିବି, ହେ ଦିବାକର, ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଦୟାଳୁ, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଓ ମୋର ପୁଅମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ତତଃ ସ ତେଜସସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଆଵିର୍ଭୂତୋ ଵିଭାଵସୁଃ ଅଦୃଶ୍ଯତ ତଦାଦିତ୍ଯସ୍ ତପ୍ତତାମ୍ରୋପମଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ସେଇ ତେଜରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ପ୍ରଭୁ ତାପିତ ତାମ୍ର ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଦେଲେ।
ତତସ୍ ତାଂ ପ୍ରଣତାଂ ଦେଵୀଂ ତସ୍ଯାସଂଦର୍ଶନେ ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରାହ ଭାସ୍ଵାନ୍ ଵୃଣୁଷ୍ଵୈକଂ ଵରଂ ମତ୍ତୋ ଯମ୍ ଇଚ୍ଛସି
ତାପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ, କହିଲେ: 'ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ, ଯାହା ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର।'
ପ୍ରଣତା ଶିରସା ସା ତୁ ଜାନୁପୀଡିତମେଦିନୀ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵିଵସ୍ଵନ୍ତଂ ଵରଦଂ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଦେବୀ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିରେ ଚାପି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆସିଥିବା ବିବସ୍ବାନ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଦେଵ ପ୍ରସୀଦ ପୁତ୍ରାଣାଂ ହୃତଂ ତ୍ରିଭୁଵନଂ ମମ ଯଜ୍ଞଭାଗାଶ୍ ଚ ଦୈତେଯୈର୍ ଦାନଵୈଶ୍ ଚ ବଲାଧିକୈଃ
ହେ ଦେବ, ଦୟା କରନ୍ତୁ! ମୋର ପୁଅମାନେ ତିନି ଲୋକ ହରାଇଛନ୍ତି, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତିରେ ଅଧିକ ହୋଇ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।
ତନ୍ନିମିତ୍ତଂ ପ୍ରସାଦଂ ତ୍ଵଂ କୁରୁଷ୍ଵ ମମ ଗୋପତେ ଅଂଶେନ ତେଷାଂ ଭ୍ରାତୃତ୍ଵଂ ଗତ୍ଵା ତାନ୍ ନାଶଯେ ରିପୂନ୍
ଏହି କାରଣରେ, ହେ ଗୋପତି, ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ: ଆପଣ ନିଜ ଅଂଶରେ ମୋର ପୁଅମାନେଙ୍କର ଭାଇ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନିଅନ୍ତୁ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ।
ଯଥା ମେ ତନଯା ଭୂଯୋ ଯଜ୍ଞଭାଗଭୁଜଃ ପ୍ରଭୋ ଭଵେଯୁର୍ ଅଧିପାଶ୍ ଚୈଵ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ଦିଵାକର
ଯେପରି ମୋର ପୁଅମାନେ ପୁଣିଥରେ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଭୋଗ କରିପାରନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ପାରନ୍ତି, ହେ ଦିବାକର।
ତଥାନୁକଲ୍ପଂ ପୁତ୍ରାଣାଂ ସୁପ୍ରସନ୍ନୋ ରଵେ ମମ କୁରୁ ପ୍ରସନ୍ନାର୍ତିହର କାର୍ଯଂ କର୍ତା ତ୍ଵମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଏଭଳି, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ମୋର ପୁଅମାନେଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ; ଆପଣ ଦୁଃଖ ହରିବାକୁ ପରିଚିତ, ଦୟାକରି ଏହି କାମ କରନ୍ତୁ।
ତତସ୍ ତାମ୍ ଆହ ଭଗଵାନ୍ ଭାସ୍କରୋ ଵାରିତସ୍କରଃ ପ୍ରଣତାମ୍ ଅଦିତିଂ ଵିପ୍ରାଃ ପ୍ରସାଦସୁମୁଖୋ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିବା ଭାସ୍କର ଭଗବାନ, ଦୟାର ମୁହଁ ନେଇ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଅଦିତିଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ସହସ୍ରାଂଶେନ ତେ ଗର୍ଭଃ ସଂଭୂଯାହମ୍ ଅଶେଷତଃ ତ୍ଵତ୍ପୁତ୍ରଶତ୍ରୂନ୍ ଦକ୍ଷୋ ଽହଂ ନାଶଯାମ୍ଯ୍ ଆଶୁ ନିର୍ଵୃତଃ
ମୁଁ ନିଜର ହଜାର ଅଂଶର ଏକ ଅଂଶ ଦେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତୁମର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି; ମୁଁ ତୁମ ପୁଅମାନେଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ କରି ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରିବି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଭାସ୍ଵାନ୍ ଅନ୍ତର୍ଧାନମ୍ ଉପାଗତଃ ନିଵୃତ୍ତା ସାପି ତପସଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତାଖିଲଵାଞ୍ଛିତା
ଏଭଳି କହି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ସେ ଦେବୀ ତପସ୍ୟା ବନ୍ଦ କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା।
ତତୋ ରଶ୍ମିସହସ୍ରାତ୍ ତୁ ସୁଷୁମ୍ନାଖ୍ଯୋ ରଵେଃ କରଃ ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାନ୍ତେ ତତ୍କାମପୂରଣାଯ ସଃ
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ହଜାର ରଶ୍ମି ମଧ୍ୟରୁ 'ସୁଷୁମ୍ନା' ନାମକ ଏକ କିରଣ ପ୍ରବେଶ କଲା; ବର୍ଷର ଶେଷରେ ସେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲା।
ନିଵାସଂ ସଵିତା ଚକ୍ରେ ଦେଵମାତୁସ୍ ତଦୋଦରେ କୃଚ୍ଛ୍ରଚାନ୍ଦ୍ରାଯଣାଦୀଂଶ୍ ଚ ସା ଚକ୍ରେ ସୁସମାହିତା
ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ଦେବମାତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ବାସ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଦେବୀ ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନରେ ରହି, କୃଚ୍ଛ୍ର, ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଭଳି କଠିନ ବ୍ରତ କରିଥିଲେ।
ଶୁଚିନା ଧାରଯାମ୍ଯ୍ ଏନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଗର୍ଭମ୍ ଇତି ଦ୍ଵିଜାଃ ତତସ୍ ତାଂ କଶ୍ଯପଃ ପ୍ରାହ କିଂଚିତ୍କୋପପ୍ଲୁତାକ୍ଷରମ୍
ସେ ଶୁଦ୍ଧତାରେ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭକୁ ଧାରଣ କରି, 'ମୁଁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁକୁ ଧାରଣ କରୁଛି' ବୋଲି କହିଥିଲେ। ତାପରେ କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ କିଛି କ୍ରୋଧ ଭରା କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।