ଗଭସ୍ତିହସ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତଃ ଏକଵିଂଶତି ଇତ୍ଯ୍ ଏଷ ସ୍ତଵ ଇଷ୍ଟଃ ସଦା ରଵେଃ
ରଶ୍ମିକୁ ହସ୍ତ ଭାବେ ଧରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ—ଏହି ଏକୋଇଶଟି ନାମ ରବିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସ୍ତବ।
ଶରୀରାରୋଗ୍ଯଦଶ୍ ଚୈଵ ଧନଵୃଦ୍ଧିଯଶସ୍କରଃ ସ୍ତଵରାଜ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶରୀରର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଧନ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦେଇଥିବା, ସ୍ତବରାଜ ଭାବେ ଖ୍ୟାତ।
ଯ ଏତେନ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଦ୍ଵିସଂଧ୍ଯେ ଽସ୍ତମନୋଦଯେ ସ୍ତୌତି ସୂର୍ଯଂ ଶୁଚିର୍ ଭୂତ୍ଵା ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଯେଉଁଠି ଜଣେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଭାତ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ସମୟରେ, ପବିତ୍ର ହୋଇ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ମାନସଂ ଵାଚିକଂ ଵାପି ଦେହଜଂ କର୍ମଜଂ ତଥା ଏକଜପ୍ଯେନ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅର୍କସ୍ଯ ସଂନିଧୌ
ମନର, କଥାର, ଦେହର କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟର ଯେଉଁ ପାପ ଅଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକଥର ଜପ କଲେ ସେ ସବୁ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଏକଜପ୍ଯଶ୍ ଚ ହୋମଶ୍ ଚ ସଂଧ୍ଯୋପାସନମ୍ ଏଵ ଚ ଧୂପମନ୍ତ୍ରାର୍ଘ୍ଯମନ୍ତ୍ରଶ୍ ଚ ବଲିମନ୍ତ୍ରସ୍ ତଥୈଵ ଚ
ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଜପ, ହୋମ, ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଉପାସନା, ଧୂପ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର, ବଳି ଦେବା ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର—ଏହି ସବୁଠି ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ।
ଅନ୍ନପ୍ରଦାନେ ଦାନେ ଚ ପ୍ରଣିପାତେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣେ ପୂଜିତୋ ଽଯଂ ମହାମନ୍ତ୍ରଃ ସର୍ଵପାପହରଃ ଶୁଭଃ
ଅନ୍ନ ଦାନ, ଦାନ, ପଦେ ପଦେ ଶିର ନମାଇବା, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା—ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ମହାମନ୍ତ୍ର ପୂଜିତ ହୁଏ; ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଯୂଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସ୍ତଵେନାନେନ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ ସ୍ତୁଵୀଧ୍ଵଂ ଵରଦଂ ଦେଵଂ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୟାଳୁ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କର।
ନିର୍ଗୁଣଃ ଶାଶ୍ଵତୋ ଦେଵସ୍ ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଦିଵାକରଃ ପୁନର୍ ଦ୍ଵାଦଶଧା ଜାତଃ ଶ୍ରୁତୋ ଽସ୍ମାଭିସ୍ ତ୍ଵଯୋଦିତଃ
ଯେ ନିର୍ଗୁଣ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଦେବତାଙ୍କୁ ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲ, ସେ ଆଉଥରେ ବାରଟି ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି—ଏହି କଥା ଆମେ ତୁମର ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛୁ।
ସ କଥଂ ତେଜସୋ ରଶ୍ମିଃ ସ୍ତ୍ରିଯା ଗର୍ଭେ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ ସଂଭୂତୋ ଭାସ୍କରୋ ଜାତସ୍ ତତ୍ର ନଃ ସଂଶଯୋ ମହାନ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ତେଜ, କିରଣ, ଏହି ବିଶେଷ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କିପରି ଜଣେ ଜନନୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ଏହି ବିଷୟରେ ଆମର ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଅଛି।
ଦକ୍ଷସ୍ଯ ହି ସୁତାଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ବଭୂଵୁଃ ଷଷ୍ଟିଃ ଶୋଭନାଃ ଅଦିତିର୍ ଦିତିର୍ ଦନୁଶ୍ ଚୈଵ ଵିନତାଦ୍ଯାସ୍ ତଥୈଵ ଚ
ଦକ୍ଷଙ୍କର ସଠିଜଣ ଉତ୍ତମ କନ୍ୟା ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଦିତି, ଦିତି, ଦନୁ, ବିନତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଥିଲେ।
ଦକ୍ଷସ୍ ତାଃ ପ୍ରଦଦୌ କନ୍ଯାଃ କଶ୍ଯପାଯ ତ୍ରଯୋଦଶ ଅଦିତିର୍ ଜନଯାମ୍ ଆସ ଦେଵାଂସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରାନ୍
ଦକ୍ଷ ଏହି ତେରଜଣ କନ୍ୟାଙ୍କୁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଅଦିତି ତିନି ଜଗତର ଶାସକ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଦିତିର୍ ଦନୁଶ୍ ଚୋଗ୍ରାନ୍ ଦାନଵାନ୍ ବଲଦର୍ପିତାନ୍ ଵିନତାଦ୍ଯାସ୍ ତଥା ଚାନ୍ଯାଃ ସୁଷୁଵୁଃ ସ୍ଥାନୁଜଙ୍ଗମାନ୍
ଦିତି ଓ ଦନୁ ଭୟଙ୍କର ଦାୟତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ଅହଂକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ବିନତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅନେକ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତସ୍ଯାଥ ପୁତ୍ରଦୌହିତ୍ରୈଃ ପୌତ୍ରଦୌହିତ୍ରକାଦିଭିଃ ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଏତଜ୍ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ତେଷାଂ ତାସାଂ ଚ ଵୈ ମୁନେ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ମୁନିବର, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ, ନାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତରପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ତେଷାଂ କଶ୍ଯପପୁତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଧାନା ଦେଵତାଗଣାଃ ସାତ୍ତ୍ଵିକା ରାଜସାଶ୍ ଚାନ୍ଯେ ତାମସାଶ୍ ଚ ଗଣାଃ ସ୍ମୃତାଃ
କଶ୍ୟପଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଖ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣୀ, ଅନ୍ୟମାନେ ରଜୋଗୁଣୀ ଓ ତାମସିକ ଗୁଣର ହୋଇଥିବା ଜଣାଯାଏ।
ଦେଵାନ୍ ଯଜ୍ଞଭୁଜଶ୍ ଚକ୍ରେ ତଥା ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରାନ୍ ସ୍ରଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପରମେଷ୍ଠୀ ପ୍ରଜାପତିଃ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଜାପତି, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେ ଦେବମାନେ, ଯଜ୍ଞର ଭୋଗୀ ଓ ତିନି ଜଗତର ଶାସକମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତାନ୍ ଅବାଧନ୍ତ ସହିତାଃ ସାପତ୍ନ୍ଯାଦ୍ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ ତତୋ ନିରାକୃତାନ୍ ପୁତ୍ରାନ୍ ଦୈତେଯୈର୍ ଦାନଵୈସ୍ ତଥା
ଦାୟତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଏହି ଦେବମାନେଙ୍କୁ ବିରୋଧ କଲେ; ପରେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଦାୟତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିଚ୍ୟୁତ ହେଲେ।
ହତଂ ତ୍ରିଭୁଵନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଅଦିତିର୍ ମୁନିସତ୍ତମାଃ ଆଚ୍ଛିନଦ୍ ଯଜ୍ଞଭାଗାଂଶ୍ ଚ କ୍ଷୁଧା ସଂପୀଡିତାନ୍ ଭୃଶମ୍
ତିନି ଜଗତ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଅଦିତି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଜ୍ଞର ଅଂଶକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଆରାଧନାଯ ସଵିତୁଃ ପରଂ ଯତ୍ନଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ ଏକାଗ୍ରା ନିଯତାହାରା ପରଂ ନିଯମମ୍ ଆସ୍ଥିତା ତୁଷ୍ଟାଵ ତେଜସାଂ ରାଶିଂ ଗଗନସ୍ଥଂ ଦିଵାକରମ୍
ସବିତୃଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ, ସେ ଅଦିତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରୟାସ କଲେ; ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ, ନିୟମିତ ଖାଦ୍ୟ ଓ କଠିନ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରି, ଆକାଶରେ ବିରାଜିତ ତେଜର ଏହି ରାଶି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମସ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ପରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ସୁପୁଣ୍ଯଂ ବିଭ୍ରତେ ଽତୁଲମ୍ ଧାମ ଧାମଵତାମ୍ ଈଶଂ ଧାମାଧାରଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତୁଳନାହୀନ ତେଜର ଧାମ, ତେଜମାନେଙ୍କ ନାଥ, ତେଜର ନିତ୍ୟ ଆଧାର—ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଜଗତାମ୍ ଉପକାରାଯ ତ୍ଵାମ୍ ଅହଂ ସ୍ତୌମି ଗୋପତେ ଆଦଦାନସ୍ଯ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତୀଵ୍ରଂ ତସ୍ମୈ ନମାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ, ହେ ଗୋପାଳ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ; ତୁମେ ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କର, ତାହାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଗ୍ରହୀତୁମ୍ ଅଷ୍ଟମାସେନ କାଲେନାମ୍ବୁମଯଂ ରସମ୍ ବିଭ୍ରତସ୍ ତଵ ଯଦ୍ ରୂପମ୍ ଅତିତୀଵ୍ରଂ ନତାସ୍ମି ତତ୍
ଆଠ ମାସ ଧରି ଜଳର ରସ ଆତ୍ମସାତ କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଯେଉଁ ଅତି ତୀବ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କର, ସେହି ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସମେତମ୍ ଅଗ୍ନିସୋମାଭ୍ଯାଂ ନମସ୍ ତସ୍ମୈ ଗୁଣାତ୍ମନେ ଯଦ୍ ରୂପମ୍ ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମ୍ନାମ୍ ଐକ୍ଯେନ ତପତେ ତଵ
ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଯେ ତୁମର ଗୁଣମୟ ରୂପ, ତାହାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ; ତୁମେ ଯେଉଁ ରୂପରେ ଋକ୍, ଯଜୁଷ୍ ଓ ସାମ ଏକତ୍ୱରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଅଛ, ସେହି ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵିଶ୍ଵମ୍ ଏତତ୍ ତ୍ରଯୀସଂଜ୍ଞଂ ନମସ୍ ତସ୍ମୈ ଵିଭାଵସୋ ଯତ୍ ତୁ ତସ୍ମାତ୍ ପରଂ ରୂପମ୍ ଓଁ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାଭିସଂହିତମ୍ ଅସ୍ଥୂଲଂ ସ୍ଥୂଲମ୍ ଅମଲଂ ନମସ୍ ତସ୍ମୈ ସନାତନ
ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ତିନି ପ୍ରକାର ବେଦର ଉତ୍ସ ଯେଉଁ ଅମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଯାହା ଓଁ ଶବ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଯାହା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ମୂଳ ରୂପରେ ଅଛି, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ସେହି ସନାତନ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ଏଵଂ ସା ନିଯତା ଦେଵୀ ଚକ୍ରେ ସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ଅହର୍ନିଶମ୍ ନିରାହାରା ଵିଵସ୍ଵନ୍ତମ୍ ଆରିରାଧଯିଷୁର୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଦେବୀ ଦିନ ରାତି ଉପବାସ ରହି, ବିବସ୍ବାନ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଅନେକ ସ୍ତୁତି ରଚନା କରିଥିଲେ।
ତତଃ କାଲେନ ମହତା ଭଗଵାଂସ୍ ତପନୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାମ୍ ଅଗାତ୍ ତସ୍ଯା ଦାକ୍ଷାଯଣ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମହାତ୍ମା ତପନ ଦେବ, ଏ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଦାକ୍ଷଣୀ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସା ଦଦର୍ଶ ମହାକୂଟଂ ତେଜସୋ ଽମ୍ବରସଂଵୃତମ୍ ଭୂମୌ ଚ ସଂସ୍ଥିତଂ ଭାସ୍ଵଜ୍ଜ୍ଵାଲାଭିର୍ ଅତିଦୁର୍ଦୃଶମ୍ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତତୋ ଦେଵୀ ସାଧ୍ଵସଂ ପରମଂ ଗତା
ସେ ଦେବୀ ଏକ ବିଶାଳ ତେଜର ଗୁଛ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଆଲୋକରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ଦେଖିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟକର ଥିଲା; ଏହା ଦେଖି ଦେବୀ ଭୟରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ଜଗଦାଦ୍ଯ ପ୍ରସୀଦେତି ନ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯାମି ଗୋପତେ ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ପଶ୍ଯେଯଂ ଯଦ୍ ରୂପଂ ତେ ଦିଵାକର ଭକ୍ତାନୁକମ୍ପକ ଵିଭୋ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତାନ୍ ପାହି ମେ ସୁତାନ୍
ହେ ଗୋପତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦି, ଦୟା କରନ୍ତୁ! ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖୁନାହିଁ—ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ରୂପ ଦେଖିପାରିବି, ହେ ଦିବାକର, ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଦୟାଳୁ, ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଓ ମୋର ପୁଅମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ତତଃ ସ ତେଜସସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଆଵିର୍ଭୂତୋ ଵିଭାଵସୁଃ ଅଦୃଶ୍ଯତ ତଦାଦିତ୍ଯସ୍ ତପ୍ତତାମ୍ରୋପମଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ସେଇ ତେଜରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ପ୍ରଭୁ ତାପିତ ତାମ୍ର ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଦେଲେ।
ତତସ୍ ତାଂ ପ୍ରଣତାଂ ଦେଵୀଂ ତସ୍ଯାସଂଦର୍ଶନେ ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରାହ ଭାସ୍ଵାନ୍ ଵୃଣୁଷ୍ଵୈକଂ ଵରଂ ମତ୍ତୋ ଯମ୍ ଇଚ୍ଛସି
ତାପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ, କହିଲେ: 'ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ, ଯାହା ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର।'
ପ୍ରଣତା ଶିରସା ସା ତୁ ଜାନୁପୀଡିତମେଦିନୀ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵିଵସ୍ଵନ୍ତଂ ଵରଦଂ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଦେବୀ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିରେ ଚାପି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆସିଥିବା ବିବସ୍ବାନ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।