ଅର୍ଘ୍ଯେଣ ସହିତଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେ ସାଙ୍ଗଂ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ ଉଦଯେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଉଦୟବେଳେ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଏହି ଅର୍ଘ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସହିତ ଦେଇଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ସୁଵର୍ଣଧେନୁଅନଡ୍ଵାହଵସୁଧାଵସ୍ତ୍ରସଂଯୁତମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯପ୍ରଦାତା ଲଭତେ ସପ୍ତଜନ୍ମାନୁଗଂ ଫଲମ୍
ସୁନା, ଗାଈ, ବଳଦ, ଜମି ଓ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ଯେଉଁଠି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଏ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ।
ଅଗ୍ନୌ ତୋଯେ ଽନ୍ତରିକ୍ଷେ ଚ ଶୁଚୌ ଭୂମ୍ଯାଂ ତଥୈଵ ଚ ପ୍ରତିମାଯାଂ ତଥା ପିଣ୍ଡ୍ଯାଂ ଦେଯମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଅଗ୍ନି, ପାଣି, ଆକାଶ, ପବିତ୍ର ଭୂମି, ପ୍ରତିମା କିମ୍ବା ପିଣ୍ଡ ଉପରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ସାବଧାନରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ନାପସଵ୍ଯଂ ନ ସଵ୍ଯଂ ଚ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଅଭିମୁଖଃ ସଦା ସଘୃତଂ ଗୁଗ୍ଗୁଲଂ ଵାପି ରଵେର୍ ଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତଃ
ସମ୍ମୁଖରେ ବସି, ବାମ କିମ୍ବା ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ନୁହେଁ, ଘୃତ କିମ୍ବା ଗୁଗୁଳୁ ସହିତ ଭକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ଶ୍ରୀଵାସଂ ଚତୁରସ୍ରଂ ଚ ଦେଵଦାରୁଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେଇ କ୍ଷଣରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଚତୁରସ୍ର ବା ଦେବଦାରୁ କାଠର ପାତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
କର୍ପୂରାଗରୁଧୂପାନି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵୈ ସ୍ଵର୍ଗଗାମିନଃ ଅଯନେ ତୂତ୍ତରେ ସୂର୍ଯମ୍ ଅଥଵା ଦକ୍ଷିଣାଯନେ
କର୍ପୂର ଓ ଅଗରୁଧୂପ ଦେଇଲେ, ଉତ୍ତରାୟଣ ବା ଦକ୍ଷିଣାୟଣ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ସ୍ୱର୍ଗର ପଥ ମିଳେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଶେଷେଣ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଵିଷୁଵେଷୂପରାଗେଷୁ ଷଡଶୀତିମୁଖେଷୁ ଚ
ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜା କରିଲେ, ବିଷୁବ, ଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଣ ଓ ଅଠଷଠି ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଶେଷେଣ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଏଵଂ ଵେଲାସୁ ସର୍ଵାସୁ ସର୍ଵକାଲଂ ଚ ମାନଵଃ
ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜା କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏପରି ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜଯତେ ଯୋ ଽର୍କଂ ସୋ ଽର୍କଲୋକେ ମହୀଯତେ କୃସରୈଃ ପାଯସୈଃ ପୂପୈଃ ଫଲମୂଲଘୃତୌଦନୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଚାଉଳ, ଖିର, ପିଠା, ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ, ଘଉଁ ଓ ପକାଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ବଲିଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ସୂର୍ଯାଯ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ଘୃତେନ ତର୍ପଣଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵସିଦ୍ଧୋ ଭଵେନ୍ ନରଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଏ।
କ୍ଷୀରେଣ ତର୍ପଣଂ କୃତ୍ଵା ମନସ୍ ତାପୈର୍ ନ ଯୁଜ୍ଯତେ ଦଧ୍ନା ତୁ ତର୍ପଣଂ କୃତ୍ଵା କାର୍ଯସିଦ୍ଧିଂ ଲଭେନ୍ ନରଃ
ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କଲେ ମନରେ କଷ୍ଟ ଆସେନାହିଁ। ଦହି ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କଲେ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ।
ସ୍ନାନାର୍ଥମ୍ ଆହରେଦ୍ ଯସ୍ ତୁ ଜଲଂ ଭାନୋଃ ସମାହିତଃ ତୀର୍ଥେଷୁ ଶୁଚିତାପନ୍ନଃ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେଉଁଠି ମନୋଯୋଗରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଜଳ ନେଇଥାଏ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଛତ୍ତ୍ରଂ ଧ୍ଵଜଂ ଵିତାନଂ ଵା ପତାକାଂ ଚାମରାଣି ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଭାନଵେ ଦତ୍ତ୍ଵା ଗତିମ୍ ଇଷ୍ଟାମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଛତା, ପତାକା, ଚାଉଳି, ଧ୍ୱଜ ବା ଚାମର ଭକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଆଦିତ୍ଯାଯ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ତତ୍ ତସ୍ଯ ଶତସାହସ୍ରମ୍ ଉତ୍ପାଦଯତି ଭାସ୍କରଃ
ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ସମଗ୍ରୀ ଭକ୍ତିରେ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସେଥିରେ ଶହ ହଜାର ଗୁଣା ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମାନସଂ ଵାଚିକଂ ଵାପି କାଯଜଂ ଯଚ୍ ଚ ଦୁଷ୍କୃତମ୍ ସର୍ଵଂ ସୂର୍ଯପ୍ରସାଦେନ ତଦ୍ ଅଶେଷଂ ଵ୍ଯପୋହତି
ମନ, କଥା କିମ୍ବା କାୟା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ ହୋଇଥାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଦୂର ହୁଏ।
ଏକାହେନାପି ଯଦ୍ ଭାନୋଃ ପୂଜାଯାଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଫଲମ୍ ଯଥୋକ୍ତଦକ୍ଷିଣୈର୍ ଵିପ୍ରୈର୍ ନ ତତ୍ କ୍ରତୁଶତୈର୍ ଅପି
ଏକ ଦିନ ମାତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୂଜା କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଲେ ମଧ୍ୟ, ଶତ କୃତ୍ୟ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ।
ଅହୋ ଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତମ୍ ଏଵଂ ଜଗତ୍ପତେ ଭାସ୍କରସ୍ଯ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵଦତସ୍ ତେଷୁ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଏପରି ଦେବତାଙ୍କର ମହିମା ଆମେ ଶୁଣିଲୁ। ହେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ କହିଥିବା ଏହି କଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଭୂଯଃ ପ୍ରବ୍ରୂହି ଦେଵେଶ ଯତ୍ ପୃଚ୍ଛାମୋ ଜଗତ୍ପତେ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ନଃ
ହେ ଦେବେଶ, ଆମେ ପଚାରୁଥିବା କଥା ପୁଣି କହନ୍ତୁ, ହେ ଜଗତ୍ପତି। ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଆମର ଅତି ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି, ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଗୃହସ୍ଥୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚ ଵାନପ୍ରସ୍ଥୋ ଽଥ ଭିକ୍ଷୁକଃ ଯ ଇଚ୍ଛେନ୍ ମୋକ୍ଷମ୍ ଆସ୍ଥାତୁଂ ଦେଵତାଂ କାଂ ଯଜେତ ସଃ
ଯେଉଁଠି ଗୃହସ୍ଥ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ବନବାସୀ କିମ୍ବା ଭିକ୍ଷୁ ଯେଉଁମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କୁତୋ ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାକ୍ଷଯଃ ସ୍ଵର୍ଗଃ କୁତୋ ନିଃଶ୍ରେଯସଂ ପରମ୍ ସ୍ଵର୍ଗତଶ୍ ଚୈଵ କିଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଯେନ ନ ଚ୍ଯଵତେ ପୁନଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସ୍ୱର୍ଗ କେମିତି ହେବ? ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ କେମିତି ମିଳିବ? ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ପୁନି ତାହାଠାରୁ କେମିତି ତଳିବା ନାହିଁ?
ଦେଵାନାଂ ଚାତ୍ର କୋ ଦେଵଃ ପିତୄଣାଂ ଚୈଵ କଃ ପିତା ଯସ୍ମାତ୍ ପରତରଂ ନାସ୍ତି ତନ୍ ମେ ବ୍ରୂହି ସୁରେଶ୍ଵର
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା? ପିତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପିତା? ଯାହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ, ସେଥିରେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ।
କୁତଃ ସୃଷ୍ଟମ୍ ଇଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ସର୍ଵଂ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ ପ୍ରଲଯେ ଚ କମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ତଦ୍ ଭଵାନ୍ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହତି
ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ କେଉଁଠାରୁ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା? ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ସମସ୍ତେ କାହାପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି? ଏହା କହିବାକୁ ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ।
ଉଦ୍ଯନ୍ନ୍ ଏଵୈଷ କୁରୁତେ ଜଗଦ୍ ଵିତିମିରଂ କରୈଃ ନାତଃ ପରତରୋ ଦେଵଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅନ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅନ୍ଧକାର ଦୂରିଯାଏ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଉପରେ ଆଉ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଅନାଦିନିଧନୋ ହ୍ଯ୍ ଏଷ ପୁରୁଷଃ ଶାଶ୍ଵତୋ ଽଵ୍ଯଯଃ ତାପଯତ୍ଯ୍ ଏଷ ତ୍ରୀଂଲ୍ ଲୋକାନ୍ ଭଵନ୍ ରଶ୍ମିଭିର୍ ଉଲ୍ବଣଃ
ସେ ଆଦି ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ସଦା ଥିବା, ଅକ୍ଷୟ; ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର କିରଣରେ ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ତାପିତ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵଦେଵମଯୋ ହ୍ଯ୍ ଏଷ ତପତାଂ ତପନୋ ଵରଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତୋ ନାଥଃ ସର୍ଵସାକ୍ଷୀ ଜଗତ୍ପତିଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମିଶ୍ରଣ, ତାପିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କର ସାକ୍ଷୀ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ।
ସଂକ୍ଷିପତ୍ଯ୍ ଏଷ ଭୂତାନି ତଥା ଵିସୃଜତେ ପୁନଃ ଏଷ ଭାତି ତପତ୍ଯ୍ ଏଷ ଵର୍ଷତ୍ଯ୍ ଏଷ ଗଭସ୍ତିଭିଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ସଂକୁଚିତ କରନ୍ତି, ପୁଣି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାପିତ, ତାଙ୍କର କିରଣରେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି।
ଏଷ ଧାତା ଵିଧାତା ଚ ଭୂତାଦିର୍ ଭୂତଭାଵନଃ ନ ହ୍ଯ୍ ଏଷ କ୍ଷଯମ୍ ଆଯାତି ନିତ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷଯମଣ୍ଡଲଃ
ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆରମ୍ଭ ଓ ପାଳକ; ସେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମଣ୍ଡଳ ସଦା ଅକ୍ଷୟ।
ପିତୄଣାଂ ଚ ପିତା ହ୍ଯ୍ ଏଷ ଦେଵତାନାଂ ହି ଦେଵତା ଧ୍ରୁଵଂ ସ୍ଥାନଂ ସ୍ମୃତଂ ହ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଯସ୍ମାନ୍ ନ ଚ୍ଯଵତେ ପୁନଃ
ସେ ପିତୃମାନଙ୍କର ପିତା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା; ଏହି ଅଟୁଟ ସ୍ଥାନ, ଯାଠାରୁ ପୁଣି ଫେରିବା ନାହିଁ।
ସର୍ଗକାଲେ ଜଗତ୍ କୃତ୍ସ୍ନମ୍ ଆଦିତ୍ଯାତ୍ ସଂପ୍ରସୂଯତେ ପ୍ରଲଯେ ଚ ତମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ଭାସ୍କରଂ ଦୀପ୍ତତେଜସମ୍
ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ପୁଣି ଯାଏ।
ଯୋଗିନଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅସଂଖ୍ଯାତାସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗୃହକଲେଵରମ୍ ଵାଯୁର୍ ଭୂତ୍ଵା ଵିଶନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଂସ୍ ତେଜୋରାଶୌ ଦିଵାକରେ
ଅସଂଖ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡ଼ି, ବାୟୁ ସଦୃଶ ହୋଇ, ଏହି ତେଜରାଶି ସୂର୍ଯ୍ୟମାନ୍ଦଳରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।