ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷସ୍ଯ ସପ୍ତମ୍ଯାମ୍ ଉପଵାସପରୋ ନରଃ ସର୍ଵଶୁକ୍ଲୋପହାରେଣ ପୂଜଯେଦ୍ ଯସ୍ ତୁ ଭାସ୍କରମ୍
ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ସପ୍ତମୀ ଦିନ ଯିଏ ଉପବାସରେ ଲାଗି ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଉପହାର ଦେଇ ପୂଜା କରେ।
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସୂର୍ଯଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ଅର୍କସଂପୁଟସଂଯୁକ୍ତମ୍ ଉଦକଂ ପ୍ରସୃତଂ ପିବେତ୍
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଂପୂଟିତ ପାତ୍ରରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ପାଣି ପିବିବା ଉଚିତ୍।
କ୍ରମଵୃଦ୍ଧ୍ଯା ଚତୁର୍ଵିଂଶମ୍ ଏକୈକଂ କ୍ଷପଯେତ୍ ପୁନଃ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ସଂଵତ୍ସରାଭ୍ଯାଂ ତୁ ସମାପ୍ତନିଯମୋ ଭଵେତ୍
କ୍ରମକ୍ରମେ ଗଣନା ବଢ଼ାଇ ଚବିଶଟି ଦିନ ପରେ ପୁନି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନକୁ ବିଲୋପ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ଦୁଇ ବର୍ଷ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ, ନିୟମ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।
ସର୍ଵକାମପ୍ରଦା ହ୍ଯ୍ ଏଷା ପ୍ରଶସ୍ତା ହ୍ଯ୍ ଅର୍କସପ୍ତମୀ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷସ୍ଯ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଯଦାଦିତ୍ଯଦିନଂ ଭଵେତ୍
ଏହି ଅର୍କସପ୍ତମୀ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସିତ। ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁ ଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟବାର ପଡ଼େ, ସେହି ଦିନ ବିଶେଷ ଶୁଭ ମନାଯାଏ।
ସପ୍ତମୀ ଵିଜଯା ନାମ ତତ୍ର ଦତ୍ତଂ ମହତ୍ ଫଲମ୍ ସ୍ନାନଂ ଦାନଂ ତପୋ ହୋମ ଉପଵାସସ୍ ତଥୈଵ ଚ
ସପ୍ତମୀକୁ ବିଜୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେହି ଦିନ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ, ସ୍ନାନ, ଉପବାସ, ତପସ୍ୟା ଓ ହୋମ ମହାନ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ସର୍ଵଂ ଵିଜଯସପ୍ତମ୍ଯାଂ ମହାପାତକନାଶନମ୍ ଯେ ଚାଦିତ୍ଯଦିନେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ମାନଵାଃ
ବିଜୟା ସପ୍ତମୀରେ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମହାପାପ ନାଶ କରେ। ଯେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟବାରରେ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—
ଯଜନ୍ତି ଚ ମହାଶ୍ଵେତଂ ତେ ଲଭନ୍ତେ ଯଥେପ୍ସିତମ୍ ଯେଷାଂ ଧର୍ମ୍ଯାଃ କ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵାଃ ସଦୈଵୋଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଭାସ୍କରମ୍
—ଏବଂ ମହାଶ୍ୱେତଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାମତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ହୁଏ।
ନ କୁଲେ ଜାଯତେ ତେଷାଂ ଦରିଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାଧିତୋ ଽପି ଵା ଶ୍ଵେତଯା ରକ୍ତଯା ଵାପି ପୀତମୃତ୍ତିକଯାପି ଵା
ସେମାନଙ୍କ ପରିବାରରେ କେବେ ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ରୋଗୀ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦାନ ଶ୍ୱେତ, ରକ୍ତ କିମ୍ବା ପୀତ ମାଟି ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଉପଲେପନକର୍ତା ତୁ ଚିନ୍ତିତଂ ଲଭତେ ଫଲମ୍ ଚିତ୍ରଭାନୁଂ ଵିଚିତ୍ରୈସ୍ ତୁ କୁସୁମୈଶ୍ ଚ ସୁଗନ୍ଧିଭିଃ
ଯିଏ ମାଳିଶ କରେ, ସେ ନିଜ ମନରେ ଭାବିଥିବା ଫଳ ପାଏ। ଚିତ୍ରଭାନୁଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯେତ୍ ସୋପଵାସୋ ଯଃ ସ କାମାନ୍ ଈପ୍ସିତାଂଲ୍ ଲଭେତ୍ ଘୃତେନ ଦୀପଂ ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯ ତିଲତୈଲେନ ଵା ପୁନଃ
ଯିଏ ଉପବାସ ରହି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ କାମନା ପାଏ। ଘିଅ କିମ୍ବା ତିଳ ତେଲରେ ଦୀପ ଜଳାଇ ପୁନି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଆଦିତ୍ଯଂ ପୂଜଯେଦ୍ ଯସ୍ ତୁ ଚକ୍ଷୁଷା ନ ସ ହୀଯତେ ଦୀପଦାତା ନରୋ ନିତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନଦୀପେନ ଦୀପ୍ଯତେ
ଯିଏ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ କେବେ କମିଯାଏ ନାହିଁ। ଯିଏ ସଦା ଦୀପ ଦାନ କରେ, ସେ ଜ୍ଞାନର ଦୀପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ତିଲାଃ ପଵିତ୍ରଂ ତୈଲଂ ଵା ତିଲଗୋଦାନମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଅଗ୍ନିକାର୍ଯେ ଚ ଦୀପେ ଚ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ତିଳ, ପବିତ୍ର ତେଲ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ତିଳ-ଗାଈର ଦାନ—ଏହିମାନେ ଅଗ୍ନିକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୀପରେ ଦିଆଯାଇଲେ ମହାପାପ ନାଶ କରେ।
ଦୀପଂ ଦଦାତି ଯୋ ନିତ୍ଯଂ ଦେଵତାଯତନେଷୁ ଚ ଚତୁଷ୍ପଥେଷୁ ରଥ୍ଯାସୁ ରୂପଵାନ୍ ସୁଭଗୋ ଭଵେତ୍
ଯିଏ ସଦା ଦେଉଳ, ଚଉମୁଖୀ ରାସ୍ତା ଓ ଗଲିରେ ଦୀପ ଦାନ କରେ, ସେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଏ।
ହଵିର୍ଭିଃ ପ୍ରଥମଃ କଲ୍ପୋ ଦ୍ଵିତୀଯଶ୍ ଚୌଷଧୀରସୈଃ ଵସାମେଦୋସ୍ଥିନିର୍ଯାସୈର୍ ନ ତୁ ଦେଯଃ କଥଂଚନ
ପ୍ରଥମ ଦୀପ ହବି ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିତୀୟ ଔଷଧ ରସ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଚର୍ବି, ମାଂସ, ଅସ୍ଥିର ରସରେ କେବେ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭଵେଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଗତିର୍ ଦୀପୋ ନ କଦାଚିଦ୍ ଅଧୋଗତିଃ ଦାତା ଦୀପ୍ଯତି ଚାପ୍ଯ୍ ଏଵଂ ନ ତିର୍ଯଗ୍ଗତିମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍
ଦୀପ ସଦା ଉପରକୁ ଯାଏ, କେବେ ତଳକୁ ଯାଏ ନାହିଁ। ଦୀପ ଦାତା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ ଏବଂ କେବେ ତଳ ଯୋନିରେ ଯାଏ ନାହିଁ।
ଜ୍ଵଲମାନଂ ସଦା ଦୀପଂ ନ ହରେନ୍ ନାପି ନାଶଯେତ୍ ଦୀପହର୍ତା ନରୋ ବନ୍ଧଂ ନାଶଂ କ୍ରୋଧଂ ତମୋ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁ ଦୀପ ସଦା ଜଳି ରହିଛି, ତାହାକୁ କେବେ ଚୋରି କିମ୍ବା ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୀପ ଚୋର କଷ୍ଟ, ନାଶ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼େ।
ଦୀପଦାତା ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ଦୀପମାଲେଵ ରାଜତେ ଯଃ ସମାଲଭତେ ନିତ୍ଯଂ କୁଙ୍କୁମାଗୁରୁଚନ୍ଦନୈଃ
ଦୀପ ଦାତା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୀପ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ଯିଏ ସଦା କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଦୀପ ମାଳିଶ କରେ—
ସଂପଦ୍ଯତେ ନରଃ ପ୍ରେତ୍ଯ ଧନେନ ଯଶସା ଶ୍ରିଯା ରକ୍ତଚନ୍ଦନସଂମିଶ୍ରୈ ରକ୍ତପୁଷ୍ପୈଃ ଶୁଚିର୍ ନରଃ
—ସେ ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଧନ, ଯଶ ଓ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ରକ୍ତଚନ୍ଦନ ଓ ରକ୍ତପୁଷ୍ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ରହେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଫଳ ପାଏ।
ଉଦଯେ ଽର୍ଘ୍ଯଂ ସଦା ଦତ୍ତ୍ଵା ସିଦ୍ଧିଂ ସଂଵତ୍ସରାଲ୍ ଲଭେତ୍ ଉଦଯାତ୍ ପରିଵର୍ତେତ ଯାଵଦ୍ ଅସ୍ତମନେ ସ୍ଥିତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ସଦା ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇଲେ, ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ଉଦୟରୁ ଅସ୍ତମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଉପବାସ ଚାଲିଥାଏ।
ଜପନ୍ନ୍ ଅଭିମୁଖଃ କିଂଚିନ୍ ମନ୍ତ୍ରଂ ସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ଅଥାପି ଵା ଆଦିତ୍ଯଵ୍ରତମ୍ ଏତତ୍ ତୁ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖ ହୋଇ କିଛି ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିଲେ, ଏହି ଆଦିତ୍ୟ ବ୍ରତ ମହାପାପ ନାଶ କରେ।
ଅର୍ଘ୍ଯେଣ ସହିତଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେ ସାଙ୍ଗଂ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ ଉଦଯେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଉଦୟବେଳେ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଏହି ଅର୍ଘ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସହିତ ଦେଇଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ସୁଵର୍ଣଧେନୁଅନଡ୍ଵାହଵସୁଧାଵସ୍ତ୍ରସଂଯୁତମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯପ୍ରଦାତା ଲଭତେ ସପ୍ତଜନ୍ମାନୁଗଂ ଫଲମ୍
ସୁନା, ଗାଈ, ବଳଦ, ଜମି ଓ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ଯେଉଁଠି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଏ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ।
ଅଗ୍ନୌ ତୋଯେ ଽନ୍ତରିକ୍ଷେ ଚ ଶୁଚୌ ଭୂମ୍ଯାଂ ତଥୈଵ ଚ ପ୍ରତିମାଯାଂ ତଥା ପିଣ୍ଡ୍ଯାଂ ଦେଯମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଅଗ୍ନି, ପାଣି, ଆକାଶ, ପବିତ୍ର ଭୂମି, ପ୍ରତିମା କିମ୍ବା ପିଣ୍ଡ ଉପରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ସାବଧାନରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ନାପସଵ୍ଯଂ ନ ସଵ୍ଯଂ ଚ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଅଭିମୁଖଃ ସଦା ସଘୃତଂ ଗୁଗ୍ଗୁଲଂ ଵାପି ରଵେର୍ ଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତଃ
ସମ୍ମୁଖରେ ବସି, ବାମ କିମ୍ବା ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ନୁହେଁ, ଘୃତ କିମ୍ବା ଗୁଗୁଳୁ ସହିତ ଭକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ଶ୍ରୀଵାସଂ ଚତୁରସ୍ରଂ ଚ ଦେଵଦାରୁଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେଇ କ୍ଷଣରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଚତୁରସ୍ର ବା ଦେବଦାରୁ କାଠର ପାତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
କର୍ପୂରାଗରୁଧୂପାନି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵୈ ସ୍ଵର୍ଗଗାମିନଃ ଅଯନେ ତୂତ୍ତରେ ସୂର୍ଯମ୍ ଅଥଵା ଦକ୍ଷିଣାଯନେ
କର୍ପୂର ଓ ଅଗରୁଧୂପ ଦେଇଲେ, ଉତ୍ତରାୟଣ ବା ଦକ୍ଷିଣାୟଣ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ସ୍ୱର୍ଗର ପଥ ମିଳେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଶେଷେଣ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଵିଷୁଵେଷୂପରାଗେଷୁ ଷଡଶୀତିମୁଖେଷୁ ଚ
ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜା କରିଲେ, ବିଷୁବ, ଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଣ ଓ ଅଠଷଠି ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଶେଷେଣ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଏଵଂ ଵେଲାସୁ ସର୍ଵାସୁ ସର୍ଵକାଲଂ ଚ ମାନଵଃ
ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜା କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏପରି ସମସ୍ତ ସମୟରେ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜଯତେ ଯୋ ଽର୍କଂ ସୋ ଽର୍କଲୋକେ ମହୀଯତେ କୃସରୈଃ ପାଯସୈଃ ପୂପୈଃ ଫଲମୂଲଘୃତୌଦନୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଚାଉଳ, ଖିର, ପିଠା, ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ, ଘଉଁ ଓ ପକାଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ବଲିଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ସୂର୍ଯାଯ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ଘୃତେନ ତର୍ପଣଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵସିଦ୍ଧୋ ଭଵେନ୍ ନରଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଏ।