ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତମ୍ ସୁରୂପଂ ଵରଦଂ ଶାନ୍ତଂ ପ୍ରଭାମଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି, ଦାନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରଭାମଣ୍ଡଳରେ ଘେରାଇଥିବା।
ଉଦ୍ଯନ୍ତଂ ଭାସ୍କରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାନ୍ଦ୍ରସିନ୍ଦୂରସଂନିଭମ୍ ତତସ୍ ତତ୍ ପାତ୍ରମ୍ ଆଦାଯ ଜାନୁଭ୍ଯାଂ ଧରଣୀଂ ଗତଃ
ଘନ ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗର ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି, ସେ ପାତ୍ରକୁ ନେଇ, ଜାଣୁ ଟିକେଇ ଭୂମିରେ ଯିବା ଉଚିତ।
କୃତ୍ଵା ଶିରସି ତତ୍ ପାତ୍ରମ୍ ଏକଚିତ୍ତସ୍ ତୁ ଵାଗ୍ଯତଃ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରେଣ ତୁ ମନ୍ତ୍ରେଣ ସୂର୍ଯାଯାର୍ଘ୍ଯଂ ନିଵେଦଯେତ୍
ସେ ପାତ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ଏକାଗ୍ର ମନ ଓ ମନ୍ତ୍ରଣା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ, ତିନି ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଅଦୀକ୍ଷିତସ୍ ତୁ ତସ୍ଯୈଵ ନାମ୍ନୈଵାର୍ଘଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଭାଵଯୁକ୍ତେନ ଭକ୍ତିଗ୍ରାହ୍ଯୋ ରଵିର୍ ଯତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦୀକ୍ଷିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇପାରନ୍ତି; ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ସହିତ, କାରଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭକ୍ତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିନିରୃତିଵାଯ୍ଵୀଶମଧ୍ଯପୂର୍ଵାଦିଦିକ୍ଷୁ ଚ ହୃଚ୍ ଛିରଶ୍ ଚ ଶିଖାଵର୍ମନେତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ଚ ପୂଜଯେତ୍
ଅଗ୍ନି, ନୈୃତ୍ୟ, ବାୟୁ, ଈଶ, ପୂର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ, ହୃଦୟ, ମୁଣ୍ଡ, ଶିଖା, କବଚ, ନୟନ ଓ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଦତ୍ତ୍ଵାର୍ଘ୍ଯଂ ଗନ୍ଧଧୂପଂ ଚ ଦୀପଂ ନୈଵେଦ୍ଯମ୍ ଏଵ ଚ ଜପ୍ତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ନମସ୍ କୃତ୍ଵା ମୁଦ୍ରାଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଵିସର୍ଜଯେତ୍
ଅର୍ଘ୍ୟ, ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ, ଜପ, ସ୍ତୁତି, ନମସ୍କାର କରି, ହାତର ମୁଦ୍ରା ବନ୍ଧି, ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯେ ଵାର୍ଘ୍ଯଂ ସଂପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ସୂର୍ଯାଯ ନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ ଚ ସଂଯତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେନ୍ତି—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଜନାନୀମାନେ ଓ ସଂଯମିତ ଶୂଦ୍ରମାନେ—
ଭକ୍ତିଭାଵେନ ସତତଂ ଵିଶୁଦ୍ଧେନାନ୍ତରାତ୍ମନା ତେ ଭୁକ୍ତ୍ଵାଭିମତାନ୍ କାମାନ୍ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ପରାଂ ଗତିମ୍
ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଅନ୍ତଃକରଣ ସହିତ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦୀପକଂ ଦେଵଂ ଭାସ୍କରଂ ଗଗନେଚରମ୍ ଯେ ସଂଶ୍ରଯନ୍ତି ମନୁଜାସ୍ ତେ ସ୍ଯୁଃ ସୁଖସ୍ଯ ଭାଜନମ୍
ଯେମାନେ ତିନି ଲୋକର ପ୍ରକାଶକ ଦେବତା, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଭାସ୍କରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂସାରରେ ସୁଖର ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଯାଵନ୍ ନ ଦୀଯତେ ଚାର୍ଘ୍ଯଂ ଭାସ୍କରାଯ ଯଥୋଦିତମ୍ ତାଵନ୍ ନ ପୂଜଯେଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶଂକରଂ ଵା ସୁରେଶ୍ଵରମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରଯତ୍ନମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଅର୍ଘ୍ଯଂ ଦିନେ ଦିନେ ଆଦିତ୍ଯାଯ ଶୁଚିର୍ ଭୂତ୍ଵା ପୁଷ୍ପୈର୍ ଗନ୍ଧୈର୍ ମନୋରମୈଃ
ସେଉଁଥିରୁ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା କରି, ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମନୋହର ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ନେଇ, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ଦଦାତି ଯଶ୍ ଚାର୍ଘ୍ଯଂ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ସୁସମାହିତଃ ଆଦିତ୍ଯାଯ ଶୁଚିଃ ସ୍ନାତଃ ସ ଲଭେଦ୍ ଈପ୍ସିତଂ ଫଲମ୍
ଯିଏ ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ସ୍ନାନ କରି ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ପାଏ।
ରୋଗାଦ୍ ଵିମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗୀ ଵିତ୍ତାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଧନମ୍ ଵିଦ୍ଯାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୀ ସୁତାର୍ଥୀ ପୁତ୍ରଵାନ୍ ଭଵେତ୍
ଯେ ରୋଗୀ ସେ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଧନ ପାଏ, ଶିକ୍ଷା ଚାହିଁଥିବା ଶିକ୍ଷା ପାଏ, ପୁଅ ଚାହିଁଥିବା ପିଲା ପାଏ।
ଯଂ ଯଂ କାମମ୍ ଅଭିଧ୍ଯାଯନ୍ ସୂର୍ଯାଯାର୍ଘ୍ଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଫଲଂ ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁରୁଷଃ ସୁଧୀଃ
ଯେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମନେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଧାରଣା କରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ସେଇ ଇଚ୍ଛାର ସଫଳ ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଉଛନ୍ତି।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଵୈ ସାଗରେ ଦତ୍ତ୍ଵା ସୂର୍ଯାଯାର୍ଘ୍ଯଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ନରୋ ଵା ଯଦି ଵା ନାରୀ ସର୍ଵକାମଫଲଂ ଲଭେତ୍
ସାଗରରେ ସ୍ନାନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ନମସ୍କାର କରି, ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ଯେଉଁଠି ଥିବେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି।
ତତଃ ସୂର୍ଯାଲଯଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ ପୁଷ୍ପମ୍ ଆଦାଯ ଵାଗ୍ଯତଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ପୂଜଯେଦ୍ ଭାନୁଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତ୍ରିଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ତାପରେ ଫୁଲ ନେଇ, ମନ୍ଦ କଥା କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବା, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭାନୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯେତ୍ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା କୋଣାର୍କଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ ଗନ୍ଧୈଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ ତଥା ଦୀପୈର୍ ଧୂପୈର୍ ନୈଵେଦ୍ଯକୈର୍ ଅପି
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହ କୋଣାର୍କଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଦୀପ, ଧୂପ ଓ ଭୋଗ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଦଣ୍ଡଵତ୍ ପ୍ରଣିପାତୈଶ୍ ଚ ଜଯଶବ୍ଦୈସ୍ ତଥା ସ୍ତଵୈଃ ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ତଂ ଦେଵଂ ସହସ୍ରାଂଶୁଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ, ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ, ଏଭଳି ଭାବରେ ସେହି ଦେବତା, ସହସ୍ର କିରଣ ଥିବା ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଦଶାନାମ୍ ଅଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଯୁଵା ଦିଵ୍ଯଵପୁର୍ ନରଃ
ଜଣେ ମଣିଷ ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଯୁବା ଓ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଲାଭ କରେ।
ସପ୍ତାଵରାନ୍ ସପ୍ତ ପରାନ୍ ଵଂଶାନ୍ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଣେନ କାମଗେନ ସୁଵର୍ଚସା
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେ ସାତି ପୂର୍ବଜ ଓ ସାତି ପରଜ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରେ।
ଉପଗୀଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସୂର୍ଯଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ର ଵରାନ୍ ଭୋଗାନ୍ ଯାଵଦ୍ ଆଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯେଉଁଠି ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭୋଗ ଭୋଗ କରେ, ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ପୁଣ୍ଯକ୍ଷଯାଦ୍ ଇହାଯାତଃ ପ୍ରଵରେ ଯୋଗିନାଂ କୁଲେ ଚତୁର୍ଵେଦୋ ଭଵେଦ୍ ଵିପ୍ରଃ ସ୍ଵଧର୍ମନିରତଃ ଶୁଚିଃ
ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ସେ ଏଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯୋଗୀଙ୍କ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଚାରି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ନିଜ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୁଏ।
ଯୋଗଂ ଵିଵସ୍ଵତଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତୋ ମୋକ୍ଷମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ଚୈତ୍ରେ ମାସି ସିତେ ପକ୍ଷେ ଯାତ୍ରାଂ ଦମନଭଞ୍ଜିକାମ୍
ବିବସ୍ବାନଙ୍କ ଯୋଗ ପାଇ, ପରେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ; ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଦମନଭଞ୍ଜିକା ଯାତ୍ରା ହୁଏ।
ଯଃ କରୋତି ନରସ୍ ତତ୍ର ପୂର୍ଵୋକ୍ତଂ ସ ଫଲଂ ଲଭେତ୍ ଶଯନୋତ୍ଥାପନେ ଭାନୋଃ ସଂକ୍ରାନ୍ତ୍ଯାଂ ଵିଷୁଵାଯନେ
ଯିଏ ସେଠାରେ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଏହି ଫଳ ପାଏ, ସେଠାରେ ଭାନୁଦୟ, ସଂକ୍ରାନ୍ତି କିମ୍ବା ବିଷୁବ ଦିନରେ।
ଵାରେ ରଵେସ୍ ତିଥୌ ଚୈଵ ପର୍ଵକାଲେ ଽଥଵା ଦ୍ଵିଜାଃ ଯେ ତତ୍ର ଯାତ୍ରାଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ସଂଯତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ରବିବାର, ତିଥି କିମ୍ବା ପର୍ବବେଳେ, ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ—
ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଣେନ ସୂର୍ଯଲୋକଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ ଆସ୍ତେ ତତ୍ର ମହାଦେଵସ୍ ତୀରେ ନଦନଦୀପତେଃ
ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ଏବଂ ସେଠାରେ ମହାନଦୀପତିଙ୍କ ତୀରରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ରାମେଶ୍ଵର ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦଃ ଯେ ତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି କାମାରିଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ସମ୍ଯଙ୍ ମହୋଦଧୌ
ଯିଏ ମହାସାଗରରେ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ରାମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ କାମର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି।
ଗନ୍ଧୈଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ ତଥା ଧୂପୈର୍ ଦୀପୈର୍ ନୈଵେଦ୍ଯକୈର୍ ଵରୈଃ ପ୍ରଣିପାତୈସ୍ ତଥା ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ ଗୀତୈର୍ ଵାଦ୍ଯୈର୍ ମନୋହରୈଃ
ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ, ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ, ପ୍ରଣାମ, ସ୍ତୁତି, ଗୀତ ଓ ମନୋହର ବାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ରାଜସୂଯଫଲଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଵାଜିମେଧଫଲଂ ତଥା ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ମହାତ୍ମାନଃ ସଂସିଦ୍ଧିଂ ପରମାଂ ତଥା
ଏହିପରି ମହାତ୍ମାମାନେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।
କାମଗେନ ଵିମାନେନ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା ଉପଗୀଯମାନା ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ଶିଵଲୋକଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ
ଇଚ୍ଛାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା, ଘଣ୍ଟିର ଝାଲରେ ସୁଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।