ଦେଵାନ୍ ଋଷୀନ୍ ମନୁଷ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ପିତୄନ୍ ସଂତର୍ପ୍ଯ ଚ ଦ୍ଵିଜାଃ ଉତ୍ତୀର୍ଯ ଵାସସୀ ଧୌତେ ପରିଧାଯ ସୁନିର୍ମଲେ
ଦେବତା, ଋଷି, ମଣିଷ ଓ ପିତୃମାନେ ଖୁସି ହେବା ପରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ନିଜ ପୁରୁଣା ବସ୍ତ୍ର ଖୋଲି, ଭଲଭାବେ ଧୋଇ, ସଫା ଓ ନିର୍ମଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।
ଆଚମ୍ଯ ପ୍ରଯତୋ ଭୂତ୍ଵା ତୀରେ ତସ୍ଯ ମହୋଦଧେଃ ଉପଵିଶ୍ଯୋଦଯେ କାଲେ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖଃ ସଵିତୁସ୍ ତଦା
ପାଣି ଚୁଆଇ, ମନକୁ ପବିତ୍ର କରି, ସେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର କୂଳରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସିବା ଉଚିତ।
ଵିଲିଖ୍ଯ ପଦ୍ମଂ ମେଧାଵୀ ରକ୍ତଚନ୍ଦନଵାରିଣା ଅଷ୍ଟପତ୍ତ୍ରଂ କେସରାଢ୍ଯଂ ଵର୍ତୁଲଂ ଚୋର୍ଧ୍ଵକର୍ଣିକମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଜଳରେ ଏକ ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମ ଚିତ୍ରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦଳ ଓ କେଶରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗୋଳାକାର ଓ ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା କର୍ଣ୍ଣିକା ସହିତ।
ତିଲତଣ୍ଡୁଲତୋଯଂ ଚ ରକ୍ତଚନ୍ଦନସଂଯୁତମ୍ ରକ୍ତପୁଷ୍ପଂ ସଦର୍ଭଂ ଚ ପ୍ରକ୍ଷିପେତ୍ ତାମ୍ରଭାଜନେ
ତିଳ, ଚାଉଳ ଓ ପାଣି, ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ମିଶାଇ, ଲାଲ ଫୁଲ ଓ ଦର୍ଭା ସହିତ, ତାମ୍ବାର ପାତ୍ରରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ତାମ୍ରାଭାଵେ ଽର୍କପତ୍ତ୍ରସ୍ଯ ପୁଟେ କୃତ୍ଵା ତିଲାଦିକମ୍ ପିଧାଯ ତନ୍ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ପାତ୍ରଂ ପାତ୍ରେଣ ଵିନ୍ଯସେତ୍
ଯଦି ତାମ୍ବା ନାହିଁ, ତେବେ ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅର୍କ ପତ୍ରରେ ରଖି, ଉପରେ ଢାକି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ପାତ୍ରକୁ ଅନ୍ୟ ପାତ୍ର ଭିତରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
କରନ୍ଯାସାଙ୍ଗଵିନ୍ଯାସଂ କୃତ୍ଵାଙ୍ଗୈର୍ ହୃଦଯାଦିଭିଃ ଆତ୍ମାନଂ ଭାସ୍କରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସମ୍ଯକ୍ ଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ
ହାତ ଓ ଅଙ୍ଗର ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରି, ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ସହିତ, ନିଜକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବି, ଭଲଭାବରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ମଧ୍ଯେ ଚାଗ୍ନିଦଲେ ଧୀମାନ୍ ନୈରୃତେ ଶ୍ଵସନେ ଦଲେ କାମାରିଗୋଚରେ ଚୈଵ ପୁନର୍ ମଧ୍ଯେ ଚ ପୂଜଯେତ୍
ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିର ଦଳରେ, ନୈୃତ୍ୟରେ ବାୟୁର ଦଳରେ, କାମର ଶତ୍ରୁ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଓ ପୁଣି ମଧ୍ୟରେ, ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଭୂତଂ ଵିମଲଂ ସାରମ୍ ଆରାଧ୍ଯଂ ପରମଂ ସୁଖମ୍ ସଂପୂଜ୍ଯ ପଦ୍ମମ୍ ଆଵାହ୍ଯ ଗଗନାତ୍ ତତ୍ର ଭାସ୍କରମ୍
ପ୍ରଚୁର, ପବିତ୍ର, ମୂଳ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଉପାସ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପଦ୍ମକୁ ଭଲଭାବରେ ସମ୍ମାନ କରି, ତାହାରେ ଆକାଶରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
କର୍ଣିକୋପରି ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତତୋ ମୁଦ୍ରାଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍ କୃତ୍ଵା ସ୍ନାନାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତଂ ସୁସମାହିତଃ
କର୍ଣ୍ଣିକା ଉପରେ ରଖି, ପରେ ହାତର ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଇ, ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ସମାପ୍ତ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସିତପଦ୍ମୋପରି ରଵିଂ ତେଜୋବିମ୍ବେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ ପିଙ୍ଗାକ୍ଷଂ ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ରକ୍ତଂ ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାରୁଣାମ୍ବରମ୍
ଧଳା ପଦ୍ମ ଉପରେ, ତେଜସ୍ୱୀ ଚକ୍ର ଭାବେ ରହିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ଦୁଇଟି ହାତ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ପଦ୍ମଦଳ ରଙ୍ଗର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତମ୍ ସୁରୂପଂ ଵରଦଂ ଶାନ୍ତଂ ପ୍ରଭାମଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତମ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି, ଦାନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରଭାମଣ୍ଡଳରେ ଘେରାଇଥିବା।
ଉଦ୍ଯନ୍ତଂ ଭାସ୍କରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାନ୍ଦ୍ରସିନ୍ଦୂରସଂନିଭମ୍ ତତସ୍ ତତ୍ ପାତ୍ରମ୍ ଆଦାଯ ଜାନୁଭ୍ଯାଂ ଧରଣୀଂ ଗତଃ
ଘନ ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗର ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି, ସେ ପାତ୍ରକୁ ନେଇ, ଜାଣୁ ଟିକେଇ ଭୂମିରେ ଯିବା ଉଚିତ।
କୃତ୍ଵା ଶିରସି ତତ୍ ପାତ୍ରମ୍ ଏକଚିତ୍ତସ୍ ତୁ ଵାଗ୍ଯତଃ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରେଣ ତୁ ମନ୍ତ୍ରେଣ ସୂର୍ଯାଯାର୍ଘ୍ଯଂ ନିଵେଦଯେତ୍
ସେ ପାତ୍ରକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ଏକାଗ୍ର ମନ ଓ ମନ୍ତ୍ରଣା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ, ତିନି ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଅଦୀକ୍ଷିତସ୍ ତୁ ତସ୍ଯୈଵ ନାମ୍ନୈଵାର୍ଘଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଭାଵଯୁକ୍ତେନ ଭକ୍ତିଗ୍ରାହ୍ଯୋ ରଵିର୍ ଯତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦୀକ୍ଷିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇପାରନ୍ତି; ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ସହିତ, କାରଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭକ୍ତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିନିରୃତିଵାଯ୍ଵୀଶମଧ୍ଯପୂର୍ଵାଦିଦିକ୍ଷୁ ଚ ହୃଚ୍ ଛିରଶ୍ ଚ ଶିଖାଵର୍ମନେତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ଚ ପୂଜଯେତ୍
ଅଗ୍ନି, ନୈୃତ୍ୟ, ବାୟୁ, ଈଶ, ପୂର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ, ହୃଦୟ, ମୁଣ୍ଡ, ଶିଖା, କବଚ, ନୟନ ଓ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଦତ୍ତ୍ଵାର୍ଘ୍ଯଂ ଗନ୍ଧଧୂପଂ ଚ ଦୀପଂ ନୈଵେଦ୍ଯମ୍ ଏଵ ଚ ଜପ୍ତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ନମସ୍ କୃତ୍ଵା ମୁଦ୍ରାଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଵିସର୍ଜଯେତ୍
ଅର୍ଘ୍ୟ, ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ, ଜପ, ସ୍ତୁତି, ନମସ୍କାର କରି, ହାତର ମୁଦ୍ରା ବନ୍ଧି, ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯେ ଵାର୍ଘ୍ଯଂ ସଂପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ସୂର୍ଯାଯ ନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ ଚ ସଂଯତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେନ୍ତି—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଜନାନୀମାନେ ଓ ସଂଯମିତ ଶୂଦ୍ରମାନେ—
ଭକ୍ତିଭାଵେନ ସତତଂ ଵିଶୁଦ୍ଧେନାନ୍ତରାତ୍ମନା ତେ ଭୁକ୍ତ୍ଵାଭିମତାନ୍ କାମାନ୍ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ପରାଂ ଗତିମ୍
ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଅନ୍ତଃକରଣ ସହିତ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦୀପକଂ ଦେଵଂ ଭାସ୍କରଂ ଗଗନେଚରମ୍ ଯେ ସଂଶ୍ରଯନ୍ତି ମନୁଜାସ୍ ତେ ସ୍ଯୁଃ ସୁଖସ୍ଯ ଭାଜନମ୍
ଯେମାନେ ତିନି ଲୋକର ପ୍ରକାଶକ ଦେବତା, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଭାସ୍କରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂସାରରେ ସୁଖର ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଯାଵନ୍ ନ ଦୀଯତେ ଚାର୍ଘ୍ଯଂ ଭାସ୍କରାଯ ଯଥୋଦିତମ୍ ତାଵନ୍ ନ ପୂଜଯେଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶଂକରଂ ଵା ସୁରେଶ୍ଵରମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରଯତ୍ନମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଅର୍ଘ୍ଯଂ ଦିନେ ଦିନେ ଆଦିତ୍ଯାଯ ଶୁଚିର୍ ଭୂତ୍ଵା ପୁଷ୍ପୈର୍ ଗନ୍ଧୈର୍ ମନୋରମୈଃ
ସେଉଁଥିରୁ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା କରି, ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମନୋହର ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ନେଇ, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ଦଦାତି ଯଶ୍ ଚାର୍ଘ୍ଯଂ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ସୁସମାହିତଃ ଆଦିତ୍ଯାଯ ଶୁଚିଃ ସ୍ନାତଃ ସ ଲଭେଦ୍ ଈପ୍ସିତଂ ଫଲମ୍
ଯିଏ ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ସ୍ନାନ କରି ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ପାଏ।
ରୋଗାଦ୍ ଵିମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗୀ ଵିତ୍ତାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଧନମ୍ ଵିଦ୍ଯାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୀ ସୁତାର୍ଥୀ ପୁତ୍ରଵାନ୍ ଭଵେତ୍
ଯେ ରୋଗୀ ସେ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଧନ ପାଏ, ଶିକ୍ଷା ଚାହିଁଥିବା ଶିକ୍ଷା ପାଏ, ପୁଅ ଚାହିଁଥିବା ପିଲା ପାଏ।
ଯଂ ଯଂ କାମମ୍ ଅଭିଧ୍ଯାଯନ୍ ସୂର୍ଯାଯାର୍ଘ୍ଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଫଲଂ ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁରୁଷଃ ସୁଧୀଃ
ଯେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମନେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଧାରଣା କରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ସେଇ ଇଚ୍ଛାର ସଫଳ ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଉଛନ୍ତି।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଵୈ ସାଗରେ ଦତ୍ତ୍ଵା ସୂର୍ଯାଯାର୍ଘ୍ଯଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ନରୋ ଵା ଯଦି ଵା ନାରୀ ସର୍ଵକାମଫଲଂ ଲଭେତ୍
ସାଗରରେ ସ୍ନାନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ନମସ୍କାର କରି, ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ଯେଉଁଠି ଥିବେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି।
ତତଃ ସୂର୍ଯାଲଯଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ ପୁଷ୍ପମ୍ ଆଦାଯ ଵାଗ୍ଯତଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ପୂଜଯେଦ୍ ଭାନୁଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ତ୍ରିଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ତାପରେ ଫୁଲ ନେଇ, ମନ୍ଦ କଥା କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବା, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭାନୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯେତ୍ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା କୋଣାର୍କଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ ଗନ୍ଧୈଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ ତଥା ଦୀପୈର୍ ଧୂପୈର୍ ନୈଵେଦ୍ଯକୈର୍ ଅପି
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହ କୋଣାର୍କଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଦୀପ, ଧୂପ ଓ ଭୋଗ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଦଣ୍ଡଵତ୍ ପ୍ରଣିପାତୈଶ୍ ଚ ଜଯଶବ୍ଦୈସ୍ ତଥା ସ୍ତଵୈଃ ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ତଂ ଦେଵଂ ସହସ୍ରାଂଶୁଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ, ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ, ଏଭଳି ଭାବରେ ସେହି ଦେବତା, ସହସ୍ର କିରଣ ଥିବା ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଦଶାନାମ୍ ଅଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଯୁଵା ଦିଵ୍ଯଵପୁର୍ ନରଃ
ଜଣେ ମଣିଷ ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଯୁବା ଓ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଲାଭ କରେ।
ସପ୍ତାଵରାନ୍ ସପ୍ତ ପରାନ୍ ଵଂଶାନ୍ ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଣେନ କାମଗେନ ସୁଵର୍ଚସା
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେ ସାତି ପୂର୍ବଜ ଓ ସାତି ପରଜ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରେ।