ଚୌରୋ ଵିମୋହେ ପତତି ମର୍ଯାଦାଦୂଷକସ୍ ତଥା ଦେଵଦ୍ଵିଜପିତୃଦ୍ଵେଷ୍ଟା ରତ୍ନଦୂଷଯିତା ଚ ଯଃ
ଏକ ଚୋର ବିମୋହ ନରକକୁ ଯାଏ; ଯିଏ ସୀମା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ପିତୃଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, କିମ୍ବା ରତ୍ନକୁ ନଷ୍ଟ କରେ —
ସ ଯାତି କୃମିଭକ୍ଷ୍ଯେ ଵୈ କୃମୀଶେ ତୁ ଦୁରିଷ୍ଟିକୃତ୍ ପିତୃଦେଵାତିଥୀନ୍ ଯସ୍ ତୁ ପର୍ଯଶ୍ନାତି ନରାଧମଃ
ସେ କ୍ରିମିଭକ୍ଷ ନରକକୁ ଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରେ, କିମ୍ବା ପିତୃ, ଦେବତା, ଅତିଥିଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ଖାଏ, ହେ ନିଚ ମଣିଷ —
ଲାଲାଭକ୍ଷ୍ଯେ ସ ଯାତ୍ଯ୍ ଉଗ୍ରେ ଶରକର୍ତା ଚ ଵେଧକେ କରୋତି କର୍ଣିନୋ ଯଶ୍ ଚ ଯଶ୍ ଚ ଖଡ୍ଗାଦିକୃନ୍ ନରଃ
ସେ ଉଗ୍ର ଲାଲାଭକ୍ଷ ନରକକୁ ଯାଏ; ଯିଏ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରେ, ଛିଦ୍ର କରେ, କାନ କାଟେ, କିମ୍ବା ତଳୱାର ଚଳାଏ —
ପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ଵିଶସନେ ନରକେ ଭୃଶଦାରୁଣେ ଅସତ୍ପ୍ରତିଗ୍ରହୀତା ଚ ନରକେ ଯାତ୍ଯ୍ ଅଧୋମୁଖେ
ଏହି ସମସ୍ତେ ଭୟଙ୍କର ବିଶସନ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି; ଯିଏ ଅନୁଚିତ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଅଧୋମୁଖ ନରକକୁ ପଡ଼ିଥାଏ ।
ଅଯାଜ୍ଯଯାଜକସ୍ ତତ୍ର ତଥା ନକ୍ଷତ୍ରସୂଚକଃ କୃମିପୂଯେ ନରଶ୍ ଚୈକୋ ଯାତି ମିଷ୍ଟାନ୍ନଭୁକ୍ ସଦା
ଯିଏ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରେ, ନକ୍ଷତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭବିଷ୍ୟତ୍ କୁହେ, କିମ୍ବା ସଦା ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଭୋଜନ କରେ — ସେ ଏକାକି କ୍ରିମିପୂୟ ନରକକୁ ଯାଏ ।
ଲାକ୍ଷାମାଂସରସାନାଂ ଚ ତିଲାନାଂ ଲଵଣସ୍ଯ ଚ ଵିକ୍ରେତା ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାତି ତମ୍ ଏଵ ନରକଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯିଏ ଲାଖ, ମାଂସ, ରସ, ତିଳ କିମ୍ବା ଲୁଣ ବିକ୍ରୟ କରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଇ ନରକକୁ ଯାଏ ।
ମାର୍ଜାରକୁକ୍କୁଟଚ୍ଛାଗଶ୍ଵଵରାହଵିହଂଗମାନ୍ ପୋଷଯନ୍ ନରକଂ ଯାତି ତମ୍ ଏଵ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବିଲେଇ, କୁକୁଡ଼ି, ଛାଗ, ଘୋଡ଼ା, ବନ୍ଦର, କିମ୍ବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ରଙ୍ଗୋପଜୀଵୀ କୈଵର୍ତଃ କୁଣ୍ଡାଶୀ ଗରଦସ୍ ତଥା ସୂଚୀ ମାହିଷିକଶ୍ ଚୈଵ ପର୍ଵଗାମୀ ଚ ଯୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ଯେଉଁମାନେ ଜୁଆ ଖେଳନ୍ତି, ମାଛ ଧରନ୍ତି, ଗଡ଼ିଆଘରରୁ ଖାଆନ୍ତି, ବିଷ ଦେଇ ମାରନ୍ତି, ସୁଇ ବନାନ୍ତି, ମହିଷ ପାଳନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ପର୍ବଦିନରେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି—
ଅଗାରଦାହୀ ମିତ୍ରଘ୍ନଃ ଶକୁନିଗ୍ରାମଯାଜକଃ ରୁଧିରାନ୍ଧେ ପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ସୋମଂ ଵିକ୍ରୀଣତେ ଚ ଯେ
ଯେଉଁମାନେ ଘରକୁ ଆଗ୍ନି ଲଗାନ୍ତି, ବନ୍ଧୁକୁ ମାରନ୍ତି, ପକ୍ଷୀ ଧରନ୍ତି, ଗ୍ରାମର ପୂଜାରି, ରକ୍ତ ଦେଖି ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି, କିମ୍ବା ସୋମରସ ବିକ୍ରି କରନ୍ତି—ସେମାନେ ସବୁ ଅଧୋପତିତ ହୁଅନ୍ତି।
ମଧୁହା ଗ୍ରାମହନ୍ତା ଚ ଯାତି ଵୈତରଣୀଂ ନରଃ ରେତଃପାନାଦିକର୍ତାରୋ ମର୍ଯାଦାଭେଦିନଶ୍ ଚ ଯେ
ମଧୁ ଚୋର, ଗ୍ରାମ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା, ଶୁକ୍ର ପାନ କରୁଥିବା, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସୀମା ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବୈତରଣୀ ନଦୀକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତେ କୃଚ୍ଛ୍ରେ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଶୌଚାଶ୍ ଚ କୁହକାଜୀଵିନଶ୍ ଚ ଯେ ଅସିପତ୍ତ୍ରଵନଂ ଯାତି ଵନଚ୍ଛେଦୀ ଵୃଥୈଵ ଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅଶୁଚି, ଠକେଇ କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅକାରଣରେ ଜଙ୍ଗଲ କାଟନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅସିପତ୍ରବନକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଔରଭ୍ରିକା ମୃଗଵ୍ଯାଧା ଵହ୍ନିଜ୍ଵାଲେ ପତନ୍ତି ଵୈ ଯାନ୍ତି ତତ୍ରୈଵ ତେ ଵିପ୍ରା ଯଶ୍ ଚାପାକେଷୁ ଵହ୍ନିଦଃ
ମେଷ ପାଳକ, ଶିକାରୀ, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ନ୍ତି; ଏହିପରି ଅନ୍ୟର ଘରକୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠିକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଵ୍ରତୋପଲୋପକୋ ଯଶ୍ ଚ ସ୍ଵାଶ୍ରମାଦ୍ ଵିଚ୍ଯୁତଶ୍ ଚ ଯଃ ସଂଦଂଶଯାତନାମଧ୍ଯେ ପତତସ୍ ତାଵ୍ ଉଭାଵ୍ ଅପି
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରତକୁ ବାଧା ଦେଇଥାନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜ ଆଶ୍ରମରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇଛନ୍ତି—ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ଦନ୍ତଦଂଶନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଦିଵା ସ୍ଵପ୍ନେଷୁ ସ୍ଯନ୍ଦନ୍ତେ ଯେ ନରା ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ ପୁତ୍ରୈର୍ ଅଧ୍ଯାପିତା ଯେ ତୁ ତେ ପତନ୍ତି ଶ୍ଵଭୋଜନେ
ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଦିନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଶୁକ୍ର ସ୍ରାବ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ପୁଅମାନେ ପାଠ ପଢ଼ାନ୍ତି, ସେମାନେ କୁକୁରର ଖାଦ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ନରକାଃ ଶତଶୋ ଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ଯେଷୁ ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମାଣଃ ପଚ୍ଯନ୍ତେ ଯାତନାଗତାଃ
ଏହି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶତ ଶତ, ସହସ୍ର ସହସ୍ର ନରକରେ, ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇଁ ପକାଯାନ୍ତି।
ତଥୈଵ ପାପାନ୍ଯ୍ ଏତାନି ତଥାନ୍ଯାନି ସହସ୍ରଶଃ ଭୁଜ୍ଯନ୍ତେ ଜାତିପୁରୁଷୈର୍ ନରକାନ୍ତରଗୋଚରୈଃ
ଏହିପରି ଏହି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ହଜାର ହଜାର ପାପ, ବିଭିନ୍ନ ଜାତି ଏବଂ ନରକରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିରୁଦ୍ଧଂ ଚ କର୍ମ କୁର୍ଵନ୍ତି ଯେ ନରାଃ କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ନିରଯେଷୁ ପତନ୍ତି ତେ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ନିୟମ ବିପରୀତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—କାମରେ, ମନରେ କିମ୍ବା କଥାରେ—ସେମାନେ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଅଧଃଶିରୋଭିର୍ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ନାରକୈର୍ ଦିଵି ଦେଵତାଃ ଦେଵାଶ୍ ଚାଧୋମୁଖାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଅଧଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ନାରକାନ୍
ନରକବାସୀମାନେ ମୁଣ୍ଡ ତଳେ ରଖି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଉପରେ ଦେଖନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ମୁହଁ କରି ସମସ୍ତ ନରକବାସୀଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ସ୍ଥାଵରାଃ କୃମଯୋ ଽଜ୍ଵାଶ୍ ଚ ପକ୍ଷିଣଃ ପଶଵୋ ନରାଃ ଧାର୍ମିକାସ୍ ତ୍ରିଦଶାସ୍ ତଦ୍ଵନ୍ ମୋକ୍ଷିଣଶ୍ ଚ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ସ୍ଥାବର, କୀଟ, ଛାଗ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, ଧର୍ମିକ, ଦେବତା ଏବଂ ମୁକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତମାନେ—ସମସ୍ତେ ଅନୁକ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରଭାଗଃ ପ୍ରଥମାଦ୍ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽନୁକ୍ରମାତ୍ ତଥା ସର୍ଵେ ହ୍ଯ୍ ଏତେ ମହାଭାଗା ଯାଵନ୍ ମୁକ୍ତିସମାଶ୍ରଯାଃ
ପ୍ରଥମରୁ ଦ୍ୱିତୀୟ, ଏଭଳି କ୍ରମକ୍ରମେ ହଜାର ଭାଗ ପାଉଛନ୍ତି; ଏହି ସମସ୍ତ ମହାପୁରୁଷମାନେ ମୁକ୍ତି ମିଳିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଯାଵନ୍ତୋ ଜନ୍ତଵଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ତାଵନ୍ତୋ ନରକୌକସଃ ପାପକୃଦ୍ ଯାତି ନରକଂ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତପରାଙ୍ମୁଖଃ
ଯେପରି ଯେତେ ଜୀବ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି, ସେତେ ନରକରେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ପାପ କରୁଥିବା ଏବଂ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତରୁ ମୁହଁ ଫେରୁଥିବା ଲୋକ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପାପାନାମ୍ ଅନୁରୂପାଣି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତାନି ଯଦ୍ ଯଥା ତଥା ତଥୈଵ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ପ୍ରୋକ୍ତାନି ପରମର୍ଷିଭିଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାପ ପାଇଁ ଯେପରି ଉଚିତ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ, ସେପରି ପରମ ଋଷିମାନେ ମନେ ରଖି କହିଛନ୍ତି।
ପାପେ ଗୁରୂଣି ଗୁରୁଣି ସ୍ଵଲ୍ପାନ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପେ ଚ ତଦ୍ଵିଦଃ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତାନି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଜଗୁଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵାଦଯଃ
ବଡ଼ ପାପ ପାଇଁ ବଡ଼ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ, ଛୋଟ ପାପ ପାଇଁ ଛୋଟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ—ଏପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ୱୟମ୍ଭୂ ଆଦି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅଶେଷାଣି ତପଃକର୍ମାତ୍ମକାନି ଵୈ ଯାନି ତେଷାମ୍ ଅଶେଷାଣାଂ କୃଷ୍ଣାନୁସ୍ମରଣଂ ପରମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ତପସ୍ୟାର କାର୍ଯ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ମରଣ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
କୃତେ ପାପେ ଽନୁତାପୋ ଵୈ ଯସ୍ଯ ପୁଂସଃ ପ୍ରଜାଯତେ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ତୁ ତସ୍ଯୈକଂ ହରିସଂସ୍ମରଣଂ ପରମ୍
ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିବା ପରେ ସତ୍ୟସାର ଅନୁତାପ ଅନୁଭବ କରେ, ସେଠି ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଉଛି ହରିଙ୍କ ସ୍ମରଣ।
ପ୍ରାତର୍ ନିଶି ତଥା ସଂଧ୍ଯାମଧ୍ଯାହ୍ନାଦିଷୁ ସଂସ୍ମରନ୍ ନାରାଯଣମ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ସଦ୍ଯଃ ପାପକ୍ଷଯାନ୍ ନରଃ
ପ୍ରଭାତ, ରାତି, ସନ୍ଧ୍ୟା, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମୟରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଵିଷ୍ଣୁସଂସ୍ମରଣାତ୍ କ୍ଷୀଣସମସ୍ତକ୍ଲେଶସଂଚଯଃ ମୁକ୍ତିଂ ପ୍ରଯାତି ଭୋ ଵିପ୍ରା ଵିଷ୍ଣୋସ୍ ତସ୍ଯାନୁକୀର୍ତନାତ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଲେଶ କ୍ଷୟ ହୁଏ; ଏହିପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ହେ ପଣ୍ଡିତମାନେ।
ଵାସୁଦେଵେ ମନୋ ଯସ୍ଯ ଜପହୋମାର୍ଚନାଦିଷୁ ତସ୍ଯାନ୍ତରାଯୋ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଦେଵେନ୍ଦ୍ରତ୍ଵାଦିକଂ ଫଲମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ମନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉପରେ ଜପ, ହୋମ, ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗିଥାଏ, ସେଠି କୌଣସି ବାଧା ନାହିଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏବଂ ସେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଫଳ ଲାଭ କରେ।
କ୍ଵ ନାକପୃଷ୍ଠଗମନଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଲକ୍ଷଣମ୍ କ୍ଵ ଜପୋ ଵାସୁଦେଵେତି ମୁକ୍ତିବୀଜମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍
ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା, ଯାହା ପୁନର୍ବାର ଫେରିବା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ, ଓ 'ବାସୁଦେବ' ନାମ ଜପ କରିବା, ଯାହା ଅତିଶୟ ମୁକ୍ତିର ବୀଜ—ଏହି ଦୁଇଟିରେ କେଉଁଠି ତୁଳନା ଅଛି?
ତସ୍ମାଦ୍ ଅହର୍ନିଶଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସଂସ୍ମରନ୍ ପୁରୁଷୋ ଦ୍ଵିଜଃ ନ ଯାତି ନରକଂ ଶୁଦ୍ଧଃ ସଂକ୍ଷୀଣାଖିଲପାତକଃ
ତେଣୁ, ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଦିନ ଓ ରାତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସମସ୍ତ ପାପ କ୍ଷୟ ହୁଏ, ଓ ସେ କେବେ ନରକକୁ ଯାଏ ନାହିଁ।