କେଵଲେନ ସମାଗମ୍ଯ ଵିମୁକ୍ତାତ୍ମାନମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍ ଏତତ୍ ତୁ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହୁର୍ ନିସ୍ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଜରାମରମ୍
କେବଳ ସତ୍ୟ ସହିତ ଏକତା ପାଇଁ, ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମାକୁ ଲାଭ କରାଯାଏ; ଏହାକୁ ସତ୍ୟ କୁହନ୍ତି—ଏହା ନିର୍ମୂଳ, ଅଜର ଓ ଅମର।
ତତ୍ତ୍ଵସଂଶ୍ରଵଣାଦ୍ ଏଵ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଜାଯତେ ନୃପ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିତତ୍ତ୍ଵାନି ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ସତ୍ୟକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ର, ରାଜା, ଜଣେ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ; ପଣ୍ଡିତମାନେ ପଞ୍ଚବିଂଶତି ତତ୍ତ୍ୱ କୁହନ୍ତି।
ନ ଚୈଵ ତତ୍ତ୍ଵଵାଂସ୍ ତାତ ସଂସାରେଷୁ ନିମଜ୍ଜତି ଏଷାମ୍ ଉପୈତି ତତ୍ତ୍ଵଂ ହି କ୍ଷିପ୍ରଂ ବୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଲକ୍ଷଣମ୍
ଓ ପ୍ରିୟ, ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ କେବେ ବି ସଂସାରରେ ଡୁବେନି; ସେ ଶୀଘ୍ର ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ଏହି ଲକ୍ଷଣକୁ ବୁଝ।
ଷଡ୍ଵିଂଶୋ ଽଯମ୍ ଇତି ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଗୃହ୍ଯମାଣୋ ଽଜରାମରଃ କେଵଲେନ ବଲେନୈଵ ସମତାଂ ଯାତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏହାକୁ ଛଅବିଂଶତି ଭାବେ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି, ଯାହା ଅଜର ଓ ଅମର; କେବଳ ସତ୍ୟର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଷଡ୍ଵିଂଶେନ ପ୍ରବୁଦ୍ଧେନ ବୁଧ୍ଯମାନୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଏତନ୍ ନାନାତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ସାଂଖ୍ଯଶ୍ରୁତିନିଦର୍ଶନାତ୍
ଛଅବିଂଶତି ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଜାଗେ ସେ ଅବୁଦ୍ଧିମାନ ରହିଯାଏ; ଏହି ବିଭିନ୍ନତାକୁ ସାଂଖ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଉଦାହରଣ ଦ୍ୱାରା କୁହିଛନ୍ତି।
ଚେତନେନ ସମେତସ୍ଯ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିକସ୍ଯ ହ ଏକତ୍ଵଂ ଵୈ ଭଵେତ୍ ତସ୍ଯ ଯଦା ବୁଦ୍ଧ୍ଯାନୁବୁଧ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ପଞ୍ଚବିଂଶତି ଚେତନା ସହିତ ଏକତା ପାଏ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତାହାର ଏକତା ହୁଏ।
ବୁଧ୍ଯମାନେନ ବୁଦ୍ଧେନ ସମତାଂ ଯାତି ମୈଥିଲ ସଙ୍ଗଧର୍ମା ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଷ ନିଃସଙ୍ଗାତ୍ମା ନରାଧିପ
ଜାଗ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତି ହେଲେ, ମୈଥିଳ, ସେ ସମତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଏହି ଯିଏ ଲଗ୍ନତାର ଧର୍ମ ଧାରଣ କରେ, ସେ ଅଲଗା ଆତ୍ମା ହୁଏ, ରାଜା।
ନିଃସଙ୍ଗାତ୍ମାନମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଷଡ୍ଵିଂଶଂ କର୍ମଜଂ ଵିଦୁଃ ଵିଭୁସ୍ ତ୍ଯଜତି ଚାଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯଦା ତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଵିବୁଧ୍ଯତେ
ଅଲଗା ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେମାନେ କର୍ମଜ ଛଅବିଂଶତିକୁ ଜାଣନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ନାୟକ ଅବ୍ୟକ୍ତକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ସତ୍ୟରେ ଜାଗ୍ରତି।
ଚତୁର୍ଵିଂଶମ୍ ଅଗାଧଂ ଚ ଷଡ୍ଵିଂଶସ୍ଯ ପ୍ରବୋଧନାତ୍ ଏଷ ହ୍ଯ୍ ଅପ୍ରତିବୁଦ୍ଧଶ୍ ଚ ବୁଧ୍ଯମାନସ୍ ତୁ ତେ ଽନଘ
ଚବିଶ ଅଂଶ ଅଗାଧ ଅଟେ, ଛବିଶ ଅଂଶର ଜାଗୃତି ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଅଂଶ ଅଜାଗୃତ ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ଜାଗୁଛି, ହେ ନିର୍ମଳ।
ଉକ୍ତୋ ବୁଦ୍ଧଶ୍ ଚ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଯଥାଶ୍ରୁତିନିଦର୍ଶନାତ୍ ମଶକୋଦୁମ୍ବରେ ଯଦ୍ଵଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ଵଂ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏତଯୋଃ
ଯେଉଁଠି ସତ୍ୟରେ ଜାଗୃତ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ଶାସ୍ତ୍ରର ଉଦାହରଣ ଦ୍ୱାରା, ମଶା ଓ ଉଦୁମ୍ବର ଫଳରେ ଯେପରି ଭିନ୍ନତା ଅଟେ, ଏହି ଦୁଇଁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତେଣିଁପରି।
ମତ୍ସ୍ଯୋଦକେ ଯଥା ତଦ୍ଵଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଉପଲଭ୍ଯତେ ଏଵମ୍ ଏଵ ଚ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ନାନାତ୍ଵୈକତ୍ଵମ୍ ଏତଯୋଃ
ମାଛ ଓ ଜଳରେ ଯେପରି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ଦୁଇଁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତେଣିଁପରି ଭିନ୍ନତା ଅଟେ। ଏହି ଦୁଇଁର ଏକତା ଓ ଭିନ୍ନତାକୁ ଏଭଳି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଏତାଵନ୍ ମୋକ୍ଷ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତୋ ଜ୍ଞାନଵିଜ୍ଞାନସଂଜ୍ଞିତଃ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିକସ୍ଯାଶୁ ଯୋ ଽଯଂ ଦେହେ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏଯାଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଜ୍ଞାନ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ; ପଚିଶ ଅଂଶର ଶରୀରରେ ଯେଉଁ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥାଏ।
ଏଷ ମୋକ୍ଷଯିତଵ୍ଯୈତି ପ୍ରାହୁର୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତଗୋଚରାତ୍ ସୋ ଽଯମ୍ ଏଵଂ ଵିମୁଚ୍ଯେତ ନାନ୍ଯଥେତି ଵିନିଶ୍ଚଯଃ
ଏହି ଅଂଶକୁ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ, ଏହିପରି ମୁକ୍ତି ହୁଏ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ, ଏହି ନିଶ୍ଚୟ।
ପରଶ୍ ଚ ପରଧର୍ମା ଚ ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ସମେତ୍ଯ ଵୈ ଵିଶୁଦ୍ଧଧର୍ମା ଶୁଦ୍ଧେନ ନାଶୁଦ୍ଧେନ ଚ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ପର ଓ ପରଧର୍ମ ଏକସାଥି ଆସିଥାଏ; ଶୁଦ୍ଧ ଧର୍ମ ଶୁଦ୍ଧ ସହିତ ଅଟେ, ଅଶୁଦ୍ଧ ସହିତ ଜ୍ଞାନୀ ଅଟେ।
ଵିମୁକ୍ତଧର୍ମା ବୁଦ୍ଧେନ ସମେତ୍ଯ ପୁରୁଷର୍ଷଭ ଵିଯୋଗଧର୍ମିଣା ଚୈଵ ଵିମୁକ୍ତାତ୍ମା ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଥ
ଧର୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଜାଗୃତ ଜନ ସହିତ ଏକତା ହେଲେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଚ୍ଛେଦ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଵିମୋକ୍ଷିଣା ଵିମୋକ୍ଷଶ୍ ଚ ସମେତ୍ଯେହ ତଥା ଭଵେତ୍ ଶୁଚିକର୍ମା ଶୁଚିଶ୍ ଚୈଵ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅମିତବୁଦ୍ଧିମାନ୍
ମୁକ୍ତିଦାତା ଓ ମୁକ୍ତି ଏଠାରେ ଏକତା ହେଲେ, ଏହିପରି ହୁଏ; ଶୁଚି କର୍ମ ଓ ଶୁଚି ମନ ଥିଲେ, ଅମିତ ଜ୍ଞାନ ହୁଏ।
ଵିମଲାତ୍ମା ଚ ଭଵତି ସମେତ୍ଯ ଵିମଲାତ୍ମନା କେଵଲାତ୍ମା ତଥା ଚୈଵ କେଵଲେନ ସମେତ୍ଯ ଵୈ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଶ୍ ଚ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରେଣ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରତ୍ଵମ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ
ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା ସହିତ ଏକତାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏକା ଆତ୍ମା ଏକା ସହିତ ଏକତାରେ ହୁଏ; ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଆତ୍ମା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏକତାରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ରତା ପାଏ।
ଏତାଵଦ୍ ଏତତ୍ କଥିତଂ ମଯା ତେ ତଥ୍ଯଂ ମହାରାଜ ଯଥାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅମତ୍ସରସ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସନାତନଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଶୁଦ୍ଧମ୍ ଆଦ୍ଯମ୍
ଏଯାଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ହେ ମହାରାଜ; ତୁମେ ଇର୍ଷା ଛାଡି ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଏହି ନିତ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ଆଦି ବ୍ରହ୍ମକୁ ତଥା ତଥା ଗ୍ରହଣ କର।
ତଦ୍ ଵେଦନିଷ୍ଠସ୍ଯ ଜନସ୍ଯ ରାଜନ୍ ପ୍ରଦେଯମ୍ ଏତତ୍ ପରମଂ ତ୍ଵଯା ଭଵେତ୍ ଵିଧିତ୍ସମାନାଯ ନିବୋଧକାରକଂ ପ୍ରବୋଧହେତୋଃ ପ୍ରଣତସ୍ଯ ଶାସନମ୍
ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପଦେଶ ଏହି ବେଦରେ ନିଷ୍ଠ ଜନକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ହେ ରାଜା; ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା, ଜାଗୃତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖୁଥିବା ଓ ଶିକ୍ଷା ଚାହୁଥିବା ଜନକୁ।
ନ ଦେଯମ୍ ଏତଚ୍ ଚ ଯଥାନୃତାତ୍ମନେ ଶଠାଯ କ୍ଲୀବାଯ ନ ଜିହ୍ମବୁଦ୍ଧଯେ ନ ପଣ୍ଡିତଜ୍ଞାନପରୋପତାପିନେ ଦେଯଂ ତଥା ଶିଷ୍ଯଵିବୋଧନାଯ
ଏହି ଉପଦେଶ ଅସତ୍ୟ ଚରିତ୍ର, ଚତୁର, ଅପୁରୁଷ, ତେଢ଼ା ମନ ଥିବା, ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ହାନି କରୁଥିବା ଜନକୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହି ଉପଦେଶ କେବଳ ଯୋଗ୍ୟ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରଦ୍ଧାନ୍ଵିତାଯାଥ ଗୁଣାନ୍ଵିତାଯ ପରାପଵାଦାଦ୍ ଵିରତାଯ ନିତ୍ଯମ୍ ଵିଶୁଦ୍ଧଯୋଗାଯ ବୁଧାଯ ଚୈଵ କୃପାଵତେ ଽଥ କ୍ଷମିଣେ ହିତାଯ
ଯେଉଁ ଜନ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଗୁଣ ରଖିଥାଏ, ସଦା ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଯୋଗରେ ଲିନ ଅଟେ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦୟାଳୁ ଓ କ୍ଷମାଶୀଳ, ଭଲ ଚାହୁଥିବା—
ଵିଵିକ୍ତଶୀଲାଯ ଵିଧିପ୍ରିଯାଯ ଵିଵାଦହୀନାଯ ବହୁଶ୍ରୁତାଯ ଵିନୀତଵେଶାଯ ନହୈତୁକାତ୍ମନେ ସଦୈଵ ଗୁହ୍ଯଂ ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଏଵ ଦେଯମ୍
ଯେଉଁ ଜନ ନିର୍ଜନ ଆଚରଣରେ ଅଟେ, ନିୟମ ପ୍ରିୟ, ବିବାଦ ନାହିଁ, ବହୁ ପଢ଼ିଛି, ନମ୍ର ପୋଷାକରେ ଅଟେ, ନିଷ୍କାମ—ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ସଦା ଏହିପରି ଜନକୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏତୈର୍ ଗୁଣୈର୍ ହୀନତମେ ନ ଦେଯମ୍ ଏତତ୍ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଶୁଦ୍ଧମ୍ ଆହୁଃ ନ ଶ୍ରେଯସେ ଯୋକ୍ଷ୍ଯତି ତାଦୃଶେ କୃତଂ ଧର୍ମପ୍ରଵକ୍ତାରମ୍ ଅପାତ୍ରଦାନାତ୍
ଏହି ଗୁଣ ନଥିବା ଜନକୁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଜନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇବେ ନାହିଁ, ଅଯୋଗ୍ୟକୁ ଦେଲେ ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷକ ନିନ୍ଦିତ ହୁଏ।
ପୃଥ୍ଵୀମ୍ ଇମାଂ ଵା ଯଦି ରତ୍ନପୂର୍ଣାଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଅଦେଯଂ ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଅଵ୍ରତାଯ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଯ ପ୍ରଯତାଯ ଦେଯଂ ଦେଯଂ ପରଂ ତତ୍ତ୍ଵଵିଦେ ନରେନ୍ଦ୍ର
ପୃଥିବୀ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଉପଦେଶ ନିୟମ ନଥିବା ଜନକୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯେଉଁ ଜନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛି, ଶ୍ରମ କରୁଛି, ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଛି, ହେ ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
କରାଲ ମା ତେ ଭଯମ୍ ଅସ୍ତି କିଂଚିଦ୍ ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ ଯଥାଵଦ୍ ଉକ୍ତଂ ପରମଂ ପଵିତ୍ରଂ ଵିଶୋକମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯମ୍
ହେ କରାଳ, ତୁମେ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଆଜି ତୁମେ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମ ଶୁଣିଛ, ଯେପରି ଉଚିତ ଭାବେ କୁହାଯାଇଛି—ଏହା ଶୁଦ୍ଧ, ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ଅନନ୍ତ, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅଗାଧମ୍ ଏତଦ୍ ଅଜରାମରଂ ଚ ନିରାମଯଂ ଵୀତଭଯଂ ଶିଵଂ ଚ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ମୋହଂ ପରଵାଦସଂଜ୍ଞମ୍ ଏତସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥମ୍ ଇମଂ ଵିଦିତ୍ଵା
ଏହି ଅଗାଧ, ବୟସ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ରୋଗ ନାହିଁ, ଭୟ ନାହିଁ, ଶିବ ଅଟେ; ଏହିର ସତ୍ତ୍ୱ ଅର୍ଥକୁ ବୁଝି, ମୋହକୁ ଅନ୍ୟଙ୍କର କଥା ଭାବି ଦେଖିବା।
ଅଵାପ୍ତମ୍ ଏତଦ୍ ଧି ପୁରା ସନାତନାଦ୍ ଧିରଣ୍ଯଗର୍ଭାଦ୍ ଧି ତତୋ ନରାଧିପ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଯତ୍ନେନ ତମ୍ ଉଗ୍ରତେଜସଂ ସନାତନଂ ବ୍ରହ୍ମ ଯଥା ତ୍ଵଯୈତତ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ତୁମେ ଲାଭ କରିଛ।
ପୃଷ୍ଟସ୍ ତ୍ଵଯା ଚାସ୍ମି ଯଥା ନରେନ୍ଦ୍ର ତଥା ମଯେଦଂ ତ୍ଵଯି ନୋକ୍ତମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ଯଥାଵାପ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମେ ନରେନ୍ଦ୍ର ମହାଜ୍ଞାନଂ ମୋକ୍ଷଵିଦାଂ ପରାଯଣମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲା, ରାଜା; ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ କହିଛି। ମୁଁ ଆଉ କିଛି କହିନି, ଯେପରି ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ, ମୋକ୍ଷ ପଥ, ପାଇଥିଲି।
ଏତଦ୍ ଉକ୍ତଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଯସ୍ମାନ୍ ନାଵର୍ତତେ ପୁନଃ ପଞ୍ଚଵିଂଶଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ଵସିଷ୍ଠେନ ଯଥା ପୁରା
ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଜ୍ଞାନ କହାଯାଇଛି, ଯାହାରୁ ପୁନଃ ଫେରିବା ନାହିଁ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିଲା।
ପୁନରାଵୃତ୍ତିମ୍ ଆପ୍ନୋତି ପରମଂ ଜ୍ଞାନମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ ନାତି ବୁଧ୍ଯତି ତତ୍ତ୍ଵେନ ବୁଧ୍ଯମାନୋ ଽଜରାମରମ୍
ଯେଉଁଠି ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝିନାହିଁ, ସେ ପୁନଃ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଯେଉଁଠି ଏହାକୁ ତତ୍ତ୍ୱରେ ବୁଝିଥାଏ, ସେ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।