ଯତ୍ ତଦ୍ ବୁଦ୍ଧେଃ ପରଂ ପ୍ରାହୁଃ ସାଂଖ୍ଯଯୋଗଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ ବୁଧ୍ଯମାନଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞାଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧପରିଵର୍ଜନାତ୍
ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିରୁ ଉପରେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ; ମହାପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ ଏହାକୁ ବୁଝିବା ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ଜାଗୃତ ଜିନିଷକୁ ତ୍ୟାଗ କରି।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧଂ ଯଥା ଵ୍ଯକ୍ତଂ ସ୍ଵଗୁଣୈଃ ପ୍ରାହୁର୍ ଈଶ୍ଵରମ୍ ନିର୍ଗୁଣଂ ଚେଶ୍ଵରଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଧିଷ୍ଠାତାରମ୍ ଏଵ ଚ
ଯେପରି ଅଜାଗୃତ ପ୍ରକୃତି ନିଜ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେପରି ପ୍ରଭୁ ସଦା ନିର୍ଗୁଣ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସକ।
ପ୍ରକୃତେଶ୍ ଚ ଗୁଣାନାଂ ଚ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିକଂ ବୁଧାଃ ସାଂଖ୍ଯଯୋଗେ ଚ କୁଶଲା ବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ପରମୈଷିଣଃ
ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରକୃତି ଓ ତାହାର ଗୁଣର ପଚିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟକୁ ଖୋଜନ୍ତି।
ଯଦା ପ୍ରବୁଦ୍ଧମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଵସ୍ଥାତନନୀରଵଃ ବୁଧ୍ଯମାନଂ ନ ବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଽଵଗଚ୍ଛନ୍ତି ସମଂ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ସ୍ଥିର ଓ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି, ତେବେ ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଜାଗୃତ ହେଉଥିବା ଲୋକ ଏହାକୁ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏତନ୍ ନିଦର୍ଶନଂ ସମ୍ଯଙ୍ ନ ସମ୍ଯଗ୍ ଅନୁଦର୍ଶନମ୍ ବୁଧ୍ଯମାନଂ ପ୍ରବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ପୃଥଗ୍ ଅରିଂଦମ
ଏହା ଏକ ଉଚିତ ଉଦାହରଣ, କିନ୍ତୁ ସଠିକ୍ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ନୁହେଁ; ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଜାଗୃତ ହେଉଥିବା ଲୋକ ଏହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଗୃତ ଲୋକଙ୍କଠୁ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ହେ ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବା।
ପରସ୍ପରେଣୈତଦ୍ ଉକ୍ତଂ କ୍ଷରାକ୍ଷରନିଦର୍ଶନମ୍ ଏକତ୍ଵମ୍ ଅକ୍ଷରଂ ପ୍ରାହୁର୍ ନାନାତ୍ଵଂ କ୍ଷରମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଏହି ଉଦାହରଣ ଅଶ୍ୱର ଓ ଅକ୍ଷରର ଉଦାହରଣ ଭାବରେ କହାଯାଇଛି; ଏକତ୍ୱକୁ ଅକ୍ଷର ଭାବରେ ଓ ନାନାତ୍ୱକୁ ଅଶ୍ୱର ଭାବରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କହନ୍ତି।
ପଞ୍ଚଵିଂଶତିନିଷ୍ଠୋ ଽଯଂ ତଦା ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ ଏକତ୍ଵଦର୍ଶନଂ ଚାସ୍ଯ ନାନାତ୍ଵଂ ଚାସ୍ଯ ଦର୍ଶନମ୍
ପଚିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱରେ ସ୍ଥିତ ହେଇ, ଏକତ୍ୱ ଓ ନାନାତ୍ୱ ଦୁଇଟି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରାଯାଏ।
ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ ତତ୍ତ୍ଵଯୋର୍ ଏଵ ପୃଥଗ୍ ଏତନ୍ ନିଦର୍ଶନମ୍ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିଭିସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଆହୁର୍ ମନୀଷିଣଃ
ଯେ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ଦୁଇଟି ତତ୍ତ୍ୱର ଭିନ୍ନତାକୁ ଦେଖନ୍ତି; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କହନ୍ତି ଯେ ପଚିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣାଯାଏ।
ନିସ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ପଞ୍ଚଵିଂଶସ୍ଯ ପରମ୍ ଆହୁର୍ ମନୀଷିଣଃ ଵର୍ଜ୍ଯସ୍ଯ ଵର୍ଜ୍ଯମ୍ ଆଚାରଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସନାତନମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କହନ୍ତି, ପଚିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଂଶରେ ସତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ; ଯାହାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ, ତାହାର ଆଚରଣ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ—ଏହି ହେଉଛି ତତ୍ତ୍ୱର ଶାଶ୍୵ତ ସତ୍ୟ।
ନାନାତ୍ଵୈକତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ତ୍ଵଯୈତଦ୍ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ ପଶ୍ଯତସ୍ ତଦ୍ ଧି ସଂଦିଗ୍ଧମ୍ ଏତଯୋର୍ ଵୈ ନିଦର୍ଶନମ୍
ତୁମେ ଏକତ୍ୱ ଓ ନାନାତ୍ୱ ବିଷୟରେ କହିଛ; ହେ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେଖୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଏହି ଉଦାହରଣ ଦୁଇଟି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଲାଗେ।
ତଥା ବୁଦ୍ଧପ୍ରବୁଦ୍ଧାଭ୍ଯାଂ ବୁଧ୍ଯମାନସ୍ଯ ଚାନଘ ସ୍ଥୂଲବୁଦ୍ଧ୍ଯା ନ ପଶ୍ଯାମି ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏତନ୍ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିପରି, ଜାଗୃତ ଓ ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଜାଗୃତ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ, ମୁଁ ମୋ ଦୃଢ଼ ମନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଜାଗୃତ ହେଉଥିବାର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିପାରି ନାହିଁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅକ୍ଷରକ୍ଷରଯୋର୍ ଉକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଯଦ୍ ଅପି କାରଣମ୍ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧିତ୍ଵାତ୍ ପ୍ରନଷ୍ଟମ୍ ଇଵ ମେ ଽନଘ
ଅକ୍ଷର ଓ କ୍ଷର ବିଷୟରେ ତୁମେ ଯେ କାରଣ କହିଛ, ହେ ଦୋଷରହିତ, ମୋ ଅସ୍ଥିର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସେଥିରେ ମୁଁ ଅନ୍ୟଥା ଭାବିଛି।
ତଦ୍ ଏତଚ୍ ଛ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ନାନାତ୍ଵୈକତ୍ଵଦର୍ଶନମ୍ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଂ ଚୈଵାନିରୁଦ୍ଧଂ ଚ ବୁଧ୍ଯମାନଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଏହି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଏକତ୍ୱ ଓ ନାନାତ୍ୱର ଦୃଷ୍ଟି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଅନିରୋଧ, ଏବଂ ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଜାଗୃତ ହେଉଥିବାର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯେ ଚ ଭଗଵନ୍ନ୍ ଅକ୍ଷରଂ କ୍ଷରମ୍ ଏଵ ଚ ସାଂଖ୍ଯଯୋଗଂ ଚ କୃତ୍ସ୍ନେନ ବୁଦ୍ଧାବୁଦ୍ଧିଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍
ହେ ଭଗବନ୍, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ଅକ୍ଷର ଓ କ୍ଷର, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ, ଜାଗୃତ ଓ ଅଜାଗୃତ ବୁଦ୍ଧିର ଭିନ୍ନତା ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ କହ।
ହନ୍ତ ତେ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦ୍ ଏତଦ୍ ଅନୁପୃଚ୍ଛସି ଯୋଗକୃତ୍ଯଂ ମହାରାଜ ପୃଥଗ୍ ଏଵ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମେ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିବି; ମୋ କଥାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଶୁଣ।
ଯୋଗକୃତ୍ଯଂ ତୁ ଯୋଗାନାଂ ଧ୍ଯାନମ୍ ଏଵ ପରଂ ବଲମ୍ ତଚ୍ ଚାପି ଦ୍ଵିଵିଧଂ ଧ୍ଯାନମ୍ ଆହୁର୍ ଵିଦ୍ଯାଵିଦୋ ଜନାଃ
ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଧ୍ୟାନ; ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ କହନ୍ତି ଯେ ଧ୍ୟାନ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର।
ଏକାଗ୍ରତା ଚ ମନସଃ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ ତଥୈଵ ଚ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ ତୁ ସଗୁଣୋ ନିର୍ଗୁଣୋ ମାନସସ୍ ତଥା
ମନର ଏକାଗ୍ରତା ଓ ଶ୍ୱାସ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ଶ୍ୱାସ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦୁଇ ପ୍ରକାର—ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ, ଏବଂ ମନସିକ ମଧ୍ୟ।
ମୂତ୍ରୋତ୍ସର୍ଗେ ପୁରୀଷେ ଚ ଭୋଜନେ ଚ ନରାଧିପ ଦ୍ଵିକାଲଂ ନୋପଭୁଞ୍ଜୀତ ଶେଷଂ ଭୁଞ୍ଜୀତ ତତ୍ପରଃ
ହେ ରାଜା, ମୁତ୍ର ଓ ପୂରିଷ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ ଦିନରେ ଦୁଇଥର ଭାଗ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯେ ଲଗି ଅଛି, ସେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେଭ୍ଯୋ ନିଵର୍ତ୍ଯ ମନସା ମୁନିଃ ଦଶଦ୍ଵାଦଶଭିର୍ ଵାପି ଚତୁର୍ଵିଂଶାତ୍ ପରଂ ଯତଃ
ଏକ ମୁନି, ମନ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ତାହାର ବିଷୟରୁ ଅଟକାଇ, ଦଶ, ଦ୍ୱାଦଶ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ବିଂଶତି ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସ ଚୋଦନାଭିର୍ ମତିମାନ୍ ନାତ୍ମାନଂ ଚୋଦଯେଦ୍ ଅଥ ତିଷ୍ଠନ୍ତମ୍ ଅଜରଂ ତଂ ତୁ ଯତ୍ ତଦ୍ ଉକ୍ତଂ ମନୀଷିଭିଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଉଦ୍ଦିପିତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଶାଶ୍୵ତ ଓ ଅଜର ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କହିଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ସ୍ଥିର ରହିବା ଉଚିତ।
ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ସତତଂ ଜ୍ଞେଯ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଅନୁଶୁଶ୍ରୁମ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ହ୍ଯ୍ ଅହୀନମନସୋ ନାନ୍ଯଥେତି ଵିନିଶ୍ଚଯଃ
ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ସଦା ଜଣାଯିବା ଉଚିତ—ଏହିପରି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜଣାଇପାରନ୍ତି; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ମତ।
ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵସଙ୍ଗେଭ୍ଯୋ ଲଘ୍ଵାହାରୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ପୂର୍ଵରାତ୍ରେ ପରାର୍ଧେ ଚ ଧାରଯୀତ ମନୋ ହୃଦି
ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ହଳୁକ ଖାଇବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଏବଂ ରାତିର ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ଅଂଶରେ ମନକୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଥିରୀକୃତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାମଂ ମନସା ମିଥିଲେଶ୍ଵର ମନୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସ୍ଥିରଂ କୃତ୍ଵା ପାଷାଣ ଇଵ ନିଶ୍ଚଲଃ
ମିଥିଲାର ରାଜା, ମନକୁ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ମନକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ କରି, ପାଖା ଭଳି ଅଚଳ ହେଇ ରହିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଥାଣୁଵଚ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅକମ୍ପ୍ଯଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଦାରୁଵଚ୍ ଚାପି ନିଶ୍ଚଲଃ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵିଧିଵିଧାନଜ୍ଞସ୍ ତତୋ ଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
ଏକ ଥମ୍ଭା ଭଳି ଅଡ଼ିଗ, ଏକ କାଠ ଭଳି ନିର୍ମିଳିତ ହେଇ ରହିବା ଉଚିତ। ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ନିୟମ ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଜାଣି, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାକୁ 'ଯୁକ୍ତ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନ ଶୃଣୋତି ନ ଚାଘ୍ରାତି ନ ଚ ପଶ୍ଯତି କିଂଚନ ନ ଚ ସ୍ପର୍ଶଂ ଵିଜାନାତି ନ ଚ ସଂକଲ୍ପତେ ମନଃ
ସେ କିଛି ଶୁଣେନାହିଁ, ଘ୍ରାଣ କରେନାହିଁ, ଦେଖେନାହିଁ; ସ୍ପର୍ଶ ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ, ମନ କିଛି ଭାବନା କରେନାହିଁ।
ନ ଚାପି ମନ୍ଯତେ କିଂଚିନ୍ ନ ଚ ବୁଧ୍ଯେତ କାଷ୍ଠଵତ୍ ତଦା ପ୍ରକୃତିମ୍ ଆପନ୍ନଂ ଯୁକ୍ତମ୍ ଆହୁର୍ ମନୀଷିଣଃ
ସେ କିଛି ଚିନ୍ତା କରେନାହିଁ, କିଛି ଜଣାନାହିଁ, କାଠ ଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ। ଏହି ସମୟରେ, ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହାକୁ 'ଯୁକ୍ତ' ବୋଲି କୁହନ୍ତି।
ନ ଭାତି ହି ଯଥା ଦୀପୋ ଦୀପ୍ତିସ୍ ତଦ୍ଵଚ୍ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ ନିଲିଙ୍ଗଶ୍ ଚାଧଶ୍ ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ତିର୍ଯଗ୍ଗତିମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେପରି ଦୀପ ଜ୍ୱଳେନାହିଁ, ତାହାର ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ; ଚିହ୍ନ ନଥିବା, ଉପର, ତଳ, ଓ ଚାରିପାଖରେ ଚଳନ କରେ।
ତଦା ତଦୁପପନ୍ନଶ୍ ଚ ଯସ୍ମିନ୍ ଦୃଷ୍ଟେ ଚ କଥ୍ଯତେ ହୃଦଯସ୍ଥୋ ଽନ୍ତରାତ୍ମେତି ଜ୍ଞେଯୋ ଜ୍ଞସ୍ ତାତ ମଦ୍ଵିଧୈଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଓ ଦେଖାଯାଏ, ତେବେ କୁହାଯାଏ: ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ, ମୋ ପରି ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ଜଣାନ୍ତି।
ନିର୍ଧୂମ ଇଵ ସପ୍ତାର୍ଚିର୍ ଆଦିତ୍ଯ ଇଵ ରଶ୍ମିଵାନ୍ ଵୈଦ୍ଯୁତୋ ଽଗ୍ନିର୍ ଇଵାକାଶେ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନି
ସପ୍ତ ଶିଖା ଥିବା ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନି, କିମ୍ବା କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍—ଏପରି ଆତ୍ମା ସ୍ୱୟଂ କୁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖେ।
ଯଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମହାତ୍ମାନୋ ଧୃତିମନ୍ତୋ ମନୀଷିଣଃ ବ୍ରାହ୍ମଣା ବ୍ରହ୍ମଯୋନିସ୍ଥା ହ୍ଯ୍ ଅଯୋନିମ୍ ଅମୃତାତ୍ମକମ୍
ଯାହାକୁ ମହାତ୍ମାମାନେ, ଧୃଢ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ, ବ୍ରହ୍ମ ଉତ୍ସରେ ନିଶ୍ଚିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଅଜନ୍ମା, ଅମୃତ ସ୍ୱଭାବର ଦେଖନ୍ତି।