ଦ୍ରଵ୍ଯାଦ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯ ନିର୍ଵୃତ୍ତିର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଂ ତଥା ଦେହାଦ୍ ଦେହମ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ବୀଜାଦ୍ ବୀଜଂ ତଥୈଵ ଚ
ଏକ ଦ୍ରବ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଦେହରୁ ଦେହ ମିଳେ; ବୀଜରୁ ବୀଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ନିରିନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଯ ବୀଜସ୍ଯ ନିର୍ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯାପି ଦେହିନଃ କଥଂ ଗୁଣା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନିର୍ଗୁଣତ୍ଵାନ୍ ମହାତ୍ମନଃ
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଦ୍ରବ୍ୟ ନାହିଁ, ସେଠି ଗୁଣ କିପରି ହେବ? ମହାନ, ଯେଉଁଠି ଗୁଣ ନାହିଁ, ସେଠି ଗୁଣ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଗୁଣା ଗୁଣେଷୁ ଜାଯନ୍ତେ ତତ୍ରୈଵ ଵିରମନ୍ତି ଚ ଏଵଂ ଗୁଣାଃ ପ୍ରକୃତିଜା ଜାଯନ୍ତେ ନ ଚ ଯାନ୍ତି ଚ
ଗୁଣ ଗୁଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ସେଠି ଶେଷ ହୁଏ; ଏଭଳି, ପ୍ରକୃତିଜ ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ଶେଷ ମଧ୍ୟ ହୁଏ।
ତ୍ଵଙ୍ ମାଂସଂ ରୁଧିରଂ ମେଦଃ ପିତ୍ତଂ ମଜ୍ଜାସ୍ଥି ସ୍ନାଯୁ ଚ ଅଷ୍ଟୌ ତାନ୍ଯ୍ ଅଥ ଶୁକ୍ରେଣ ଜାନୀହି ପ୍ରାକୃତେନ ଵୈ
ଚର୍ମ, ମାଂସ, ରକ୍ତ, ଚର୍ବି, ପିତ୍ତ, ମଜ୍ଜା, ହାଡ଼, ସ୍ନାୟୁ—ଏହି ଅଷ୍ଟଟି ଉପାଦାନ, ଏଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାକୃତିକ ବୀଜ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ବୋଲି ଜାଣ।
ପୁମାଂଶ୍ ଚୈଵାପୁମାଂଶ୍ ଚୈଵ ସ୍ତ୍ରୀଲିଙ୍ଗଂ ପ୍ରାକୃତଂ ସ୍ମୃତମ୍ ଵାଯୁର୍ ଏଷ ପୁମାଂଶ୍ ଚୈଵ ରସ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ
ପୁରୁଷ, ଅପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ରୂପକୁ ପ୍ରାକୃତିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ବାୟୁ ପୁରୁଷ ଓ ରସକୁ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଲିଙ୍ଗା ପ୍ରକୃତିର୍ ଲିଙ୍ଗୈର୍ ଉପଲଭ୍ଯତି ସାତ୍ମଜୈଃ ଯଥା ପୁଷ୍ପଫଲୈର୍ ନିତ୍ଯଂ ମୂର୍ତଂ ଚାମୂର୍ତଯସ୍ ତଥା
ଅଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକୃତିକୁ ତାହାର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ; ଯେପରି ଅମୂର୍ତ୍ତ ଜିନିଷ ତାହାର ରୂପ ଦ୍ୱାରା, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଜଣାଯାଏ।
ଏଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନୁମାନେନ ସ ଲିଙ୍ଗମ୍ ଉପଲଭ୍ଯତେ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିକସ୍ ତାତ ଲିଙ୍ଗେଷୁ ନିଯତାତ୍ମକଃ
ଏଭଳି, ଅନୁମାନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ତାହାର ଚିହ୍ନ ଜଣାଯାଏ; ପঁଚଶତି ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆତ୍ମା ଏହି ଚିହ୍ନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଛି, ପ୍ରିୟ।
ଅନାଦିନିଧନୋ ଽନନ୍ତଃ ସର୍ଵଦର୍ଶନକେଵଲଃ କେଵଲଂ ତ୍ଵ୍ ଅଭିମାନିତ୍ଵାଦ୍ ଗୁଣେଷୁ ଗୁଣ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଆଦି ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଅନନ୍ତ, ସର୍ବଦା ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିମାତ୍ର; କିନ୍ତୁ ଗୁଣ ସହିତ ଅଭିମାନ ହେବା ଦ୍ୱାରା ତାକୁ 'ଗୁଣବାନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଗୁଣା ଗୁଣଵତଃ ସନ୍ତି ନିର୍ଗୁଣସ୍ଯ କୁତୋ ଗୁଣାଃ ତସ୍ମାଦ୍ ଏଵଂ ଵିଜାନନ୍ତି ଯେ ଜନା ଗୁଣଦର୍ଶିନଃ
ଗୁଣ ତାଙ୍କଠାରେ ଅଛି, ଯିଏ ଗୁଣବାନ; ଯିଏ ନିର୍ଗୁଣ, ସେଠି କିପରି ଗୁଣ ରହିପାରିବ? ତେଣୁ, ଯେଉଁମାନେ ଗୁଣକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଭଳି ବୁଝନ୍ତି।
ଯଦା ତ୍ଵ୍ ଏଷ ଗୁଣାନ୍ ଏତାନ୍ ପ୍ରାକୃତାନ୍ ଅଭିମନ୍ଯତେ ତଦା ସ ଗୁଣଵାନ୍ ଏଵ ଗୁଣଭେଦାନ୍ ପ୍ରପଶ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ସେ ଏହି ପ୍ରାକୃତିକ ଗୁଣମାନେ ସହିତ ଅଭିମାନ କରେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଗୁଣବାନ ହୁଏ ଏବଂ ଗୁଣମାନଙ୍କ ଭିନ୍ନତାକୁ ଦେଖେ।
ଯତ୍ ତଦ୍ ବୁଦ୍ଧେଃ ପରଂ ପ୍ରାହୁଃ ସାଂଖ୍ଯଯୋଗଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ ବୁଧ୍ଯମାନଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞାଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧପରିଵର୍ଜନାତ୍
ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିରୁ ଉପରେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ; ମହାପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ ଏହାକୁ ବୁଝିବା ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ଜାଗୃତ ଜିନିଷକୁ ତ୍ୟାଗ କରି।
ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧଂ ଯଥା ଵ୍ଯକ୍ତଂ ସ୍ଵଗୁଣୈଃ ପ୍ରାହୁର୍ ଈଶ୍ଵରମ୍ ନିର୍ଗୁଣଂ ଚେଶ୍ଵରଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଧିଷ୍ଠାତାରମ୍ ଏଵ ଚ
ଯେପରି ଅଜାଗୃତ ପ୍ରକୃତି ନିଜ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେପରି ପ୍ରଭୁ ସଦା ନିର୍ଗୁଣ ଓ ସତ୍ୟ ଶାସକ।
ପ୍ରକୃତେଶ୍ ଚ ଗୁଣାନାଂ ଚ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିକଂ ବୁଧାଃ ସାଂଖ୍ଯଯୋଗେ ଚ କୁଶଲା ବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ପରମୈଷିଣଃ
ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପ୍ରକୃତି ଓ ତାହାର ଗୁଣର ପଚିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟକୁ ଖୋଜନ୍ତି।
ଯଦା ପ୍ରବୁଦ୍ଧମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଵସ୍ଥାତନନୀରଵଃ ବୁଧ୍ଯମାନଂ ନ ବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଽଵଗଚ୍ଛନ୍ତି ସମଂ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ସ୍ଥିର ଓ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି, ତେବେ ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଜାଗୃତ ହେଉଥିବା ଲୋକ ଏହାକୁ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏତନ୍ ନିଦର୍ଶନଂ ସମ୍ଯଙ୍ ନ ସମ୍ଯଗ୍ ଅନୁଦର୍ଶନମ୍ ବୁଧ୍ଯମାନଂ ପ୍ରବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ପୃଥଗ୍ ଅରିଂଦମ
ଏହା ଏକ ଉଚିତ ଉଦାହରଣ, କିନ୍ତୁ ସଠିକ୍ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ନୁହେଁ; ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଜାଗୃତ ହେଉଥିବା ଲୋକ ଏହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଗୃତ ଲୋକଙ୍କଠୁ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ହେ ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବା।
ପରସ୍ପରେଣୈତଦ୍ ଉକ୍ତଂ କ୍ଷରାକ୍ଷରନିଦର୍ଶନମ୍ ଏକତ୍ଵମ୍ ଅକ୍ଷରଂ ପ୍ରାହୁର୍ ନାନାତ୍ଵଂ କ୍ଷରମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଏହି ଉଦାହରଣ ଅଶ୍ୱର ଓ ଅକ୍ଷରର ଉଦାହରଣ ଭାବରେ କହାଯାଇଛି; ଏକତ୍ୱକୁ ଅକ୍ଷର ଭାବରେ ଓ ନାନାତ୍ୱକୁ ଅଶ୍ୱର ଭାବରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କହନ୍ତି।
ପଞ୍ଚଵିଂଶତିନିଷ୍ଠୋ ଽଯଂ ତଦା ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ ଏକତ୍ଵଦର୍ଶନଂ ଚାସ୍ଯ ନାନାତ୍ଵଂ ଚାସ୍ଯ ଦର୍ଶନମ୍
ପଚିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱରେ ସ୍ଥିତ ହେଇ, ଏକତ୍ୱ ଓ ନାନାତ୍ୱ ଦୁଇଟି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରାଯାଏ।
ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ ତତ୍ତ୍ଵଯୋର୍ ଏଵ ପୃଥଗ୍ ଏତନ୍ ନିଦର୍ଶନମ୍ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିଭିସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଆହୁର୍ ମନୀଷିଣଃ
ଯେ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ଦୁଇଟି ତତ୍ତ୍ୱର ଭିନ୍ନତାକୁ ଦେଖନ୍ତି; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କହନ୍ତି ଯେ ପଚିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣାଯାଏ।
ନିସ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ପଞ୍ଚଵିଂଶସ୍ଯ ପରମ୍ ଆହୁର୍ ମନୀଷିଣଃ ଵର୍ଜ୍ଯସ୍ଯ ଵର୍ଜ୍ଯମ୍ ଆଚାରଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସନାତନମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କହନ୍ତି, ପଚିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଂଶରେ ସତ୍ତ୍ୱ ନାହିଁ; ଯାହାକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ, ତାହାର ଆଚରଣ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ—ଏହି ହେଉଛି ତତ୍ତ୍ୱର ଶାଶ୍୵ତ ସତ୍ୟ।
ନାନାତ୍ଵୈକତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ତ୍ଵଯୈତଦ୍ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ ପଶ୍ଯତସ୍ ତଦ୍ ଧି ସଂଦିଗ୍ଧମ୍ ଏତଯୋର୍ ଵୈ ନିଦର୍ଶନମ୍
ତୁମେ ଏକତ୍ୱ ଓ ନାନାତ୍ୱ ବିଷୟରେ କହିଛ; ହେ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେଖୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଏହି ଉଦାହରଣ ଦୁଇଟି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଲାଗେ।
ତଥା ବୁଦ୍ଧପ୍ରବୁଦ୍ଧାଭ୍ଯାଂ ବୁଧ୍ଯମାନସ୍ଯ ଚାନଘ ସ୍ଥୂଲବୁଦ୍ଧ୍ଯା ନ ପଶ୍ଯାମି ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଏତନ୍ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିପରି, ଜାଗୃତ ଓ ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଜାଗୃତ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ, ମୁଁ ମୋ ଦୃଢ଼ ମନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଜାଗୃତ ହେଉଥିବାର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିପାରି ନାହିଁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅକ୍ଷରକ୍ଷରଯୋର୍ ଉକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଯଦ୍ ଅପି କାରଣମ୍ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧିତ୍ଵାତ୍ ପ୍ରନଷ୍ଟମ୍ ଇଵ ମେ ଽନଘ
ଅକ୍ଷର ଓ କ୍ଷର ବିଷୟରେ ତୁମେ ଯେ କାରଣ କହିଛ, ହେ ଦୋଷରହିତ, ମୋ ଅସ୍ଥିର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସେଥିରେ ମୁଁ ଅନ୍ୟଥା ଭାବିଛି।
ତଦ୍ ଏତଚ୍ ଛ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ନାନାତ୍ଵୈକତ୍ଵଦର୍ଶନମ୍ ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଂ ଚୈଵାନିରୁଦ୍ଧଂ ଚ ବୁଧ୍ଯମାନଂ ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଏହି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଏକତ୍ୱ ଓ ନାନାତ୍ୱର ଦୃଷ୍ଟି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଅନିରୋଧ, ଏବଂ ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଜାଗୃତ ହେଉଥିବାର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯେ ଚ ଭଗଵନ୍ନ୍ ଅକ୍ଷରଂ କ୍ଷରମ୍ ଏଵ ଚ ସାଂଖ୍ଯଯୋଗଂ ଚ କୃତ୍ସ୍ନେନ ବୁଦ୍ଧାବୁଦ୍ଧିଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍
ହେ ଭଗବନ୍, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ଅକ୍ଷର ଓ କ୍ଷର, ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ, ଜାଗୃତ ଓ ଅଜାଗୃତ ବୁଦ୍ଧିର ଭିନ୍ନତା ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ କହ।
ହନ୍ତ ତେ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦ୍ ଏତଦ୍ ଅନୁପୃଚ୍ଛସି ଯୋଗକୃତ୍ଯଂ ମହାରାଜ ପୃଥଗ୍ ଏଵ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମେ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିବି; ମୋ କଥାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଶୁଣ।
ଯୋଗକୃତ୍ଯଂ ତୁ ଯୋଗାନାଂ ଧ୍ଯାନମ୍ ଏଵ ପରଂ ବଲମ୍ ତଚ୍ ଚାପି ଦ୍ଵିଵିଧଂ ଧ୍ଯାନମ୍ ଆହୁର୍ ଵିଦ୍ଯାଵିଦୋ ଜନାଃ
ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଧ୍ୟାନ; ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ କହନ୍ତି ଯେ ଧ୍ୟାନ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର।
ଏକାଗ୍ରତା ଚ ମନସଃ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ ତଥୈଵ ଚ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ ତୁ ସଗୁଣୋ ନିର୍ଗୁଣୋ ମାନସସ୍ ତଥା
ମନର ଏକାଗ୍ରତା ଓ ଶ୍ୱାସ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ଶ୍ୱାସ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦୁଇ ପ୍ରକାର—ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ, ଏବଂ ମନସିକ ମଧ୍ୟ।
ମୂତ୍ରୋତ୍ସର୍ଗେ ପୁରୀଷେ ଚ ଭୋଜନେ ଚ ନରାଧିପ ଦ୍ଵିକାଲଂ ନୋପଭୁଞ୍ଜୀତ ଶେଷଂ ଭୁଞ୍ଜୀତ ତତ୍ପରଃ
ହେ ରାଜା, ମୁତ୍ର ଓ ପୂରିଷ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ ଦିନରେ ଦୁଇଥର ଭାଗ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯେ ଲଗି ଅଛି, ସେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣୀନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେଭ୍ଯୋ ନିଵର୍ତ୍ଯ ମନସା ମୁନିଃ ଦଶଦ୍ଵାଦଶଭିର୍ ଵାପି ଚତୁର୍ଵିଂଶାତ୍ ପରଂ ଯତଃ
ଏକ ମୁନି, ମନ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ତାହାର ବିଷୟରୁ ଅଟକାଇ, ଦଶ, ଦ୍ୱାଦଶ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ବିଂଶତି ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସ ଚୋଦନାଭିର୍ ମତିମାନ୍ ନାତ୍ମାନଂ ଚୋଦଯେଦ୍ ଅଥ ତିଷ୍ଠନ୍ତମ୍ ଅଜରଂ ତଂ ତୁ ଯତ୍ ତଦ୍ ଉକ୍ତଂ ମନୀଷିଭିଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଉଦ୍ଦିପିତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଶାଶ୍୵ତ ଓ ଅଜର ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କହିଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ସ୍ଥିର ରହିବା ଉଚିତ।