ତେଷାଂ ତୁ ତିର୍ଯଗ୍ଗମନଂ ହି ଦୃଷ୍ଟଂ ନାଧୋ ଗତିଃ ପାପକୃତାଂ ନିଵାସଃ ନ ଵା ପ୍ରଧାନା ଅପି ତେ ଦ୍ଵିଜାତଯୋ ଯେ ଜ୍ଞାନମ୍ ଏତନ୍ ମୁନଯୋ ନ ସକ୍ତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମକୁ ଯିବା କିମ୍ବା ଅଧୋଗତି ଦେଖାଯାଇନାହିଁ, ପାପୀମାନଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରିବା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଆସକ୍ତ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାର୍ଷି ମଧ୍ୟ ଗଣିଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ସାଂଖ୍ଯଂ ଵିଶାଲଂ ପରମଂ ପୁରାଣଂ ମହାର୍ଣଵଂ ଵିମଲମ୍ ଉଦାରକାନ୍ତମ୍ କୃତ୍ସ୍ନଂ ହି ସାଂଖ୍ଯା ମୁନଯୋ ମହାତ୍ମ ନାରାଯଣେ ଧାରଯତାପ୍ରମେଯମ୍
ସାଂଖ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପୁରାତନ, ବଡ଼ ସାଗର ପରି, ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଉଦାର ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରୀ। ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଅପରିମିତ ସାଂଖ୍ୟକୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଏତନ୍ ମଯୋକ୍ତଂ ପରମଂ ହି ତତ୍ତ୍ଵଂ ନାରାଯଣାଦ୍ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ପୁରାଣମ୍ ସ ସର୍ଗକାଲେ ଚ କରୋତି ସର୍ଗଂ ସଂହାରକାଲେ ଚ ହରେତ ଭୂଯଃ
ମୁଁ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ କହିଛି—ନାରାୟଣଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ପୁରାତନ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ସେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଏବଂ ସଂହାର ସମୟରେ ପୁଣି ଏହାକୁ ନିଜରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
କିଂ ତଦ୍ ଅକ୍ଷରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ଯସ୍ମାନ୍ ନାଵର୍ତତେ ପୁନଃ କିଂସ୍ଵିତ୍ ତତ୍ କ୍ଷରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ଯସ୍ମାଦ୍ ଆଵର୍ତତେ ପୁନଃ
ଯାହାଠାରୁ ପୁଣି ଫେରିଆସିବା ନାହିଁ, ତାକୁ ଅକ୍ଷର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯାଠାରୁ ପୁଣି ପୁଣି ଫେରିଆସିବା ହୁଏ, ତାକୁ କ୍ଷର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅକ୍ଷରାକ୍ଷରଯୋର୍ ଵ୍ଯକ୍ତିଂ ପୃଚ୍ଛାମସ୍ ତ୍ଵାଂ ମହାମୁନେ ଉପଲବ୍ଧୁଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମୁନିପୁଂଗଵ
ହେ ମହାମୁନି, ଅମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରୁଛୁ—ଅକ୍ଷର ଓ କ୍ଷରର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପ୍ରଭେଦକୁ ଆମେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରିବା ପାଇଁ ଦୟାକରି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଂ ହି ଜ୍ଞାନଵିଦାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯସେ ଵେଦପାରଗୈଃ ଋଷିଭିଶ୍ ଚ ମହାଭାଗୈର୍ ଯତିଭିଶ୍ ଚ ମହାତ୍ମଭିଃ
ବେଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଋଷିମାନେ ଓ ମହାତ୍ମା ଯତିମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି।
ତଦ୍ ଏତଚ୍ ଛ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମସ୍ ତ୍ଵତ୍ତଃ ସର୍ଵଂ ମହାମତେ ନ ତୃପ୍ତିମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛାମଃ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୋ ଽମୃତମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ତେଣୁ, ହେ ମହାମତି, ଆମେ ଏହା ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅମୃତ କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଆମେ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରୁନାହିଁ।
ଅତ୍ର ଵୋ ଵର୍ଣଯିଷ୍ଯାମି ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ଚ ସଂଵାଦଂ କରାଲଜନକସ୍ଯ ଚ
ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁରାତନ ଏକ ଇତିହାସ କହିବି—ଏହା ହେଉଛି ବସିଷ୍ଠ ଓ କରାଳଜନକଙ୍କର ସଂବାଦ।
ଵସିଷ୍ଠଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମ୍ ଆସୀନମ୍ ଋଷୀଣାଂ ଭାସ୍କରଦ୍ଯୁତିମ୍ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଜନକୋ ରାଜା ଜ୍ଞାନଂ ନୈଃଶ୍ରେଯସଂ ପରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ରାଜା ଜନକ ଏକଥା ପଚାରିଥିଲେ—ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଃଶ୍ରେୟସ ଜ୍ଞାନ କଣ?
ପରମାତ୍ମନି କୁଶଲମ୍ ଅଧ୍ଯାତ୍ମଗତିନିଶ୍ଚଯମ୍ ମୈତ୍ରାଵରୁଣିମ୍ ଆସୀନମ୍ ଅଭିଵାଦ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅଧ୍ୟାତ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆତ୍ମସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରବୀଣ, ଏହି ମହାନ ମୁନିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଓ ହାତ ଜୋଡି ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଂ ସୁକୃତଂ ଚୈଵ ମଧୁରଂ ଚାପ୍ଯ୍ ଅନୁଲ୍ବଣମ୍ ପପ୍ରଚ୍ଛର୍ଷିଵରଂ ରାଜା କରାଲଜନକଃ ପୁରା
ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ରାଜା କରାଳଜନକ ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ, ସଦ୍ଗୁଣ, ମଧୁର ଓ ମୃଦୁ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଭଗଵଞ୍ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍ ଯସ୍ମିନ୍ ନ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ଭଗବନ୍, ମୁଁ ଏହି ପରମ, ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଯାହାଠାରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପୁଣି ଫେରିଆସନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଚ୍ ଚ ତତ୍ କ୍ଷରମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ଯତ୍ରେଦଂ କ୍ଷରତେ ଜଗତ୍ ଯଚ୍ ଚାକ୍ଷରମ୍ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶିଵଂ କ୍ଷେମମ୍ ଅନାମଯମ୍
ଏହି ସଂସାର ଯେଉଁଠି କ୍ଷୟ ହୁଏ, ତାହାକୁ କ୍ଷର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯାହା ଶିବ, ନିରାପଦ ଓ ଦୁଃଖରହିତ, ତାହାକୁ ଅକ୍ଷର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଶ୍ରୂଯତାଂ ପୃଥିଵୀପାଲ କ୍ଷରତୀଦଂ ଯଥା ଜଗତ୍ ଯତ୍ର କ୍ଷରତି ପୂର୍ଵେଣ ଯାଵତ୍କାଲେନ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଥ
ହେ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଏହି ସଂସାର କିପରି କ୍ଷୟ ହୁଏ ଏବଂ କେତେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ରହିଥାଏ, ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ଯୁଗଂ ଦ୍ଵାଦଶସାହସ୍ର୍ଯଂ କଲ୍ପଂ ଵିଦ୍ଧି ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍ ଦଶକଲ୍ପଶତାଵର୍ତମ୍ ଅହସ୍ ତଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଏକ ଯୁଗ ଦ୍ୱାଦଶ ହଜାର ବର୍ଷର, ଚାରିଟିଏ ଯୁଗ ମିଶି ଏକ କଳ୍ପ ହୁଏ। ଦଶ କଳ୍ପ ଶତ ଚକ୍ର ମିଶି ଯେଉଁ ସମୟ ହୁଏ, ତାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦିନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ରାତ୍ରିଶ୍ ଚୈତାଵତୀ ରାଜନ୍ ଯସ୍ଯାନ୍ତେ ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯତେ ସୃଜତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତକର୍ମାଣି ମହାନ୍ତଂ ଭୂତମ୍ ଅଗ୍ରଜମ୍
ହେ ରାଜା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରାତି ମଧ୍ୟ ଏତେ ଦୀର୍ଘ। ଏହାର ଶେଷରେ ସେ ଜାଗି, ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ଏବଂ ବଡ଼ ପ୍ରାଚୀନ ସତ୍ତାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।
ମୂର୍ତିମନ୍ତମ୍ ଅମୂର୍ତାତ୍ମା ଵିଶ୍ଵଂ ଶଂଭୁଃ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଃ ଯତ୍ରୋତ୍ପତ୍ତିଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମୂଲତୋ ନୃପସତ୍ତମ
ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ଅମୂର୍ତ୍ତି ଦୁଇଁ ରୂପରେ ଥିବା ଆତ୍ମା, ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଶିବଙ୍କ ବିଷୟରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୂଳ ଅର୍ଥରୁ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବି, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଣିମା ଲଘିମା ପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଈଶାନଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ ସର୍ଵତଃପାଣିପାଦାନ୍ତଂ ସର୍ଵତୋକ୍ଷିଶିରୋମୁଖମ୍
ଅଣିମା, ଲଘିମା, ପ୍ରାପ୍ତି, ଈଶାନ, ଅବିନାଶୀ ଆଲୋକ, ଯାହାର ହାତ ଓ ପା ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ସ everywhere, ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ମୁହଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ।
ସର୍ଵତଃଶ୍ରୁତିମଲ୍ ଲୋକେ ସର୍ଵମ୍ ଆଵୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭୋ ଭଗଵାନ୍ ଏଷ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଇତି ସ୍ମୃତିଃ
ଯାହାର ଶ୍ରବଣ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ସ everywhere, ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ଆବୃତ କରି ଅବସ୍ଥିତ, ସେହି ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସ୍ମୃତି ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ମହାନ୍ ଇତି ଚ ଯୋଗେଷୁ ଵିରିଞ୍ଚିର୍ ଇତି ଚାପ୍ଯ୍ ଅଥ ସାଂଖ୍ଯେ ଚ ପଠ୍ଯତେ ଶାସ୍ତ୍ରେ ନାମଭିର୍ ବହୁଧାତ୍ମକଃ
ଯୋଗରେ ଏହି ଆତ୍ମାକୁ 'ମହାନ' ଭାବେ, ଅନ୍ୟ ଥାନରେ 'ବିରିଞ୍ଚି' ଭାବେ, ସାଂଖ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବହୁ ନାମରେ ବିବର୍ଣ୍ତି କରାଯାଏ, ଏହି ଆତ୍ମା ବହୁ ରୂପରେ ଅଛି।
ଵିଚିତ୍ରରୂପୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଏକାକ୍ଷର ଇତି ସ୍ମୃତଃ ଧୃତମ୍ ଏକାତ୍ମକଂ ଯେନ କୃତ୍ସ୍ନଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମନା
ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଥିବା, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଏକ ଅକ୍ଷର ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ଯାହା ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରିଛି।
ତଥୈଵ ବହୁରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଵିଶ୍ଵରୂପ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ ଏଷ ଵୈ ଵିକ୍ରିଯାପନ୍ନଃ ସୃଜତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା
ଏହି ଆତ୍ମା ବହୁ ରୂପରେ ଥିବା ଦ୍ୱାରା 'ବିଶ୍ୱରୂପ' ଭାବେ ଜଣାଯାଏ; ଏହି ଆତ୍ମା ନିଜେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ପ୍ରଧାନଂ ତସ୍ଯ ସଂଯୋଗାଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ସୁମହତ୍ ପୁରମ୍ ଅହଂକାରଂ ମହାତେଜାଃ ପ୍ରଜାପତିନମସ୍କୃତମ୍
ପ୍ରଧାନ ସହିତ ଏହାର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଏକ ନଗର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ମହା ତେଜସ୍ୱୀ ଅହଂକାର, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତାଦ୍ ଵ୍ଯକ୍ତିମ୍ ଆପନ୍ନଂ ଵିଦ୍ଯାସର୍ଗଂ ଵଦନ୍ତି ତମ୍ ମହାନ୍ତଂ ଚାପ୍ଯ୍ ଅହଂକାରମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାସର୍ଗ ଏଵ ଚ
ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ବ୍ୟକ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିକୁ ଜ୍ଞାନର ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ। ମହା ଅହଂକାର ଓ ଅଜ୍ଞାନର ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ଅଚରଶ୍ ଚ ଚରଶ୍ ଚୈଵ ସମୁତ୍ପନ୍ନୌ ତଥୈକତଃ ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯେତି ଵିଖ୍ଯାତେ ଶ୍ରୁତିଶାସ୍ତ୍ରାନୁଚିନ୍ତକୈଃ
ଚଳ ଓ ଅଚଳ ଦୁଇଁ ଏକାସାଥି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିକୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଭାବରେ ଶ୍ରୁତି ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ।
ଭୂତସର୍ଗମ୍ ଅହଂକାରାତ୍ ତୃତୀଯଂ ଵିଦ୍ଧି ପାର୍ଥିଵ ଅହଂକାରେଷୁ ନୃପତେ ଚତୁର୍ଥଂ ଵିଦ୍ଧି ଵୈକୃତମ୍
ଅହଂକାରରୁ ଭୂତ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହିକୁ ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଜାଣ, ରାଜପୁତ୍ର। ଅହଂକାରରେ ଚତୁର୍ଥ ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ବିକୃତ ସୃଷ୍ଟି ଜାଣ।
ଵାଯୁର୍ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଅଥାକାଶମ୍ ଆପୋ ଽଥ ପୃଥିଵୀ ତଥା ଶବ୍ଦସ୍ପର୍ଶୌ ଚ ରୂପଂ ଚ ରସୋ ଗନ୍ଧସ୍ ତଥୈଵ ଚ
ବାୟୁ, ଆଲୋକ, ଆକାଶ, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀ; ତଥା ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ, ରସ ଓ ଗନ୍ଧ ମଧ୍ୟ।
ଏଵଂ ଯୁଗପଦ୍ ଉତ୍ପନ୍ନଂ ଦଶଵର୍ଗମ୍ ଅସଂଶଯମ୍ ପଞ୍ଚମଂ ଵିଦ୍ଧି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଭୌତିକଂ ସର୍ଗମ୍ ଅର୍ଥକୃତ୍
ଏଭଳି, ଦଶଟି ପ୍ରକାର ଏକାସାଥି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ପଞ୍ଚମ ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଏହାକୁ ଜାଣ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଭୂତ ସୃଷ୍ଟି ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ତ୍ଵକ୍ ଚକ୍ଷୁଷୀ ଜିହ୍ଵା ଘ୍ରାଣମ୍ ଏଵ ଚ ପଞ୍ଚମମ୍ ଵାଗ୍ ହସ୍ତୌ ଚୈଵ ପାଦୌ ଚ ପାଯୁର୍ ମେଢ୍ରଂ ତଥୈଵ ଚ
ଶ୍ରୋତ୍ର, ଚର୍ମ, ଚକ୍ଷୁ, ଜିହ୍ବା, ଘ୍ରାଣ; ଏହି ପଞ୍ଚଟି। ଏହିପରି, ବାକ୍, ହାତ, ପା, ପାୟୁ, ମେଢ୍ର ମଧ୍ୟ।
ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚୈତାନି ତଥା କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଚ ସଂଭୂତାନୀହ ଯୁଗପନ୍ ମନସା ସହ ପାର୍ଥିଵ
ଏହି ଗୁଡିକ ଅନୁଭୂତି ଓ କର୍ମ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଏଠାରେ ମନ ସହିତ ଏକାସାଥି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ରାଜପୁତ୍ର।