ଛିତ୍ତ୍ଵାତ୍ମଜ୍ଞାନଶସ୍ତ୍ରେଣ ତପୋଦଣ୍ଡେନ ସତ୍ତମାଃ ତତୋ ଦୁଃଖାଦିକଂ ଘୋରଂ ଚିନ୍ତାଶୋକମହାହ୍ରଦମ୍
ସେମାନେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ତଳୱାର ଓ ତପସ୍ୟାର ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା, ଦୁଃଖ, ଚିନ୍ତା ଓ ମହାଶୋକର ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ରକୁ ଚେଦି ଯାଆନ୍ତି।
ଵ୍ଯାଧିମୃତ୍ଯୁମହାଘୋରଂ ମହାଭଯମହୋରଗମ୍ ତମଃକୂର୍ମଂ ରଜୋମୀନଂ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ସଂତରନ୍ତ୍ଯ୍ ଉତ
ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ବଡ ଭୟର ସାପ, ଅନ୍ଧାରର କାଚୁଆ, ରଜସର ମାଛକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ସ୍ନେହପଙ୍କଂ ଜରାଦୁର୍ଗଂ ସ୍ପର୍ଶଦ୍ଵୀପଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ କର୍ମାଗାଧଂ ସତ୍ଯତୀରଂ ସ୍ଥିତଂ ଵ୍ରତମନୀଷିଣଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ବିଜମାନେ, ନିୟମରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଲୋକମାନେ ସ୍ନେହର କାଦ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଦୁର୍ଗ, ସ୍ପର୍ଶର ଦ୍ବୀପ, କର୍ମର ଗଭୀର ନଦୀ ଓ ସତ୍ୟର ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ହର୍ଷସଂଘମହାଵେଗଂ ନାନାରସସମାକୁଲମ୍ ନାନାପ୍ରୀତିମହାରତ୍ନଂ ଦୁଃଖଜ୍ଵରସମୀରିତମ୍
ଏହା ଆନନ୍ଦର ବଡ ଧାରା, ନାନା ସ୍ୱାଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅନେକ ପ୍ରୀତି ଓ ମହାମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା, କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର ଜ୍ୱରରେ ଉତ୍କଳିତ।
ଶୋକତୃଷ୍ଣାମହାଵର୍ତଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଵ୍ଯାଧିମହାରୁଜମ୍ ଅସ୍ଥିସଂଘାତସଂଘଟ୍ଟଂ ଶ୍ଲେଷ୍ମଯୋଗଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ବିଜମାନେ, ଏହା ଶୋକ ଓ ତୃଷ୍ଣାର ମହା ଘୂର୍ଣ୍ଣି, ତୀବ୍ର ରୋଗ ଓ ବଡ ବେଦନା, ହାଡ ଧକ୍କା, ଏବଂ କଫର ଯୋଗ।
ଦାନମୁକ୍ତାକରଂ ଘୋରଂ ଶୋଣିତୋଦ୍ଗାରଵିଦ୍ରୁମମ୍ ହସିତୋତ୍କ୍ରୁଷ୍ଟନିର୍ଘୋଷଂ ନାନାଜ୍ଞାନସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ଏହା ଦାନର ମୁକ୍ତା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ନଦୀ, ରକ୍ତର କୋରାଳରେ ରଙ୍ଗିତ, ହସି ଓ କ୍ରନ୍ଦନର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍କଳିତ, ଏବଂ ଅନେକ ଦୁର୍ଲଭ ଅଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ରୋଦନାଶ୍ରୁମଲକ୍ଷାରଂ ସଙ୍ଗଯୋଗପରାଯଣମ୍ ପ୍ରଲବ୍ଧ୍ଵା ଜନ୍ମଲୋକୋ ଯଂ ପୁତ୍ରବାନ୍ଧଵପତ୍ତନମ୍
କ୍ରନ୍ଦନର ଅଶ୍ରୁରେ ବହୁଥିବା, ସଂଗ ଓ ଆସକ୍ତିରେ ଲଗିଥିବା, ଜନ୍ମ ଜଗତକୁ ପାଇଥିବା, ଯାହା ପୁତ୍ର ଓ ବାନ୍ଧବର ପୁରୀ।
ଅହିଂସାସତ୍ଯମର୍ଯାଦଂ ପ୍ରାଣଯୋଗମଯୋର୍ମିଲମ୍ ଵୃନ୍ଦାନୁଗାମିନଂ କ୍ଷୀରଂ ସର୍ଵଭୂତପଯୋଦଧିମ୍
ଅହିଂସା, ସତ୍ୟ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ ବନ୍ଧା, ପ୍ରାଣର ଯୋଗରେ ଏକତା, ଦଳ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଦୁଧ ଭଳି ସାର।
ମୋକ୍ଷଦୁର୍ଲଭଵିଷଯଂ ଵାଡଵାସୁଖସାଗରମ୍ ତରନ୍ତି ଯତଯଃ ସିଦ୍ଧା ଜ୍ଞାନଯୋଗେନ ଚାନଘାଃ
ମୋକ୍ଷ ପାଇବା ଅତି କଷ୍ଟ, ଅଗ୍ନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୋଗର ସମୁଦ୍ରକୁ, ନିର୍ମଳ ଲୋକମାନେ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ତୀର୍ତ୍ଵା ଚ ଦୁସ୍ତରଂ ଜନ୍ମ ଵିଶନ୍ତି ଵିମଲଂ ନଭଃ ତତସ୍ ତାନ୍ ସୁକୃତୀଞ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସୂର୍ଯୋ ଵହତି ରଶ୍ମିଭିଃ
କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଜନ୍ମକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ତାପରେ, ସେମାନେ ସୁକୃତିମାନେ ଜାଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଉଠାଇ ନେଇଯାଆନ୍ତି।
ପଦ୍ମତନ୍ତୁଵଦ୍ ଆଵିଶ୍ଯ ପ୍ରଵହନ୍ ଵିଷଯାନ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ ତତ୍ର ତାନ୍ ପ୍ରଵହୋ ଵାଯୁଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାତି ଚାନଘାଃ
ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ ଭଳି ପ୍ରବେଶ କରି, ଦ୍ବିଜମାନେ ଭୋଗେନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ବହନ କରନ୍ତି; ସେଠାରେ ବାୟୁ ଧାରା ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ହେ ନିର୍ମଳମାନେ।
ଵୀତରାଗାନ୍ ଯତୀନ୍ ସିଦ୍ଧାନ୍ ଵୀର୍ଯଯୁକ୍ତାଂସ୍ ତପୋଧନାନ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମଃ ଶୀତଃ ସୁଗନ୍ଧଶ୍ ଚ ସୁଖସ୍ପର୍ଶଶ୍ ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ହେ ଦ୍ବିଜମାନେ, ରାଗରୁ ମୁକ୍ତ, ସିଦ୍ଧ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ ଯତୀମାନେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୀତଳ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ସୁସ୍ପର୍ଶ ବାୟୁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରେ।
ସପ୍ତାନାଂ ମରୁତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଲୋକାନ୍ ଗଚ୍ଛତି ଯଃ ଶୁଭାନ୍ ସ ତାନ୍ ଵହତି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ନଭସଃ ପରମାଂ ଗତିମ୍
ସାତ ମରୁତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଶୁଭ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଏହି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆକାଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଥକୁ ନେଇଯାଏ।
ନଭୋ ଵହତି ଲୋକେଶାନ୍ ରଜସଃ ପରମାଂ ଗତିମ୍ ରଜୋ ଵହତି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଃ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଆକାଶ ଲୋକମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀମାନେକୁ ରଜସର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଥକୁ ନେଇଯାଏ; ଏହି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ରଜସ ସେମାନେକୁ ସତ୍ତ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଥକୁ ନେଇଯାଏ।
ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵହତି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପରଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ପ୍ରଭୁର୍ ଵହତି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପରମାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା
ସତ୍ତ୍ୱ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାକୁ ପରମ ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଏ; ପ୍ରଭୁ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଥିଲେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପରମାତ୍ମାକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ପରମାତ୍ମାନମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ତଦ୍ଭୂତା ଯତଯୋ ଽମଲାଃ ଅମୃତତ୍ଵାଯ କଲ୍ପନ୍ତେ ନ ନିଵର୍ତନ୍ତି ଚ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯେତେବେଳେ ଯତିମାନେ ପରମାତ୍ମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେହି ଭାବରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେମାନେ ପୁଣି ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପରମା ସା ଗତିର୍ ଵିପ୍ରା ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍ ସତ୍ଯାର୍ଜଵରତାନାଂ ଵୈ ସର୍ଵଭୂତଦଯାଵତାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେହି ପରମ ପଥ ମହାତ୍ମାମାନେ ପାଇଁ ଅଟୁଟ, ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ସତ୍ୟ ଓ ସରଳତାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ।
ସ୍ଥାନମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଭଗଵନ୍ତଂ ସ୍ଥିରଵ୍ରତାଃ ଆଜନ୍ମମରଣଂ ଵା ତେ ରମନ୍ତେ ତତ୍ର ଵା ନ ଵା
ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବାମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି; ଜନ୍ମରୁ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିମ୍ବା ତାହା ନୁହେଁ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଅତ୍ର ତଥ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ନୋ ଯଥାଵଦ୍ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି ତ୍ଵଦୃତେ ମାନଵଂ ନାନ୍ଯଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଅର୍ହାମ ସତ୍ତମ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସତ୍ୟ ଓ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ଆମକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ କହିବାକୁ ଉଚିତ; ତୁମ୍ଭିନା, ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଆମେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମଣିଷକୁ ପଚାରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ମୋକ୍ଷଦୋଷୋ ମହାନ୍ ଏଷ ପ୍ରାପ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଂ ଗତାନ୍ ଋଷୀନ୍ ଯଦି ତତ୍ରୈଵ ଵିଜ୍ଞାନେ ଵର୍ତନ୍ତେ ଯତଯଃ ପରେ
ମୋକ୍ଷ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏହି ବଡ଼ ଦୋଷ: ଯଦି ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ଯତିମାନେ ସେହି ଜ୍ଞାନରେ ମାତ୍ର ରହିଯାନ୍ତି, ହେ ଋଷିମାନେ, ତେବେ ସେମାନେ ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତିଲକ୍ଷଣଂ ଧର୍ମଂ ପଶ୍ଯାମ ପରମଂ ଦ୍ଵିଜ ମଗ୍ନସ୍ଯ ହି ପରେ ଜ୍ଞାନେ କିଂତୁ ଦୁଃଖାନ୍ତରଂ ଭଵେତ୍
ଆମେ କାର୍ଯ୍ୟର ଚିହ୍ନ ଥିବା ପରମ ଧର୍ମକୁ ଦେଖୁଛୁ, ହେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ପରମ ଜ୍ଞାନରେ ବିଲୀନ, ସେ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଧରଣର ଦୁଃଖ ହୋଇପାରେ।
ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ପ୍ରଶ୍ନଃ ପୃଷ୍ଟଶ୍ ଚ ସଂକଟଃ ବୁଧାନାମ୍ ଅପି ସଂମୋହଃ ପ୍ରଶ୍ନେ ଽସ୍ମିନ୍ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ଯଥାଯଥ ଭାବେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ପଚାରାଯାଇଥିବା ପ୍ରଶ୍ନଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ; ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ହେ ମୁନିସତ୍ତମାନେ।
ଅତ୍ରାପି ତତ୍ତ୍ଵଂ ପରମଂ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ଵଚନଂ ମମ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ ଚ ପରମା ଯତ୍ର କପିଲାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ଏଠି ମଧ୍ୟ, ମୋର ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପଦେଶ ଶୁଣ; ଏଠାରେ ମହାତ୍ମା କପିଳମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ଅଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଅପି ବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ଵଦେହଂ ଦେହିନାଂ ଦ୍ଵିଜାଃ କରଣାନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ତାନି ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତୈସ୍ ତୁ ସଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଦେହରେ ଦେହୀକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ଏହି ଆତ୍ମାର ଉପକରଣଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ଦେଖିପାରେ।
ଆତ୍ମନା ଵିପ୍ରହୀଣାନି କାଷ୍ଠକୁଡ୍ଯସମାନି ତୁ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ନ ସଂଦେହୋ ଵେଲା ଇଵ ମହାର୍ଣଵେ
ଆତ୍ମା ବିହୀନ ହେଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ କାଠ ବା ଦେଉଳ ଦେଉଳ ଭଳି ହୋଇଯାନ୍ତି ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ କୂଳ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ ସହ ସୁପ୍ତସ୍ଯ ଦେହିନୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଶ୍ ଚରତି ସର୍ଵତ୍ର ନଭସୀଵ ସମୀରଣଃ
ହେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଦେହୀ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୁଏଲେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତଠାରେ ଚଳିଥାଏ, ଆକାଶରେ ବାତାସ ପରି।
ସ ପଶ୍ଯତି ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ସ୍ପୃଶତି ଚାନଘାଃ ବୁଧ୍ଯମାନୋ ଯଥାପୂର୍ଵମ୍ ଅଖିଲେନେହ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଦେଖେ, ସ୍ମରଣ କରେ ଏବଂ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ହେ ପାପହୀନମାନେ; ପୂର୍ବବତ୍ ଜାଗିଲେ, ସେ ଏଠି ସମସ୍ତ କାମ କରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ହ ସର୍ଵାଣି ସ୍ଵେ ସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେ ଯଥାଵିଧି ଅନୀଶତ୍ଵାତ୍ ପ୍ରଲୀଯନ୍ତେ ସର୍ପା ଵିଷହତା ଇଵ
ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଶକ୍ତି ନଥିବାରୁ, ବିଷ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ସାପ ପରି।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ଵସ୍ଥାନେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ସର୍ଵଶଃ ଆକ୍ରମ୍ଯ ଗତଯଃ ସୂକ୍ଷ୍ମା ଵରତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମା ନ ସଂଶଯଃ
କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚଳାଚଳ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ, ନିଶ୍ଚୟ ରହିଯାଏ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ଚ ଗୁଣାନ୍ କୃତ୍ସ୍ନାନ୍ ରଜସଶ୍ ଚ ଗୁଣାନ୍ ପୁନଃ ଗୁଣାଂଶ୍ ଚ ତମସଃ ସର୍ଵାନ୍ ଗୁଣାନ୍ ବୁଦ୍ଧେଶ୍ ଚ ସତ୍ତମାଃ
ଏବଂ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସତ୍ତ୍ୱର ସମସ୍ତ ଗୁଣ, ରଜସର ଗୁଣମାନେ, ତମସର ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିର ଗୁଣମାନେ।