ସାଂଖ୍ଯାଃ ସାଂଖ୍ଯଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ଯୋଗାନ୍ ଯୋଗଵିଦୁତ୍ତମାଃ ଵଦନ୍ତି କାରଣୈଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୈଃ ସ୍ଵପକ୍ଷୋଦ୍ଭଵନାଯ ଵୈ
ସାଂଖ୍ୟ ଲୋକେ ସାଂଖ୍ୟକୁ, ଯୋଗ ଜ୍ଞାନୀ ଯୋଗକୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଉତ୍ତମ କାରଣ ଦେଖାଇ ମହିମା କରନ୍ତି ।
ଅନୀଶ୍ଵରଃ କଥଂ ମୁଚ୍ଯେଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ ଵଦନ୍ତି କାରଣୈଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଯୋଗଂ ସମ୍ଯଙ୍ ମନୀଷିଣଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଈଶ୍ୱର ନାହିଁ, ସେଠାରେ କିପରି ମୁକ୍ତି ମିଳିବ? ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ ଉତ୍ତମ କାରଣ ଦେଖାଇ, ଯୋଗକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି କହନ୍ତି ।
ଵଦନ୍ତି କାରଣଂ ଵେଦଂ ସାଂଖ୍ଯଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ ଵିଜ୍ଞାଯେହ ଗତୀଃ ସର୍ଵା ଵିରକ୍ତୋ ଵିଷଯେଷୁ ଯଃ
ଦ୍ୱିଜମାନେ କହନ୍ତି, ସାଂଖ୍ୟ ବେଦ ଉପରେ ଆଧାରିତ; ଏହାକୁ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରୁ ବିରକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପଥ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ୍ ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ସ ଦେହାତ୍ ସୁଵ୍ଯକ୍ତଂ ଵିମୁଚ୍ଯେଦ୍ ଇତି ନାନ୍ଯଥା ଏତଦ୍ ଆହୁର୍ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞାଃ ସାଂଖ୍ଯଂ ଵୈ ମୋକ୍ଷଦର୍ଶନମ୍
ଦେହ ଛାଡିବା ପରେ ଉପରକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ—ଏହିପରି ମହାପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ କହନ୍ତି, ସାଂଖ୍ୟ ହେଉଛି ମୋକ୍ଷ ଦର୍ଶନ ।
ସ୍ଵପକ୍ଷେ କାରଣଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ସମର୍ଥଂ ଵଚନଂ ହିତମ୍ ଶିଷ୍ଟାନାଂ ହି ମତଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଭଵଦ୍ଭିଃ ଶିଷ୍ଟସଂମତୈଃ
ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା ଯୁକ୍ତି ଓ ଉପକାରୀ କଥା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମତ ଏବଂ ଶିଷ୍ଟମାନେ ଯାହା ମନ୍ୟ କରନ୍ତି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ହେତଵୋ ଯୋଗାଃ ସାଂଖ୍ଯାଃ ଶାସ୍ତ୍ରଵିନିଶ୍ଚଯାଃ ଉଭେ ଚୈତେ ମତେ ତତ୍ତ୍ଵେ ସମଵେତେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଯୋଗ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଓ ଯୁକ୍ତି ଉପରେ ଆଧାରିତ, ସାଂଖ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ନିଷ୍ପତ୍ତି ଉପରେ ଆଧାରିତ । ଏହି ଦୁଇଟି ମତ ସତ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ।
ଉଭେ ଚୈତେ ମତେ ଜ୍ଞାତେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଃ ଶିଷ୍ଟସଂମତେ ଅନୁଷ୍ଠିତେ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ନଯେତାଂ ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଏହି ଦୁଇଟି ପଥକୁ ଯେତେବେଳେ ମହାମୁନିମାନେ ବୁଝିବା ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କରିବା, ସେମାନେ ପ୍ରବୁଦ୍ଧ ଓ ଶିଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୀକୃତ କରନ୍ତି, ଏହି ଦୁଇଁ ପଥ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନେଇଯାଏ।
ତୁଲ୍ଯଂ ଶୌଚଂ ତଯୋର୍ ଯୁକ୍ତଂ ଦଯା ଭୂତେଷୁ ଚାନଘାଃ ଵ୍ରତାନାଂ ଧାରଣଂ ତୁଲ୍ଯଂ ଦର୍ଶନଂ ତ୍ଵ୍ ଅସମଂ ତଯୋଃ
ଏହି ଦୁଇଁରେ ସମାନ ପବିତ୍ରତା ରହିଛି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟା ଓ ନିଷ୍ଠା ରହିଛି, ଏବଂ ଏହିମାନେ ସମାନ ଭାବରେ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଏକ ପରି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ନୁହେଁ।
ଯଦି ତୁଲ୍ଯଂ ଵ୍ରତଂ ଶୌଚଂ ଦଯା ଚାତ୍ର ମହାମୁନେ ତୁଲ୍ଯଂ ତଦ୍ଦର୍ଶନଂ କସ୍ମାତ୍ ତନ୍ ନୋ ବ୍ରୂହି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଯଦି ତାଙ୍କର ବ୍ରତ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଦୟା ସମାନ, ହେ ମହାମୁନି, ତେବେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କାହିଁକି ସମାନ ନୁହେଁ? ଦୟାକରି ଏହି କଥା ଆମକୁ କୁହନ୍ତୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ରାଗଂ ମୋହଂ ତଥା ସ୍ନେହଂ କାମଂ କ୍ରୋଧଂ ଚ କେଵଲମ୍ ଯୋଗାସ୍ଥିରୋଦିତାନ୍ ଦୋଷାନ୍ ପଞ୍ଚୈତାନ୍ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ତାନ୍
ରାଗ, ମୋହ, ସ୍ନେହ, କାମ ଓ କ୍ରୋଧ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଦୋଷ କେବଳ ଯୋଗରେ ଅସ୍ଥିରତା ଥିଲେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଥା ଵାନିମିଷାଃ ସ୍ଥୂଲଂ ଜାଲଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ପୁନର୍ ଜଲମ୍ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ତଥା ଯୋଗାତ୍ ତତ୍ ପଦଂ ଵୀତକଲ୍ମଷାଃ
ଯେପରି ଚଡ଼େଇମାନେ ଏକ ମୋଟ ଜାଲ ଭାଙ୍ଗି ଆଉ ଏକ ଜାଲକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେପରି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷରହିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ତଥୈଵ ଵାଗୁରାଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ବଲଵନ୍ତୋ ଯଥା ମୃଗାଃ ପ୍ରାପ୍ନୁଯୁର୍ ଵିମଲଂ ମାର୍ଗଂ ଵିମୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵବନ୍ଧନୈଃ
ଏହିଭଳି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହରିଣମାନେ ଜାଲ ଭାଙ୍ଗି ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଲୋଭଜାନି ତଥା ଵିପ୍ରା ବନ୍ଧନାନି ବଲାନ୍ଵିତଃ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଯୋଗାତ୍ ପରଂ ମାର୍ଗଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଵିମଲଂ ଶୁଭମ୍
ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଲୋଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବନ୍ଧନକୁ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ପଥକୁ ଯାନ୍ତି।
ଅଚଲାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଵିଲା ଵିପ୍ରା ଵାଗୁରାସୁ ତଥାପରେ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ନ ସଂଦେହସ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଯୋଗବଲାଦ୍ ଋତେ
କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଚଳ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ସେମାନେ ଜାଲରେ ଫସି ରହନ୍ତି ଏବଂ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଏହିପରି ଯୋଗଶକ୍ତି ବିନା ହୁଏ।
ବଲହୀନାଶ୍ ଚ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଯଥା ଜାଲଂ ଗତା ଦ୍ଵିଜାଃ ବନ୍ଧଂ ନ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନଘା ଯୋଗାସ୍ ତେ ତୁ ସୁଦୁର୍ଲଭାଃ
ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଚଡ଼େଇମାନେ ଯେପରି ଜାଲରେ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି, ସେପରି ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତିନାହିଁ; ଏପରି ଯୋଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଯଥା ଚ ଶକୁନାଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜାଲମ୍ ଅରିଂଦମାଃ ତତ୍ରାଶକ୍ତା ଵିପଦ୍ଯନ୍ତେ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ତୁ ବଲାନ୍ଵିତାଃ
ଯେପରି ଚଡ଼େଇମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜାଲକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
କର୍ମଜୈର୍ ବନ୍ଧନୈର୍ ବଦ୍ଧାସ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଯୋଗପରା ଦ୍ଵିଜାଃ ଅବଲା ନ ଵିମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ଚ ବଲାନ୍ଵିତାଃ
ଏହିପରି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, କର୍ମଫଳର ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧିଥିଲେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଅଲ୍ପକଶ୍ ଚ ଯଥା ଵିପ୍ରା ଵହ୍ନିଃ ଶାମ୍ଯତି ଦୁର୍ବଲଃ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଇନ୍ଧନୈଃ ସ୍ଥୂଲୈସ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଯୋଗବଲଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯେପରି ଛୋଟ ଓ ଦୁର୍ବଳ ଅଗ୍ନି ଘନ ଇନ୍ଧନରେ ଆବୃତ ହୋଇ ନିଶ୍ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେପରି ଯୋଗଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଅନୁସ୍ମୃତି ହୁଏ।
ସ ଏଵ ଚ ତଦା ଵିପ୍ରା ଵହ୍ନିର୍ ଜାତବଲଃ ପୁନଃ ସମୀରଣଗତଃ କୃତ୍ସ୍ନାଂ ଦହେତ୍ କ୍ଷିପ୍ରଂ ମହୀମ୍ ଇମାମ୍
କିନ୍ତୁ ସେଇ ଅଗ୍ନି ଯେତେବେଳେ ପୁନି ଶକ୍ତି ଆର୍ଜନ କରେ ଏବଂ ପବନରେ ଦେଇ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଏହି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଦହିପାରେ।
ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନବଲୋ ଯୋଗୀ ଦୀପ୍ତତେଜା ମହାବଲଃ ଅନ୍ତକାଲ ଇଵାଦିତ୍ଯଃ କୃତ୍ସ୍ନଂ ସଂଶୋଷଯେଜ୍ ଜଗତ୍
ଯେଉଁ ଯୋଗୀ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଶକ୍ତି ବିଶେଷ, ସେ ଶେଷକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରନ୍ତି।
ଦୁର୍ବଲଶ୍ ଚ ଯଥା ଵିପ୍ରାଃ ସ୍ରୋତସା ହ୍ରିଯତେ ନରଃ ବଲହୀନସ୍ ତଥା ଯୋଗୀ ଵିଷଯୈର୍ ହ୍ରିଯତେ ଚ ସଃ
ଯେପରି ଦୁର୍ବଳ ମଣିଷ ପାଣିର ଧାରାରେ ବହିଯାଏ, ସେପରି ଯୋଗୀ ଯଦି ଶକ୍ତିହୀନ ହୁଏ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତଦ୍ ଏଵ ତୁ ଯଥା ସ୍ରୋତୋ ଵିଷ୍କମ୍ଭଯତି ଵାରଣଃ ତଦ୍ଵଦ୍ ଯୋଗବଲଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ନ ଭଵେଦ୍ ଵିଷଯୈର୍ ହୃତଃ
କିନ୍ତୁ ଯେପରି ହାତୀ ପାଣିର ଧାରାକୁ ଅଟକାଇଦିଏ, ସେପରି ଯୋଗଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଲେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେବା ନାହିଁ।
ଵିଶନ୍ତି ଵା ଵଶାଦ୍ ଵାଥ ଯୋଗାଦ୍ ଯୋଗବଲାନ୍ଵିତାଃ ପ୍ରଜାପତୀନ୍ ମନୂନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ମହାଭୂତାନି ଚେଶ୍ଵରାଃ
ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ କିମ୍ବା ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ୱିତ, ସେମାନେ ପ୍ରଜାପତି, ସମସ୍ତ ମନୁ ଓ ମହାଭୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ହେ ଶାସକମାନେ।
ନ ଯମୋ ନାନ୍ତକଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ନ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଭୀମଵିକ୍ରମଃ ଵିଶନ୍ତେ ତଦ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ ସର୍ଵେ ଯୋଗସ୍ଯାମିତତେଜସଃ
ଯମ, କ୍ରୋଧିତ ଅନ୍ତକ, କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ; ଯୋଗର ଅପାର ତେଜ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଆତ୍ମନାଂ ଚ ସହସ୍ରାଣି ବହୂନି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ଯୋଗଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ବଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତୈଶ୍ ଚ ସର୍ଵୈର୍ ମହୀଂ ଚରେତ୍
ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଶକ୍ତି ପାଇଥାଏ, ସେ ନିଜର ଅନେକ ଆତ୍ମାମାନେ ସହିତ ଏକତା କରି, ସେମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଭୂମିରେ ଘୁଡ଼ିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଦ୍ ଵିଷଯାନ୍ କଶ୍ଚିତ୍ ପୁନଶ୍ ଚୋଗ୍ରଂ ତପଶ୍ ଚରେତ୍ ସଂକ୍ଷିପ୍ଯେଚ୍ ଚ ପୁନର୍ ଵିପ୍ରାଃ ସୂର୍ଯସ୍ ତେଜୋଗୁଣାନ୍ ଇଵ
କେହି ଇଚ୍ଛାବସ୍ତୁ ଲାଭ କରିପାରେ, ପୁନି ତେଜ ତପସ୍ୟା କରିଥାଏ; ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେ ନିଜର ଶକ୍ତିକୁ ପୁନି ସଂକୁଚିତ କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣକୁ ଆପଣେ ଉପସାମ କରେ।
ବଲସ୍ଥସ୍ଯ ହି ଯୋଗସ୍ଯ ବଲାର୍ଥଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ ଵିମୋକ୍ଷପ୍ରଭଵଂ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଉପପନ୍ନମ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ମୁନିମାନେ, ଯୋଗର ଶକ୍ତି ଶକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତିର ଉତ୍ସ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।
ବଲାନି ଯୋଗପ୍ରୋକ୍ତାନି ମଯୈତାନି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ନିଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାଣି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଚ ପୁନର୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୋଗରେ କହାଯାଇଥିବା ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି; ଏବେ ଉଦାହରଣ ପାଇଁ ତାହାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ବିଷୟରେ ପୁନି କହିବି।
ଆତ୍ମନଶ୍ ଚ ସମାଧାନେ ଧାରଣାଂ ପ୍ରତି ଵା ଦ୍ଵିଜାଃ ନିଦର୍ଶନାନି ସୂକ୍ଷ୍ମାଣି ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆତ୍ମାର ସମାଧି କିମ୍ବା ଧାରଣା ବିଷୟରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଉଦାହରଣ ଶୁଣ, ମୁନିମାନେ।
ଅପ୍ରମତ୍ତୋ ଯଥା ଧନ୍ଵୀ ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ହନ୍ତି ସମାହିତଃ ଯୁକ୍ତଃ ସମ୍ଯକ୍ ତଥା ଯୋଗୀ ମୋକ୍ଷଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ଯେପରି ଏକ ଧନୁର୍ବାଣୀ ଅତି ଚେତନାଶୀଳ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆଘାତ କରେ, ସେପରି ଏକ ଯୋଗୀ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଯୋଗରେ ଲଗି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ।