ସଂସାରସାଗରଗମାଂ ଯୋନିପାତାଲଦୁସ୍ତରାମ୍ ଆତ୍ମଜନ୍ମୋଦ୍ଭଵାଂ ତାଂ ତୁ ଜିହ୍ଵାଵର୍ତଦୁରାସଦାମ୍
ଏହି ଜିହ୍ୱାର ଆସ୍ପଦରେ ଥିବା, ନିଜ ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଅନେକ ଯୋନିରେ ପଡ଼ିବା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୁର୍ଜୟ ସଂସାର ସାଗରକୁ ନେଇଯାଏ; ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଯାଂ ତରନ୍ତି କୃତପ୍ରଜ୍ଞା ଧୃତିମନ୍ତୋ ମନୀଷିଣଃ ତାଂ ତୀର୍ଣଃ ସର୍ଵତୋ ମୁକ୍ତୋ ଵିଧୂତାତ୍ମାତ୍ମଵାଞ୍ ଶୁଚିଃ
ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଧୃତିଶୀଳ ଏବଂ ବିବେକଶୀଳ, ସେମାନେ ଏହି ସଂସାର ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।
ଉତ୍ତମାଂ ବୁଦ୍ଧିମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ବ୍ରହ୍ମଭୂଯାଯ କଲ୍ପତେ ଉତ୍ତୀର୍ଣଃ ସର୍ଵସଂକ୍ଲେଶାନ୍ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଵିକଲ୍ମଷଃ
ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଅଂଶୀକରଣ କରିଲେ, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥିତି ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି; ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୋଷରହିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭୂଯିଷ୍ଠାନୀଵ ଭୂତାନି ସର୍ଵସ୍ଥାନାନ୍ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ ଅକ୍ରୁଧ୍ଯନ୍ନ୍ ଅପ୍ରସୀଦଂଶ୍ ଚ ନନୃଶଂସମତିସ୍ ତଥା
ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି, କୌଣସି କ୍ରୋଧ, ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା କ୍ରୂରତା ନ ରଖି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ତତୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଥ ସର୍ଵେଷାଂ ଭୂତାନାଂ ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯମ୍ ଏତଦ୍ ଧି ସର୍ଵଧର୍ମେଭ୍ଯୋ ଵିଶିଷ୍ଟଂ ମେନିରେ ବୁଧାଃ
ତାପରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶକୁ ଦେଖିପାରିବ; ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନେ କରିଛନ୍ତି।
ଧର୍ମଂ ଧର୍ମଭୃତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ମୁନଯଃ ସତ୍ଯଦର୍ଶିନଃ ଆତ୍ମାନୋ ଵ୍ଯାପିନୋ ଵିପ୍ରା ଇତି ପୁତ୍ରାନୁଶାସନମ୍
ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଆତ୍ମା ସବୁଠି ବ୍ୟାପିତ; ଏହି ହେଉଛି ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶିକ୍ଷା।
ପ୍ରଯତାଯ ପ୍ରଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ହିତାଯାନୁଗତାଯ ଚ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନମ୍ ଇଦଂ ଗୁହ୍ଯଂ ସର୍ଵଗୁହ୍ଯତମଂ ମହତ୍
ଏହି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଗୁପ୍ତତମ, ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ, ଭଲ ଚାହୁଁଥିବା ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ।
ଅବ୍ରଵଂ ଯଦ୍ ଅହଂ ଵିପ୍ରା ଆତ୍ମସାକ୍ଷିକମ୍ ଅଞ୍ଜସା ନୈଵ ସ୍ତ୍ରୀ ନ ପୁମାନ୍ ଏଵଂ ନ ଚୈଵେଦଂ ନପୁଂସକମ୍
ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହା ନିଜ ଆତ୍ମାର ସାକ୍ଷାତ୍କାର; ଏହି ଆତ୍ମା ନା ନାରୀ, ନା ପୁରୁଷ, ନା ନପୁଂସକ।
ଅଦୁଃଖମ୍ ଅସୁଖଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵାତ୍ମକମ୍ ନୈତଜ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପୁମାନ୍ ସ୍ତ୍ରୀ ଵା ପୁନର୍ଭଵମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ବ୍ରହ୍ମ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ରହିତ, ଏହା ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ସାର; ଏହି ଜ୍ଞାନ ପାଇଲେ, ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ କେହିପି ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଉନାହାନ୍ତି।
ଯଥା ମତାନି ସର୍ଵାଣି ତଥୈତାନି ଯଥା ତଥା କଥିତାନି ମଯା ଵିପ୍ରା ଭଵନ୍ତି ନ ଭଵନ୍ତି ଚ
ଯେପରି ସମସ୍ତ ମତ ରହିଛି, ସେପରି ଏହି ଉପଦେଶମାନେ ମୁଁ କହିଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ; ଏମାନେ ଅଛନ୍ତି ଓ ନଥିବା ଭଳି।
ତତ୍ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତେନ ଗୁଣାନ୍ଵିତେନ ପୁତ୍ରେଣ ସତ୍ପୁତ୍ରଦଯାନ୍ଵିତେନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହିତଂ ପ୍ରୀତମନା ଯଦର୍ଥଂ ବ୍ରୂଯାତ୍ ସୁତସ୍ଯେହ ଯଦ୍ ଉକ୍ତମ୍ ଏତତ୍
ଯେଉଁ ପୁଅ ଗୁଣ, ଦୟା ଓ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭଲ କଥା ଦେଖି ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ, ପିତା ଏଠାରେ ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ସେହି କଥା ପୁଅ ପାଇଁ କହିବା ଉଚିତ।
ମୋକ୍ଷଃ ପିତାମହେନୋକ୍ତ ଉପାଯାନ୍ ନାନୁପାଯତଃ ତମ୍ ଉପାଯଂ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମହେ ମୁନେ
ମୋକ୍ଷ ପିତାମହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ; ହେ ମୁନି, ସେହି ଉପାୟ କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଅସ୍ମାସୁ ତନ୍ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା ଯୁକ୍ତଂ ନିପୁଣଦର୍ଶନମ୍ ଯଦୁପାଯେନ ସର୍ଵାର୍ଥାନ୍ ମୃଗଯଧ୍ଵଂ ସଦାନଘାଃ
ଆମ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀମାନେ, କେଉଁ ଉପାୟରେ ସଦା ତୁମେ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ? ହେ ନିର୍ମଳମାନେ।
ଘଟୋପକରଣେ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଘଟୋତ୍ପତ୍ତୌ ନ ସା ମତା ଏଵଂ ଧର୍ମାଦ୍ଯୁପାଯାର୍ଥେ ନାନ୍ଯଧର୍ମେଷୁ କାରଣମ୍
ଘଡ଼ା ତିଆରି ପାଇଁ ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ଲାଗେ, ସେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମରେ ଲାଗେନାହିଁ; ଏହିପରି, ଧର୍ମ ଓ ତାହାର ଉପାୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମରେ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
ପୂର୍ଵେ ସମୁଦ୍ରେ ଯଃ ପନ୍ଥା ନ ସ ଗଚ୍ଛତି ପଶ୍ଚିମମ୍ ଏକଃ ପନ୍ଥା ହି ମୋକ୍ଷସ୍ଯ ତଚ୍ ଛୃଣୁଧ୍ଵଂ ମମାନଘାଃ
ପୂର୍ବ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବା ରାସ୍ତା ପଶ୍ଚିମକୁ ଯାଏନାହିଁ; ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ରାସ୍ତା ଅଛି—ମୋ ଠାରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣ, ହେ ନିର୍ମଳମାନେ।
କ୍ଷମଯା କ୍ରୋଧମ୍ ଉଚ୍ଛିନ୍ଦ୍ଯାତ୍ କାମଂ ସଂକଲ୍ପଵର୍ଜନାତ୍ ସତ୍ତ୍ଵସଂସେଵନାଦ୍ ଧୀରୋ ନିଦ୍ରାମ୍ ଉଚ୍ଛେତ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହତି
କ୍ଷମା ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧକୁ ଦୂର କରିବା ଉଚିତ, ଆଶା ତ୍ୟାଗ କରି ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକଙ୍କ ସେବା କରି ଧୃଡ଼ମନ୍ଥିଲେ ନିଦ୍ରାକୁ ଦୂର କରିପାରିବେ।
ଅପ୍ରମାଦାଦ୍ ଭଯଂ ରକ୍ଷେଦ୍ ରକ୍ଷେତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଚ ସଂଵିଦମ୍ ଇଚ୍ଛାଂ ଦ୍ଵେଷଂ ଚ କାମଂ ଚ ଧୈର୍ଯେଣ ଵିନିଵର୍ତଯେତ୍
ସଚେତନ ରହି ଭୟକୁ ରୋକିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ; ଇଚ୍ଛା, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଆଶାକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରିବା ଉଚିତ।
ନିଦ୍ରାଂ ଚ ପ୍ରତିଭାଂ ଚୈଵ ଜ୍ଞାନାଭ୍ଯାସେନ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ ଉପଦ୍ରଵାଂସ୍ ତଥା ଯୋଗୀ ହିତଜୀର୍ଣମିତାଶନାତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନ ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ, ସେଠି ନିଦ୍ରା ଓ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଦୂର କରିପାରିବେ; ଏହିପରି, ଯୋଗୀ ଭଲ ଏବଂ ମିତାହାର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଅବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଦୂର କରିପାରିବେ।
ଲୋଭଂ ମୋହଂ ଚ ସଂତୋଷାଦ୍ ଵିଷଯାଂସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶନାତ୍ ଅନୁକ୍ରୋଶାଦ୍ ଅଧର୍ମଂ ଚ ଜଯେଦ୍ ଧର୍ମମ୍ ଉପେକ୍ଷଯା
ଲୋଭ ଓ ମୋହକୁ ସନ୍ତୋଷ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗକୁ ସତ୍ୟ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ଅଧର୍ମକୁ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଓ ଧର୍ମକୁ ଉଦାସୀନତା ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ଆଯତ୍ଯା ଚ ଜଯେଦ୍ ଆଶାଂ ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ସଙ୍ଗଵର୍ଜନାତ୍ ଅନିତ୍ଯତ୍ଵେନ ଚ ସ୍ନେହଂ କ୍ଷୁଧାଂ ଯୋଗେନ ପଣ୍ଡିତଃ
ଭବିଷ୍ୟତ ଉପରେ ଆଶାକୁ ଆଗକୁ ଭାବିବା ଦ୍ୱାରା, ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ଅସଙ୍ଗତା ଦ୍ୱାରା, ସ୍ନେହକୁ ଏହା ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ଜାଣି, ଭୋକକୁ ଅନୁଶାସନ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ହେ ପଣ୍ଡିତ ।
କାରୁଣ୍ଯେନାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ତୃଷ୍ଣାଂ ଚ ପରିତୋଷତଃ ଉତ୍ଥାନେନ ଜଯେତ୍ ତନ୍ଦ୍ରାଂ ଵିତର୍କଂ ନିଶ୍ଚଯାଜ୍ ଜଯେତ୍
ଦୟା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଜୟ କରିବା, ସନ୍ତୋଷ ଦ୍ୱାରା ତୃଷ୍ଣାକୁ, ଉଦ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା ଅଳସତାକୁ, ନିଶ୍ଚୟ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ଦେହକୁ ଜୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ମୌନେନ ବହୁଭାଷାଂ ଚ ଶୌର୍ଯେଣ ଚ ଭଯଂ ଜଯେତ୍ ଯଚ୍ଛେଦ୍ ଵାଙ୍ମନସୀ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତାଂ ଯଚ୍ଛେଜ୍ ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷା
ମୌନ ଦ୍ୱାରା ଅତି କଥାକୁ ଜୟ କରିବା, ସୌର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭୟକୁ, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ମନ ଓ କଥାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା, ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେହି ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ଜ୍ଞାନମ୍ ଆତ୍ମା ମହାନ୍ ଯଚ୍ଛେତ୍ ତଂ ଯଚ୍ଛେଚ୍ ଛାନ୍ତିର୍ ଆତ୍ମନଃ ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଉପଶାନ୍ତେନ ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ ଶୁଚିକର୍ମଣା
ଆତ୍ମା ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ; ଏହାକୁ ନିଜର ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଏହି କଥାକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ପବିତ୍ର କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍ ।
ଯୋଗଦୋଷାନ୍ ସମୁଚ୍ଛିଦ୍ଯ ପଞ୍ଚ ଯାନ୍ କଵଯୋ ଵିଦୁଃ କାମଂ କ୍ରୋଧଂ ଚ ଲୋଭଂ ଚ ଭଯଂ ସ୍ଵପ୍ନଂ ଚ ପଞ୍ଚମମ୍
ଯୋଗର ପାଞ୍ଚଟି ଦୋଷ—କାମ, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ଭୟ ଓ ସ୍ୱପ୍ନ—ଏହାକୁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦେଇଥାଏ ।
ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଷେଵେତ ଯଥାଵଦ୍ ଯୋଗସାଧନାତ୍ ଧ୍ଯାନମ୍ ଅଧ୍ଯଯନଂ ଦାନଂ ସତ୍ଯଂ ହ୍ରୀର୍ ଆର୍ଜଵଂ କ୍ଷମା
ଏହାମାନେ ଛାଡି, ଯଥାଯଥ ଯୋଗସାଧନା ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୟାନ, ପାଠ, ଦାନ, ସତ୍ୟ, ଲଜ୍ଜା, ସରଳତା ଓ କ୍ଷମାକୁ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ଶୌଚମ୍ ଆଚାରତଃ ଶୁଦ୍ଧିର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଚ ସଂଯମଃ ଏତୈର୍ ଵିଵର୍ଧତେ ତେଜଃ ପାପ୍ମାନମ୍ ଉପହନ୍ତି ଚ
ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ସଂଯମ—ଏହା ଦ୍ୱାରା ତେଜ ବଢ଼େ ଓ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ।
ସିଧ୍ଯନ୍ତି ଚାସ୍ଯ ସଂକଲ୍ପା ଵିଜ୍ଞାନଂ ଚ ପ୍ରଵର୍ତତେ ଧୂତପାପଃ ସ ତେଜସ୍ଵୀ ଲଘ୍ଵାହାରୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ସଫଳ ହୁଏ, ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ପାପ ଧୋଇଯାଏ; ସେ ତେଜସ୍ବୀ, ହାଲୁକା ଖାଏ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖେ ।
କାମକ୍ରୋଧୌ ଵଶେ କୃତ୍ଵା ନିର୍ଵିଶେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦମ୍ ଅମୂଢତ୍ଵମ୍ ଅସଙ୍ଗିତ୍ଵଂ କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜନମ୍
କାମ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ବଶ କରି, ବ୍ରହ୍ମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍; ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ମୂଢ଼ତା ନାହିଁ, ଅସଙ୍ଗତା ଓ କାମ କ୍ରୋଧର ପରିତ୍ୟାଗ ।
ଅଦୈନ୍ଯମ୍ ଅନୁଦୀର୍ଣତ୍ଵମ୍ ଅନୁଦ୍ଵେଗୋ ହ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ଥିତିଃ ଏଷ ମାର୍ଗୋ ହି ମୋକ୍ଷସ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଵିମଲଃ ଶୁଚିଃ ତଥା ଵାକ୍କାଯମନସାଂ ନିଯମାଃ କାମତୋ ଽଵ୍ଯଯାଃ
ଦାସତ୍ୱ ନାହିଁ, ଅତିରିକ୍ତ ଉତ୍ତେଜନା ନାହିଁ, ଦୃଢ଼ ଅବସ୍ଥାନ—ଏହିପରି ମୋକ୍ଷର ପଥ ସ୍ପଷ୍ଟ, ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ । ଏହିପରି ଭାବରେ ମନ, ଶରୀର ଓ କଥାର ନିୟମ ଇଚ୍ଛାରେ କରାଯାଇଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅବିନାଶୀ ।
ସାଂଖ୍ଯଂ ଯୋଗସ୍ଯ ନୋ ଵିପ୍ର ଵିଶେଷଂ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି ତଵ ଧର୍ମଜ୍ଞ ସର୍ଵଂ ହି ଵିଦିତଂ ମୁନିସତ୍ତମ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗର ଭିନ୍ନତା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ । ଆପଣ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣନ୍ତି ।