ତାନି ସର୍ଵାଣି ସଂଧାଯ ମନଃଷଷ୍ଠାନି ମେଧଯା ଆତ୍ମତୃପ୍ତଃ ସ ଏଵାସୀଦ୍ ବହୁଚିନ୍ତ୍ଯମ୍ ଅଚିନ୍ତଯନ୍
ମନ ଓ ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ—ଏହି ଛଅଟିକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଏକଠା କରି, ନିଜେ ନିଜରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ବହୁ କଥା ଭାବି ଶାନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଗୋଚରେଭ୍ଯୋ ନିଵୃତ୍ତାନି ଯଦା ସ୍ଥାସ୍ଯନ୍ତି ଵେଶ୍ମନି ତଦା ଚୈଵାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ପରଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଥ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିଜ ମାନ୍ୟରୁ ଫେରି ଘରେ ରହିବ, ସେତେବେଳେ ନିଜେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଶାଶ୍ୱତ ପରମ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିପାରିବେ।
ସର୍ଵାତ୍ମାନଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଵିଧୂମମ୍ ଇଵ ପାଵକମ୍ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ମହାତ୍ମାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯେ ମନୀଷିଣଃ
ଯେଉଁମାନେ ମହାତ୍ମା ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନେ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଧୂଆଁ ନଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।
ଯଥା ପୁଷ୍ପଫଲୋପେତୋ ବହୁଶାଖୋ ମହାଦ୍ରୁମଃ ଆତ୍ମନୋ ନାଭିଜାନୀତେ କ୍ଵ ମେ ପୁଷ୍ପଂ କ୍ଵ ମେ ଫଲମ୍
ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଅନେକ ଡାଳ, ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଯାଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ଜାଣିନଥାଏ—ମୋର କେଉଁଠି ଫୁଲ, କେଉଁଠି ଫଳ—
ଏଵମ୍ ଆତ୍ମା ନ ଜାନୀତେ କ୍ଵ ଗମିଷ୍ଯେ କୁତୋ ଽନ୍ଵ୍ ଅହମ୍ ଅନ୍ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାନ୍ତରାତ୍ମାସ୍ତି ଯଃ ସର୍ଵମ୍ ଅନୁପଶ୍ଯତି
ସେପରି ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଜାଣିନଥାଏ—'ମୁଁ କେଉଁଠି ଯିବି? କେଉଁଠୁ ଆସିଛି?' ଏହାର ଭିତରେ ଆଉ ଏକ ଆନ୍ତରିକ ଆତ୍ମା ଅଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖେ।
ଜ୍ଞାନଦୀପେନ ଦୀପ୍ତେନ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତ୍ମାନଂ ତଥା ଯୂଯଂ ଵିରାଗା ଭଵତ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଆଲୋକରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ଦେଖନ୍ତି। ଏପରି ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟ ରାଗରହିତ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଵିମୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁକ୍ତତ୍ଵଚ ଇଵୋରଗାଃ ପରାଂ ବୁଦ୍ଧିମ୍ ଅଵାପ୍ଯେହାପ୍ଯ୍ ଅଚିନ୍ତା ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଯେପରି ସାପ ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ଚର୍ମ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଏଠି ଏହି ଜଗତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵତଃସ୍ରୋତସଂ ଘୋରାଂ ନଦୀଂ ଲୋକପ୍ରଵାହିଣୀମ୍ ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାହଵତୀଂ ମନଃସଂକଲ୍ପରୋଧସମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର ନଦୀ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବହିଯାଏ, ସାରା ଜଗତକୁ ନେଇଯାଏ, ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ମାନେ ଏହାର ମଗର, ମନର ସଂକଳ୍ପ ଏହାର ଅବରୋଧ।
ଲୋଭମୋହତୃଣଚ୍ଛନ୍ନାଂ କାମକ୍ରୋଧସରୀସୃପାମ୍ ସତ୍ଯତୀର୍ଥାନୃତକ୍ଷୋଭାଂ କ୍ରୋଧପଙ୍କାଂ ସରିଦ୍ଵରାମ୍
ଲୋଭ ଓ ମୋହର ଘାସରେ ଢାକା, କାମ ଓ କ୍ରୋଧ ନାଗ ଭାବେ ଅଛି, ସତ୍ୟ ତୀର ଓ ମିଥ୍ୟା ତରଙ୍ଗ, କ୍ରୋଧ ଏହାର କାଦ, ଏହି ନଦୀ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତପ୍ରଭଵାଂ ଶୀଘ୍ରାଂ କାମକ୍ରୋଧସମାକୁଲାମ୍ ପ୍ରତରଧ୍ଵଂ ନଦୀଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଦୁସ୍ତରାମ୍ ଅକୃତାତ୍ମଭିଃ
ଅଦୃଶ୍ୟ ମୂଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ବେଗବାନ୍, କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ବିକଳ—ଏହି ଦୁର୍ଜୟ ନଦୀକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମ କର, କାରଣ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିନଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଏହା ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଠିନ।
ସଂସାରସାଗରଗମାଂ ଯୋନିପାତାଲଦୁସ୍ତରାମ୍ ଆତ୍ମଜନ୍ମୋଦ୍ଭଵାଂ ତାଂ ତୁ ଜିହ୍ଵାଵର୍ତଦୁରାସଦାମ୍
ଏହି ଜିହ୍ୱାର ଆସ୍ପଦରେ ଥିବା, ନିଜ ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଅନେକ ଯୋନିରେ ପଡ଼ିବା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୁର୍ଜୟ ସଂସାର ସାଗରକୁ ନେଇଯାଏ; ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଯାଂ ତରନ୍ତି କୃତପ୍ରଜ୍ଞା ଧୃତିମନ୍ତୋ ମନୀଷିଣଃ ତାଂ ତୀର୍ଣଃ ସର୍ଵତୋ ମୁକ୍ତୋ ଵିଧୂତାତ୍ମାତ୍ମଵାଞ୍ ଶୁଚିଃ
ଯେଉଁମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଧୃତିଶୀଳ ଏବଂ ବିବେକଶୀଳ, ସେମାନେ ଏହି ସଂସାର ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।
ଉତ୍ତମାଂ ବୁଦ୍ଧିମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ବ୍ରହ୍ମଭୂଯାଯ କଲ୍ପତେ ଉତ୍ତୀର୍ଣଃ ସର୍ଵସଂକ୍ଲେଶାନ୍ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଵିକଲ୍ମଷଃ
ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଅଂଶୀକରଣ କରିଲେ, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥିତି ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି; ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୋଷରହିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭୂଯିଷ୍ଠାନୀଵ ଭୂତାନି ସର୍ଵସ୍ଥାନାନ୍ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ ଅକ୍ରୁଧ୍ଯନ୍ନ୍ ଅପ୍ରସୀଦଂଶ୍ ଚ ନନୃଶଂସମତିସ୍ ତଥା
ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି, କୌଣସି କ୍ରୋଧ, ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା କ୍ରୂରତା ନ ରଖି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ତତୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଥ ସର୍ଵେଷାଂ ଭୂତାନାଂ ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯମ୍ ଏତଦ୍ ଧି ସର୍ଵଧର୍ମେଭ୍ଯୋ ଵିଶିଷ୍ଟଂ ମେନିରେ ବୁଧାଃ
ତାପରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶକୁ ଦେଖିପାରିବ; ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନେ କରିଛନ୍ତି।
ଧର୍ମଂ ଧର୍ମଭୃତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ମୁନଯଃ ସତ୍ଯଦର୍ଶିନଃ ଆତ୍ମାନୋ ଵ୍ଯାପିନୋ ଵିପ୍ରା ଇତି ପୁତ୍ରାନୁଶାସନମ୍
ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଆତ୍ମା ସବୁଠି ବ୍ୟାପିତ; ଏହି ହେଉଛି ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶିକ୍ଷା।
ପ୍ରଯତାଯ ପ୍ରଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ହିତାଯାନୁଗତାଯ ଚ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନମ୍ ଇଦଂ ଗୁହ୍ଯଂ ସର୍ଵଗୁହ୍ଯତମଂ ମହତ୍
ଏହି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଗୁପ୍ତତମ, ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ, ଭଲ ଚାହୁଁଥିବା ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ।
ଅବ୍ରଵଂ ଯଦ୍ ଅହଂ ଵିପ୍ରା ଆତ୍ମସାକ୍ଷିକମ୍ ଅଞ୍ଜସା ନୈଵ ସ୍ତ୍ରୀ ନ ପୁମାନ୍ ଏଵଂ ନ ଚୈଵେଦଂ ନପୁଂସକମ୍
ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହା ନିଜ ଆତ୍ମାର ସାକ୍ଷାତ୍କାର; ଏହି ଆତ୍ମା ନା ନାରୀ, ନା ପୁରୁଷ, ନା ନପୁଂସକ।
ଅଦୁଃଖମ୍ ଅସୁଖଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵାତ୍ମକମ୍ ନୈତଜ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପୁମାନ୍ ସ୍ତ୍ରୀ ଵା ପୁନର୍ଭଵମ୍ ଅଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ବ୍ରହ୍ମ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ରହିତ, ଏହା ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ସାର; ଏହି ଜ୍ଞାନ ପାଇଲେ, ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ କେହିପି ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଉନାହାନ୍ତି।
ଯଥା ମତାନି ସର୍ଵାଣି ତଥୈତାନି ଯଥା ତଥା କଥିତାନି ମଯା ଵିପ୍ରା ଭଵନ୍ତି ନ ଭଵନ୍ତି ଚ
ଯେପରି ସମସ୍ତ ମତ ରହିଛି, ସେପରି ଏହି ଉପଦେଶମାନେ ମୁଁ କହିଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ; ଏମାନେ ଅଛନ୍ତି ଓ ନଥିବା ଭଳି।
ତତ୍ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତେନ ଗୁଣାନ୍ଵିତେନ ପୁତ୍ରେଣ ସତ୍ପୁତ୍ରଦଯାନ୍ଵିତେନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହିତଂ ପ୍ରୀତମନା ଯଦର୍ଥଂ ବ୍ରୂଯାତ୍ ସୁତସ୍ଯେହ ଯଦ୍ ଉକ୍ତମ୍ ଏତତ୍
ଯେଉଁ ପୁଅ ଗୁଣ, ଦୟା ଓ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭଲ କଥା ଦେଖି ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ, ପିତା ଏଠାରେ ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ସେହି କଥା ପୁଅ ପାଇଁ କହିବା ଉଚିତ।
ମୋକ୍ଷଃ ପିତାମହେନୋକ୍ତ ଉପାଯାନ୍ ନାନୁପାଯତଃ ତମ୍ ଉପାଯଂ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମହେ ମୁନେ
ମୋକ୍ଷ ପିତାମହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ; ହେ ମୁନି, ସେହି ଉପାୟ କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଅସ୍ମାସୁ ତନ୍ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା ଯୁକ୍ତଂ ନିପୁଣଦର୍ଶନମ୍ ଯଦୁପାଯେନ ସର୍ଵାର୍ଥାନ୍ ମୃଗଯଧ୍ଵଂ ସଦାନଘାଃ
ଆମ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀମାନେ, କେଉଁ ଉପାୟରେ ସଦା ତୁମେ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ? ହେ ନିର୍ମଳମାନେ।
ଘଟୋପକରଣେ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଘଟୋତ୍ପତ୍ତୌ ନ ସା ମତା ଏଵଂ ଧର୍ମାଦ୍ଯୁପାଯାର୍ଥେ ନାନ୍ଯଧର୍ମେଷୁ କାରଣମ୍
ଘଡ଼ା ତିଆରି ପାଇଁ ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ଲାଗେ, ସେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମରେ ଲାଗେନାହିଁ; ଏହିପରି, ଧର୍ମ ଓ ତାହାର ଉପାୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମରେ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
ପୂର୍ଵେ ସମୁଦ୍ରେ ଯଃ ପନ୍ଥା ନ ସ ଗଚ୍ଛତି ପଶ୍ଚିମମ୍ ଏକଃ ପନ୍ଥା ହି ମୋକ୍ଷସ୍ଯ ତଚ୍ ଛୃଣୁଧ୍ଵଂ ମମାନଘାଃ
ପୂର୍ବ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବା ରାସ୍ତା ପଶ୍ଚିମକୁ ଯାଏନାହିଁ; ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ରାସ୍ତା ଅଛି—ମୋ ଠାରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣ, ହେ ନିର୍ମଳମାନେ।
କ୍ଷମଯା କ୍ରୋଧମ୍ ଉଚ୍ଛିନ୍ଦ୍ଯାତ୍ କାମଂ ସଂକଲ୍ପଵର୍ଜନାତ୍ ସତ୍ତ୍ଵସଂସେଵନାଦ୍ ଧୀରୋ ନିଦ୍ରାମ୍ ଉଚ୍ଛେତ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହତି
କ୍ଷମା ଦ୍ୱାରା କ୍ରୋଧକୁ ଦୂର କରିବା ଉଚିତ, ଆଶା ତ୍ୟାଗ କରି ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକଙ୍କ ସେବା କରି ଧୃଡ଼ମନ୍ଥିଲେ ନିଦ୍ରାକୁ ଦୂର କରିପାରିବେ।
ଅପ୍ରମାଦାଦ୍ ଭଯଂ ରକ୍ଷେଦ୍ ରକ୍ଷେତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଚ ସଂଵିଦମ୍ ଇଚ୍ଛାଂ ଦ୍ଵେଷଂ ଚ କାମଂ ଚ ଧୈର୍ଯେଣ ଵିନିଵର୍ତଯେତ୍
ସଚେତନ ରହି ଭୟକୁ ରୋକିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ; ଇଚ୍ଛା, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଆଶାକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରିବା ଉଚିତ।
ନିଦ୍ରାଂ ଚ ପ୍ରତିଭାଂ ଚୈଵ ଜ୍ଞାନାଭ୍ଯାସେନ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ ଉପଦ୍ରଵାଂସ୍ ତଥା ଯୋଗୀ ହିତଜୀର୍ଣମିତାଶନାତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନ ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ, ସେଠି ନିଦ୍ରା ଓ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଦୂର କରିପାରିବେ; ଏହିପରି, ଯୋଗୀ ଭଲ ଏବଂ ମିତାହାର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଅବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଦୂର କରିପାରିବେ।
ଲୋଭଂ ମୋହଂ ଚ ସଂତୋଷାଦ୍ ଵିଷଯାଂସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶନାତ୍ ଅନୁକ୍ରୋଶାଦ୍ ଅଧର୍ମଂ ଚ ଜଯେଦ୍ ଧର୍ମମ୍ ଉପେକ୍ଷଯା
ଲୋଭ ଓ ମୋହକୁ ସନ୍ତୋଷ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗକୁ ସତ୍ୟ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ଅଧର୍ମକୁ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଓ ଧର୍ମକୁ ଉଦାସୀନତା ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ଆଯତ୍ଯା ଚ ଜଯେଦ୍ ଆଶାଂ ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ସଙ୍ଗଵର୍ଜନାତ୍ ଅନିତ୍ଯତ୍ଵେନ ଚ ସ୍ନେହଂ କ୍ଷୁଧାଂ ଯୋଗେନ ପଣ୍ଡିତଃ
ଭବିଷ୍ୟତ ଉପରେ ଆଶାକୁ ଆଗକୁ ଭାବିବା ଦ୍ୱାରା, ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ଅସଙ୍ଗତା ଦ୍ୱାରା, ସ୍ନେହକୁ ଏହା ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ଜାଣି, ଭୋକକୁ ଅନୁଶାସନ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ହେ ପଣ୍ଡିତ ।