ଦେଵୋ ଯଃ ସଂଶ୍ରିତସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦୁର୍ ଇଵ ପୁଷ୍କରେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତଂ ଵିଜାନୀଯାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଯୋଗଜିତାତ୍ମକମ୍
ଯେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରାଯାଇଛି, ଯାହାରେ ବୁଦ୍ଧି ଅମଳ କମଳରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଉଁଠି ଥିବା କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞକୁ ଜାଣ, ସେ ସଦା ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଜିତ କରିଥାଏ।
ତମୋ ରଜଶ୍ ଚ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଜ୍ଞେଯଂ ଜୀଵଗୁଣାତ୍ମକମ୍ ଜୀଵମ୍ ଆତ୍ମଗୁଣଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଆତ୍ମାନଂ ପରମାତ୍ମନଃ
ତମ, ରଜସ୍ ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱ — ଏହା ଜୀବର ଗୁଣ ବୋଲି ଜାଣ; ଜୀବକୁ ଆତ୍ମାର ଗୁଣ ବୋଲି ଜାଣ, ଏବଂ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମାର ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣ।
ସଚେତନଂ ଜୀଵଗୁଣଂ ଵଦନ୍ତି ସ ଚେଷ୍ଟତେ ଜୀଵଗୁଣଂ ଚ ସର୍ଵମ୍ ତତଃ ପରଂ କ୍ଷେତ୍ରଵିଦୋ ଵଦନ୍ତି ପ୍ରକଲ୍ପଯନ୍ତୋ ଭୁଵନାନି ସପ୍ତ
ଜୀବର ଗୁଣ ସଚେତନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ; ସମସ୍ତ କିଛି ଜୀବର ଗୁଣ; ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସପ୍ତ ଲୋକର କଳ୍ପନା କରି କହନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତ୍ଯାସ୍ ତୁ ଵିକାରା ଯେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାସ୍ ତେ ପରିଶ୍ରୁତାଃ ତେ ଚୈନଂ ନ ପ୍ରଜାନନ୍ତି ନ ଜାନାତି ସ ତାନ୍ ଅପି
ପ୍ରକୃତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ସେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଇଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେକୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ।
ତୈଶ୍ ଚୈଵ କୁରୁତେ କାର୍ଯଂ ମନଃଷଷ୍ଠୈର୍ ଇହେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ ସୁଦାନ୍ତୈର୍ ଇଵ ସଂଯନ୍ତା ଦୃଢଃ ପରମଵାଜିଭିଃ
ଏହି ଛଅ — ମନ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଯେପରି ଏକ ରଥି ଭଲ ଶିକ୍ଷିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ ପରା ହ୍ଯ୍ ଅର୍ଥା ଅର୍ଥେଭ୍ଯଃ ପରମଂ ମନଃ ମନସସ୍ ତୁ ପରା ବୁଦ୍ଧିର୍ ବୁଦ୍ଧେର୍ ଆତ୍ମା ମହାନ୍ ପରଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଠାରୁ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ବିଷୟ, ବିଷୟଠାରୁ ଉପରେ ମନ, ମନଠାରୁ ଉପରେ ବୁଦ୍ଧି, ବୁଦ୍ଧିଠାରୁ ଉପରେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା।
ମହତଃ ପରମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତାତ୍ ପରତୋ ଽମୃତମ୍ ଅମୃତାନ୍ ନ ପରଂ କିଂଚିତ୍ ସା କାଷ୍ଠା ପରମା ଗତିଃ
ମହତ୍ ଠାରୁ ଉପରେ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତଠାରୁ ଉପରେ ଅମୃତ; ଅମୃତଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ — ଏହା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମା, ପରମ ଗତି।
ଏଵଂ ସର୍ଵେଷୁ ଭୂତେଷୁ ଗୂଢାତ୍ମା ନ ପ୍ରକାଶତେ ଦୃଶ୍ଯତେ ତ୍ଵ୍ ଅଗ୍ର୍ଯଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସୂକ୍ଷ୍ମଯା ସୂକ୍ଷ୍ମଦର୍ଶିଭିଃ
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଆତ୍ମା ଲୁଚିଥାଏ ଏବଂ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଅନ୍ତରାତ୍ମନି ସଂଲୀଯ ମନଃଷଷ୍ଠାନି ମେଧଯା ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥାଂଶ୍ ଚ ବହୁଚିତ୍ତମ୍ ଅଚିନ୍ତଯନ୍
ମନ ଏବଂ ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଆତ୍ମାରେ ଲୟ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ବହୁ ବିଷୟ ଭାବନା କରିନାହିଁ, ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଧ୍ଯାନେ ଽପି ପରମଂ କୃତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାସଂପାଦିତଂ ମନଃ ଅନୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଶାନ୍ତାତ୍ମା ତତୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ ପରଂ ପଦମ୍
ଧ୍ୟାନରେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ମନକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କରି, ଯେଉଁଠି ଆଶା ନାହିଁ ଏବଂ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତ, ସେଉଁଠି ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ ଵଶ୍ଯାତ୍ମା ଚଲିତସ୍ମୃତିଃ ଆତ୍ମନଃ ସଂପ୍ରଦାନେନ ମର୍ତ୍ଯୋ ମୃତ୍ଯୁମ୍ ଉପାଶ୍ନୁତେ
ଯେତେବେଳେ ମନ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ, ସ୍ମୃତି ଦୁର୍ବଳ ହୁଏ ଏବଂ ଆତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଆଗରେ ଆତ୍ମନିୟନ ହାରାଏ, ସେତେବେଳେ ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ୱାଦ ଅନୁଭବ କରେ।
ଵିହତ୍ଯ ସର୍ଵସଂକଲ୍ପାନ୍ ସତ୍ତ୍ଵେ ଚିତ୍ତଂ ନିଵେଶଯେତ୍ ସତ୍ତ୍ଵେ ଚିତ୍ତଂ ସମାଵେଶ୍ଯ ତତଃ କାଲଞ୍ଜରୋ ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡି ମନକୁ ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଏକାଗ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ମନ ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧତାରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଲୋକ ଜରା-ବୃଦ୍ଧିରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଚିତ୍ତପ୍ରସାଦେନ ଯତିର୍ ଜହାତୀହ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମାତ୍ମନି ସ୍ଥିତ୍ଵା ସୁଖମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅଶ୍ନୁତେ
ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଯତି ଏଠି ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ସବୁକୁ ଛାଡିଦିଏ। ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥାଏ।
ଲକ୍ଷଣଂ ତୁ ପ୍ରସାଦସ୍ଯ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ସୁଖଂ ଭଵେତ୍ ନିର୍ଵାତେ ଵା ଯଥା ଦୀପୋ ଦୀପ୍ଯମାନୋ ନ କମ୍ପତେ
ପ୍ରସାଦର ଚିହ୍ନ ଏହିପରି: ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ସୁଖ ଅନୁଭବ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଯେପରି ନିରବାତ ସ୍ଥାନରେ ଦୀପ ଅଚଳ ଜଳିଥାଏ।
ଏଵଂ ପୂର୍ଵାପରେ ରାତ୍ରେ ଯୁଞ୍ଜନ୍ନ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା ଲଘ୍ଵାହାରୋ ଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନି
ଏଭଳି ଦିନ ରାତି ଆତ୍ମନିୟମରେ ଲାଗି ଥିଲେ, ହଳୁକ ଖାଇ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ରଖିଲେ, ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଦେଖିପାରେ।
ରହସ୍ଯଂ ସର୍ଵଵେଦାନାମ୍ ଅନୈତିହ୍ଯମ୍ ଅନାଗମମ୍ ଆତ୍ମପ୍ରତ୍ଯାଯକଂ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଇଦଂ ପୁତ୍ରାନୁଶାସନମ୍
ଏହି ଶିକ୍ଷାଟି, ପୁଅକୁ ଦିଆଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ଏହା କୌଣସି ପୁରାଣ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିନାହିଁ, ଏହା ନିଜ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ଧର୍ମାଖ୍ଯାନେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସତ୍ଯାଖ୍ଯାନେଷୁ ଯଦ୍ ଵସୁ ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ନିର୍ମଥ୍ଯାମୃତମ୍ ଉଦ୍ଧୃତମ୍
ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟରୁ, ଯେଉଁ ରସ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମଥି ଅମୃତ ଭଳି ଉତ୍ପାଦିତ ହୋଇଛି, ସେହି ତତ୍ତ୍ୱ ଏଠାରେ ଅଛି।
ନଵନୀତଂ ଯଥା ଦଧ୍ନଃ କାଷ୍ଠାଦ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଯଥୈଵ ଚ ତଥୈଵ ଵିଦୁଷାଂ ଜ୍ଞାନଂ ମୁକ୍ତିହେତୋଃ ସମୁଦ୍ଧୃତମ୍
ଯେପରି ଦହିରୁ ନବନୀତ ଓ କାଠରୁ ଅଗ୍ନି ବାହାରିଥାଏ, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ସ୍ନାତକାନାମ୍ ଇଦଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵାଚ୍ଯଂ ପୁତ୍ରାନୁଶାସନମ୍ ତଦ୍ ଇଦଂ ନାପ୍ରଶାନ୍ତାଯ ନାଦାନ୍ତାଯ ତପସ୍ଵିନେ
ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର, ପୁଅକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶିକ୍ଷା, ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମ ଶେଷ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କୁହିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଅଶାନ୍ତ, ଅନିୟମିତ କିମ୍ବା କେବଳ ତପସ୍ୱୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହା କୁହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନାଵେଦଵିଦୁଷେ ଵାଚ୍ଯଂ ତଥା ନାନୁଗତାଯ ଚ ନାସୂଯକାଯାନୃଜଵେ ନ ଚାନିର୍ଦିଷ୍ଟକାରିଣେ
ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ, ଅସତ୍ୟବାଦୀ କିମ୍ବା ଅନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା କୁହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ତର୍କଶାସ୍ତ୍ରଦଗ୍ଧାଯ ତଥୈଵ ପିଶୁନାଯ ଚ ଶ୍ଲାଘିନେ ଶ୍ଲାଘନୀଯାଯ ପ୍ରଶାନ୍ତାଯ ତପସ୍ଵିନେ
ଯେଉଁମାନେ ତର୍କ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅତି ଲିନ, କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ, ଅହଂକାରୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହା କୁହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ତପସ୍ୱୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହା କୁହିବା ଉଚିତ।
ଇଦଂ ପ୍ରିଯାଯ ପୁତ୍ରାଯ ଶିଷ୍ଯାଯାନୁଗତାଯ ତୁ ରହସ୍ଯଧର୍ମଂ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ନାନ୍ଯସ୍ମୈ ତୁ କଥଂଚନ
ଏହି ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷା କେବଳ ପ୍ରିୟ ପୁଅ କିମ୍ବା ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ କୁହିବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ କେବେ ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ମହୀଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ରତ୍ନପୂର୍ଣାମ୍ ଇମାଂ ନରଃ ଇଦମ୍ ଏଵ ତତଃ ଶ୍ରେଯ ଇତି ମନ୍ଯେତ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ଯଦିଓ କେହି ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ପୃଥିବୀ ଦେଇଦେଉଥିବେ, ତଥାପି ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଏହି ଶିକ୍ଷାକୁ ତାହାଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନେ କରିବେ।
ଅତୋ ଗୁହ୍ଯତରାର୍ଥଂ ତଦ୍ ଅଧ୍ଯାତ୍ମମ୍ ଅତିମାନୁଷମ୍ ଯତ୍ ତନ୍ ମହର୍ଷିଭିର୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ଵେଦାନ୍ତେଷୁ ଚ ଗୀଯତେ
ଏହିଠାରେ ଯେଉଁ ଅତି ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ, ଆତ୍ମା ବିଷୟରେ ଏବଂ ମାନବ ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଯାହା ମହାର୍ଷିମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି ଏବଂ ବେଦାନ୍ତରେ ଗାଇଯାଏ, ସେହି ତତ୍ତ୍ୱ ଏଠି ଅଛି।
ତଦ୍ ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ଯନ୍ ମାଂ ପୃଚ୍ଛତ ସତ୍ତମାଃ ଯନ୍ ମେ ମନସି ଵର୍ତେତ ଯସ୍ ତୁ ଵୋ ହୃଦି ସଂଶଯଃ ଶ୍ରୁତଂ ଭଵଦ୍ଭିସ୍ ତତ୍ ସର୍ଵଂ କିମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ କଥଯାମି ଵଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯାହା ପଚାରିଛନ୍ତି, ମୋ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ଆପଣମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତର ମୁଁ ଦେଇଛି। ଏଠାରେ ଆଉ କଣ କୁହିବି?
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଂ ଵିସ୍ତରେଣେହ ପୁନର୍ ଏଵ ଵଦସ୍ଵ ନଃ ଯଦ୍ ଅଧ୍ଯାତ୍ମଂ ଯଥା ଵିଦ୍ମୋ ଭଗଵନ୍ନ୍ ଋଷିସତ୍ତମ
ହେ ଭଗବନ୍ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଆତ୍ମାକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଜାଣିପାରିବାକୁ, ଆପଣ ଆମକୁ ପୁଣିଥରେ ଏଠି ଆତ୍ମା ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କୁହନ୍ତୁ।
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଂ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଵିପ୍ରାଃ ପୁରୁଷସ୍ଯେହ ପଠ୍ଯତେ ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯଂ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତସ୍ଯ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାଵଧାର୍ଯତାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏଠି ମଣିଷର ଆତ୍ମା ବିଷୟରେ ଯାହା ପଢ଼ାଯାଉଛି, ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ତାହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେବି, ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଭୂମିର୍ ଆପସ୍ ତଥା ଜ୍ଯୋତିର୍ ଵାଯୁର୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵ ଚ ମହାଭୂତାନି ଯଶ୍ ଚୈଵ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଭୂତକୃତ୍
ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଏବଂ ଆକାଶ—ଏହିମାନେ ମହାଭୂତ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେ ମଧ୍ୟ।
ଆକାରଂ ତୁ ଭଵେଦ୍ ଯସ୍ଯ ଯସ୍ମିନ୍ ଦେହଂ ନ ପଶ୍ଯତି ଆକାଶାଦ୍ଯଂ ଶରୀରେଷୁ କଥଂ ତଦ୍ ଉପଵର୍ଣଯେତ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଗୁଣାଃ କେଚିତ୍ କଥଂ ତାନ୍ ଉପଲକ୍ଷଯେତ୍
ଯାହାର ଆକୃତି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଦେହକୁ କେହି ଦେଖିପାରେନି, ଯେପରି ଆକାଶ ଦେହରେ ଦେଖାଯାଏନି, ସେଉଁଠି କିପରି ତାହାକୁ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିହେବ? ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଗୁଣ କିପରି ବୁଝିହେବ, ଏବଂ ସେହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ଚିହ୍ନଟ କରିହେବ?
ଏତଦ୍ ଵୋ ଵର୍ଣଯିଷ୍ଯାମି ଯଥାଵଦ୍ ଅନୁଦର୍ଶନମ୍ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ତଦ୍ ଇହୈକାଗ୍ର୍ଯା ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ଯଥା ଚ ତତ୍
ମୁଁ ଏହାକୁ ତୁମମାନେଁକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିବି। ଏଠାରେ ଏହାକୁ ଏମିତି ମନ ଲଗାଇ ଶୁଣ, ଯେପରି ଏହା ଅଛି ଏବଂ ଯେପରି ବୁଝିବା ଉଚିତ।