କର୍ମଣା ଜାଯତେ ପ୍ରେତ୍ଯ ମୂର୍ତିମାନ୍ ଷୋଡଶାତ୍ମକଃ ଵିଦ୍ଯଯା ଜାଯତେ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ହ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷରାତ୍ମକମ୍
କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଜୀବ ଷୋଡ଼ଶ ଆକାର ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ସଦା ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
କର୍ମ ତ୍ଵ୍ ଏକେ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ସ୍ଵଲ୍ପବୁଦ୍ଧିରତା ନରାଃ ତେନ ତେ ଦେହଜାଲେନ ରମଯନ୍ତ ଉପାସତେ
କିଛି ଲୋକ କର୍ମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧିରେ ଲଗ୍ନ। ସେମାନେ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେହ ଜାଳରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠନ୍ତି ଏବଂ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଯେ ତୁ ବୁଦ୍ଧିଂ ପରାଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଧର୍ମନୈପୁଣ୍ଯଦର୍ଶିନଃ ନ ତେ କର୍ମ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି କୂପଂ ନଦ୍ଯାଂ ପିବନ୍ନ୍ ଇଵ
ଯେମାନେ ଉଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଅଧିଗମନ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଧର୍ମର ସୂକ୍ଷ୍ମତାକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତିନାହିଁ; ଯେପରି ନଦୀ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ କେହି କୂଆରୁ ପାଣି ପିଏନାହିଁ, ସେହିପରି।
କର୍ମଣାଂ ଫଲମ୍ ଆପ୍ନୋତି ସୁଖଦୁଃଖେ ଭଵାଭଵୌ ଵିଦ୍ଯଯା ତଦ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଶୋଚତି
କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ସୁଖ ଦୁଃଖ, ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗ କରେ; ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚେ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏନାହିଁ।
ନ ମ୍ରିଯତେ ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଜାଯତେ ନ ଜୀର୍ଯତେ ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଵର୍ଧତେ
ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଜନ୍ମ ନାହିଁ, ବୟସ୍ ହୁଏନାହିଁ, ବୃଦ୍ଧି ହୁଏନାହିଁ।
ଯତ୍ର ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ପରମମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଚଲଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ ଅଵ୍ଯାକୃତମ୍ ଅନାଯାମମ୍ ଅମୃତଂ ଚାଧିଯୋଗଵିତ୍
ସେଉଁଠି ସେଇ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅଚଳ, ଚିରନ୍ତନ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଚେଷ୍ଟା ଭିନ୍ନ, ଅମୃତ ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ଏକତା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଯାହାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଦ୍ଵଂଦ୍ଵୈର୍ ନ ଯତ୍ର ବାଧ୍ଯନ୍ତେ ମାନସେନ ଚ କର୍ମଣା ସମାଃ ସର୍ଵତ୍ର ମୈତ୍ରାଶ୍ ଚ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତାଃ
ସେଉଁଠି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପୀଡିତ ହୁଏନାହିଁ, ମନ ବା କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତଠାରେ ସମ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ଆନନ୍ଦ ମାନନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାମଯୋ ଽନ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋ ଦ୍ଵିଜାଃ କର୍ମମଯୋ ଽପରଃ ଵିପ୍ରାଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରସମସ୍ପର୍ଶଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଯା କଲଯା ସ୍ଥିତଃ
ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନରେ ଗଠିତ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏବଂ କର୍ମରେ ଗଠିତ ଅନ୍ୟଜଣ; ପଣ୍ଡିତମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରର ସ୍ପର୍ଶ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଋଷିଣା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିସ୍ତରେଣାନୁଗୀଯତେ ନ ଵକ୍ତୁଂ ଶକ୍ଯତେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚକ୍ରତନ୍ତୁମ୍ ଇଵାମ୍ବରେ
ଏହି କଥା ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଗାଯାଯାଇଛି; ଏହାକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବା ବା ଦେଖିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଚକ୍ରର ତାନ୍ତୁ ଦେଖିବା ଯାଏ।
ଏକାଦଶଵିକାରାତ୍ମା କଲାସଂଭାରସଂଭୃତଃ ମୂର୍ତିମାନ୍ ଇତି ତଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଵିପ୍ରାଃ କର୍ମଗୁଣାତ୍ମକମ୍
ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜାଣନ୍ତୁ, ସେ ଏକାଦଶ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଅଭିମାନୀ, ଶକ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ କର୍ମର ଗୁଣରେ ଭରିତ।
ଦେଵୋ ଯଃ ସଂଶ୍ରିତସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦୁର୍ ଇଵ ପୁଷ୍କରେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତଂ ଵିଜାନୀଯାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଯୋଗଜିତାତ୍ମକମ୍
ଯେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରାଯାଇଛି, ଯାହାରେ ବୁଦ୍ଧି ଅମଳ କମଳରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଉଁଠି ଥିବା କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞକୁ ଜାଣ, ସେ ସଦା ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଜିତ କରିଥାଏ।
ତମୋ ରଜଶ୍ ଚ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଜ୍ଞେଯଂ ଜୀଵଗୁଣାତ୍ମକମ୍ ଜୀଵମ୍ ଆତ୍ମଗୁଣଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଆତ୍ମାନଂ ପରମାତ୍ମନଃ
ତମ, ରଜସ୍ ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱ — ଏହା ଜୀବର ଗୁଣ ବୋଲି ଜାଣ; ଜୀବକୁ ଆତ୍ମାର ଗୁଣ ବୋଲି ଜାଣ, ଏବଂ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମାର ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣ।
ସଚେତନଂ ଜୀଵଗୁଣଂ ଵଦନ୍ତି ସ ଚେଷ୍ଟତେ ଜୀଵଗୁଣଂ ଚ ସର୍ଵମ୍ ତତଃ ପରଂ କ୍ଷେତ୍ରଵିଦୋ ଵଦନ୍ତି ପ୍ରକଲ୍ପଯନ୍ତୋ ଭୁଵନାନି ସପ୍ତ
ଜୀବର ଗୁଣ ସଚେତନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ; ସମସ୍ତ କିଛି ଜୀବର ଗୁଣ; ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସପ୍ତ ଲୋକର କଳ୍ପନା କରି କହନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତ୍ଯାସ୍ ତୁ ଵିକାରା ଯେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାସ୍ ତେ ପରିଶ୍ରୁତାଃ ତେ ଚୈନଂ ନ ପ୍ରଜାନନ୍ତି ନ ଜାନାତି ସ ତାନ୍ ଅପି
ପ୍ରକୃତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ସେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଇଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେକୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ।
ତୈଶ୍ ଚୈଵ କୁରୁତେ କାର୍ଯଂ ମନଃଷଷ୍ଠୈର୍ ଇହେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ ସୁଦାନ୍ତୈର୍ ଇଵ ସଂଯନ୍ତା ଦୃଢଃ ପରମଵାଜିଭିଃ
ଏହି ଛଅ — ମନ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଯେପରି ଏକ ରଥି ଭଲ ଶିକ୍ଷିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ ପରା ହ୍ଯ୍ ଅର୍ଥା ଅର୍ଥେଭ୍ଯଃ ପରମଂ ମନଃ ମନସସ୍ ତୁ ପରା ବୁଦ୍ଧିର୍ ବୁଦ୍ଧେର୍ ଆତ୍ମା ମହାନ୍ ପରଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଠାରୁ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ବିଷୟ, ବିଷୟଠାରୁ ଉପରେ ମନ, ମନଠାରୁ ଉପରେ ବୁଦ୍ଧି, ବୁଦ୍ଧିଠାରୁ ଉପରେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା।
ମହତଃ ପରମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତାତ୍ ପରତୋ ଽମୃତମ୍ ଅମୃତାନ୍ ନ ପରଂ କିଂଚିତ୍ ସା କାଷ୍ଠା ପରମା ଗତିଃ
ମହତ୍ ଠାରୁ ଉପରେ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତଠାରୁ ଉପରେ ଅମୃତ; ଅମୃତଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ — ଏହା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମା, ପରମ ଗତି।
ଏଵଂ ସର୍ଵେଷୁ ଭୂତେଷୁ ଗୂଢାତ୍ମା ନ ପ୍ରକାଶତେ ଦୃଶ୍ଯତେ ତ୍ଵ୍ ଅଗ୍ର୍ଯଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସୂକ୍ଷ୍ମଯା ସୂକ୍ଷ୍ମଦର୍ଶିଭିଃ
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଆତ୍ମା ଲୁଚିଥାଏ ଏବଂ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଅନ୍ତରାତ୍ମନି ସଂଲୀଯ ମନଃଷଷ୍ଠାନି ମେଧଯା ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥାଂଶ୍ ଚ ବହୁଚିତ୍ତମ୍ ଅଚିନ୍ତଯନ୍
ମନ ଏବଂ ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଆତ୍ମାରେ ଲୟ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ବହୁ ବିଷୟ ଭାବନା କରିନାହିଁ, ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଧ୍ଯାନେ ଽପି ପରମଂ କୃତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାସଂପାଦିତଂ ମନଃ ଅନୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଶାନ୍ତାତ୍ମା ତତୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ ପରଂ ପଦମ୍
ଧ୍ୟାନରେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ମନକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କରି, ଯେଉଁଠି ଆଶା ନାହିଁ ଏବଂ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତ, ସେଉଁଠି ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ ଵଶ୍ଯାତ୍ମା ଚଲିତସ୍ମୃତିଃ ଆତ୍ମନଃ ସଂପ୍ରଦାନେନ ମର୍ତ୍ଯୋ ମୃତ୍ଯୁମ୍ ଉପାଶ୍ନୁତେ
ଯେତେବେଳେ ମନ ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ, ସ୍ମୃତି ଦୁର୍ବଳ ହୁଏ ଏବଂ ଆତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଆଗରେ ଆତ୍ମନିୟନ ହାରାଏ, ସେତେବେଳେ ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ୱାଦ ଅନୁଭବ କରେ।
ଵିହତ୍ଯ ସର୍ଵସଂକଲ୍ପାନ୍ ସତ୍ତ୍ଵେ ଚିତ୍ତଂ ନିଵେଶଯେତ୍ ସତ୍ତ୍ଵେ ଚିତ୍ତଂ ସମାଵେଶ୍ଯ ତତଃ କାଲଞ୍ଜରୋ ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡି ମନକୁ ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଏକାଗ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ମନ ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧତାରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଲୋକ ଜରା-ବୃଦ୍ଧିରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଚିତ୍ତପ୍ରସାଦେନ ଯତିର୍ ଜହାତୀହ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମାତ୍ମନି ସ୍ଥିତ୍ଵା ସୁଖମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅଶ୍ନୁତେ
ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଯତି ଏଠି ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ସବୁକୁ ଛାଡିଦିଏ। ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥାଏ।
ଲକ୍ଷଣଂ ତୁ ପ୍ରସାଦସ୍ଯ ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ସୁଖଂ ଭଵେତ୍ ନିର୍ଵାତେ ଵା ଯଥା ଦୀପୋ ଦୀପ୍ଯମାନୋ ନ କମ୍ପତେ
ପ୍ରସାଦର ଚିହ୍ନ ଏହିପରି: ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ସୁଖ ଅନୁଭବ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଯେପରି ନିରବାତ ସ୍ଥାନରେ ଦୀପ ଅଚଳ ଜଳିଥାଏ।
ଏଵଂ ପୂର୍ଵାପରେ ରାତ୍ରେ ଯୁଞ୍ଜନ୍ନ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା ଲଘ୍ଵାହାରୋ ଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନି
ଏଭଳି ଦିନ ରାତି ଆତ୍ମନିୟମରେ ଲାଗି ଥିଲେ, ହଳୁକ ଖାଇ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ରଖିଲେ, ଲୋକ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଦେଖିପାରେ।
ରହସ୍ଯଂ ସର୍ଵଵେଦାନାମ୍ ଅନୈତିହ୍ଯମ୍ ଅନାଗମମ୍ ଆତ୍ମପ୍ରତ୍ଯାଯକଂ ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଇଦଂ ପୁତ୍ରାନୁଶାସନମ୍
ଏହି ଶିକ୍ଷାଟି, ପୁଅକୁ ଦିଆଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ଏହା କୌଣସି ପୁରାଣ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରିନାହିଁ, ଏହା ନିଜ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ଧର୍ମାଖ୍ଯାନେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସତ୍ଯାଖ୍ଯାନେଷୁ ଯଦ୍ ଵସୁ ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ନିର୍ମଥ୍ଯାମୃତମ୍ ଉଦ୍ଧୃତମ୍
ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟରୁ, ଯେଉଁ ରସ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମଥି ଅମୃତ ଭଳି ଉତ୍ପାଦିତ ହୋଇଛି, ସେହି ତତ୍ତ୍ୱ ଏଠାରେ ଅଛି।
ନଵନୀତଂ ଯଥା ଦଧ୍ନଃ କାଷ୍ଠାଦ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଯଥୈଵ ଚ ତଥୈଵ ଵିଦୁଷାଂ ଜ୍ଞାନଂ ମୁକ୍ତିହେତୋଃ ସମୁଦ୍ଧୃତମ୍
ଯେପରି ଦହିରୁ ନବନୀତ ଓ କାଠରୁ ଅଗ୍ନି ବାହାରିଥାଏ, ସେପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ସ୍ନାତକାନାମ୍ ଇଦଂ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵାଚ୍ଯଂ ପୁତ୍ରାନୁଶାସନମ୍ ତଦ୍ ଇଦଂ ନାପ୍ରଶାନ୍ତାଯ ନାଦାନ୍ତାଯ ତପସ୍ଵିନେ
ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର, ପୁଅକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶିକ୍ଷା, ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମ ଶେଷ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କୁହିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଅଶାନ୍ତ, ଅନିୟମିତ କିମ୍ବା କେବଳ ତପସ୍ୱୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହା କୁହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନାଵେଦଵିଦୁଷେ ଵାଚ୍ଯଂ ତଥା ନାନୁଗତାଯ ଚ ନାସୂଯକାଯାନୃଜଵେ ନ ଚାନିର୍ଦିଷ୍ଟକାରିଣେ
ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ, ଅସତ୍ୟବାଦୀ କିମ୍ବା ଅନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା କୁହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।