ଵେଦନାର୍ତାନ୍ ପରାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମଲୋଷ୍ଟାଶ୍ମକାଞ୍ଚନଃ ଏଵଂ ତୁ ନିରତୋ ମାର୍ଗଂ ଵିରମେନ୍ ନ ଵିମୋହିତଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ମାଟି, ପଥର ଓ ସୁନାକୁ ସମଭାବରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ମାର୍ଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଭ୍ରମିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅପି ଵର୍ଣାଵକୃଷ୍ଟସ୍ ତୁ ନାରୀ ଵା ଧର୍ମକାଙ୍କ୍ଷିଣୀ ତାଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତେନ ମାର୍ଗେଣ ଗଚ୍ଛେତାଂ ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯଦି କୌଣସି ନିମ୍ନ ଜାତିର ବ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଆଶା କରୁଥିବା ଜଣେ ନାରୀ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମାର୍ଗରେ ଚାଲି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି।
ଅଜଂ ପୁରାଣମ୍ ଅଜରଂ ସନାତନଂ ଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାତିଗମ୍ ଅଗୋଚରଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ଚେମାଂ ପରମେଷ୍ଠିସାମ୍ଯତାଂ ପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନାଵୃତ୍ତିଗତିଂ ମନୀଷିଣଃ
ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ, ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ଶାଶ୍ୱତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଅଗୋଚର ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନ ଆସୁଥିବା ଯାହାକୁ ଦେଖି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପରମ ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଏବଂ ଆଉ ଫେରି ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଵେଦଵଚନଂ କୁରୁ କର୍ମ ତ୍ଯଜେତି ଚ କାଂ ଦିଶଂ ଵିଦ୍ଯଯା ଯାନ୍ତି କାଂ ଚ ଗଚ୍ଛନ୍ତି କର୍ମଣା
ଯଦି ବେଦ କହେ—‘କର୍ମ କର’ ଏବଂ ମଧ୍ୟ କହେ—‘କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କର’, ତେବେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କେଉଁ ମାର୍ଗରେ ଲୋକେ ଯାଆନ୍ତି, କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କେଉଁ ମାର୍ଗରେ ଯାଆନ୍ତି?
ଏତଦ୍ ଵୈ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମସ୍ ତଦ୍ ଭଵାନ୍ ପ୍ରବ୍ରଵୀତୁ ନଃ ଏତଦ୍ ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଵୈରୂପ୍ଯଂ ଵର୍ତତେ ପ୍ରତିକୂଲତଃ
ଏହି କଥା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଆପଣ ଆମକୁ ଏହା କହନ୍ତୁ। ଏହି ବିଷୟରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଓ ବିରୋଧ ଅଛି।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲା ଯତ୍ ପୃଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ସମାସତଃ କର୍ମଵିଦ୍ଯାମଯୌ ଚୋଭୌ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାସ୍ଯାମି କ୍ଷରାକ୍ଷରୌ
ମୁନିମାନେ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ତାହା ସାରାଂଶରେ ଶୁଣ। କର୍ମ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦୁଇଟି ମାର୍ଗ, ନଶ୍ୱର ଓ ଅକ୍ଷୟ, ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।
ଯାଂ ଦିଶଂ ଵିଦ୍ଯଯା ଯାନ୍ତି ଯାଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଚ କର୍ମଣା ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ସାଂପ୍ରତଂ ଵିପ୍ରା ଗହନଂ ହ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଉତ୍ତରମ୍
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କେଉଁ ମାର୍ଗରେ ଲୋକେ ଯାଆନ୍ତି, କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କେଉଁ ମାର୍ଗରେ ଯାଆନ୍ତି—ଏହି ଗୁଢ଼ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଏବେ ଶୁଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ଅସ୍ତି ଧର୍ମ ଇତି ଯୁକ୍ତଂ ନାସ୍ତି ତତ୍ରୈଵ ଯୋ ଵଦେତ୍ ଯକ୍ଷସ୍ଯ ସାଦୃଶ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ଯକ୍ଷସ୍ଯେଦଂ ଭଵେଦ୍ ଅଥ
‘ଧର୍ମ ଅଛି’ ବୋଲି କିଏ କହିଲେ, ଏହା ଠିକ୍। ‘ଧର୍ମ ନାହିଁ’ ବୋଲି କିଏ କହିଲେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଏହା ଲାଗୁ ହୁଏ। ଏହି ଯକ୍ଷଙ୍କର ଗୁଣ, ଏହି ଯକ୍ଷଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ।
ଦ୍ଵାଵ୍ ଇମାଵ୍ ଅଥ ପନ୍ଥାନୌ ଯତ୍ର ଵେଦାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତିଲକ୍ଷଣୋ ଧର୍ମୋ ନିଵୃତ୍ତୋ ଵା ଵିଭାଷିତଃ
ଏଠି ଦୁଇଟି ମାର୍ଗ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଏକଟି କର୍ମ ରୂପ ଧର୍ମ, ଅନ୍ୟଟି ତ୍ୟାଗ ରୂପ ଧର୍ମ—ଦୁହିଁ ବିବର୍ଣ୍ଣିତ।
କର୍ମଣା ବଧ୍ଯତେ ଜନ୍ତୁର୍ ଵିଦ୍ଯଯା ଚ ଵିମୁଚ୍ଯତେ ତସ୍ମାତ୍ କର୍ମ ନ କୁର୍ଵନ୍ତି ଯତଯଃ ପାରଦର୍ଶିନଃ
କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ଆବଦ୍ଧ ହୁଏ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହିକାରଣରୁ ଯେଉଁଠି ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଥାଏ, ସେଠି ଯତିମାନେ କର୍ମ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
କର୍ମଣା ଜାଯତେ ପ୍ରେତ୍ଯ ମୂର୍ତିମାନ୍ ଷୋଡଶାତ୍ମକଃ ଵିଦ୍ଯଯା ଜାଯତେ ନିତ୍ଯମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ହ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷରାତ୍ମକମ୍
କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଜୀବ ଷୋଡ଼ଶ ଆକାର ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ସଦା ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
କର୍ମ ତ୍ଵ୍ ଏକେ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ସ୍ଵଲ୍ପବୁଦ୍ଧିରତା ନରାଃ ତେନ ତେ ଦେହଜାଲେନ ରମଯନ୍ତ ଉପାସତେ
କିଛି ଲୋକ କର୍ମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧିରେ ଲଗ୍ନ। ସେମାନେ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେହ ଜାଳରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠନ୍ତି ଏବଂ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଯେ ତୁ ବୁଦ୍ଧିଂ ପରାଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଧର୍ମନୈପୁଣ୍ଯଦର୍ଶିନଃ ନ ତେ କର୍ମ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି କୂପଂ ନଦ୍ଯାଂ ପିବନ୍ନ୍ ଇଵ
ଯେମାନେ ଉଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଅଧିଗମନ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଧର୍ମର ସୂକ୍ଷ୍ମତାକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତିନାହିଁ; ଯେପରି ନଦୀ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ କେହି କୂଆରୁ ପାଣି ପିଏନାହିଁ, ସେହିପରି।
କର୍ମଣାଂ ଫଲମ୍ ଆପ୍ନୋତି ସୁଖଦୁଃଖେ ଭଵାଭଵୌ ଵିଦ୍ଯଯା ତଦ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଶୋଚତି
କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ସୁଖ ଦୁଃଖ, ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗ କରେ; ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚେ, ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏନାହିଁ।
ନ ମ୍ରିଯତେ ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଜାଯତେ ନ ଜୀର୍ଯତେ ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଵର୍ଧତେ
ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଜନ୍ମ ନାହିଁ, ବୟସ୍ ହୁଏନାହିଁ, ବୃଦ୍ଧି ହୁଏନାହିଁ।
ଯତ୍ର ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ପରମମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଚଲଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ ଅଵ୍ଯାକୃତମ୍ ଅନାଯାମମ୍ ଅମୃତଂ ଚାଧିଯୋଗଵିତ୍
ସେଉଁଠି ସେଇ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅଚଳ, ଚିରନ୍ତନ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଚେଷ୍ଟା ଭିନ୍ନ, ଅମୃତ ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ଏକତା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଯାହାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଦ୍ଵଂଦ୍ଵୈର୍ ନ ଯତ୍ର ବାଧ୍ଯନ୍ତେ ମାନସେନ ଚ କର୍ମଣା ସମାଃ ସର୍ଵତ୍ର ମୈତ୍ରାଶ୍ ଚ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତାଃ
ସେଉଁଠି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପୀଡିତ ହୁଏନାହିଁ, ମନ ବା କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତଠାରେ ସମ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ଆନନ୍ଦ ମାନନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାମଯୋ ଽନ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋ ଦ୍ଵିଜାଃ କର୍ମମଯୋ ଽପରଃ ଵିପ୍ରାଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରସମସ୍ପର୍ଶଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଯା କଲଯା ସ୍ଥିତଃ
ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନରେ ଗଠିତ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏବଂ କର୍ମରେ ଗଠିତ ଅନ୍ୟଜଣ; ପଣ୍ଡିତମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରର ସ୍ପର୍ଶ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଋଷିଣା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିସ୍ତରେଣାନୁଗୀଯତେ ନ ଵକ୍ତୁଂ ଶକ୍ଯତେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଚକ୍ରତନ୍ତୁମ୍ ଇଵାମ୍ବରେ
ଏହି କଥା ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଗାଯାଯାଇଛି; ଏହାକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବା ବା ଦେଖିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଚକ୍ରର ତାନ୍ତୁ ଦେଖିବା ଯାଏ।
ଏକାଦଶଵିକାରାତ୍ମା କଲାସଂଭାରସଂଭୃତଃ ମୂର୍ତିମାନ୍ ଇତି ତଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଵିପ୍ରାଃ କର୍ମଗୁଣାତ୍ମକମ୍
ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜାଣନ୍ତୁ, ସେ ଏକାଦଶ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଅଭିମାନୀ, ଶକ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ କର୍ମର ଗୁଣରେ ଭରିତ।
ଦେଵୋ ଯଃ ସଂଶ୍ରିତସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦୁର୍ ଇଵ ପୁଷ୍କରେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତଂ ଵିଜାନୀଯାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଯୋଗଜିତାତ୍ମକମ୍
ଯେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରାଯାଇଛି, ଯାହାରେ ବୁଦ୍ଧି ଅମଳ କମଳରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଉଁଠି ଥିବା କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞକୁ ଜାଣ, ସେ ସଦା ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଜିତ କରିଥାଏ।
ତମୋ ରଜଶ୍ ଚ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଜ୍ଞେଯଂ ଜୀଵଗୁଣାତ୍ମକମ୍ ଜୀଵମ୍ ଆତ୍ମଗୁଣଂ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଆତ୍ମାନଂ ପରମାତ୍ମନଃ
ତମ, ରଜସ୍ ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱ — ଏହା ଜୀବର ଗୁଣ ବୋଲି ଜାଣ; ଜୀବକୁ ଆତ୍ମାର ଗୁଣ ବୋଲି ଜାଣ, ଏବଂ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମାର ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣ।
ସଚେତନଂ ଜୀଵଗୁଣଂ ଵଦନ୍ତି ସ ଚେଷ୍ଟତେ ଜୀଵଗୁଣଂ ଚ ସର୍ଵମ୍ ତତଃ ପରଂ କ୍ଷେତ୍ରଵିଦୋ ଵଦନ୍ତି ପ୍ରକଲ୍ପଯନ୍ତୋ ଭୁଵନାନି ସପ୍ତ
ଜୀବର ଗୁଣ ସଚେତନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ; ସମସ୍ତ କିଛି ଜୀବର ଗୁଣ; ଏହାଠାରୁ ଉପରେ ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସପ୍ତ ଲୋକର କଳ୍ପନା କରି କହନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତ୍ଯାସ୍ ତୁ ଵିକାରା ଯେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାସ୍ ତେ ପରିଶ୍ରୁତାଃ ତେ ଚୈନଂ ନ ପ୍ରଜାନନ୍ତି ନ ଜାନାତି ସ ତାନ୍ ଅପି
ପ୍ରକୃତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ସେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଇଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେକୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ।
ତୈଶ୍ ଚୈଵ କୁରୁତେ କାର୍ଯଂ ମନଃଷଷ୍ଠୈର୍ ଇହେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ ସୁଦାନ୍ତୈର୍ ଇଵ ସଂଯନ୍ତା ଦୃଢଃ ପରମଵାଜିଭିଃ
ଏହି ଛଅ — ମନ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଯେପରି ଏକ ରଥି ଭଲ ଶିକ୍ଷିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ ପରା ହ୍ଯ୍ ଅର୍ଥା ଅର୍ଥେଭ୍ଯଃ ପରମଂ ମନଃ ମନସସ୍ ତୁ ପରା ବୁଦ୍ଧିର୍ ବୁଦ୍ଧେର୍ ଆତ୍ମା ମହାନ୍ ପରଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଠାରୁ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ବିଷୟ, ବିଷୟଠାରୁ ଉପରେ ମନ, ମନଠାରୁ ଉପରେ ବୁଦ୍ଧି, ବୁଦ୍ଧିଠାରୁ ଉପରେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା।
ମହତଃ ପରମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତାତ୍ ପରତୋ ଽମୃତମ୍ ଅମୃତାନ୍ ନ ପରଂ କିଂଚିତ୍ ସା କାଷ୍ଠା ପରମା ଗତିଃ
ମହତ୍ ଠାରୁ ଉପରେ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତଠାରୁ ଉପରେ ଅମୃତ; ଅମୃତଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ — ଏହା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମା, ପରମ ଗତି।
ଏଵଂ ସର୍ଵେଷୁ ଭୂତେଷୁ ଗୂଢାତ୍ମା ନ ପ୍ରକାଶତେ ଦୃଶ୍ଯତେ ତ୍ଵ୍ ଅଗ୍ର୍ଯଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସୂକ୍ଷ୍ମଯା ସୂକ୍ଷ୍ମଦର୍ଶିଭିଃ
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଆତ୍ମା ଲୁଚିଥାଏ ଏବଂ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଅନ୍ତରାତ୍ମନି ସଂଲୀଯ ମନଃଷଷ୍ଠାନି ମେଧଯା ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥାଂଶ୍ ଚ ବହୁଚିତ୍ତମ୍ ଅଚିନ୍ତଯନ୍
ମନ ଏବଂ ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଆତ୍ମାରେ ଲୟ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ବହୁ ବିଷୟ ଭାବନା କରିନାହିଁ, ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଧ୍ଯାନେ ଽପି ପରମଂ କୃତ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାସଂପାଦିତଂ ମନଃ ଅନୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଶାନ୍ତାତ୍ମା ତତୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ ପରଂ ପଦମ୍
ଧ୍ୟାନରେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ମନକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କରି, ଯେଉଁଠି ଆଶା ନାହିଁ ଏବଂ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତ, ସେଉଁଠି ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରାଯାଏ।