ଵୈଶ୍ଯାଃ କୃଷିଵଣିଜ୍ଯାଦି ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଜକର୍ମ ଯତ୍ ଶୂଦ୍ରଵୃତ୍ତ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି କାରୁକର୍ମୋପଜୀଵିନଃ
ବୈଶ୍ୟମାନେ ନିଜ କୃଷି, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଅନ୍ୟ କାମ ଛାଡି, ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ଭଳି କାମ କରି, ହସ୍ତଶିଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ଚାଲାଇବେ।
ଭୈକ୍ଷ୍ଯଵ୍ରତାସ୍ ତଥା ଶୂଦ୍ରାଃ ପ୍ରଵ୍ରଜ୍ଯାଲିଙ୍ଗିନୋ ଽଧମାଃ ପାଖଣ୍ଡସଂଶ୍ରଯାଂ ଵୃତ୍ତିମ୍ ଆଶ୍ରଯିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସଂସ୍କୃତାଃ
ସେହିପରି, ଶୂଦ୍ରମାନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବେ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିବେ, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ଅଦିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ପାଖଣ୍ଡୀମାନଙ୍କ ଆଚରଣ ଅନୁସରିବେ।
ଦୁର୍ଭିକ୍ଷକରପୀଡାଭିର୍ ଅତୀଵୋପଦ୍ରୁତା ଜନାଃ ଗୋଧୂମାନ୍ନଯଵାନ୍ନାଦ୍ଯାନ୍ ଦେଶାନ୍ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ଦୁଃଖିତାଃ
ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ କଠିନ କରର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଲୋକମାନେ ଅତି ଦୁଃଖ ପାଇବେ, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଗହୁଁ, ଯବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ମିଳେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଯିବେ।
ଵେଦମାର୍ଗେ ପ୍ରଲୀନେ ଚ ପାଖଣ୍ଡାଢ୍ଯେ ତତୋ ଜନେ ଅଧର୍ମଵୃଦ୍ଧ୍ଯା ଲୋକାନାମ୍ ଅଲ୍ପମ୍ ଆଯୁର୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେବେ ବେଦର ପଥ ହରାଇଯିବ ଏବଂ ଲୋକମାନେ ପାଖଣ୍ଡରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ, ଅଧର୍ମ ବଢିଯିବାରୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଅତି କମିଯିବ।
ଅଶାସ୍ତ୍ରଵିହିତଂ ଘୋରଂ ତପ୍ଯମାନେଷୁ ଵୈ ତପଃ ନରେଷୁ ନୃପଦୋଷେଣ ବାଲମୃତ୍ଯୁର୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଲୋକମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ ନଥିବା କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିବା ସମୟରେ, ରାଜାମାନଙ୍କର ଦୋଷରୁ ଛୁଆମାନେ ଅକାଳରେ ମରିଯିବେ।
ଭଵିତ୍ରୀ ଯୋଷିତାଂ ସୂତିଃ ପଞ୍ଚଷଟ୍ସପ୍ତଵାର୍ଷିକୀ ନଵାଷ୍ଟଦଶଵର୍ଷାଣାଂ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ତଥା କଲୌ
କଳିଯୁଗରେ ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅମାନେ ପାଞ୍ଚ, ଛଅ କିମ୍ବା ସାତ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ନଅ, ଆଠ କିମ୍ବା ଅଠାର ବର୍ଷ ବୟସରେ ପିତାମାତା ହେବେ।
ପଲିତୋଦ୍ଗମଶ୍ ଚ ଭଵିତା ତଦା ଦ୍ଵାଦଶଵାର୍ଷିକଃ ନ ଜୀଵିଷ୍ଯତି ଵୈ କଶ୍ଚିତ୍ କଲୌ ଵର୍ଷାଣି ଵିଂଶତିମ୍
ସେ ସମୟରେ ବାରହ ବର୍ଷ ବୟସରେ ହିଁ ଚୁଲି ଧଳିଯିବ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ କେହି ମଧ୍ୟ କେବଳ କୁଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ର ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅଲ୍ପପ୍ରଜ୍ଞା ଵୃଥାଲିଙ୍ଗା ଦୁଷ୍ଟାନ୍ତଃକରଣାଃ କଲୌ ଯତସ୍ ତତୋ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି କାଲେନାଲ୍ପେନ ମାନଵାଃ
କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି, ମିଥ୍ୟା ଚରିତ୍ର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବାରୁ, ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବେ।
ଯଦା ଯଦା ହି ପାଖଣ୍ଡଵୃତ୍ତିର୍ ଅତ୍ରୋପଲକ୍ଷ୍ଯତେ ତଦା ତଦା କଲେର୍ ଵୃଦ୍ଧିର୍ ଅନୁମେଯା ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ
ଯେତେବେଳେ ଏଠାରେ ପାଖଣ୍ଡୀମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେଖାଯିବ, ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କଳିଯୁଗର ବୃଦ୍ଧି ହେଉଛି ବୋଲି ବୁଝିପାରିବେ।
ଯଦା ଯଦା ସତାଂ ହାନିର୍ ଵେଦମାର୍ଗାନୁସାରିଣାମ୍ ତଦା ତଦା କଲେର୍ ଵୃଦ୍ଧିର୍ ଅନୁମେଯା ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ
ଯେତେବେଳେ ବେଦ ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କର କ୍ଷୟ ହେଉଛି, ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କଳିଯୁଗର ବୃଦ୍ଧି ହେଉଛି ବୋଲି ବୁଝିପାରିବେ।
ପ୍ରାରମ୍ଭାଶ୍ ଚାଵସୀଦନ୍ତି ଯଦା ଧର୍ମକୃତାଂ ନୃଣାମ୍ ତଦାନୁମେଯଂ ପ୍ରାଧାନ୍ଯଂ କଲେର୍ ଵିପ୍ରା ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ
ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଅସଫଳ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କଳିଯୁଗର ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଅନୁମାନ କରିପାରିବେ।
ଯଦା ଯଦା ନ ଯଜ୍ଞାନାମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ଇଜ୍ଯତେ ପୁରୁଷୈର୍ ଯଜ୍ଞୈସ୍ ତଦା ଜ୍ଞେଯଂ କଲେର୍ ବଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ କଳିଯୁଗର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଛି ବୋଲି ଜଣାଯିବ।
ନ ପ୍ରୀତିର୍ ଵେଦଵାଦେଷୁ ପାଖଣ୍ଡେଷୁ ଯଦା ରତିଃ କଲେର୍ ଵୃଦ୍ଧିସ୍ ତଦା ପ୍ରାଜ୍ଞୈର୍ ଅନୁମେଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଯେତେବେଳେ ବେଦ ଉପଦେଶରେ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ ଏବଂ ଅପସিদ্ধ ଶିକ୍ଷାରେ ଆସକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କଳିଯୁଗର ବଢ଼ିବା ଅନୁମାନ କରିପାରିବେ।
କଲୌ ଜଗତ୍ପତିଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵସ୍ରଷ୍ଟାରମ୍ ଈଶ୍ଵରମ୍ ନାର୍ଚଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଭୋ ଵିପ୍ରାଃ ପାଖଣ୍ଡୋପହତା ନରାଃ
କଳିଯୁଗରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଅପସিদ্ধରେ ଅନୁସୃତ ଲୋକମାନେ ଜଗତ୍ପତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ରଚନାକାରୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ପୂଜା କରିବେନାହିଁ।
କିଂ ଦେଵୈଃ କିଂ ଦ୍ଵିଜୈର୍ ଵେଦୈଃ କିଂ ଶୌଚେନାମ୍ବୁଜଲ୍ପନା ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ପ୍ରଲପିଷ୍ଯନ୍ତି ପାଖଣ୍ଡୋପହତା ନରାଃ
ପାଖଣ୍ଡରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏଭଳି କହିବେ — 'ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବେଦ, ପବିତ୍ରତା କିମ୍ବା ପଦ୍ମଫୁଲ ଉପରେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବାର କଣ ଉପକାର?'
ଅଲ୍ପଵୃଷ୍ଟିଶ୍ ଚ ପର୍ଜନ୍ଯଃ ସ୍ଵଲ୍ପଂ ସସ୍ଯଫଲଂ ତଥା ଫଲଂ ତଥାଲ୍ପସାରଂ ଚ ଵିପ୍ରାଃ ପ୍ରାପ୍ତେ କଲୌ ଯୁଗେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ ବର୍ଷା କମିଯିବ, ଫସଲ ଅଳ୍ପ ହେବ ଏବଂ ତାହାର ଫଳ ମଧ୍ୟ ଖରାପ ଓ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।
ଜାନୁପ୍ରାଯାଣି ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଶମୀପ୍ରାଯା ମହୀରୁହାଃ ଶୂଦ୍ରପ୍ରାଯାସ୍ ତଥା ଵର୍ଣା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି କଲୌ ଯୁଗେ
କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ମୁଖ୍ୟତଃ ଜଙ୍ଘାଯାଏଁ ଲୁଗା ପିନ୍ଧିବେ, ଗଛମାନେ ଅଧିକାଂଶ ଶମୀ ହେବେ, ଏବଂ ସମାଜରେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଶୂଦ୍ର ହେବେ।
ଅଣୁପ୍ରାଯାଣି ଧାନ୍ଯାନି ଆଜପ୍ରାଯଂ ତଥା ପଯଃ ଭଵିଷ୍ଯତି କଲୌ ପ୍ରାପ୍ତ ଔଶୀରଂ ଚାନୁଲେପନମ୍
ଧାନ୍ୟ ଅତି ଛୋଟ ହେବ, ଦୁଧ ଅଧିକାଂଶ ଛେଉଁଠାରୁ ମିଳିବ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ଉଶୀର ଲେପ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହେବ।
ଶ୍ଵଶ୍ରୂଶ୍ଵଶୁରଭୂଯିଷ୍ଠା ଗୁରଵଶ୍ ଚ ନୃଣାଂ କଲୌ ଶାଲାଦ୍ଯାହାରିଭାର୍ଯାଶ୍ ଚ ସୁହୃଦୋ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
କଳିଯୁଗରେ ଶ୍ୱଶୁର ଓ ଶ୍ୱଶ୍ରୁ ମୁଖ୍ୟ ବୃଦ୍ଧ ହେବେ, ଏବଂ ଏକେଠାରେ ଖାଇଥିବା ମିତ୍ରମାନେ ହିଁ ସଂଗୀ ହେବେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କସ୍ଯ ମାତା ପିତା କସ୍ଯ ଯଦା କର୍ମାତ୍ମକଃ ପୁମାନ୍ ଇତି ଚୋଦାହରିଷ୍ଯନ୍ତି ଶ୍ଵଶୁରାନୁଗତା ନରାଃ
ଲୋକମାନେ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, 'କାହାର ମାଆ? କାହାର ବାପା? କେବେ କାହାକୁ କାହିଁକି କାହାର କାମ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନାଯିବ?' ବୋଲି ପଚାରିବେ।
ଵାଙ୍ମନଃକାଯଜୈର୍ ଦୋଷୈର୍ ଅଭିଭୂତାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ ନରାଃ ପାପାନ୍ଯ୍ ଅନୁଦିନଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପମେଧସଃ
ବାକ୍ୟ, ମନ ଓ ଦେହର ଦୋଷରେ ପୁନିପୁନି ପରାଜିତ ହୋଇ, ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଲୋକମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ପାପ କରିବେ।
ନିଃସତ୍ଯାନାମ୍ ଅଶୌଚାନାଂ ନିର୍ହ୍ରୀକାଣାଂ ତଥା ଦ୍ଵିଜାଃ ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଦୁଃଖାଯ ତତ୍ ସର୍ଵଂ କଲିକାଲେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଲଜ୍ଜା ବିହୀନ, ବିଶେଷକରି ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଆସିବ।
ନିଃସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵଷଟ୍କାରେ ସ୍ଵଧାସ୍ଵାହାଵିଵର୍ଜିତେ ତଦା ପ୍ରଵିରଲୋ ଵିପ୍ରଃ କଶ୍ଚିଲ୍ ଲୋକେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ପାଠ, ହୋମ ଓ ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ବନ୍ଦ ହେବ, ସେତେବେଳେ ବହୁତ କମ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ରହିଯିବେ।
ତତ୍ରାଲ୍ପେନୈଵ କାଲେନ ପୁଣ୍ଯସ୍କନ୍ଧମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍ କରୋତି ଯଃ କୃତଯୁଗେ କ୍ରିଯତେ ତପସା ହି ଯଃ
ସେ ସମୟରେ, ଅତି କମ୍ ପ୍ରୟାସରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା କୃତଯୁଗରେ କେବଳ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମିଳୁଥିଲା।
କସ୍ମିନ୍ କାଲେ ଽଲ୍ପକୋ ଧର୍ମୋ ଦଦାତି ସୁମହାଫଲମ୍ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସ୍ଯ୍ ଅଶେଷେଣ ଶ୍ରୋତୁଂ ଵାଞ୍ଛା ପ୍ରଵର୍ତତେ
କେଉଁ ସମୟରେ ଅଳ୍ପ ଧର୍ମ କରି ବଡ଼ ଫଳ ମିଳେ? ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହ, କାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମିଛି।
ଧନ୍ଯେ କଲୌ ଭଵେଦ୍ ଵିପ୍ରାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଲ୍ପକ୍ଲେଶୈର୍ ମହତ୍ ଫଲମ୍ ତଥା ଭଵେତାଂ ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରୌ ଧନ୍ଯୌ ଚାନ୍ଯନ୍ ନିବୋଧତ
କଳିଯୁଗରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କମ୍ କଷ୍ଟରେ ବଡ଼ ଫଳ ପାଆନ୍ତି; ଏହିପରି ନାରୀ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି—ଏହା ଆଉ ଶୁଣ।
ଯତ୍ କୃତେ ଦଶଭିର୍ ଵର୍ଷୈସ୍ ତ୍ରେତାଯାଂ ହାଯନେନ ତତ୍ ଦ୍ଵାପରେ ତଚ୍ ଚ ମାସେନ ଅହୋରାତ୍ରେଣ ତତ୍ କଲୌ
କୃତଯୁଗରେ ଦଶ ବର୍ଷରେ, ତ୍ରେତାରେ ଏକ ବର୍ଷରେ, ଦ୍ୱାପରରେ ଏକ ମାସରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, କଳିଯୁଗରେ ତାହା ଏକ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ମିଳିଯାଏ।
ତପସୋ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯସ୍ଯ ଜପାଦେଶ୍ ଚ ଫଲଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁରୁଷସ୍ ତେନ କଲୌ ସାଧ୍ଵ୍ ଇତି ଭାଷିତୁମ୍
ତପସ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଓ ଜପର ଫଳ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, କଳିଯୁଗରେ ଲୋକ ପାଇଥାଏ, ଏହିଯୋଗୁଁ ଏହାକୁ ଶୁଭ ହେବା କୁହାଯାଏ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ କୃତେ ଯଜନ୍ ଯଜ୍ଞୈସ୍ ତ୍ରେତାଯାଂ ଦ୍ଵାପରେ ଽର୍ଚଯନ୍ ଯଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତି କଲୌ ସଂକୀର୍ତ୍ଯ କେଶଵମ୍
କୃତଯୁଗରେ ଧ୍ୟାନ, ତ୍ରେତାରେ ଯଜ୍ଞ, ଦ୍ୱାପରରେ ପୂଜା ଯେଉଁ ଫଳ ଦେଏ, କଳିଯୁଗରେ କେଶବଙ୍କ ନାମ କୀର୍ତ୍ତନ କଲେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ।
ଧର୍ମୋତ୍କର୍ଷମ୍ ଅତୀଵାତ୍ର ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପୁରୁଷଃ କଲୌ ସ୍ଵଲ୍ପାଯାସେନ ଧର୍ମଜ୍ଞାସ୍ ତେନ ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅହଂ କଲୌ
ଏଠାରେ କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଅତି କମ୍ ଚେଷ୍ଟାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧର୍ମ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଏହିଯୋଗୁଁ କଳିଯୁଗର ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।