ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ଽଥ ବିଲେ କୃଷ୍ଣେ ବଲଦେଵପୁରଃସରାଃ ପୁରୀଂ ଦ୍ଵାରଵତୀମ୍ ଏତ୍ଯ ହତଂ କୃଷ୍ଣଂ ନ୍ଯଵେଦଯନ୍
କୃଷ୍ଣ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ବଳରାମ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରାଯିବା ବାର୍ତ୍ତା ଦେଲେ।
ଵାସୁଦେଵୋ ଽପି ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଜାମ୍ବଵନ୍ତଂ ମହାବଲମ୍ ଲେଭେ ଜାମ୍ବଵତୀଂ କନ୍ଯାମ୍ ଋକ୍ଷରାଜସ୍ଯ ସଂମତାମ୍
ବାସୁଦେବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମ୍ବବନ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି, ଭାଲୁରାଜଙ୍କ ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ପାଇଲେ।
ମଣିଂ ସ୍ଯମନ୍ତକଂ ଚୈଵ ଜଗ୍ରାହାତ୍ମଵିଶୁଦ୍ଧଯେ ଅନୁନୀଯର୍କ୍ଷରାଜଂ ତୁ ନିର୍ଯଯୌ ଚ ତତୋ ବିଲାତ୍
ସେ ନିଜ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନେଲେ, ଏବଂ ଭାଲୁରାଜଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ସେଠାରୁ ବାହାରିଲେ।
ଉପାଯାଦ୍ ଦ୍ଵାରକାଂ କୃଷ୍ଣଃ ସ ଵିନୀତୈଃ ପୁରଃସରୈଃ ଏଵଂ ସ ମଣିମ୍ ଆହୃତ୍ଯ ଵିଶୋଧ୍ଯାତ୍ମାନମ୍ ଅଚ୍ଯୁତଃ
କୃଷ୍ଣ ନମ୍ର ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ ମଣି ଆଣି ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କଲେ, ଅଚ୍ୟୁତ।
ଦଦୌ ସତ୍ରାଜିତେ ତଂ ଵୈ ସର୍ଵସାତ୍ଵତସଂସଦି ଏଵଂ ମିଥ୍ଯାଭିଶସ୍ତେନ କୃଷ୍ଣେନାମିତ୍ରଘାତିନା
ସେ ସମସ୍ତ ସାତ୍ୱତମାନେଙ୍କ ସଭାରେ ସେହି ମଣି ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଏଭଳି ଭାବରେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୁକ୍ତ ମିତ୍ରହନନ କୃଷ୍ଣ ଏହା ଫେରାଇଲେ।
ଆତ୍ମା ଵିଶୋଧିତଃ ପାପାଦ୍ ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯ ସ୍ଯମନ୍ତକମ୍ ସତ୍ରାଜିତୋ ଦଶ ତ୍ଵ୍ ଆସନ୍ ଭାର୍ଯାସ୍ ତାସାଂ ଶତଂ ସୁତାଃ
ନିଜକୁ ପାପରୁ ପବିତ୍ର କରି, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପୁନର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଦଶଟି ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଶତଟି ପୁଅ ଜନ୍ମିଥିଲେ।
ଖ୍ଯାତିମନ୍ତସ୍ ତ୍ରଯସ୍ ତେଷାଂ ଭଗଂକାରସ୍ ତୁ ପୂର୍ଵଜଃ ଵୀରୋ ଵାତପତିଶ୍ ଚୈଵ ଵସୁମେଧସ୍ ତଥୈଵ ଚ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିନିଜଣ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କରିଥିଲେ: ପ୍ରଥମଜ ଭଗଙ୍କାର, ବୀର, ବାତପତି ଏବଂ ଭଳି ଭାବେ ବସୁମେଧସ।
କୁମାର୍ଯଶ୍ ଚାପି ତିସ୍ରୋ ଵୈ ଦିକ୍ଷୁ ଖ୍ଯାତା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ସତ୍ଯଭାମୋତ୍ତମା ତାସାଂ ଵ୍ରତିନୀ ଚ ଦୃଢଵ୍ରତା
ଏବଂ ତିନିଜଣ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ; ସତ୍ୟଭାମା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ନିଷ୍ଠାବାନ ଓ ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ଥିଲେ।
ତଥା ପ୍ରସ୍ଵାପିନୀ ଚୈଵ ଭାର୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣାଯ ତାଂ ଦଦୌ ସଭାକ୍ଷୋ ଭଙ୍ଗକାରିସ୍ ତୁ ନାଵେଯଶ୍ ଚ ନରୋତ୍ତମୌ
ଏଭଳି, ସଭାକ୍ଷ ନିଜ ଶୟନରତା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଭଙ୍ଗକାରୀ ଓ ନାବେୟ, ଏହି ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଥିଲେ।
ଜଜ୍ଞାତେ ଗୁଣସଂପନ୍ନୌ ଵିଶ୍ରୁତୌ ରୂପସଂପଦା ମାଦ୍ର୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୋ ଽଥ ଜଜ୍ଞେ ଽଥ ଵୃଷ୍ଣିପୁତ୍ରୋ ଯୁଧାଜିତଃ
ଗୁଣ ଓ ରୂପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ବୃଷ୍ଣିଙ୍କ ପୁଅ ଯୁଧାଜିତ।
ଜଜ୍ଞାତେ ତନଯୌ ଵୃଷ୍ଣେଃ ଶ୍ଵଫଲ୍କଶ୍ ଚିତ୍ରକସ୍ ତଥା ଶ୍ଵଫଲ୍କଃ କାଶିରାଜସ୍ଯ ସୁତାଂ ଭାର୍ଯାମ୍ ଅଵିନ୍ଦତ
ବୃଷ୍ଣିଙ୍କ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ହେଲେ ଶ୍ୱଫଳ୍କ ଓ ଚିତ୍ରକ; ଶ୍ୱଫଳ୍କ କାଶୀରାଜଙ୍କ ଝିଅକୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ପାଇଲେ।
ଗାନ୍ଦିନୀଂ ନାମ ତସ୍ଯାଶ୍ ଚ ଗାଃ ସଦା ପ୍ରଦଦୌ ପିତା ତସ୍ଯାଂ ଜଜ୍ଞେ ମହାବାହୁଃ ଶ୍ରୁତଵାନ୍ ଅତିଥିପ୍ରିଯଃ
ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାର ନାମ ଥିଲା ଗାନ୍ଦିନୀ, ତାଙ୍କ ପିତା ସଦା ଗାଈ ଦେଉଥିଲେ; ଏହି ଗାନ୍ଦିନୀ ଠାରୁ ଏକ ବଳଶାଳୀ, ଶ୍ରୁତିମାନ୍, ଅତିଥିପ୍ରିୟ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅକ୍ରୂରୋ ଽଥ ମହାଭାଗୋ ଜଜ୍ଞେ ଵିପୁଲଦକ୍ଷିଣଃ ଉପମଦ୍ଗୁସ୍ ତଥା ମଦ୍ଗୁର୍ ମୁଦରଶ୍ ଚାରିମର୍ଦନଃ
ତାପରେ ମହାପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ଉଦାର ହସ୍ତ ଅକ୍ରୂର ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଏହିପରି ଉପମଦ୍ଗୁ, ମଦ୍ଗୁ, ମୁଦର ଓ ଅରିମର୍ଦ୍ଦନ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ।
ଆରିକ୍ଷେପସ୍ ତଥୋପେକ୍ଷଃ ଶତ୍ରୁହା ଚାରିମେଜଯଃ ଧର୍ମଭୃଚ୍ ଚାପି ଧର୍ମା ଚ ଗୃଧ୍ରଭୋଜାନ୍ଧକସ୍ ତଥା
ଏହିପରି ଆରିକ୍ଷେପ, ଉପେକ୍ଷ, ଶତୃହା, ଅରିମେଜୟ, ଧର୍ମଭୃତ୍, ଧର୍ମ, ଗୃଧ୍ରଭୋଜ ଓ ଅନ୍ଧକ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ।
ଆଵାହପ୍ରତିଵାହୌ ଚ ସୁନ୍ଦରୀ ଚ ଵରାଙ୍ଗନା ଵିଶ୍ରୁତାଶ୍ଵସ୍ଯ ମହିଷୀ କନ୍ଯା ଚାସ୍ଯ ଵସୁଂଧରା
ଆବାହ ଓ ପ୍ରତିବାହ, ସୁନ୍ଦରୀ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ, ଏବଂ ବିଶ୍ରୁତାଶ୍ୱଙ୍କ ରାଣୀ ଏବଂ ଝିଅ ବସୁନ୍ଧରା ଥିଲେ।
ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନା ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵମନୋହରା ଅକ୍ରୂରେଣୋଗ୍ରସେନାଯାଂ ସୁତୌ ଵୈ କୁଲନନ୍ଦନୌ
ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିବା, ଅକ୍ରୂରଙ୍କ ଉଗ୍ରସେନା ଠାରେ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ, ସେମାନେ କୁଳର ଗୌରବ।
ଵସୁଦେଵଶ୍ ଚୋପଦେଵଶ୍ ଚ ଜଜ୍ଞାତେ ଦେଵଵର୍ଚସୌ ଚିତ୍ରକସ୍ଯାଭଵନ୍ ପୁତ୍ରାଃ ପୃଥୁର୍ ଵିପୃଥୁର୍ ଏଵ ଚ
ବସୁଦେବ ଓ ଉପଦେବ, ଦେବତାମାନେ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଜନ୍ମିଲେ; ଚିତ୍ରକଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ପୃଥୁ ଓ ବିପୃଥୁ।
ଅଶ୍ଵଗ୍ରୀଵୋ ଽଶ୍ଵବାହୁଶ୍ ଚ ସୁପାର୍ଶ୍ଵକଗଵେଷଣୌ ଅରିଷ୍ଟନେମିଶ୍ ଚ ସୁତା ଧର୍ମୋ ଧର୍ମଭୃଦ୍ ଏଵ ଚ
ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀବ, ଅଶ୍ୱବାହୁ, ସୁପାର୍ଶ୍ୱକଗବେଷଣ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଧର୍ମ ଓ ଧର୍ମଭୃତ୍—ଏହିମାନେ ସମସ୍ତେ ପୁଅ ଥିଲେ।
ସୁବାହୁର୍ ବହୁବାହୁଶ୍ ଚ ଶ୍ରଵିଷ୍ଠାଶ୍ରଵଣେ ସ୍ତ୍ରିଯୌ ଇମାଂ ମିଥ୍ଯାଭିଶସ୍ତିଂ ଯଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସମୁଦାହୃତାମ୍
ସୁବାହୁ ଓ ବହୁବାହୁ, ଶ୍ରବିଷ୍ଠା ଓ ଶ୍ରବଣା ଦୁଇଜଣ ଝିଅ ଥିଲେ; ଯେ କୌଣସି ଜଣେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏହି ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କହିଥାଏ—
ଵେଦ ମିଥ୍ଯାଭିଶାପାସ୍ ତଂ ନ ସ୍ପୃଶନ୍ତି କଦାଚନ
ସେ ଜାଣିଛି ଯେ, ଏହି ମିଥ୍ୟା ଶାପ କେବେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ।
ଯତ୍ ତୁ ସତ୍ରାଜିତେ କୃଷ୍ଣୋ ମଣିରତ୍ନଂ ସ୍ଯମନ୍ତକମ୍ ଦଦାଵ୍ ଅହାରଯଦ୍ ବଭ୍ରୁର୍ ଭୋଜେନ ଶତଧନ୍ଵନା
ଯେବେ କୃଷ୍ଣ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଦେଲେ, ବଭ୍ରୁର ଏହାକୁ ନେଇଗଲେ, ଭୋଜ ଓ ଶତଧନ୍ବନ ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ଥିଲେ।
ସଦା ହି ପ୍ରାର୍ଥଯାମ୍ ଆସ ସତ୍ଯଭାମାମ୍ ଅନିନ୍ଦିତାମ୍ ଅକ୍ରୂରୋ ଽନ୍ତରମ୍ ଅନ୍ଵିଷ୍ଯନ୍ ମଣିଂ ଚୈଵ ସ୍ଯମନ୍ତକମ୍
ଅକ୍ରୂର ସଦା ନିର୍ମଳ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ।
ସତ୍ରାଜିତଂ ତତୋ ହତ୍ଵା ଶତଧନ୍ଵା ମହାବଲଃ ରାତ୍ରୌ ତଂ ମଣିମ୍ ଆଦାଯ ତତୋ ଽକ୍ରୂରାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍
ପରେ ଶତଧନ୍ବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବାରୁ, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ମାରି ରାତିରେ ମଣି ନେଇଗଲେ ଏବଂ ପରେ ଏହାକୁ ଅକ୍ରୂରଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଅକ୍ରୂରସ୍ ତୁ ତଦା ଵିପ୍ରା ରତ୍ନମ୍ ଆଦାଯ ଚୋତ୍ତମମ୍ ସମଯଂ କାରଯାଂ ଚକ୍ରେ ନାଵେଦ୍ଯୋ ଽହଂ ତ୍ଵଯେତ୍ଯ୍ ଉତ
ଅକ୍ରୂର ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଣି ନେଇ, ଏକ ଚୁକ୍ତି କଲେ—'ତୁମେ ମୋ ନାମ କେବେ ଖୋଲିବା ନାହିଁ।'
ଵଯମ୍ ଅଭ୍ଯୁତ୍ପ୍ରପତ୍ସ୍ଯାମଃ କୃଷ୍ଣେନ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଧର୍ଷିତମ୍ ମମାଦ୍ଯ ଦ୍ଵାରକା ସର୍ଵା ଵଶେ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
'ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବୁ; ଆଜି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରକା ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ଅଧୀନରେ ଅଛି।'
ହତେ ପିତରି ଦୁଃଖାର୍ତା ସତ୍ଯଭାମା ମନସ୍ଵିନୀ ପ୍ରଯଯୌ ରଥମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ନଗରଂ ଵାରଣାଵତମ୍
ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ପରେ, ଦୁଃଖରେ ଭାରି ହୋଇଥିବା ସତ୍ୟଭାମା ରଥ ଚଡ଼ି ବାରଣାବତ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସତ୍ଯଭାମା ତୁ ତଦ୍ ଵୃତ୍ତଂ ଭୋଜସ୍ଯ ଶତଧନ୍ଵନଃ ଭର୍ତୁର୍ ନିଵେଦ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତା ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥାଶ୍ରୂଣ୍ଯ୍ ଅଵର୍ତଯତ୍
ସତ୍ୟଭାମା ଏହି ଘଟଣା, ଯାହା ଶତଧନ୍ବନ ନାମକ ଭୋଜ ବଂଶୀ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ । ସେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି କାନ୍ଦିଲେ ।
ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଚ ଦଗ୍ଧାନାଂ ହରିଃ କୃତ୍ଵୋଦକକ୍ରିଯାମ୍ କୁଲ୍ଯାର୍ଥେ ଚାପି ପାଣ୍ଡୂନାଂ ନ୍ଯଯୋଜଯତ ସାତ୍ଯକିମ୍
ହରି, ଦହିଯାଇଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେଲେ । ପାଣ୍ଡୁ ବଂଶ ଚାଲି ରହିବା ପାଇଁ ସେ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ ।
ତତସ୍ ତ୍ଵରିତମ୍ ଆଗମ୍ଯ ଦ୍ଵାରକାଂ ମଧୁସୂଦନଃ ପୂର୍ଵଜଂ ହଲିନଂ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଇଦଂ ଵଚନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବଡ଼ଭାଇ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ହଳଧରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ହତଃ ପ୍ରସେନଃ ସିଂହେନ ସତ୍ରାଜିଚ୍ ଛତଧନ୍ଵନା ସ୍ଯମନ୍ତକସ୍ ତୁ ମଦ୍ନାମୀ ତସ୍ଯ ପ୍ରଭୁର୍ ଅହଂ ଵିଭୋ
ପ୍ରସେନାକୁ ସିଂହ ମାରିଦେଇଥିଲେ, ଶତଧନ୍ବନ ଶତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଶ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମୋର, କାରଣ ମୁଁ ତାହାର ନିଯାଁ ସ୍ୱାମୀ ।