ଵିତ୍ତେନ ଭଵିତା ପୁଂସାଂ ସ୍ଵଲ୍ପେନୈଵ ମଦଃ କଲୌ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ରୂପମଦଶ୍ ଚୈଵ କେଶୈର୍ ଏଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
କଳିଯୁଗରେ ଲୋକେ ଅଳ୍ପ ଧନରେ ମଧ୍ୟ ଅହଂକାର କରିବେ, ଓ ଜନୀମାନେ କେବଳ କେଶରେ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ନେଇ ଗର୍ବ କରିବେ।
ସୁଵର୍ଣମଣିରତ୍ନାଦୌ ଵସ୍ତ୍ରେ ଚୋପକ୍ଷଯଂ ଗତେ କଲୌ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତଦା କେଶୈର୍ ଅଲଂକୃତାଃ
କଳିଯୁଗରେ ସୁନା, ମଣି, ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର ଓ ଭଲ ପୋଶାକ ଅଭାବ ହେଲେ, ସେବେଳେ ଜନୀମାନେ କେବଳ କେଶରେ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବେ।
ପରିତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଭର୍ତାରଂ ଵିତ୍ତହୀନଂ ତଥା ସ୍ତ୍ରିଯଃ ଭର୍ତା ଭଵିଷ୍ଯତି କଲୌ ଵିତ୍ତଵାନ୍ ଏଵ ଯୋଷିତାମ୍
ଝିଅମାନେ ଧନହୀନ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଛାଡିଦେବେ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ଧନବାନ ପୁରୁଷକୁ ମାନେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବିବେ।
ଯୋ ଯୋ ଦଦାତି ବହୁଲଂ ସ ସ ସ୍ଵାମୀ ତଦା ନୃଣାମ୍ ସ୍ଵାମିତ୍ଵହେତୁସଂବନ୍ଧୋ ଭଵିତାଭିଜନସ୍ ତଦା
ଯିଏ ବେଶି ଦେଉଛି, ସେଇ ସମୟରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବିବେ, ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ହେବାର ସମ୍ପର୍କ ଧନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବ।
ଗୃହାନ୍ତା ଦ୍ରଵ୍ଯସଂଘାତା ଦ୍ରଵ୍ଯାନ୍ତା ଚ ତଥା ମତିଃ ଅର୍ଥାଶ୍ ଚାଥୋପଭୋଗାନ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତଦା କଲୌ
କଳିଯୁଗରେ ଘର ଧନ ଜମା କରିବାରେ ସମାପ୍ତ ହେବ, ମନ ଧନରେ ଲଗି ରହିବ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଧନ ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ହେବ।
ସ୍ତ୍ରିଯଃ କଲୌ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସ୍ଵୈରିଣ୍ଯୋ ଲଲିତସ୍ପୃହାଃ ଅନ୍ଯାଯାଵାପ୍ତଵିତ୍ତେଷୁ ପୁରୁଷେଷୁ ସ୍ପୃହାଲଵଃ
କଳିଯୁଗରେ ଝିଅମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ଭୋଗ ଆଶା କରିବେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାୟରେ ଧନ ଆର୍ଜନ କରିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଚାହିବେ।
ଅଭ୍ଯର୍ଥିତୋ ଽପି ସୁହୃଦା ସ୍ଵାର୍ଥହାନିଂ ତୁ ମାନଵଃ ପଣସ୍ଯାର୍ଧାର୍ଧମାତ୍ରେ ଽପି କରିଷ୍ଯତି ତଦା ଦ୍ଵିଜାଃ
ମିତ୍ର ଅନୁରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କାମ କରିବେ, ଏବଂ ଅର୍ଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ପଣ ଲାଗି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ସଦା ସପୌରୁଷଂ ଚେତୋ ଭାଵି ଵିପ୍ର ତଦା କଲୌ କ୍ଷୀରପ୍ରଦାନସଂବନ୍ଧି ଭାତି ଗୋଷୁ ଚ ଗୌରଵମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ସଦା ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରିବେ, ଓ ଗାଈ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ କେବଳ ଦୁଧ ଦେବା ପାଇଁ ହେବ।
ଅନାଵୃଷ୍ଟିଭଯାତ୍ ପ୍ରାଯଃ ପ୍ରଜାଃ କ୍ଷୁଦ୍ଭଯକାତରାଃ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତଦା ସର୍ଵା ଗଗନାସକ୍ତଦୃଷ୍ଟଯଃ
ବର୍ଷା ନ ହେବା ଭୟରେ ସମସ୍ତେ ଭୋକର ଭୟରେ ଚିନ୍ତିତ ରହିବେ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକାଶକୁ ଲାଗି ରହିବ।
ମୂଲପର୍ଣଫଲାହାରାସ୍ ତାପସା ଇଵ ମାନଵାଃ ଆତ୍ମାନଂ ଘାତଯିଷ୍ଯନ୍ତି ତଦାଵୃଷ୍ଟ୍ଯାଭିଦୁଃଖିତାଃ
ମୁନିମାନେ ଯେପରି ମୂଳ, ପତ୍ର ଓ ଫଳ ଖାଇ ରହନ୍ତି, ସେପରି ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଖାଇବେ, ଏବଂ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଦୁଃଖରେ ନିଜେ ଜୀବନ ଶେଷ କରିଦେବେ।
ଦୁର୍ଭିକ୍ଷମ୍ ଏଵ ସତତଂ ସଦା କ୍ଲେଶମ୍ ଅନୀଶ୍ଵରାଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯନ୍ତି ଵ୍ଯାହତସୁଖଂ ପ୍ରମାଦାନ୍ ମାନଵାଃ କଲୌ
କଳିଯୁଗରେ ଲୋକେ ସଦା ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ କଷ୍ଟ ଭୋଗିବେ, ଧନ ନଥିବାରୁ ଦୁଃଖିତ ରହିବେ, ଓ ଅସାବଧାନତାରେ ସୁଖ ଅଟକିଯିବ।
ଅସ୍ନାତଭୋଜିନୋ ନାଗ୍ନିଦେଵତାତିଥିପୂଜନମ୍ କରିଷ୍ଯନ୍ତି କଲୌ ପ୍ରାପ୍ତେ ନ ଚ ପିଣ୍ଡୋଦକକ୍ରିଯାମ୍
କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ ଲୋକେ ନହାଇ ନ ଖାଇବେ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତା କିମ୍ବା ଅତିଥିଙ୍କ ପୂଜା କରିବେ ନାହିଁ, ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଓ ପାଣି ଦେବା କ୍ରିୟା କରିବେ ନାହିଁ।
ଲୋଲୁପା ହ୍ରସ୍ଵଦେହାଶ୍ ଚ ବହ୍ଵନ୍ନାଦନତତ୍ପରାଃ ବହୁପ୍ରଜାଲ୍ପଭାଗ୍ଯାଶ୍ ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି କଲୌ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
କଳିଯୁଗରେ ଝିଅମାନେ ଲୋଭୀ, ଛୋଟ ଗାଠି, ବେଶି ଖାଇବାକୁ ଚାହିଁବା ଓ ବେଶି କଥା କହିବା ଭଳି ହେବେ।
ଉଭାଭ୍ଯାମ୍ ଅଥ ପାଣିଭ୍ଯାଂ ଶିରଃକଣ୍ଡୂଯନଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ କୁର୍ଵତ୍ଯୋ ଗୁରୁଭର୍ତୄଣାମ୍ ଆଜ୍ଞାଂ ଭେତ୍ସ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନାଵୃତାଃ
ଝିଅମାନେ ଦୁଇ ହାତରେ ମୁଣ୍ଡ କଣ୍ଡାଇବେ, ଓ ଅଢାକା ରହି ଗୁରୁ ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିବେ।
ସ୍ଵପୋଷଣପରାଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଦେହସଂସ୍କାରଵର୍ଜିତାଃ ପରୁଷାନୃତଭାଷିଣ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି କଲୌ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
କଳିଯୁଗରେ ଝିଅମାନେ କେବଳ ନିଜ ପୋଷଣରେ ଲାଗି ରହିବେ, ରାଗୀ, ଦେହର ଯତ୍ନ ନ କରିବା, ଓ କଠୋର ମିଛ କଥା କହିବେ।
ଦୁଃଶୀଲା ଦୁଷ୍ଟଶୀଲେଷୁ କୁର୍ଵତ୍ଯଃ ସତତଂ ସ୍ପୃହାମ୍ ଅସଦ୍ଵୃତ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ପୁରୁଷେଷୁ କୁଲାଙ୍ଗନାଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରିବାରର ଝିଅମାନେ ଖରାପ ଚରିତ୍ରର ହେବେ, ସେମାନେ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଚାହିବେ।
ଵେଦାଦାନଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ଵଡଵାଶ୍ ଚ ତଥାଵ୍ରତାଃ ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ ଚ ନ ହୋଷ୍ଯନ୍ତି ନ ଦାସ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଉଚିତାନ୍ଯ୍ ଅପି
ଅଶୁଚି ଝିଅମାନେ ବେଦ ପାଠ କରିବେ, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବେ ନାହିଁ, ଓ ଯାହା ଦେବା ଉଚିତ ସେଠାରେ ଦେବେ ନାହିଁ।
ଭଵେଯୁର୍ ଵନଵାସା ଵୈ ଗ୍ରାମ୍ଯାହାରପରିଗ୍ରହାଃ ଭିକ୍ଷଵଶ୍ ଚାପି ପୁତ୍ରା ହି ସ୍ନେହସଂବନ୍ଧଯନ୍ତ୍ରକାଃ
ଯେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ଗ୍ରାମର ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ଏବଂ ଭିକ୍ଷୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁଅଙ୍କ ସ୍ନେହରେ ବନ୍ଧି ରହିବେ।
ଅରକ୍ଷିତାରୋ ହର୍ତାରଃ ଶୁଲ୍କଵ୍ଯାଜେନ ପାର୍ଥିଵାଃ ହାରିଣୋ ଜନଵିତ୍ତାନାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଚ କଲୌ ଯୁଗେ
କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ, ରାଜାମାନେ ରକ୍ଷା କରିବେ ନାହିଁ, ବରଂ କର ନାମରେ ଲୋକଙ୍କ ଧନ ଛିନିବେ।
ଯୋ ଯୋ ଽଶ୍ଵରଥନାଗାଢ୍ଯଃ ସ ସ ରାଜା ଭଵିଷ୍ଯତି ଯଶ୍ ଚ ଯଶ୍ ଚାବଲଃ ସର୍ଵଃ ସ ସ ଭୃତ୍ଯଃ କଲୌ ଯୁଗେ
ଯାହା ପାଖରେ ଘୋଡ଼ା, ରଥ କିମ୍ବା ହାତୀ ରହିବ, ସେଇ ରାଜା ହେବ; ଯିଏ ଦୁର୍ବଳ, ସେ କଳିଯୁଗରେ ଦାସ ହେବ।
ଵୈଶ୍ଯାଃ କୃଷିଵଣିଜ୍ଯାଦି ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଜକର୍ମ ଯତ୍ ଶୂଦ୍ରଵୃତ୍ତ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି କାରୁକର୍ମୋପଜୀଵିନଃ
ବୈଶ୍ୟମାନେ ନିଜ କୃଷି, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଅନ୍ୟ କାମ ଛାଡି, ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ଭଳି କାମ କରି, ହସ୍ତଶିଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ଚାଲାଇବେ।
ଭୈକ୍ଷ୍ଯଵ୍ରତାସ୍ ତଥା ଶୂଦ୍ରାଃ ପ୍ରଵ୍ରଜ୍ଯାଲିଙ୍ଗିନୋ ଽଧମାଃ ପାଖଣ୍ଡସଂଶ୍ରଯାଂ ଵୃତ୍ତିମ୍ ଆଶ୍ରଯିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସଂସ୍କୃତାଃ
ସେହିପରି, ଶୂଦ୍ରମାନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବେ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିବେ, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ଅଦିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ପାଖଣ୍ଡୀମାନଙ୍କ ଆଚରଣ ଅନୁସରିବେ।
ଦୁର୍ଭିକ୍ଷକରପୀଡାଭିର୍ ଅତୀଵୋପଦ୍ରୁତା ଜନାଃ ଗୋଧୂମାନ୍ନଯଵାନ୍ନାଦ୍ଯାନ୍ ଦେଶାନ୍ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ଦୁଃଖିତାଃ
ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ କଠିନ କରର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଲୋକମାନେ ଅତି ଦୁଃଖ ପାଇବେ, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଗହୁଁ, ଯବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ମିଳେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଯିବେ।
ଵେଦମାର୍ଗେ ପ୍ରଲୀନେ ଚ ପାଖଣ୍ଡାଢ୍ଯେ ତତୋ ଜନେ ଅଧର୍ମଵୃଦ୍ଧ୍ଯା ଲୋକାନାମ୍ ଅଲ୍ପମ୍ ଆଯୁର୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେବେ ବେଦର ପଥ ହରାଇଯିବ ଏବଂ ଲୋକମାନେ ପାଖଣ୍ଡରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ, ଅଧର୍ମ ବଢିଯିବାରୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଅତି କମିଯିବ।
ଅଶାସ୍ତ୍ରଵିହିତଂ ଘୋରଂ ତପ୍ଯମାନେଷୁ ଵୈ ତପଃ ନରେଷୁ ନୃପଦୋଷେଣ ବାଲମୃତ୍ଯୁର୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଲୋକମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ ନଥିବା କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିବା ସମୟରେ, ରାଜାମାନଙ୍କର ଦୋଷରୁ ଛୁଆମାନେ ଅକାଳରେ ମରିଯିବେ।
ଭଵିତ୍ରୀ ଯୋଷିତାଂ ସୂତିଃ ପଞ୍ଚଷଟ୍ସପ୍ତଵାର୍ଷିକୀ ନଵାଷ୍ଟଦଶଵର୍ଷାଣାଂ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ତଥା କଲୌ
କଳିଯୁଗରେ ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅମାନେ ପାଞ୍ଚ, ଛଅ କିମ୍ବା ସାତ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ନଅ, ଆଠ କିମ୍ବା ଅଠାର ବର୍ଷ ବୟସରେ ପିତାମାତା ହେବେ।
ପଲିତୋଦ୍ଗମଶ୍ ଚ ଭଵିତା ତଦା ଦ୍ଵାଦଶଵାର୍ଷିକଃ ନ ଜୀଵିଷ୍ଯତି ଵୈ କଶ୍ଚିତ୍ କଲୌ ଵର୍ଷାଣି ଵିଂଶତିମ୍
ସେ ସମୟରେ ବାରହ ବର୍ଷ ବୟସରେ ହିଁ ଚୁଲି ଧଳିଯିବ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ କେହି ମଧ୍ୟ କେବଳ କୁଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ର ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅଲ୍ପପ୍ରଜ୍ଞା ଵୃଥାଲିଙ୍ଗା ଦୁଷ୍ଟାନ୍ତଃକରଣାଃ କଲୌ ଯତସ୍ ତତୋ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି କାଲେନାଲ୍ପେନ ମାନଵାଃ
କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି, ମିଥ୍ୟା ଚରିତ୍ର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବାରୁ, ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବେ।
ଯଦା ଯଦା ହି ପାଖଣ୍ଡଵୃତ୍ତିର୍ ଅତ୍ରୋପଲକ୍ଷ୍ଯତେ ତଦା ତଦା କଲେର୍ ଵୃଦ୍ଧିର୍ ଅନୁମେଯା ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ
ଯେତେବେଳେ ଏଠାରେ ପାଖଣ୍ଡୀମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେଖାଯିବ, ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କଳିଯୁଗର ବୃଦ୍ଧି ହେଉଛି ବୋଲି ବୁଝିପାରିବେ।
ଯଦା ଯଦା ସତାଂ ହାନିର୍ ଵେଦମାର୍ଗାନୁସାରିଣାମ୍ ତଦା ତଦା କଲେର୍ ଵୃଦ୍ଧିର୍ ଅନୁମେଯା ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ
ଯେତେବେଳେ ବେଦ ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କର କ୍ଷୟ ହେଉଛି, ସେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କଳିଯୁଗର ବୃଦ୍ଧି ହେଉଛି ବୋଲି ବୁଝିପାରିବେ।