କୃତ୍ଵା ତୁ ପାପାନି ନରୋ ମହାନ୍ତି ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ଶୁଚିର୍ ଅପ୍ରମାଦୀ ଯଦା ତୁ ମାଂ ଚିନ୍ତଯତେ ସ ଶୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରଯାତି ମୋକ୍ଷଂ ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍
କିଏ ଯଦି ବଡ଼ ପାପ କରିଥିବେ, ଏଠାରେ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ସଚେତନ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କରି, ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ସେ ଶୁଧ୍ଧ ହେବେ ଓ ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ ।
ଭୂତ୍ଵା ତସ୍ମିନ୍ ରୁଦ୍ରପିଶାଚସଂଜ୍ଞୋ ଯୋନ୍ଯନ୍ତରେ ଦୁଃଖମ୍ ଉପାଶ୍ନୁତେ ଽସୌ ଵିମୁକ୍ତପାପୋ ବହୁଵର୍ଷପୂଗୈର୍ ଉତ୍ପତ୍ତିମ୍ ଆଯାସ୍ଯତି ଵିପ୍ରଗେହେ
ଯଦି ସେଠାରେ ରୁଦ୍ରପିଶାଚ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହେଇ, ଅନ୍ୟ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାଏ, ତଥାପି ଅନେକ ବର୍ଷ ପରେ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେବେ ।
ଶୁଚିର୍ ଯତାତ୍ମାସ୍ଯ ତତୋ ଽନ୍ତକାଲେ ରୁଦ୍ରୋ ହିତଂ ତାରକମ୍ ଅସ୍ଯ କୀର୍ତଯେତ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯ ନାରଦଂ ଗତୋ ଽସ୍ମି ଦୁଗ୍ଧାର୍ଣଵମ୍ ଆତ୍ମଗେହମ୍
ଯଦି ସେ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ତାରକ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଦେବେ । ଏଭଳି କଥା କହି, ଦ୍ୱିଜବର୍ଯ୍ୟ ନାରଦଙ୍କୁ ଛାଡି, ମୁଁ ନିଜ ଦୁଗ୍ଧସାଗର ଗୃହକୁ ଗଲି ।
ସ ଚାପି ଵିପ୍ରସ୍ ତ୍ରିଦିଵଂ ଚଚାର ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜେନ ସମର୍ଚ୍ଯମାନଃ ଏତତ୍ ତଵୋକ୍ତଂ ନନୁ ବୋଧନାଯ ମାଯା ମଦୀଯା ନହି ଶକ୍ଯତେ ସା
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁନି ଗନ୍ଧର୍ବରାଜଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଇ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ । ଏହି ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ କହିଛି, କିନ୍ତୁ ମୋର ମାୟାକୁ କେହି ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଜ୍ଞାତୁଂ ଭଵାନ୍ ଇଚ୍ଛତି ଚେତ୍ ତତୋ ଽଦ୍ଯ ଏଵଂ ଵିଶସ୍ଵାପ୍ସୁ ଚ ଵେତ୍ସି ଯେନ ଏଵଂ ଦ୍ଵିଜାତିର୍ ହରିଣା ପ୍ରବୋଧିତୋ ଭାଵ୍ଯର୍ଥଯୋଗାନ୍ ନିମମଜ୍ଜ ତୋଯେ
ଯଦି ତୁମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁ, ତେବେ ଆଜି ଏହି ମହୁର୍ତ୍ତରେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କର। ତେବେ ତୁମେ ବୁଝିପାରିବ କିପରି ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ହରି ଜଗାଇଥିଲେ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତର କାରଣରେ ସେ ଜଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇଥିଲେ।
କୋକାମୁଖେ ତାତ ତତୋ ହି କନ୍ଯା ଚାଣ୍ଡାଲଵେଶ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଭଵଦ୍ ଦ୍ଵିଜଃ ସଃ ରୂପାନ୍ଵିତା ଶୀଲଗୁଣୋପପନ୍ନା ଅଵାପ ସା ଯୌଵନମ୍ ଆସସାଦ
ପରେ, ପ୍ରିୟ, କୋକା ନଦୀର ମୁହାଣାରେ ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲା ଏବଂ ସେ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ଘରେ ଥିଲା। ସେ ଦ୍ୱିଜାତି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ, ସେ ଯୁବତୀ ହେଲେ।
ଚାଣ୍ଡାଲପୁତ୍ରେଣ ସୁବାହୁନାପି ଵିଵାହିତା ରୂପଵିଵର୍ଜିତେନ ପତିର୍ ନ ତସ୍ଯା ହି ମତୋ ବଭୂଵ ସା ତସ୍ଯ ଚୈଵାଭିମତା ବଭୂଵ
ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ପୁଅ ସହ ବିବାହିତ ହେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଶକ୍ତି ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସୁନ୍ଦର୍ୟ ନଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ପତିକୁ ପସନ୍ଦ କରୁନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିଲେ।
ପୁତ୍ରଦ୍ଵଯଂ ନେତ୍ରହୀନଂ ବଭୂଵ କନ୍ଯା ଚ ପଶ୍ଚାଦ୍ ବଧିରା ତଥାନ୍ଯା ପତିର୍ ଦରିଦ୍ରସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଥ ସାପି ମୁଗ୍ଧା ନଦୀଗତା ରୋଦିତି ତତ୍ର ନିତ୍ଯମ୍
ସେ ଦୁଇ ଜଣ ଅନ୍ଧ ପୁଅ ଓ ପରେ ଏକ ବହିରା ଝିଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ପତି ଗରିବ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ନିର୍ମଳ ମନରେ ନଦୀକୁ ଯାଇ ସବୁବେଳେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଗତା କଦାଚିତ୍ କଲଶଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସାନ୍ତର୍ ଜଲଂ ସ୍ନାତୁମ୍ ଅଥ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଯାଵଦ୍ ଦ୍ଵିଜୋ ଽସୌ ପୁନର୍ ଏଵ ତାଵଜ୍ ଜାତଃ କ୍ରିଯାଯୋଗରତଃ ସୁଶୀଲଃ
ଏକ ଦିନ ସେ ଜଳ ଭରିଥିବା କଳଶ ନେଇ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ନଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ସେ ଦ୍ୱିଜାତି ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଲେ, କ୍ରିୟାରେ ଲଗ୍ନ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ସ ଭର୍ତାଥ ଚିରଂଗତେତି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଜଗାମାଥ ନଦୀଂ ସୁପୁଣ୍ଯାମ୍ ଦଦର୍ଶ କୁମ୍ଭଂ ନ ଚ ତାଂ ତଟସ୍ଥାଂ ତତୋ ଽତିଦୁଃଖାତ୍ ପ୍ରରୁରୋଦ ନାଦଯନ୍
ତାଙ୍କର ପତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଶୁଭ ନଦୀକୁ ଗଲେ। ସେ କଳଶକୁ ଦେଖିଲେ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ତଟରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏହା ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ତତୋ ଽନ୍ଧଯୁଗ୍ମଂ ବଧିରା ଚ କନ୍ଯା ଦୁଃଖାନ୍ଵିତାସୌ ସମୁପାଜଗାମ ତେ ଵୈ ରୁଦନ୍ତଂ ପିତରଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଃଖାନ୍ଵିତା ଵୈ ରୁରୁଦୁର୍ ଭୃଶାର୍ତାଃ
ତାପରେ ଅନ୍ଧ ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ବହିରା ଝିଅ ଦୁଃଖରେ ଭରିଆ ହୋଇ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଆ ହୋଇ ବେସି କାନ୍ଦିଲେ।
ତତଃ ସ ପପ୍ରଚ୍ଛ ନଦୀତଟସ୍ଥାନ୍ ଦ୍ଵିଜାନ୍ ଭଵଦ୍ଭିର୍ ଯଦି ଯୋଷିଦ୍ ଏକା ଦୃଷ୍ଟା ତୁ ତୋଯାର୍ଥମ୍ ଉପାଦ୍ରଵନ୍ତୀ ଆଖ୍ଯାତ ତେ ପ୍ରୋଚୁର୍ ଇମାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା
ତାପରେ ସେ ନଦୀତଟରେ ଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'କୌଣସି ଜଣେ ଝିଅ ଏଠାରେ ଜଳ ନେବାକୁ ଆସିଥିଲେ କି?' ସେମାନେ କହିଲେ, 'ସେ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।'
ନଦୀଂ ନ ଭୂଯସ୍ ତୁ ସମୁତ୍ତତାର ଏତାଵଦ୍ ଏଵେହ ସମୀହିତଂ ନଃ ସ ତଦ୍ଵଚୋ ଘୋରତରଂ ନିଶମ୍ଯ ରୁରୋଦ ଶୋକାଶ୍ରୁପରିପ୍ଲୁତାକ୍ଷଃ
ସେ ଆଉ କେବେ ନଦୀରୁ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ କିଛି ଜାଣୁ। ସେମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ଦୁଃଖରେ ଆଖି ଲୁହାରେ ଭିଜାଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ତଂ ଵୈ ରୁଦନ୍ତଂ ସସୁତଂ ସକନ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାହମ୍ ଆର୍ତଃ ସୁତରାଂ ବଭୂଵ ଆର୍ତିଶ୍ ଚ ମେ ଽଭୂଦ୍ ଅଥ ସଂସ୍ମୃତିଶ୍ ଚ ଚାଣ୍ଡାଲଯୋଷାହମ୍ ଇତି କ୍ଷିତୀଶ
ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଓ ଝିଅ ସହିତ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି, ମୁଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲି। ମୋର ମନରେ ଦୁଃଖ ଆସିଲା ଏବଂ ମୁଁ ସ୍ମରଣ କଲି, 'ମୁଁ ହେଉଛି ସେଇ ଚଣ୍ଡାଳ ଝିଅ, ରାଜା।'
ତତୋ ଽବ୍ରଵଂ ତଂ ନୃପତେ ମତଙ୍ଗଂ କିମର୍ଥମ୍ ଆର୍ତେନ ହି ରୁଦ୍ଯତେ ତ୍ଵଯା ତସ୍ଯା ନ ଲାଭୋ ଭଵିତାତିମୌର୍ଖ୍ଯାଦ୍ ଆକ୍ରନ୍ଦିତେନେହ ଵୃଥା ହି କିଂ ତେ
ତାପରେ ମୁଁ ମତଙ୍ଗଙ୍କୁ କହିଲି, 'ହେ ରାଜା, ଏତେ ଦୁଃଖରେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ସେ ଆଉ ମିଳିବେ ନାହିଁ; ଅତି ମୂର୍ଖତାରେ ଏଠାରେ ଅପରାଧ କରି କାନ୍ଦିଲେ କ'ଣ ଲାଭ?'
ସ ମାମ୍ ଉଵାଚାତ୍ମଜଯୁଗ୍ମମ୍ ଅନ୍ଧଂ କନ୍ଯା ଚୈକା ବଧିରେଯଂ ତଥୈଵ କଥଂ ଦ୍ଵିଜାତେ ଅଧୁନାର୍ତମ୍ ଏତମ୍ ଆଶ୍ଵାସଯିଷ୍ଯେ ଽପ୍ଯ୍ ଅଥ ପୋଷଯିଷ୍ଯେ
ସେ ମୋତେ କହିଲେ, 'ମୋର ଦୁଇ ଅନ୍ଧ ପୁଅ ଓ ଏକ ବହିରା ଝିଅ ଅଛନ୍ତି; ଏମିତି ଦୁଃଖରେ ସେମାନଙ୍କୁ କିପରି ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବି, କିପରି ପୋଷଣ କରିବି?'
ଇତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ସୁତୈଶ୍ ଚ ସାର୍ଧଂ ଫୂତ୍କୃତ୍ଯ ଫୂତ୍କୃତ୍ଯ ଚ ରୋଦିତି ସ୍ମ ଯଥା ଯଥା ରୋଦିତି ସ ଶ୍ଵପାକସ୍ ତଥା ତଥା ମେ ହ୍ଯ୍ ଅଭଵତ୍ କୃତାପି
ଏଭଳି କହି ସେ ପୁଅମାନେ ସହିତ ବେସି କାନ୍ଦିଲେ, ଏବଂ ଯେପରି ସେ ଚଣ୍ଡାଳ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ କାନ୍ଦିଲି, ପ୍ରିୟ।
ତତୋ ଽହମ୍ ଆର୍ତଂ ତୁ ନିଵାର୍ଯ ତଂ ଵୈ ସ୍ଵଵଂଶଵୃତ୍ତାନ୍ତମ୍ ଅଥାଚଚକ୍ଷେ ତତଃ ସ ଦୁଃଖାତ୍ ସହ ପୁତ୍ରକୈଃ ସଂଵିଵେଶ କୋକାମୁଖମ୍ ଆର୍ତରୂପଃ
ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ଶାନ୍ତ କରି, ମୋର ବଂଶର କଥା କହିଲି। ପରେ ସେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଆ ହୋଇ ପୁଅମାନେ ସହ କୋକା ନଦୀର ମୁହାଣାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟମାତ୍ରେ ସଲିଲେ ମତଙ୍ଗସ୍ ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵାଚ୍ ଚ ଵିମୁକ୍ତପାପଃ ଵିମାନମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଶଶିପ୍ରକାଶଂ ଯଯୌ ଦିଵଂ ତାତ ମମୋପପଶ୍ଯତଃ
ମତଙ୍ଗ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, ତୀର୍ଥର ଶକ୍ତିରେ ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ପ୍ରିୟ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ।
ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ସଲିଲେ ମୃତେ ଚ ମମାର୍ତିର୍ ଆସୀଦ୍ ଅତିମୋହକର୍ତ୍ରୀ ତତୋ ଽତିପୁଣ୍ଯେ ନୃପଵର୍ଯ କୋକା ଜଲେ ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ ତ୍ରିଦିଵଂ ଗତଶ୍ ଚ
ସେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ମୋର ଦୁଃଖ ଅତ୍ୟଧିକ ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତିକର ହେଲା। ଏହା ପରେ, ରାଜା, କୋକା ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ଭୂଯୋ ଽଭଵଂ ଵୈଶ୍ଯକୁଲେ ଵ୍ଯଥାର୍ତୋ ଜାତିସ୍ମରସ୍ ତୀର୍ଥଵରପ୍ରସାଦାତ୍ ତତୋ ଽତିନିର୍ଵିଣ୍ଣମନା ଗତୋ ଽହଂ କୋକାମୁଖଂ ସଂଯତଵାକ୍ଯଚିତ୍ତଃ
ପୁଣି ମୁଁ ବ୍ୟାପାରୀ ପରିବାରରେ ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲି, ତୀର୍ଥର କୃପାରେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ ଥିଲା। ପରେ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ମନେ ମୁଁ କୋକା ମୁହାଣାକୁ ଗଲି, ମନ ଓ ଭାଷାକୁ ସଂଯମ କଲି।
ଵ୍ରତଂ ସମାସ୍ଥାଯ କଲେଵରଂ ସ୍ଵଂ ସଂଶୋଷଯିତ୍ଵା ଦିଵମ୍ ଆରୁରୋହ ତସ୍ମାଚ୍ ଚ୍ଯୁତସ୍ ତ୍ଵଦ୍ଭଵନେ ଚ ଜାତୋ ଜାତିସ୍ମରସ୍ ତାତ ହରିପ୍ରସାଦାତ୍
ଏକ ଉପବାସ ଧରି ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରି, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଢ଼ିଲି। ସେଠାରୁ ତଳେ ପଡ଼ି, ପ୍ରିୟ, ହରିଙ୍କର କୃପାରେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ ସହ ତୁମ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲି।
ସୋ ଽହଂ ସମାରାଧ୍ଯ ମୁରାରିଦେଵଂ କୋକାମୁଖେ ତ୍ଯକ୍ତଶୁଭାଶୁଭେଚ୍ଛଃ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପିତରଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଗତ୍ଵା ଚ କୋକାମୁଖମ୍ ଅଗ୍ରତୀର୍ଥମ୍
ସେ ମୁରାରି ଦେବଙ୍କୁ କୋକାମୁଖରେ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରି, ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ି, ଏଭଳି କହିଲେ, ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୁଣି କୋକାମୁଖ, ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ସ କାମଦମନଃ ସହପୁତ୍ରପୌତ୍ରଃ କୋକାମୁଖେ ତୀର୍ଥଵରେ ସୁପୁଣ୍ଯେ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତନୁଂ ଦୋଷମଯୀଂ ତତସ୍ ତୁ ଗତୋ ଦିଵଂ ସୂର୍ଯସମୈର୍ ଵିମାନୈଃ
ଏଭଳି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ପୁଅ ଓ ପଉତି ସହିତ, କୋକାମୁଖରେ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ, ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଦେବତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ମଯୋକ୍ତା ପରମେଶ୍ଵରସ୍ଯ ମାଯା ସୁରାଣାମ୍ ଅପି ଦୁର୍ଵିଚିନ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵପ୍ନେନ୍ଦ୍ରଜାଲପ୍ରତିମା ମୁରାରେର୍ ଯଯା ଜଗନ୍ ମୋହମ୍ ଉପୈତି ଵିପ୍ରାଃ
ଏଭଳି ମୁଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମାୟା ବିଷୟରେ କହିଲି, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ମାୟା ସଦୃଶ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋହିତ ହୁଏ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ଅସ୍ମାଭିସ୍ ତୁ ଶ୍ରୁତଂ ଵ୍ଯାସ ଯତ୍ ତ୍ଵଯା ସମୁଦାହୃତମ୍ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵାଶ୍ରିତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ମାଯା ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ ଚ ଦୁର୍ଵିଦା
ହେ ବ୍ୟାସ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଆମେ ସେହି ପବିତ୍ର ପ୍ରକଟି ଓ ବୁଝିବାକୁ କଠିନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛୁ।
ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମହେ ତ୍ଵତ୍ତୋ ଯଥାଵଦ୍ ଉପସଂହୃତିମ୍ ମହାପ୍ରଲଯସଂଜ୍ଞାଂ ଚ କଲ୍ପାନ୍ତେ ଚ ମହାମୁନେ
ହେ ମହାମୁନି, ଆମେ ତୁମ ପାଖରୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, କିପରି ସମାପ୍ତି ଓ କଳ୍ପ ଶେଷରେ ମହାପ୍ରଳୟ ହୁଏ।
ଶ୍ରୂଯତାଂ ଭୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ଯଥାଵଦ୍ ଅନୁସଂହୃତିଃ କଲ୍ପାନ୍ତେ ପ୍ରାକୃତେ ଚୈଵ ପ୍ରଲଯେ ଜାଯତେ ଯଥା
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶୁଣ, କଳ୍ପ ଶେଷରେ ଓ ପ୍ରକୃତିକ ପ୍ରଳୟ କିପରି ଘଟେ, ତାହା ମୁଁ କହୁଛି।
ଅହୋରାତ୍ରଂ ପିତୄଣାଂ ତୁ ମାସୋ ଽବ୍ଦଂ ତ୍ରିଦିଵୌକସାମ୍ ଚତୁର୍ଯୁଗସହସ୍ରେ ତୁ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽହର୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ପିତୃମାନେ ଯେଉଁ ଦିନ ରାତି କଟାନ୍ତି, ସେଟି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମାସ; ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ; ଏବଂ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଦିନ ହେଉଛି ଚାରି ଯୁଗର ହଜାର ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳା।
କୃତଂ ତ୍ରେତା ଦ୍ଵାପରଂ ଚ କଲିଶ୍ ଚେତି ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍ ଦୈଵୈର୍ ଵର୍ଷସହସ୍ରୈସ୍ ତୁ ତଦ୍ ଦ୍ଵାଦଶାଭିର୍ ଉଚ୍ଯତେ
କୃତ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର ଓ କଳି — ଏହି ଚାରିଟି ଯୁଗ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗ ଦ୍ୱାଦଶ ହଜାର ଦେବତାଙ୍କ ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଗଣାଯାଏ।