ବ୍ରହ୍ମପୁରାଣମ୍

ଵନ୍ଧ୍ଯାପତେଶ୍ ଚ ଯତ୍ ପାପଂ ଯତ୍ ପାପଂ ଵୃଷଲୀପତେଃ ଯଚ୍ ଚ ଦେଵଲକେ ପାପଂ ମତ୍ସ୍ଯମାଂସାଶିନଶ୍ ଚ ଯତ୍

ବନ୍ଧ୍ୟା ଜନାନୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ନିମ୍ନଜାତି ଜନାନୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଦେଉଳରେ କୃତ ପାପ ଓ ମାଛ ମାଂସ ଖାଇବାରେ ଯେ ପାପ ହୁଏ,

କ୍ରୋଡମାଂସାଶିନୋ ଯଚ୍ ଚ କୂର୍ମମାଂସାଶିନଶ୍ ଚ ଯତ୍ ଵୃଥା ମାଂସାଶିନୋ ଯଚ୍ ଚ ପୃଷ୍ଠମାଂସାଶିନଶ୍ ଚ ଯତ୍

ବନ୍ଦର ମାଂସ ଖାଇବା, କଚ୍ଛପ ମାଂସ ଖାଇବା, ଅନାବଶ୍ୟକ ମାଂସ ଖାଇବା ଓ ପିଠିର ମାଂସ ଖାଇବାରେ ଯେ ପାପ ହୁଏ,

କୃତଘ୍ନେ ମିତ୍ରଘାତକେ ଯତ୍ ପାପଂ ଦିଧିଷୂପତୌ ସୂତକସ୍ଯ ଚ ଯତ୍ ପାପଂ ଯତ୍ ପାପଂ କ୍ରୂରକର୍ମଣଃ

ଋଣ ଭୁଲିଯିବା, ବନ୍ଧୁ ହନନ, ଅନ୍ୟର ଧନ ଚାହିବା, ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥା ଓ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଯେ ପାପ ହୁଏ,

କୃପଣସ୍ଯ ଚ ଯତ୍ ପାପଂ ଯଚ୍ ଚ ଵନ୍ଧ୍ଯାତିଥେର୍ ଅପି ଅମାଵାସ୍ଯାଷ୍ଟମୀ ଷଷ୍ଠୀ କୃଷ୍ଣଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶୀ

କଞ୍ଜୁସି, ବନ୍ଧ୍ୟା ଅତିଥିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା, ଅମାବାସ୍ୟା, ଅଷ୍ଟମୀ, ଷଷ୍ଠୀ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ

ତାସୁ ଯଦ୍ ଗମନାତ୍ ପାପଂ ଯଦ୍ ଵିପ୍ରୋ ଵ୍ରଜତି ସ୍ତ୍ରିଯମ୍ ରଜସ୍ଵଲାଂ ତଥା ପଶ୍ଚାଚ୍ ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ସେହି ଦିନରେ ସମ୍ପର୍କ କରିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରଜସ୍ୱଳା ଜନାନୀଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ସତ୍ତେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯିବାରେ ଯେ ପାପ ହୁଏ,

ସର୍ଵସ୍ଵସ୍ନାତଭୋଜ୍ଯାନାଂ ଯତ୍ ପାପଂ ମଲଭୋଜନେ ମିତ୍ରଭାର୍ଯାଂ ଗଚ୍ଛତାଂ ଚ ଯତ୍ ପାପଂ ପିଶୁନସ୍ଯ ଚ

ଯିଏ ସ୍ନାନ କରିନଥିବା ଲୋକଙ୍କ ହାତରୁ ଖାଇବା, ଅଶୁଚି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯିବା ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ଯେ ପାପ ହୁଏ,

ଦମ୍ଭମାଯାନୁରକ୍ତେ ଚ ଯତ୍ ପାପଂ ମଧୁଘାତିନଃ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ୍ଯ ଯତ୍ ପାପଂ ତଦଯଚ୍ଛତଃ

ଦ୍ୱେଷ ଓ ଚତୁରତାରେ, ମଧୁ ସଂଗ୍ରାହକ ହନନରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ନ ଦେବାରେ ଯେ ପାପ ହୁଏ,

ଯଚ୍ ଚ କନ୍ଯାନୃତେ ପାପଂ ଯଚ୍ ଚ ଗୋଶ୍ଵତରାନୃତେ ସ୍ତ୍ରୀବାଲହନ୍ତୁର୍ ଯତ୍ ପାପଂ ଯଚ୍ ଚ ମିଥ୍ଯାଭିଭାଷିଣଃ

କନ୍ୟା ବିଷୟରେ ମିଥ୍ୟା କହିବା, ଗାଈ କିମ୍ବା ଖଚ୍ଛର ବିଷୟରେ ମିଥ୍ୟା କହିବା, ଜନାନୀ କିମ୍ବା ଶିଶୁ ହନନ ଓ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବାରେ ଯେ ପାପ ହୁଏ,

ଦେଵଵେଦଦ୍ଵିଜନୃପପୁତ୍ରମିତ୍ରସତୀସ୍ତ୍ରିଯଃ ଯଚ୍ ଚ ନିନ୍ଦଯତାଂ ପାପଂ ଗୁରୁମିଥ୍ଯାପଚାରତଃ

ଦେବତା, ବେଦ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜା, ବନ୍ଧୁ, ପତିବ୍ରତା ଜନାନୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଅପମାନ କରିବାରେ ଯେ ପାପ ହୁଏ,

ଅଗ୍ନିତ୍ଯାଗିଷୁ ଯତ୍ ପାପମ୍ ଅଗ୍ନିଦାଯିଷୁ ଯଦ୍ ଵନେ ଗୃହେଷ୍ଟ୍ଯା ପାତକେ ଯଚ୍ ଚ ଯଦ୍ ଗୋଘ୍ନେ ଯଦ୍ ଦ୍ଵିଜାଧମେ

ଅଗ୍ନିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା, ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଗ୍ନି ଦେବା, ଘରେ ଯଜ୍ଞ ଉପେକ୍ଷା କରିବା, ଗାଈ ହନନ ଓ ଗିରି ପଡ଼ିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପାପ,

ଯତ୍ ପାପଂ ପରିଵିତ୍ତେ ଚ ଯତ୍ ପାପଂ ପରିଵେଦିନଃ ତଯୋର୍ ଦାତୃଗ୍ରହୀତ୍ରୋଶ୍ ଚ ଯତ୍ ପାପଂ ଭ୍ରୂଣଘାତିନଃ

ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜିମ୍ମା ନିଅ, ଭରସା ଭଙ୍ଗ କର, ଦେବା ଓ ନେବା ଦୁହେଁର ପାପ, ଗର୍ଭ ହନନରେ ଯେ ପାପ ହୁଏ,

କିଂ ଚାତ୍ର ବହୁଭିଃ ପ୍ରୋକ୍ତୈଃ ଶପଥୈସ୍ ତଵ ରାକ୍ଷସ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଶପଥଂ ଭୀମଂ ଦୁର୍ଵାଚ୍ଯମ୍ ଅପି କଥ୍ଯତେ

ହେ ରାକ୍ଷସ, ଏତେ ଅଧିକ ଶପଥ କାହିଁକି? ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶପଥ ଶୁଣ, ଯାହା କହିବା କଷ୍ଟକର।

ସ୍ଵକନ୍ଯାଜୀଵିନଃ ପାପଂ ଗୂଢସତ୍ଯେନ ସାକ୍ଷିଣଃ ଅଯାଜ୍ଯଯାଜକେ ଷଣ୍ଢେ ଯତ୍ ପାପଂ ଶ୍ରଵଣେ ଽଧମେ

ନିଜ କନ୍ୟା ଉପରେ ଜୀବନ ଚାଲାଇବା, ଗୁପ୍ତ ସତ୍ୟ ଲୁଚାଇ ଗବାହି ଦେବା, ଅନୁଚିତ ଯଜ୍ଞ କରିବା, ନପୁଂସକ ଓ ଅତି ନିମ୍ନ ଶ୍ରବଣ କରିବାରେ ଯେ ପାପ ହୁଏ,

ପ୍ରଵ୍ରଜ୍ଯାଵସିତେ ଯଚ୍ ଚ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣି କାମୁକେ ଏତୈସ୍ ତୁ ପାପୈର୍ ଲିପ୍ଯେ ଽହଂ ଯଦି ନୈଷ୍ଯାମି ତେ ଽନ୍ତିକମ୍

ମୁଁ ଯଦି ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେଇଥିବା ସତ୍ୱେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଅବସ୍ଥାରେ କାମନାର ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେଉଛି, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ନ ଯିବିଲେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ମୁଁ ଦୂଷିତ ହେଇଯିବି।

ମାତଙ୍ଗଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତୋ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଃ ପ୍ରାହ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ସତ୍ଯେନ ସମଯଂ ଚୈଵ ପାଲଯ

ମାତଙ୍ଗଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯାଅ, ସତ୍ୟ ରଖିବାକୁ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କର।'

ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଃ କୁଣପାଶେନ ଶ୍ଵପାକଃ କୁସୁମାନି ତୁ ସମାଦାଯାଗମଚ୍ ଚୈଵ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସ ନିଲଯଂ ଗତଃ

ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଶବର ରସିରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ଶ୍ୱପାକ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତାନି ପ୍ରାଦାଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ସୋ ଽପି ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଚାମ୍ଭସା ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଅଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ନିଲଯଂ ଜଗାମ ସ ତପୋଧନାଃ

ସେ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାହାକୁ ପାଣିରେ ଧୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ସେ ତପସ୍ୱୀ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ସୋ ଽପି ମାତଙ୍ଗଦାଯାଦଃ ସୋପଵାସସ୍ ତୁ ତାଂ ନିଶାମ୍ ଗାଯନ୍ ହି ବାହ୍ଯଭୂମିଷ୍ଠଃ ପ୍ରଜାଗରମ୍ ଉପାକରୋତ୍

ସେ ମାତଙ୍ଗଙ୍କର ବଂଶଜ, ଉପବାସ ରଖି ସେ ରାତିଟିକୁ ବାହାରେ ଭୂମିରେ ବସି ଗୀତ ଗାଇ ଜାଗି ରହିଲେ।

ପ୍ରଭାତାଯାଂ ତୁ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦେଵଂ ନମସ୍ଯ ଚ ସତ୍ଯଂ ସ ସମଯଂ କର୍ତୁଂ ପ୍ରତସ୍ଥେ ଯତ୍ର ରାକ୍ଷସଃ

ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ସେ ସ୍ନାନ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବାକୁ ରାକ୍ଷସ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ତଂ ଵ୍ରଜନ୍ତଂ ପଥି ନରଃ ପ୍ରାହ ଭଦ୍ର କ୍ଵ ଗଚ୍ଛସି ସ ତଥାକଥଯତ୍ ସର୍ଵଂ ସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏନଂ ପୁନର୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍

ପଥରେ ଯିବା ସମୟରେ ଜଣେ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଭଲ ମଣିଷ, କେଉଁଠି ଯାଉଛ?' ସେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଲୋକଟି ପୁଣି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ଶରୀରଂ ସାଧନଂ ଯତଃ ମହତା ତୁ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଶରୀରଂ ପାଲଯେଦ୍ ବୁଧଃ

ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଶରୀର ହିଁ ଉପାୟ ଥିବାରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ବଡ଼ ଚେଷ୍ଟାରେ ଶରୀରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଜୀଵଧର୍ମାର୍ଥସୁଖଂ ନରସ୍ ତଥାପ୍ନୋତି ମୋକ୍ଷଗତିମ୍ ଅଗ୍ର୍ଯାମ୍ ଜୀଵନ୍ କୀର୍ତିମ୍ ଉପୈତି ଚ ଭଵତି ମୃତସ୍ଯ କା କଥା ଲୋକେ

ମଣିଷ ଜୀବନ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ ସୁଖ ପାଏ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ମୋକ୍ଷ ମାର୍ଗକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ; ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ, ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହି ସଂସାରରେ କ'ଣ କହାଯିବ?

ମାତଙ୍ଗସ୍ ତଦ୍ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାଥ ହେତୁମତ୍

ମାତଙ୍ଗ ସେଇ କଥା ଶୁଣି ବିଚାର ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଭଦ୍ର ସତ୍ଯଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଗଚ୍ଛାମି ଶପଥାଃ କୃତାଃ

ଭଲ ମଣିଷ, ମୁଁ ସତ୍ୟକୁ ଆଗରେ ରଖି ଯାଉଛି; ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଛି।

ତଂ ଭୂଯଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାଥ କିମ୍ ଏଵଂ ମୂଢଧୀର୍ ଭଵାନ୍ କିଂ ନ ଶ୍ରୁତଂ ତ୍ଵଯା ସାଧୋ ମନୁନା ଯଦ୍ ଉଦୀରିତମ୍

ସେ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'କାହିଁକି ଏଭଳି ମୂଢ଼ତା କରୁଛ? ଭଲ ଲୋକ, ତୁମେ କି ମନୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣନାହାଁତ?'

ଗୋସ୍ତ୍ରୀଦ୍ଵିଜାନାଂ ପରିରକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ଵିଵାହକାଲେ ସୁରତପ୍ରସଙ୍ଗେ ପ୍ରାଣାତ୍ଯଯେ ସର୍ଵଧନାପହାରେ ପଞ୍ଚାନୃତାନ୍ଯ୍ ଆହୁର୍ ଅପାତକାନି

ଗାଁ, ଜନନୀ ଓ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ବିବାହ ସମୟରେ, ମିଳନ କ୍ଷଣରେ, ପ୍ରାଣ ନାଶ ହେବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଧନ ହାରାଇଲେ — ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଅସତ୍ୟକୁ ଅପରାଧ ନାହିଁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଧର୍ମଵାକ୍ଯଂ ନ ଚ ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ନ ଵିଵାହେ ତଥା ରିପୌ ଵଞ୍ଚନେ ଚାର୍ଥହାନୌ ଚ ସ୍ଵନାଶେ ଽନୃତକେ ତଥା ଏଵଂ ତଦ୍ ଵାକ୍ଯମ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ମାତଙ୍ଗଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ

ଧର୍ମର କଥା ନାରୀମାନେ, ବିବାହ, ଶତ୍ରୁକୁ ଠକା, ଧନ ହାରାଇବା, ନିଜ ନାଶ ଓ ଅସତ୍ୟ ରେ ଲାଗୁ ହୁଏନାହିଁ; ଏହି କଥା ଶୁଣି ମାତଙ୍ଗ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ମୈଵଂ ଵଦସ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ସତ୍ଯଂ ଲୋକେଷୁ ପୂଜ୍ଯତେ ସତ୍ଯେନାଵାପ୍ଯତେ ସୌଖ୍ଯଂ ଯତ୍ କିଂଚିଜ୍ ଜଗତୀଗତମ୍

ଏଭଳି କହନି; ସତ୍ୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଅଛି, ତାହା ମିଳେ।

ସତ୍ଯେନାର୍କଃ ପ୍ରତପତି ସତ୍ଯେନାପୋ ରସାତ୍ମିକାଃ ଜ୍ଵଲତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଶ୍ ଚ ସତ୍ଯେନ ଵାତି ସତ୍ଯେନ ମାରୁତଃ

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପିତ ହୁଏ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜଳରେ ରସ ରହିଛି, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳେ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବନ ବହେ।