ନିରଯଂ ଯାତି ହିଂସାତ୍ମା ଯାତି ସ୍ଵର୍ଗମ୍ ଅହିଂସକଃ ଯାତନାଂ ନିରଯେ ରୌଦ୍ରାଂ ସକୃଚ୍ଛ୍ରାଂ ଲଭତେ ନରଃ
ହିଂସାକାରୀ ନରକକୁ ଯାଏ, ଅହିଂସକ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ନରକରେ ମଣିଷ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ କଷ୍ଟଦାୟକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।
ଯଃ କଶ୍ଚିନ୍ ନିରଯାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସମୁତ୍ତରତି କର୍ହିଚିତ୍ ମାନୁଷ୍ଯଂ ଲଭତେ ଵାପି ହୀନାଯୁସ୍ ତତ୍ର ଜାଯତେ
ଯେଉଁଠାରୁ କେବେ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ସେ କେବେ କେବେ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳିପାରେ; କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ପାପେନ କର୍ମଣା ଦେଵି ଯୁକ୍ତୋ ହିଂସାଦିଭିର୍ ଯତଃ ଅହିତଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ହୀନାଯୁର୍ ଉପଜାଯତେ
ହେ ଦେବୀ, ହିଂସା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିଥିଲେ, ମଣିଷ ଅଳ୍ପ ଆୟୁଷ୍ୟ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଶୁଭେନ କର୍ମଣା ଦେଵି ପ୍ରାଣିଘାତଵିଵର୍ଜିତଃ ଶୁଭେନ କର୍ମଣା ଦେଵି ପ୍ରାଣିଘାତଵିଵର୍ଜିତଃ ନିକ୍ଷିପ୍ତଶସ୍ତ୍ରୋ ନିର୍ଦଣ୍ଡୋ ନ ହିଂସତି କଦାଚନ
ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ପ୍ରାଣୀହିଂସାରୁ ବିରତ ରହେ, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଦଣ୍ଡ ଛାଡ଼ି ଦିଏ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ କାହାକୁ କ୍ଷତି କରେନାହିଁ।
ନ ଘାତଯତି ନୋ ହନ୍ତି ଘ୍ନନ୍ତଂ ନୈଵାନୁମୋଦତେ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ସସ୍ନେହୋ ଯଥାତ୍ମନି ତଥା ପରେ
ସେ କେବେ ମାରେନାହିଁ, ନ କାହାକୁ ଘାତ କରେ, ମାରୁଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମତି ଦେଉନାହିଁ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ନିଜ ପରି ଭଲପାଏ।
ଈଦୃଶଃ ପୁରୁଷୋ ନିତ୍ଯଂ ଦେଵି ଦେଵତ୍ଵମ୍ ଅଶ୍ନୁତେ ଉପପନ୍ନାନ୍ ସୁଖାନ୍ ଭୋଗାନ୍ ସଦାଶ୍ନାତି ମୁଦା ଯୁତଃ
ଏପରି ମଣିଷ ସଦା ଦେବତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ହେ ଦେବୀ, ଯୋଗ୍ୟ ସୁଖ ଓ ଭୋଗ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ଉପଭୋଗ କରେ।
ଅଥ ଚେନ୍ ମାନୁଷେ ଲୋକେ କଦାଚିଦ୍ ଉପପଦ୍ଯତେ ଏଷ ଦୀର୍ଘାଯୁଷାଂ ମାର୍ଗଃ ସୁଵୃତ୍ତାନାଂ ସୁକର୍ମଣାମ୍ ପ୍ରାଣିହିଂସାଵିମୋକ୍ଷେଣ ବ୍ରହ୍ମଣା ସମୁଦୀରିତଃ
ଯଦି ସେ କେବେ ମାନବ ଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଏହି ହେଉଛି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ସଦ୍ବ୍ୟବହାର ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ପଥ, ପ୍ରାଣୀହିଂସା ଛାଡ଼ିବାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି।
କିଂଶୀଲଃ କିଂସମାଚାରଃ ପୁରୁଷଃ କୈଶ୍ ଚ କର୍ମଭିଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସମଭିପଦ୍ଯେତ ସଂପ୍ରଦାନେନ କେନ ଵା
କେଉଁ ଚରିତ୍ର, କେଉଁ ବ୍ୟବହାର ଓ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ? କିମ୍ବା କେଉଁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା?
ଦାତା ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍କର୍ତା ଦୀନାର୍ତକୃପଣାଦିଷୁ ଭକ୍ଷଭୋଜ୍ଯାନ୍ନପାନାନାଂ ଵାସସାଂ ଚ ମହାମତିଃ
ସେ ଦାନ କରନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦୁଃଖୀ, ଦରିଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅସହାୟଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି; ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜନ, ପାନୀୟ ଓ ପୋଷାକ ବିଷୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଟନ୍ତି।
ପ୍ରତିଶ୍ରଯାନ୍ ସଭାଃ କୁର୍ଯାତ୍ ପ୍ରପାଃ ପୁଷ୍କରିଣୀସ୍ ତଥା ନିତ୍ଯକାଦୀନି କର୍ମାଣି କରୋତି ପ୍ରଯତଃ ଶୁଚିଃ
ସେ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ, ସଭାଘର, ପାନୀୟ ଜଳ ଦେବା ସ୍ଥାନ ଓ ପୋଖରୀ ତିଆରି କରନ୍ତି; ସେ ନିତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଏବଂ ଉତ୍ସାହରେ କରନ୍ତି।
ଆସନଂ ଶଯନଂ ଯାନଂ ଗୃହଂ ରତ୍ନଂ ଧନଂ ତଥା ସସ୍ଯଜାତାନି ସର୍ଵାଣି ସକ୍ଷେତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅଥ ଯୋଷିତଃ
ସେ ଆସନ, ଶୟନ, ଯାନ, ଘର, ମଣି, ଧନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଶସ୍ୟ, ଜମି ଏବଂ ଜନାନୀମାନେ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସୁପ୍ରଶାନ୍ତମନା ନିତ୍ଯଂ ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ମାନଵଃ ଏଵଂଭୂତୋ ନରୋ ଦେଵି ଦେଵଲୋକେ ଽଭିଜାଯତେ
ଯେ ମଣିଷ ନିତ୍ୟ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଏଭଳି ଦାନ କରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେଉଁଠି ଦେବଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତ୍ରୋଷ୍ଯ ସୁଚିରଂ କାଲଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗାନ୍ ଅନୁତ୍ତମାନ୍ ସହାପ୍ସରୋଭିର୍ ମୁଦିତୋ ରମିତ୍ଵା ନନ୍ଦନାଦିଷୁ
ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ଅପୂର୍ବ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ବିହାର କରେ।
ତସ୍ମାଚ୍ ଚ୍ଯୁତୋ ମହେଶାନି ମାନୁଷେଷୂପଜାଯତେ ମହାଭାଗକୁଲେ ଦେଵି ଧନଧାନ୍ଯସମାଚିତେ
ସେଠାରୁ ପଡ଼ି, ହେ ମହାଦେବୀ, ସେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତ୍ର କାମଗୁଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସମୁପେତୋ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ ମହାକାର୍ଯୋ ମହାଭୋଗୋ ଧନୀ ଭଵତି ମାନଵଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ ଭୋଗ ଥିବା, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ବଡ଼ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରେ ଏବଂ ଧନୀ ହୁଏ।
ଏତେ ଦେଵି ମହାଭାଗାଃ ପ୍ରାଣିନୋ ଦାନଶାଲିନଃ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵୈ ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତାଃ ସର୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନାଃ
ଏହିମାନେ, ହେ ଦେବୀ, ଦାନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।
ଅପରେ ମାନଵା ଦେଵି ପ୍ରଦାନକୃପଣା ଦ୍ଵିଜାଃ ଯେ ଽନ୍ନାନି ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵିଦ୍ଯମାନେ ଽପ୍ଯ୍ ଅବୁଦ୍ଧଯଃ
ଅନ୍ୟ ମଣିଷମାନେ, ହେ ଦେବୀ, ଦାନରେ କଞ୍ଜୁଷ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଖାଦ୍ୟ ଅଛି, ତଥାପି ବୁଦ୍ଧି ନଥିବାରୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି।
ଦୀନାନ୍ଧକୃପଣାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭିକ୍ଷୁକାନ୍ ଅତିଥୀନ୍ ଅପି ଯାଚ୍ଯମାନା ନିଵର୍ତନ୍ତେ ଜିହ୍ଵାଲୋଭସମନ୍ଵିତାଃ
ଦୁଃଖୀ, ଅନ୍ଧ, ଦରିଦ୍ର, ଭିକ୍ଷୁକ ଏବଂ ଅତିଥିମାନେ ଆସି ମାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ରୁଚି ଲୋଭରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦେଇ ନଥାନ୍ତି।
ନ ଧନାନି ନ ଵାସାଂସି ନ ଭୋଗାନ୍ ନ ଚ କାଞ୍ଚନମ୍ ନ ଗାଶ୍ ଚ ନାନ୍ନଵିକୃତିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି କଦାଚନ
ସେମାନେ କେବେ ଧନ, ପୋଷାକ, ଭୋଗ, ସୁନା, ଗାଈ କିମ୍ବା କୌଣସି ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦେଇନାହାନ୍ତି।
ଅପ୍ରଲୁବ୍ଧାଶ୍ ଚ ଯେ ଲୁବ୍ଧା ନାସ୍ତିକା ଦାନଵର୍ଜିତଃ ଏଵଂଭୂତା ନରା ଦେଵି ନିରଯଂ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅବୁଦ୍ଧଯଃ
ଯେମାନେ ଲୋଭୀ ନୁହଁନ୍ତି, ତଥାପି ଲୋଭୀ, ନାସ୍ତିକ ଓ ଦାନ ଶୂନ୍ୟ, ଏଭଳି ମଣିଷମାନେ, ହେ ଦେବୀ, ଅବୁଦ୍ଧି ଥିବାରୁ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି।
ତେ ଵୈ ମନୁଷ୍ଯତାଂ ଯାନ୍ତି ଯଦା କାଲସ୍ଯ ପର୍ଯଯାତ୍ ଧନରିକ୍ତେ କୁଲେ ଜନ୍ମ ଲଭନ୍ତେ ସ୍ଵଲ୍ପବୁଦ୍ଧଯଃ
ସମୟ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଧନ ଶୂନ୍ୟ ପରିବାରରେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ମଣିଷ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାପରୀତାଶ୍ ଚ ସର୍ଵଲୋକବହିଷ୍କୃତାଃ ନିରାଶାଃ ସର୍ଵଭୋଗେଭ୍ଯୋ ଜୀଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧର୍ମଜୀଵିକାଃ
ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଅଭାବରେ ପୀଡ଼ିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ସମସ୍ତ ଭୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେମାନେ ଅଧର୍ମ ଉପାୟରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି।
ଅଲ୍ପଭୋଗକୁଲେ ଜାତା ଅଲ୍ପଭୋଗରତା ନରାଃ ଅନେନ କର୍ମଣା ଦେଵି ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧନିନୋ ନରାଃ
ଅଳ୍ପ ଭୋଗ ଥିବା ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଅଳ୍ପ ଭୋଗରେ ଆନନ୍ଦ ମାନନ୍ତି; ଏହି କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦେବୀ, ମଣିଷ ଧନ ହୀନ ହୁଏ।
ଅପରେ ଦମ୍ଭିନୋ ନିତ୍ଯଂ ମାନିନଃ ପରତୋ ରତାଃ ଆସନାର୍ହସ୍ଯ ଯେ ପୀଠଂ ନ ଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପଚେତସଃ
ଅନ୍ୟେମାନେ ସଦା ଢୋଙ୍ଗୀ, ଅଭିମାନୀ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜିନିଷରେ ଆସକ୍ତ; ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବାମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଆସନ ଦେଇନାହାନ୍ତି।
ମାର୍ଗାର୍ହସ୍ଯ ଚ ଯେ ମାର୍ଗଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯ୍ ଅବୁଦ୍ଧଯଃ ଅର୍ଘାର୍ହାନ୍ ନ ଚ ସଂସ୍କାରୈର୍ ଅର୍ଚଯନ୍ତି ଯଥାଵିଧି
ଯେମାନେ ଅବୁଦ୍ଧି, ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ପଥ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ସମ୍ମାନ କରିନାହାନ୍ତି।
ପାଦ୍ଯମ୍ ଆଚମନୀଯଂ ଵା ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଭିବୁଦ୍ଧଯଃ ଶୁଭଂ ଚାଭିମତଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ଗୁରୁଂ ନାଭିଵଦନ୍ତି ଯେ
ଯେଉଁମାନେ ବିପରୀତ ବୁଦ୍ଧି, ପାଦ ଧୋଇବା ପାଇଁ କିମ୍ବା ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ସମ୍ମାନ କରି ନମସ୍କାର କରିନାହାନ୍ତି।
ଅଭିମାନପ୍ରଵୃଦ୍ଧେନ ଲୋଭେନ ସମମ୍ ଆସ୍ଥିତାଃ ସଂମାନ୍ଯାଂଶ୍ ଚାଵମନ୍ଯନ୍ତେ ଵୃଦ୍ଧାନ୍ ପରିଭଵନ୍ତି ଚ
ଅହଂକାର ଓ ଲୋଭ ବଢି ଯିବାରୁ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଅପନା ଥାନ ନେଇ, ସମ୍ମାନିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି।
ଏଵଂଵିଧା ନରା ଦେଵି ସର୍ଵେ ନିରଯଗାମିନଃ ତେ ଚେଦ୍ ଯଦି ନରାସ୍ ତସ୍ମାନ୍ ନିରଯାଦ୍ ଉତ୍ତରନ୍ତି ଚ
ଏପରି ଲୋକମାନେ, ହେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି; ତଥାପି ଯଦି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକରୁ ବାହାରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି,
ଵର୍ଷପୂଗୈସ୍ ତତୋ ଜନ୍ମ ଲଭନ୍ତେ କୁତ୍ସିତେ କୁଲେ ଶ୍ଵପାକପୁଲ୍କସାଦୀନାଂ କୁତ୍ସିତାନାମ୍ ଅଚେତସାମ୍
ଅନେକ ବର୍ଷ ପରେ, ସେମାନେ ଅପମାନିତ ଓ ଅବିବେକୀ ଲୋକମାନଙ୍କ ଘରେ, କୁକୁର ଖାଇଥିବା ଓ ଅପବାଦିତ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
କୁଲେଷୁ ତେ ଽଭିଜାଯନ୍ତେ ଗୁରୁଵୃଦ୍ଧୋପତାପିନଃ ନ ଦମ୍ଭୀ ନ ଚ ମାନୀ ଯୋ ଦେଵତାତିଥିପୂଜକଃ
ସେମାନେ ଏପରି କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଗୁରୁ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି; ତେବେ ସେମାନେ ଚତୁର୍, ଅହଂକାରୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।