ଚର୍ମକାଶକୁଶୈଃ କୁର୍ଯାତ୍ ପରିଧାନୋତ୍ତରୀଯକେ ତଦ୍ଵତ୍ ତ୍ରିଷଵଣଂ ସ୍ନାନଂ ଶସ୍ତମ୍ ଅସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ତାଙ୍କର ପାଇଁ ଚର୍ମ, ଚାଳ କିମ୍ବା କୁଶ ଘାସର ଜାମା ଓ ଉପର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ତିନିବେଳେ ସ୍ନାନ କରିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ୍।
ଦେଵତାଭ୍ଯର୍ଚନଂ ହୋମଃ ସର୍ଵାଭ୍ଯାଗତପୂଜନମ୍ ଭିକ୍ଷା ବଲିପ୍ରଦାନଂ ତୁ ଶସ୍ତମ୍ ଅସ୍ଯ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ
ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା, ହୋମ, ଯେଉଁମାନେ ଆସନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ, ଭିକ୍ଷା ଓ ବଳି ଦେବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ।
ଵନ୍ଯସ୍ନେହେନ ଗାତ୍ରାଣାମ୍ ଅଭ୍ଯଙ୍ଗଶ୍ ଚାପି ଶସ୍ଯତେ ତପସ୍ଯା ତସ୍ଯ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଃ ଶୀତୋଷ୍ଣାଦିସହିଷ୍ଣୁତା
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଅରଣ୍ୟର ତେଲରେ ଦେହ ମାସିବା ଓ ତାପସ୍ୟାରେ ଶୀତ ଓ ଉଷ୍ଣତା ସହିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ୍।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏତା ନିଯତଶ୍ ଚର୍ଯା ଵାନପ୍ରସ୍ଥଶ୍ ଚରେନ୍ ମୁନିଃ ସ ଦହତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଵଦ୍ ଦୋଷାଞ୍ ଜଯେଲ୍ ଲୋକାଂଶ୍ ଚ ଶାଶ୍ଵତାନ୍
ଯିଏ ଏହି ନିୟମ ନିଷ୍ଠାରେ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ମୁନି ଅଗ୍ନି ପରି ଦୋଷକୁ ଦହି ଦେଉଛନ୍ତି ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ଜୟ କରନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଥଶ୍ ଚାଶ୍ରମୋ ଭିକ୍ଷୋଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଯୋ ମନୀଷିଭିଃ ତସ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ଗଦତୋ ବୁଧ୍ଯଧ୍ଵଂ ମମ ସତ୍ତମାଃ
ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମ, ଯାହାକୁ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭାବେ କହନ୍ତି, ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ବିଷୟରେ ମୁଁ କହୁଛି, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଶୁଣ।
ପୁତ୍ରଦ୍ରଵ୍ଯକଲତ୍ରେଷୁ ତ୍ଯଜେତ୍ ସ୍ନେହଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ଚତୁର୍ଥମ୍ ଆଶ୍ରମସ୍ଥାନଂ ଗଚ୍ଛେନ୍ ନିର୍ଧୂତମତ୍ସରଃ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ପୁଅ, ଧନ ଓ ଜନାନୀ ପ୍ରତି ମୋହ ଛାଡ଼ି, ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିତ ଭାବେ ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍।
ତ୍ରୈଵର୍ଣିକାଂସ୍ ତ୍ଯଜେତ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଆରମ୍ଭାନ୍ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ମିତ୍ରାଦିଷୁ ସମୋ ମୈତ୍ରଃ ସମସ୍ତେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ଜନ୍ତୁଷୁ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସେ ତିନି ବର୍ଣ୍ଣର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍, ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ସମ ଭାବ ରଖିବା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ମୈତ୍ରୀ ରଖିବା ଉଚିତ୍।
ଜରାଯୁଜାଣ୍ଡଜାଦୀନାଂ ଵାଙ୍ମନଃକର୍ମଭିଃ କ୍ଵଚିତ୍ ଯୁକ୍ତଃ କୁର୍ଵୀତ ନ ଦ୍ରୋହଂ ସର୍ଵସଙ୍ଗାଂଶ୍ ଚ ଵର୍ଜଯେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଜରା, ଡିମ୍ବ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ବା କଥା, ମନ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍।
ଏକରାତ୍ରସ୍ଥିତିର୍ ଗ୍ରାମେ ପଞ୍ଚରାତ୍ରସ୍ଥିତିଃ ପୁରେ ତଥା ପ୍ରୀତିର୍ ନ ତିର୍ଯକ୍ଷୁ ଦ୍ଵେଷୋ ଵା ନାସ୍ଯ ଜାଯତେ
ଏକ ରାତି ଗାଁରେ ଓ ପାଞ୍ଚ ରାତି ସହରରେ ରହିବା ଉଚିତ୍; ପଶୁପାଇଁ ନ ମୋହ ଓ ନ ଦ୍ୱେଷ ହେବା ଉଚିତ୍।
ପ୍ରାଣଯାତ୍ରାନିମିତ୍ତଂ ଚ ଵ୍ଯଙ୍ଗାରେ ଽଭୁକ୍ତଵଜ୍ଜନେ କାଲେ ପ୍ରଶସ୍ତଵର୍ଣାନାଂ ଭିକ୍ଷାର୍ଥୀ ପର୍ଯଟେଦ୍ ଗୃହାନ୍
ଜୀବନ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ଉଚିତ୍ ସମୟ ଆସେ, ଭଲ ଚରିତ୍ର ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ, ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉଚିତ୍, ଯେପରି ଖାଇନଥିବା ଭାବେ।
ଅଲାଭେ ନ ଵିଷାଦୀ ସ୍ଯାଲ୍ ଲାଭେ ନୈଵ ଚ ହର୍ଷଯେତ୍ ପ୍ରାଣଯାତ୍ରିକମାତ୍ରଃ ସ୍ଯାନ୍ ମାତ୍ରାସଙ୍ଗାଦ୍ ଵିନିର୍ଗତଃ
ଯଦି ଭିକ୍ଷା ମିଳେନି, ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମିଳିଲେ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜୀବନ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଯେତେ ଦରକାର, ତେତେ ରେ ଖୁସି ରହିବା ଓ ମାପରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍।
ଅତିପୂଜିତଲାଭାଂସ୍ ତୁ ଜୁଗୁପ୍ସଂ ଚୈଵ ସର୍ଵତଃ ଅତିପୂଜିତଲାଭୈସ୍ ତୁ ଯତିର୍ ମୁକ୍ତୋ ଽପି ବଧ୍ଯତେ
ଯଦି ଅତିରିକ୍ତ ସମ୍ମାନ କିମ୍ବା ଲାଭ ମିଳେ, ସେଗୁଡିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍; କାରଣ, ଅତି ସମ୍ମାନିତ ଲାଭ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ମଧ୍ୟ ବନ୍ଧିଯାନ୍ତି।
କାମଃ କ୍ରୋଧସ୍ ତଥା ଦର୍ପୋ ଲୋଭମୋହାଦଯଶ୍ ଚ ଯେ ତାଂସ୍ ତୁ ଦୋଷାନ୍ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପରିଵ୍ରାଣ୍ ନିର୍ମମୋ ଭଵେତ୍
ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ଅହଂକାର, ଲୋଭ, ମୂଢତା ଓ ଏହା ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡିଦେଇ, ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ନିଜରେ କିଛି ମମତା ରଖିନାହିଁ।
ଅଭଯଂ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵେଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯଶ୍ ଚରତେ ମହୀମ୍ ତସ୍ଯ ଦେହାଦ୍ ଵିମୁକ୍ତସ୍ଯ ଭଯଂ ନୋତ୍ପଦ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭୂମିରେ ଚାଲିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡିବା ପରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇନଥାଏ।
କୃତ୍ଵାଗ୍ନିହୋତ୍ରଂ ସ୍ଵଶରୀରସଂସ୍ଥଂ ଶାରୀରମ୍ ଅଗ୍ନିଂ ସ୍ଵମୁଖେ ଜୁହୋତି ଵିପ୍ରସ୍ ତୁ ଭିକ୍ଷୋପଗତୈର୍ ହଵିର୍ଭିଶ୍ ଚିତାଗ୍ନିନା ସ ଵ୍ରଜତି ସ୍ମ ଲୋକାନ୍
ନିଜ ଶରୀରକୁ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ବେଦି ଭାବେ ରଖି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭିକ୍ଷାରେ ମିଳିଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ନିଜ ମୁଖରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରେ; ଶବଦାହ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ସେ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ମୋକ୍ଷାଶ୍ରମଂ ଯଶ୍ ଚରତେ ଯଥୋକ୍ତଂ ଶୁଚିଶ୍ ଚ ସଂକଲ୍ପିତବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତଃ ଅନିନ୍ଧନଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଇଵ ପ୍ରଶାନ୍ତଂ ସ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵ୍ରଜତି ଦ୍ଵିଜାତିଃ
ଯେଉଁଠି ମୋକ୍ଷ ଆଶ୍ରମରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ଶୁଚି ଓ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତରେ ବସିବା ଦ୍ୱିଜ, ତାହା ଅନିନ୍ଧନ ଜ୍ୟୋତିର ପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସର୍ଵଜ୍ଞସ୍ ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗ ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତଃ ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯଂ ଚ ନ ତେ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଵିଦିତଂ ମୁନେ
ତୁମେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଛ, ମହାଭାଗ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ଲଗିଥିବା; ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତମାନ—ତୁମ ପାଖରେ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ, ମୁନି।
କର୍ମଣା କେନ ଵର୍ଣାନାମ୍ ଅଧମା ଜାଯତେ ଗତିଃ ଉତ୍ତମା ଚ ଭଵେତ୍ କେନ ବ୍ରୂହି ତେଷାଂ ମହାମତେ
କେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଜାତିର ଲୋକ ନିମ୍ନ ଦଶାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଓ କେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି? ମହାମତି, ଏହା କୁହ।
ଶୂଦ୍ରସ୍ ତୁ କର୍ମଣା କେନ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମହେ କେନ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶୂଦ୍ରତାମ୍ ଇଯାତ୍
କେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୂଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବାକୁ ପାରିବ? ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, କେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୂଦ୍ର ହେଇଯାଏ?
ହିମଵଚ୍ଛିଖରେ ରମ୍ଯେ ନାନାଧାତୁଵିଭୂଷିତେ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାକୀର୍ଣେ ନାନାଶ୍ଚର୍ଯସମନ୍ଵିତେ
ହିମାଳୟର ସୁନ୍ଦର ଶିଖରରେ, ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଆଛାଦିତ, ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ମହାଦେଵଂ ତ୍ରିପୁରଘ୍ନଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ ଶୈଲରାଜସୁତା ଦେଵୀ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ଦ୍ରିଷ୍ଟିଗତ ହେଲେ ମହାଦେବ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ; ଶୈଳରାଜର କନ୍ୟା ଦେବୀ, ସୁରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଇମଂ ପ୍ରଶ୍ନଂ ପୁରା ଵିପ୍ରା ଅପୃଚ୍ଛଚ୍ ଚାରୁଲୋଚନା ତଦ୍ ଅହଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ମମ ସତ୍ତମାଃ
ପୂର୍ବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଦେବୀ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଥିଲେ; ଏବେ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି—ମୋ ଉପରେ ଶୁଣ।
ଭଗଵନ୍ ଭଗନେତ୍ରଘ୍ନ ପୂଷ୍ଣୋ ଦନ୍ତଵିନାଶନ ଦକ୍ଷକ୍ରତୁହର ତ୍ର୍ଯକ୍ଷ ସଂଶଯୋ ମେ ମହାନ୍ ଅଯମ୍
ଭଗବନ, ଭଗାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନାଶକ, ପୂଷଣଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭଙ୍ଗକାରୀ, ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ମୋର ଏହି ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଅଛି।
ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଂ ଭଗଵତା ପୂର୍ଵଂ ସୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା କେନ କର୍ମଵିପାକେନ ଵୈଶ୍ଯୋ ଗଚ୍ଛତି ଶୂଦ୍ରତାମ୍
ଚାରି ଜାତି ପ୍ରଥମେ ସ୍ୱୟଂ ଭୂ ଭଗବାନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା; କେଉଁ କର୍ମ ଫଳରେ ବୈଶ୍ୟ ଶୂଦ୍ର ହୋଇଯାଏ?
ଵୈଶ୍ଯୋ ଵା କ୍ଷତ୍ରିଯଃ କେନ ଦ୍ଵିଜୋ ଵା କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଭଵେତ୍ ପ୍ରତିଲୋମେ କଥଂ ଦେଵ ଶକ୍ଯୋ ଧର୍ମୋ ନିଵର୍ତିତୁମ୍
ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ କେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିଜ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହୋଇପାରିବ? ବିପରୀତ କ୍ରମରେ, ଦେବ, କିପରି ଧର୍ମ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇପାରିବ?
କେନ ଵା କର୍ମଣା ଵିପ୍ରଃ ଶୂଦ୍ରଯୋନୌ ପ୍ରଜାଯତେ କ୍ଷତ୍ରିଯଃ ଶୂଦ୍ରତାମ୍ ଏତି କେନ ଵା କର୍ମଣା ଵିଭୋ
କେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଭଗବନ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ? କ୍ଷତ୍ରିୟ କେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୂଦ୍ର ହୋଇଯାଏ, ବିଭୋ?
ଏତଂ ମେ ସଂଶଯଂ ଦେଵ ଵଦ ଭୂତପତେ ଽନଘ ତ୍ରଯୋ ଵର୍ଣାଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯେହ କଥଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯମ୍ ଆପ୍ନୁଯୁଃ
ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହ କୁହ, ଦେବ, ଭୂତପତି, ନିର୍ମଳ; ଏଠାରେ ତିନି ଜାତି କିପରି ସ୍ୱଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି?
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯଂ ଦେଵି ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ନିସର୍ଗାଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶୁଭେ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵୈଶ୍ଯଶୂଦ୍ରୌ ଵା ନିସର୍ଗାଦ୍ ଇତି ମେ ମତିଃ
ଦେବୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ; ସ୍ୱଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ହେବା—ଏହି ମୋର ମତ।
କର୍ମଣା ଦୁଷ୍କୃତେନେହ ସ୍ଥାନାଦ୍ ଭ୍ରଶ୍ଯତି ସ ଦ୍ଵିଜଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵର୍ଣମ୍ ଅନୁପ୍ରାପ୍ଯ ତସ୍ମାଦ୍ ଆକ୍ଷିପ୍ଯତେ ପୁନଃ
ଏଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରି, ଦ୍ୱିଜ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ଖସିଯାଏ; ଉଚ୍ଚ ଜାତି ପ୍ରାପ୍ତ କରି ମଧ୍ୟ, ସେ ପୁନଃ ତଳକୁ ଖସିଯାଏ।
ସ୍ଥିତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଧର୍ମେଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯମ୍ ଉପଜୀଵତି କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵାଥ ଵୈଶ୍ଯୋ ଵା ବ୍ରହ୍ମଭୂଯଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ କିମ୍ବା ବୈଶ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।