ପରିଵାଦଂ ନ କୁର୍ଵୀତ ପରିହାସଂ ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ଧଵଲାମ୍ବରସଂଵୀତଃ ସିତପୁଷ୍ପଵିଭୂଷିତଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, କେବେ ମଧ୍ୟ କାହାର ବିପରୀତ କଥା କିମ୍ବା ଉପହାସ କରିବେ ନାହିଁ; ସଦା ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଏବଂ ଧଳା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହେବା ଉଚିତ।
ସଦା ମାଙ୍ଗଲ୍ଯଵେଷଃ ସ୍ଯାନ୍ ନ ଵାମାଙ୍ଗଲ୍ଯଵାନ୍ ଭଵେତ୍ ନୋଦ୍ଧତୋନ୍ମତ୍ତମୂଢୈଶ୍ ଚ ନାଵିନୀତୈଶ୍ ଚ ପଣ୍ଡିତଃ
ସଦା ଶୁଭ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ, ଅଶୁଭ କିଛି ଧରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ଅହଂକାରୀ, ମଦୋନ୍ମତ୍ତ, ମୂଢ଼ ଓ ଅଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଗଚ୍ଛେନ୍ ମୈତ୍ରୀମ୍ ଅଶୀଲେନ ନ ଵଯୋଜାତିଦୂଷିତୈଃ ନ ଚାତିଵ୍ଯଯଶୀଲୈଶ୍ ଚ ପୁରୁଷୈର୍ ନୈଵ ଵୈରିଭିଃ
ମିତ୍ରତା କରିବା ସମୟରେ ଅଶିଳ ଲୋକ, ବୟସ କିମ୍ବା ଜାତି ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ, ଅତ୍ୟଧିକ ଅପବ୍ୟୟ କରୁଥିବା ଲୋକ ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହ କେବେ ମିତ୍ରତା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
କାର୍ଯାକ୍ଷମୈର୍ ନିନ୍ଦିତୈର୍ ନ ନ ଚୈଵ ଵିଟସଙ୍ଗିଭିଃ ନିସ୍ଵୈର୍ ନ ଵାଦୈକପରୈର୍ ନରୈଶ୍ ଚାନ୍ଯୈସ୍ ତଥାଧମୈଃ
କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ, ନିନ୍ଦିତ, ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସହ ମିଶୁଥିବା, କଠୋର, ଝଗଡ଼ାଳୁ ଓ ଅଧମ ଲୋକଙ୍କ ସହ କେବେ ମିଶିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସୁହୃଦ୍ଦୀକ୍ଷିତଭୂପାଲସ୍ନାତକଶ୍ଵଶୁରୈଃ ସହ ଉତ୍ତିଷ୍ଠେଦ୍ ଵିଭଵାଚ୍ ଚୈନାନ୍ ଅର୍ଚଯେଦ୍ ଗୃହମ୍ ଆଗତାନ୍
ସୁହୃଦ, ଦୀକ୍ଷିତ ରାଜା, ସ୍ନାତକ ଓ ଶ୍ୱଶୁରମାନେ ଘରକୁ ଆସିଲେ, ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ଉଠି ଉଚିତ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ।
ଯଥାଵିଭଵତୋ ଵିପ୍ରାଃ ପ୍ରତିସଂଵତ୍ସରୋଷିତାନ୍ ସମ୍ଯଗ୍ ଗୃହେ ଽର୍ଚନଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାସ୍ଥାନମ୍ ଅନୁକ୍ରମାତ୍
ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଘରେ ରହୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଅନୁକ୍ରମରେ ଏବଂ ଯଥାସ୍ଥାନରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସଂପୂଜଯେତ୍ ତଥା ଵହ୍ନୌ ପ୍ରଦଦ୍ଯାଚ୍ ଚାହୁତୀଃ କ୍ରମାତ୍ ପ୍ରଥମାଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦଦ୍ଯାତ୍ ପ୍ରଜାନାଂ ପତଯେ ତତଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ହୋମ କରିବା ଦରକାର; ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ତାପରେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ।
ତୃତୀଯାଂ ଚୈଵ ଗୃହ୍ଯେଭ୍ଯଃ କଶ୍ଯପାଯ ତଥାପରାମ୍ ତତୋ ଽନୁମତଯେ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ବହୁବଲିଂ ତତଃ
ତୃତୀୟ ଆହୁତି ଘର ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ, ତାପରେ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ, ତାପରେ ଅନୁମତିଙ୍କୁ ଏବଂ ସେଉଁଠାରୁ ବହୁବଳିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵଂ ଖ୍ଯାତା ମଯା ଯା ତୁ ନିତ୍ଯକ୍ରମଵିଧୌ କ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଵଦେଵଂ ତତଃ କୁର୍ଯାଦ୍ ଵଦତ ଶୃଣୁତ ଦ୍ଵିଜାଃ
ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ନିତ୍ୟକ୍ରମ ବିଧି ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିଛି, ସେଠାରୁ ପରେ ବୈଶ୍ୱଦେବ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ; କହନ୍ତୁ ଏବଂ ଶୁଣନ୍ତୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଯଥାସ୍ଥାନଵିଭାଗଂ ତୁ ଦେଵାନ୍ ଉଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵୈ ପୃଥକ୍ ପର୍ଜନ୍ଯାପୋଧରିତ୍ରୀଣାଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ ତୁ ମଣିକେ ତ୍ରଯମ୍
ଯଥାସ୍ଥାନ ଓ ବିଭାଗ ଅନୁଯାୟୀ, ଦେବତା, ପର୍ଜନ୍ୟ, ଜଳ ଏବଂ ଭୂମି ପାଇଁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ତିନିଟି ଧାନ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵାଯଵେ ଚ ପ୍ରତିଦିଶଂ ଦିଗ୍ଭ୍ଯଃ ପ୍ରାଚ୍ଯାଦିଷୁ କ୍ରମାତ୍ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷାଯ ସୂର୍ଯାଯ ଚ ଯଥାକ୍ରମାତ୍
ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରତି ଦିଗରେ ବାୟୁଙ୍କୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଆକାଶ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯଥାକ୍ରମରେ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିଶ୍ଵେଭ୍ଯଶ୍ ଚୈଵ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵଭୂତେଭ୍ଯ ଏଵ ଚ ଉଷସେ ଭୂତପତଯେ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଵୋତ୍ତରତଃ ଶୁଚିଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଉଷା ଏବଂ ପ୍ରାଣୀପତିଙ୍କୁ ଶୁଚି ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵଧା ଚ ନମ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପିତୃଭ୍ଯଶ୍ ଚୈଵ ଦକ୍ଷିଣେ କୃତ୍ଵାପସଵ୍ଯଂ ଵାଯଵ୍ଯାଂ ଯକ୍ଷ୍ମୈତତ୍ ତୈତି ସଂଵଦନ୍
‘ସ୍ୱଧା’ ଏବଂ ‘ନମଃ’ ବୋଲି କହି, ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ବାୟବ୍ୟ ଦିଗରେ ବାମ ହାତର ଚିହ୍ନ କରି, ‘ଯକ୍ଷ୍ମ ଏତତ୍’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର।
ଅନ୍ନାଵଶେଷମିଶ୍ରଂ ଵୈ ତୋଯଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଯଥାଵିଧି ଦେଵାନାଂ ଚ ତତଃ କୁର୍ଯାଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ନମସ୍କ୍ରିଯାମ୍
ଯଥାବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଅନ୍ନ ଅବଶିଷ୍ଟ ମିଶ୍ରିତ ପାଣି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠୋତ୍ତରତୋ ରେଖା ପାଣେର୍ ଯା ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯ ଚ ଏତଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମମ୍ ଇତି ଖ୍ଯାତଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଆଚମନାଯ ଵୈ
ଡାହାଣ ହାତର ଅଙ୍ଗୁଠି ଉପରେ ଯେଉଁ ରେଖା ଅଛି, ତାହାକୁ ‘ବ୍ରହ୍ମ ତୀର୍ଥ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଆଚମନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।
ତର୍ଜନ୍ଯଙ୍ଗୁଷ୍ଠଯୋର୍ ଅନ୍ତଃ ପିତ୍ର୍ଯଂ ତୀର୍ଥମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ ପିତୄଣାଂ ତେନ ତୋଯାନି ଦଦ୍ଯାନ୍ ନାନ୍ଦୀମୁଖାଦ୍ ଋତେ
ତର୍ଜନୀ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ତାହାକୁ ‘ପିତୃୟ ତୀର୍ଥ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପାଣି ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ନାନ୍ଦୀମୁଖ କ୍ରିୟା ବ୍ୟତୀତ।
ଅଙ୍ଗୁଲ୍ଯଗ୍ରେ ତଥା ଦୈଵଂ ତେନ ଦିଵ୍ଯକ୍ରିଯାଵିଧିଃ ତୀର୍ଥଂ କନିଷ୍ଠିକାମୂଲେ କାଯଂ ତତ୍ର ପ୍ରଜାପତେଃ
ଆଂଠିର ଆଗ ଛୋଟ ଅଂଶରେ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ; କନିଷ୍ଠିକା ଆଉ ତଳ ଅଂଶରେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଧରାଯାଏ; ସେଠି ଦେହକୁ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ।
ଏଵମ୍ ଏଭିଃ ସଦା ତୀର୍ଥୈର୍ ଵିଧାନଂ ପିତୃଭିଃ ସହ ସଦା କାର୍ଯାଣି କୁର୍ଵୀତ ନାନ୍ଯତୀର୍ଥଃ କଦାଚନ
ଏଭଳି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଜଳ ସହିତ ପିତୃମାନେ ସହ ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତୀର୍ଥଜଳ କେବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ବ୍ରାହ୍ମେଣାଚମନଂ ଶସ୍ତଂ ପୈତ୍ର୍ଯଂ ପିତ୍ର୍ଯେଣ ସର୍ଵଦା ଦେଵତୀର୍ଥେନ ଦେଵାନାଂ ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ଜିତେନ ଚ
ବ୍ରହ୍ମ ତୀର୍ଥ ଆଚମନ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ପିତୃ ତୀର୍ଥ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ; ଦେବ ତୀର୍ଥ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ; ପ୍ରଜାପତ୍ୟ ତୀର୍ଥ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ନାନ୍ଦୀମୁଖାନାଂ କୁର୍ଵୀତ ପ୍ରାଜ୍ଞଃ ପିଣ୍ଡୋଦକକ୍ରିଯାମ୍ ପ୍ରାଜାପତ୍ଯେନ ତୀର୍ଥେନ ଯଚ୍ ଚ କିଂଚିତ୍ ପ୍ରଜାପତେଃ
ନନ୍ଦୀମୁଖ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଓ ଜଳ ଦେବା କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଏବଂ ପ୍ରଜାପତି ସମ୍ପର୍କିତ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଜାପତ୍ୟ ତୀର୍ଥ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।
ଯୁଗପଜ୍ ଜଲମ୍ ଅଗ୍ନିଂ ଚ ବିଭୃଯାନ୍ ନ ଵିଚକ୍ଷଣଃ ଗୁରୁଦେଵପିତୄନ୍ ଵିପ୍ରାନ୍ ନ ଚ ପାଦୌ ପ୍ରସାରଯେତ୍
ଯିଏ ବୁଝିବାରେ ଅସମର୍ଥ, ସେ ଏକାସାଥିରେ ଜଳ ଓ ଅଗ୍ନି ଧରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଗୁରୁ, ଦେବତା, ପିତୃ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ପାଦ ଦୀଘା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନାଚକ୍ଷୀତ ଧଯନ୍ତୀଂ ଗାଂ ଜଲଂ ନାଞ୍ଜଲିନା ପିବେତ୍ ଶୌଚକାଲେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଗୁରୁଷ୍ଵ୍ ଅଲ୍ପେଷୁ ଵା ପୁନଃ ନ ଵିଲମ୍ବେତ ମେଧାଵୀ ନ ମୁଖେନାନଲଂ ଧମେତ୍
ଗାଈ ପିପାସା କରୁଥିବାବେଳେ ତାକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ହାତ ଜୋଡି ଜଳ ପିଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଶୌଚ କାଳରେ, ବଡ଼ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ମନେ ରଖିବା ଉଚିତ ଯେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଦେରି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ମୁହଁ ଦେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଫୁଙ୍କିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତତ୍ର ଵିପ୍ରା ନ ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ଯତ୍ର ନାସ୍ତି ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍ ଋଣପ୍ରଦାତା ଵୈଦ୍ଯଶ୍ ଚ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଃ ସଜଲା ନଦୀ
ଯେଉଁଠି ଚାରିଟି ଉପସ୍ଥିତ ନାହିଁ—ଋଣ ଦେବା ଲୋକ, ଡାକ୍ତର, ଶ୍ରୁତିଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଜଳସମୃଦ୍ଧ ନଦୀ—ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଜିତଭୃତ୍ଯୋ ନୃପୋ ଯତ୍ର ବଲଵାନ୍ ଧର୍ମତତ୍ପରଃ ତତ୍ର ନିତ୍ଯଂ ଵସେତ୍ ପ୍ରାଜ୍ଞଃ କୁତଃ କୁନୃପତୌ ସୁଖମ୍
ଯେଉଁଠି ରାଜା ନିଜ ସେବକମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେଠି ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ସଦା ବସିବା ଉଚିତ; ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ତଳେ କେମିତି ସୁଖ ମିଳିବ?
ପୌରାଃ ସୁସଂହତା ଯତ୍ର ସତତଂ ନ୍ଯାଯଵର୍ତିନଃ ଶାନ୍ତାମତ୍ସରିଣୋ ଲୋକାସ୍ ତତ୍ର ଵାସଃ ସୁଖୋଦଯଃ
ଯେଉଁଠି ସହରବାସୀମାନେ ଏକତାରେ ଅଛନ୍ତି, ସଦା ନ୍ୟାୟରେ ଚଲନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ଶାନ୍ତ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ, ସେଠି ବସିବା ଦ୍ୱାରା ସୁଖ ମିଳେ।
ଯସ୍ମିନ୍ କୃଷୀଵଲା ରାଷ୍ଟ୍ରେ ପ୍ରାଯଶୋ ନାତିମାନିନଃ ଯତ୍ରୌଷଧାନ୍ଯ୍ ଅଶେଷାଣି ଵସେତ୍ ତତ୍ର ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଯେଉଁ ଦେଶର କୃଷକମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଅଭିମାନୀ ନୁହନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଔଷଧି ଉପଲବ୍ଧ, ସେଠି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ବସିବା ଉଚିତ।
ତତ୍ର ଵିପ୍ରା ନ ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ଯତ୍ରୈତତ୍ ତ୍ରିତଯଂ ସଦା ଜିଗୀଷୁଃ ପୂର୍ଵଵୈରଶ୍ ଚ ଜନଶ୍ ଚ ସତତୋତ୍ସଵଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି ତିନିଟି ସଦା ଥାଏ—ସବୁବେଳେ ଝଗଡ଼ା କରିବା ଲୋକ, ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁତା ଓ ସଦା ଉତ୍ସବରେ ଲାଗିଥିବା ଲୋକ—ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଵସେନ୍ ନିତ୍ଯଂ ସୁଶୀଲେଷୁ ସହଚାରିଷୁ ପଣ୍ଡିତଃ ଯତ୍ରାପ୍ରଧୃଷ୍ଯୋ ନୃପତିର୍ ଯତ୍ର ସସ୍ଯପ୍ରଦା ମହୀ
ସଦା ଭଲ ଚରିତ୍ରର ସାଥୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ରାଜା ଅପରାଜେୟ ଓ ଭୂମି ଅଧିକ ଫସଲ ଦେଉଛି, ସେଠି ପଣ୍ଡିତ ଲୋକ ବସିବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯ୍ ଏତତ୍ କଥିତଂ ଵିପ୍ରା ମଯା ଵୋ ହିତକାମ୍ଯଯା ଅତଃପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯଵିଧିକ୍ରିଯାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତୁମେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି କଥା କହିଲି; ଏବେ ଆଗକୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଭୋଜ୍ୟ ବ୍ୟବହାର ନିୟମ କହିବି।
ଭୋଜ୍ଯମ୍ ଅନ୍ନଂ ପର୍ଯୁଷିତଂ ସ୍ନେହାକ୍ତଂ ଚିରସଂଭୃତମ୍ ଅସ୍ନେହା ଅପି ଗୋଧୂମଯଵଗୋରସଵିକ୍ରିଯାଃ
ଯେଉଁ ଅନ୍ନ ପୁରୁଣା, ତେଲ ଲାଗିଛି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରଖାଯାଇଛି, ଏବଂ ତେଲ ନଥିବା ଗହୁଁ, ଯବ ଓ ଗାଈର ଦୁଧର ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।