ଶୁଦ୍ଧିଂ ନେଯଂ ଶରୀରଂ ତୁ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୈର୍ ଵିଶେଷତଃ ନିଷିଦ୍ଧଂ ଵର୍ଜଯେଦ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଯଥୋକ୍ତଂ ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଶରୀରକୁ ବିଶେଷକରି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ନିଷିଦ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ସମାହୃତ୍ଯ ତତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ନିଜଶକ୍ତିତଃ ଏଵଂ ଵିଧାନତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵିଭଵୋଚିତମ୍ ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତମ୍ବପର୍ଯନ୍ତଂ ଜଗତ୍ ପ୍ରୀଣାତି ମାନଵଃ
ଏହା ପରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏବଂ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଘାସ ପତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ।
ପିତା ଜୀଵତି ଯସ୍ଯାଥ ମୃତୌ ଦ୍ଵୌ ପିତରୌ ପିତୁଃ କଥଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ହି କର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଏତଦ୍ ଵିସ୍ତରଶୋ ଵଦ
ଯଦି କାହାରୋ ବାପା ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦୁଇଝଣେ ପିତାମାତା ମୃତ, ତେବେ ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ କିପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ? ଏହାକୁ ବିସ୍ତାରରେ କହ।
ଯସ୍ମୈ ଦଦ୍ଯାତ୍ ପିତା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତସ୍ମୈ ଦଦ୍ଯାତ୍ ସୁତଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵଂ ନ ହୀଯତେ ଧର୍ମୋ ଲୌକିକୋ ଵୈଦିକସ୍ ତଥା
ପିତା ଯାହାକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପୁଅ ନିଜେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରି କଲେ ଲୋକିକ କିମ୍ବା ବେଦିକ ଧର୍ମ କେବେ ହ୍ରାସ ପାଏ ନାହିଁ।
ମୃତଃ ପିତା ଜୀଵତି ଚ ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପିତାମହଃ ସ ହି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କଥଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଏତତ୍ ତ୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି
ଯାହାର ବାପା ମୃତ ଏବଂ ପିତାମହ ଜୀବିତ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ କିପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବ? ଏହା ବିଷୟରେ ଆପଣ କହିବାଯୋଗ୍ୟ।
ପିତୁଃ ପିଣ୍ଡଂ ପ୍ରଦଦ୍ଯାଚ୍ ଚ ଭୋଜଯେଚ୍ ଚ ପିତାମହମ୍ ପ୍ରପିତାମହସ୍ଯ ପିଣ୍ଡଂ ଵୈ ହ୍ଯ୍ ଅଯଂ ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ନିର୍ଣଯଃ
ସେ ବାପାଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଓ ପିତାମହଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇବା ଉଚିତ। ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡ ଦେବାକୁ କହାଯାଇଛି—ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅଛି।
ମୃତେଷୁ ପିଣ୍ଡଂ ଦାତଵ୍ଯଂ ଜୀଵନ୍ତଂ ଚାପି ଭୋଜଯେତ୍ ସପିଣ୍ଡୀକରଣଂ ନାସ୍ତି ନ ଚ ପାର୍ଵଣମ୍ ଇଷ୍ଯତେ
ମୃତଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଦରକାର, ଜୀବିତଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ସପିଣ୍ଡୀକରଣ ନାହିଁ, ଓ ପକ୍ଷିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଆଚାରମ୍ ଆଚରେଦ୍ ଯସ୍ ତୁ ପିତୃମେଧାଶ୍ରିତଂ ନରଃ ଆଯୁଷା ଧନପୁତ୍ରୈଶ୍ ଚ ଵର୍ଧତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ପିତୃମେଧ ନିୟମ ଅନୁସରେ ଆଚରଣ କରେ, ସେ ଜୀବନ, ଧନ ଓ ପୁଅରେ ଶୀଘ୍ର ଉନ୍ନତି ପାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ପିତୃମେଧାଧ୍ଯାଯମ୍ ଇମଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେଷୁ ଯଃ ପଠେତ୍ ତଦ୍ ଅନ୍ନମ୍ ଅସ୍ଯ ପିତରୋ ଽଶ୍ନନ୍ତି ଚ ତ୍ରିଯୁଗଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ଏହି ପିତୃମେଧ ଅଧ୍ୟାୟ ପଢାଯାଏ, ତାହାର ଖାଦ୍ୟ ତାଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ତିନି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଏଵଂ ମଯୋକ୍ତଃ ପିତୃମେଧକଲ୍ପଃ ପାପାପହଃ ପୁଣ୍ଯଵିଵର୍ଧନଶ୍ ଚ ଶ୍ରୋତଵ୍ଯ ଏଷ ପ୍ରଯତୈର୍ ନରୈଶ୍ ଚ ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ଚୈଵାପ୍ଯ୍ ଅନୁକୀର୍ତଯେତ
ଏଭଳି ମୁଁ ପିତୃମେଧ ବିଧି କହିଛି, ଯାହା ପାପ ଦୂର କରେ ଓ ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ାଏ। ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ିବା ଦରକାର।
ଏଵଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଗୃହସ୍ଥେନ ଦେଵତାଃ ପିତରସ୍ ତଥା ସଂପୂଜ୍ଯା ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାଭ୍ଯାମ୍ ଅନ୍ନେନାତିଥିବାନ୍ଧଵାଃ
ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେବତା ଓ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଓ ଅନ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅତିଥି ଓ ବାନ୍ଧବମାନେକୁ ଚାଉଳ ଦେଇ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଦରକାର।
ଭୂତାନି ଭୃତ୍ଯାଃ ସକଲାଃ ପଶୁପକ୍ଷିପିପୀଲିକାଃ ଭିକ୍ଷଵୋ ଯାଚମାନାଶ୍ ଚ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ପାନ୍ଥକା ଗୃହେ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଚାକର, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ପିପିଳିକା, ଭିକ୍ଷୁକ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗନ୍ତି, ଏହା ସହିତ ଘରକୁ ଆସୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଯାତ୍ରୀମାନେ—
ସଦାଚାରରତା ଵିପ୍ରାଃ ସାଧୁନା ଗୃହମେଧିନା ପାପଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସମୁଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ନିତ୍ଯନୈମିତ୍ତିକୀଃ କ୍ରିଯାଃ
ଭଲ ଆଚରଣରେ ଲିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କିମ୍ବା ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଗୃହସ୍ଥ, ଯଦି ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ଓ ନିମିତ୍ତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ପାପ ଭୋଗନ୍ତି।
କଥିତଂ ଭଵତା ଵିପ୍ର ନିତ୍ଯନୈମିତ୍ତିକଂ ଚ ଯତ୍ ନିତ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକଂ କାମ୍ଯଂ ତ୍ରିଵିଧଂ କର୍ମ ପୌରୁଷମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ନିତ୍ୟ, ନିମିତ୍ତିକ ଓ କାମ୍ୟ—ଏହି ତିନି ପ୍ରକାରର କର୍ମ ବିବରଣୀ କହିଛନ୍ତି।
ସଦାଚାରଂ ମୁନେ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମୋ ଵଦତସ୍ ତଵ ଯଂ କୁର୍ଵନ୍ ସୁଖମ୍ ଆପ୍ନୋତି ପରତ୍ରେହ ଚ ମାନଵଃ
ହେ ମୁନି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ଭଲ ଆଚରଣ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯାହା କରିଲେ ମଣିଷ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସୁଖ ପାଏ।
ଗୃହସ୍ଥେନ ସଦା କାର୍ଯମ୍ ଆଚାରପରିରକ୍ଷଣମ୍ ନ ହ୍ଯ୍ ଆଚାରଵିହୀନସ୍ଯ ଭଦ୍ରମ୍ ଅତ୍ର ପରତ୍ର ଵା
ଗୃହସ୍ଥ ମାନେ ସଦା ଭଲ ଆଚରଣ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ, ଯେଉଁଠି ଭଲ ଆଚରଣ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କିଛି ଭଲ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏଠାରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ।
ଯଜ୍ଞଦାନତପାଂସୀହ ପୁରୁଷସ୍ଯ ନ ଭୂତଯେ ଭଵନ୍ତି ଯଃ ସଦାଚାରଂ ସମୁଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଓ ତପସ୍ୟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଲୋକ ସଦାଚାରକୁ ଅବହେଳା କରି ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେଠିଏ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଉପକାର କରେ ନାହିଁ।
ଦୁରାଚାରୋ ହି ପୁରୁଷୋ ନେହାଯୁର୍ ଵିନ୍ଦତେ ମହତ୍ କାର୍ଯୋ ଧର୍ମଃ ସଦାଚାର ଆଚାରସ୍ଯୈଵ ଲକ୍ଷଣମ୍
ଖରାପ ଆଚରଣ ଥିବା ଲୋକ ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଉନଥାଏ। ଧର୍ମର ମୂଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଭଲ ଆଚରଣ, ଏବଂ ଆଚରଣ ହିଁ ଧର୍ମର ଚିହ୍ନ।
ତସ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସଦାଚାରସ୍ଯ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ଆତ୍ମନୈକମନା ଭୂତ୍ଵା ତଥୈଵ ପରିପାଲଯେତ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ମୁଁ ଏବେ ସଦାଚାରର ସ୍ୱରୂପ କହିବି। ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଧାରଣ କରି, ଠିକ୍ ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ରିଵର୍ଗସାଧନେ ଯତ୍ନଃ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଗୃହମେଧିନା ତତ୍ସଂସିଦ୍ଧୌ ଗୃହସ୍ଥସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିର୍ ଅତ୍ର ପରତ୍ର ଚ
ଗୃହସ୍ଥ ଲୋକଙ୍କୁ ତିନିଟି ପ୍ରଧାନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଦରକାର। ଏହାର ସଫଳତା ଦ୍ୱାରା ଗୃହସ୍ଥ ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ପାଦେନାପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ପାରତ୍ର୍ଯଂ କୁର୍ଯାଚ୍ ଛ୍ରେଯଃ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମଵାନ୍ ଅର୍ଧେନ ଚାତ୍ମଭରଣଂ ନିତ୍ଯନୈମିତ୍ତିକାନି ଚ
ତାଙ୍କର ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଦ୍ୱାରା ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଲାଗି, ସଂଯମ ରେହି କାମ କରିବା ଉଚିତ। ଅଧା ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଚାଲାଇବା ଓ ଦୈନିକ ଓ ବିଶେଷ କର୍ମ କରିବା ଉଚିତ।
ପାଦେନୈଵ ତଥାପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ମୂଲଭୂତଂ ଵିଵର୍ଧଯେତ୍ ଏଵମ୍ ଆଚରତୋ ଵିପ୍ରା ଅର୍ଥଃ ସାଫଲ୍ଯମ୍ ଋଚ୍ଛତି
ଅବଶିଷ୍ଟ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଦ୍ୱାରା ମୂଳ ଧନ ବଢ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଲୋକ ଆର୍ଥିକ ସଫଳତା ଲାଭ କରେ।
ତଦ୍ଵତ୍ ପାପନିଷେଧାର୍ଥଂ ଧର୍ମଃ କାର୍ଯୋ ଵିପଶ୍ଚିତା ପରତ୍ରାର୍ଥସ୍ ତଥୈଵାନ୍ଯଃ କାର୍ଯୋ ଽତ୍ରୈଵ ଫଲପ୍ରଦଃ
ଏହିପରି, ପାପ ରୋକିବା ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ଧର୍ମ ପରଲୋକ ପାଇଁ ଓ ଅନ୍ୟଟି ଏଠାରେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ପ୍ରତ୍ଯଵାଯଭଯାତ୍ କାମସ୍ ତଥାନ୍ଯଶ୍ ଚାଵିରୋଧଵାନ୍ ଦ୍ଵିଧା କାମୋ ଽପି ରଚିତସ୍ ତ୍ରିଵର୍ଗାଯାଵିରୋଧକୃତ୍
ଅସୁଭ ଫଳର ଭୟରୁ କାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ଅବରୋଧ ନଥିବା ଇଚ୍ଛା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। କାମ ମଧ୍ୟ ଦୁଇ ପ୍ରକାର—ତିନିଟି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଏବଂ ଅବରୋଧ କରୁନଥିବା।
ପରସ୍ପରାନୁବନ୍ଧାଂଶ୍ ଚ ସର୍ଵାନ୍ ଏତାନ୍ ଵିଚିନ୍ତଯେତ୍ ଵିପରୀତାନୁବନ୍ଧାଂଶ୍ ଚ ବୁଧ୍ଯଧ୍ଵଂ ତାନ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପରସ୍ପର ସମ୍ପର୍କ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବିପରୀତ ଫଳ ଦେଇଥିବା ସମ୍ପର୍କ ମଧ୍ୟ ବୁଝିବା ଦରକାର। ଏହାକୁ ବୁଝ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଧର୍ମୋ ଧର୍ମାନୁବନ୍ଧାର୍ଥୋ ଧର୍ମୋ ନାତ୍ମାର୍ଥପୀଡକଃ ଉଭାଭ୍ଯାଂ ଚ ଦ୍ଵିଧା କାମଂ ତେନ ତୌ ଚ ଦ୍ଵିଧା ପୁନଃ
ଧର୍ମ କେବଳ ଧର୍ମର ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ, ନିଜକୁ କଷ୍ଟ ଦେବା ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଏହି ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା କାମ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ହୁଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ପୁଣି ଦୁଇ ପ୍ରକାର ହୁଏ।
ବ୍ରାହ୍ମେ ମୁହୂର୍ତେ ବୁଧ୍ଯେତ ଧର୍ମାର୍ଥାଵ୍ ଅନୁଚିନ୍ତଯେତ୍ ସମୁତ୍ଥାଯ ତଥାଚମ୍ଯ ପ୍ରସ୍ନାତୋ ନିଯତଃ ଶୁଚିଃ
ବ୍ରାହ୍ମ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠି, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ। ଉଠିବା ପରେ ଶରୀର ପବିତ୍ର କରି, ମୁଁହ ଧୋଇ, ନିୟମିତ ଓ ଶୁଚି ରହିବା ଦରକାର।
ପୂର୍ଵାଂ ସଂଧ୍ଯାଂ ସନକ୍ଷତ୍ରାଂ ପଶ୍ଚିମାଂ ସଦିଵାକରାମ୍ ଉପାସୀତ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ନୈନାଂ ଜହ୍ଯାଦ୍ ଅନାପଦି
ପୂର୍ବାହ୍ନ ସମୟରେ ତାରା ସହିତ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ସାଂଧ୍ୟାବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କରିବା ଉଚିତ। ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଛାଡ଼ି ଏହାକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅସତ୍ପ୍ରଲାପମ୍ ଅନୃତଂ ଵାକ୍ପାରୁଷ୍ଯଂ ଚ ଵର୍ଜଯେତ୍ ଅସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅସଦ୍ଵାଦମ୍ ଅସତ୍ସେଵାଂ ଚ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଅସତ୍ୟ କଥା, ମିଥ୍ୟା ଭାଷଣ, କଠୋର କଥା ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ। ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଅସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର, ଅସତ୍ୟ ମତ ଓ ଖରାପ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର।
ସାଯଂପ୍ରାତସ୍ ତଥା ହୋମଂ କୁର୍ଵୀତ ନିଯତାତ୍ମଵାନ୍ ନୋଦଯାସ୍ତମନେ ଚୈଵମ୍ ଉଦୀକ୍ଷେତ ଵିଵସ୍ଵତଃ
ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ, ନିଜକୁ ସଂଯମ ରେଖି। ଏଭଳି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ଦେଖିବା ଦରକାର।