ଈଷଦମ୍ଲକଟୂନ୍ଯ୍ ଏଵ ଦେଯାନି ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମଣି ଅତ୍ଯମ୍ଲଂ ଚାତିଲଵଣମ୍ ଅତିରିକ୍ତକଟୂନି ଚ
ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ହଳକା ଖଟା ଓ ତିକ୍ତ ଖାଦ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ, ବହୁତ ଖଟା, ଅତି ଲୁଣିଆ ଓ ଅତି ତିକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆସୁରାଣୀହ ଭୋଜ୍ଯାନି ତାନ୍ଯ୍ ଅତୋ ଦୂରତସ୍ ତ୍ଯଜେତ୍ ମୃଷ୍ଟସ୍ନିଗ୍ଧାନି ଯାନି ସ୍ଯୁର୍ ଈଷତ୍କଟ୍ଵମ୍ଲକାନି ଚ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ପିଶାଚମାନେ ଖାଉଥିବେ, ସେଗୁଡିକୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଭଲଭାବେ ପକାଯାଇଥିବା, ତେଲମସଲା ଥିବା, ହଳକା ତିକ୍ତ କିମ୍ବା ଖଟା ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵାଦୂନି ଦେଵଭୋଜ୍ଯାନି ତାନି ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ନିଯୋଜଯେତ୍ ଛାଗମାଂସଂ ଵାର୍ତିକଂ ଚ ତୈତ୍ତିରଂ ଶଶକାମିଷମ୍
ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଏହିମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ସହିତ ଛାଗ ମାଂସ, ଘରେ ପୋଷା ମୁର୍ଗୀ, ତିତିରି ଓ ଶଶକ ମାଂସ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଶିଵାଲାଵକରାଜୀଵମାଂସଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ନିଯୋଜଯେତ୍ ଵାଘ୍ରୀଣସଂ ରକ୍ତଶିଵଂ ଲୋହଂ ଶଲ୍କସମନ୍ଵିତମ୍
ଶିବାଳା, ଗଣ୍ଡା, ଓ ଏକ ପ୍ରକାର ମାଛ ଯାହାକୁ ଶିବାଳା କୁହାଯାଏ, ସେମାନଙ୍କର ମାଂସ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ। ଏହା ସହିତ ଗୃଧ୍ର, ଲାଲ ଶିବା ମାଛ, ଲୋହା ରଙ୍ଗର ମାଛ ଓ ଚିପି ଥିବା ମାଛ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ।
ସିଂହତୁଣ୍ଡଂ ଚ ଖଡ୍ଗଂ ଚ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଯୋଜ୍ଯଂ ତଥୋଚ୍ଯତେ ଯଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ହି ମନୁନା ରୋହିତଂ ପ୍ରତିଯୋଜଯେତ୍
ସିଂହମୁଣ୍ଡ ମାଛ ଓ ଖଡ୍ଗମାଛ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ମନୁଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ରୋହି ମାଛ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯେଷୁ ତଥା ନ ଵିପ୍ରଯୋଜଯେତ୍ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତଂ ମଯା ଵିପ୍ରା ଵାରାହେଣାଵଲୋକିତମ୍
ଏହିମାନେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ନିବେଦନରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ, ଏହାକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି କଥା ମୁଁ ବାରାହ ପୁରାଣରେ ଦେଖି ଆପଣମାନେଠାରେ କହିଛି।
ମଯା ନିଷିଦ୍ଧଂ ଭୁଞ୍ଜାନୋ ରୌରଵଂ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ଏତାନି ଚ ନିଷିଦ୍ଧାନି ଵାରାହେଣ ତପୋଧନାଃ
ମୁଁ ଯାହା ନିଷେଧ କରିଛି, ତାହା ଯେଉଁଠି ଖାଏ, ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯିବ। ଏହି ନିଷିଦ୍ଧ ଜିନିଷ ବାରାହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ କହାଯାଇଛି, ହେ ତପସ୍ୱୀମାନେ।
ଅଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ନ ଦେଯାନି ପିତୃଷ୍ଵ୍ ଅପି ରୋହିତଂ ଶୂକରଂ କୂର୍ମଂ ଗୋଧାହଂସଂ ଚ ଵର୍ଜଯେତ୍
ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଅଖାଦ୍ୟ, ସେଗୁଡିକୁ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରୋହି ମାଛ, ଶୁଅର, କଚ୍ଛପ, ଗୋଧା ଓ ହଂସକୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ।
ଚକ୍ରଵାକଂ ଚ ମଦ୍ଗୁଂ ଚ ଶଲ୍କହୀନାଂଶ୍ ଚ ମତ୍ସ୍ଯକାନ୍ କୁରରଂ ଚ ନିରସ୍ଥିଂ ଚ ଵାସହାତଂ ଚ କୁକ୍କୁଟାନ୍
ଚକ୍ରବାକ, ମଦ୍ଗୁ, ଚିପି ନଥିବା ମାଛ, କୁରର ପକ୍ଷୀ, ଅସ୍ଥି ନଥିବା, ଘରେ ମାରାଯାଇଥିବା ଓ ଘରେ ପୋଷା କୁକୁଡ଼ିକୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ।
କଲଵିଙ୍କମଯୂରାଂଶ୍ ଚ ଭାରଦ୍ଵାଜାଂଶ୍ ଚ ଶାର୍ଙ୍ଗକାନ୍ ନକୁଲୋଲୂକମାର୍ଜାରାଂଲ୍ ଲୋପାନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ସୁଦୁର୍ଗ୍ରହାନ୍
କଳବିଙ୍କ, ମୟୂର, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଶାର୍ଙ୍ଗକ, ନକୁଳ, ଉଲୁ, ବିଲେଇ, ଲୋପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧରିବାକୁ ଅତି କଷ୍ଟ ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ।
ଟିଟ୍ଟିଭାନ୍ ସାର୍ଧଜମ୍ବୂକାନ୍ ଵ୍ଯାଘ୍ର-ଋକ୍ଷତରକ୍ଷୁକାନ୍ ଏତାନ୍ ଅନ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ସଂଦୁଷ୍ଟାନ୍ ଯୋ ଭକ୍ଷଯତି ଦୁର୍ମତିଃ
ଟିଟିଭା, ଆଧା ଶିଆଳ, ବାଘ, ଭାଲୁ, ତରକ୍ଷୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରାଣୀ ଯେଉଁଠି ଖାଏ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନିଷ୍ୟ।
ସ ମହାପାପକାରୀ ତୁ ରୌରଵଂ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ପିତୃଷ୍ଵ୍ ଏତାଂସ୍ ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ ପାପାତ୍ମା ଗର୍ହିତାମିଷାନ୍
ଏମିତି ମହାପାପୀ ରୌରବ ନରକକୁ ଯିବ; ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଏହି ନିନ୍ଦିତ ମାଂସ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେଉଛି, ସେ ପାପୀ ଆତ୍ମା।
ସ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଥାନ୍ ଅପି ପିତୄନ୍ ନରକେ ପାତଯିଷ୍ଯତି କୁସୁମ୍ଭଶାକଂ ଜମ୍ବୀରଂ ସିଗ୍ରୁକଂ କୋଵିଦାରକମ୍
ସେ ମନିଷ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ପିତୃମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ପକାଇ ଦେବ। କୁସୁମ୍ଭ ଶାଗ, ଜମ୍ବିର, ସିଗ୍ରୁ ଓ କୋବିଦାରକୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ।
ପିଣ୍ଯାକଂ ଵିପ୍ରୁଷଂ ଚୈଵ ମସୂରଂ ଗୃଞ୍ଜନଂ ଶଣମ୍ କୋଦ୍ରଵଂ କୋକିଲାକ୍ଷଂ ଚ ଚୁକ୍ରଂ କମ୍ବୁକପଦ୍ମକମ୍
ପିଣ୍ଯାକ, ବିପ୍ରୁଷ, ମସୁର ଡାଲି, ଗୃଞ୍ଜନ, ଛଣ, କୋଦୋ, କୋକିଳାକ୍ଷ, ଚୁକ୍ର, କମ୍ବୁକ ଓ ପଦ୍ମକ ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ।
ଚକୋରଶ୍ଯେନମାଂସଂ ଚ ଵର୍ତୁଲାଲାବୁତାଲିନୀମ୍ ଫଲଂ ତାଲତରୂଣାଂ ଚ ଭୁକ୍ତ୍ଯା ନରକମ୍ ଋଚ୍ଛତି
ଚକୋର, ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀର ମାଂସ, ଗୋଲ ଲାଉ, ଝାଡ଼ୁ ଲାଉ, ଓ ତାଳ ଗଛର ଫଳ ଯେଉଁଠି ଖାଏ, ସେ ନରକକୁ ଯିବ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ପିତୃଷୁ ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ପୂଯଵହଂ ନରଃ ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ନାହରେତ୍ ତୁ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଏହିମାନେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେଇଲେ, ମନିଷ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ନରକକୁ ଯିବ। ତେଣୁ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମନିଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଏହିମାନେ ନ ଆଣିବା ଉଚିତ।
ନିଷିଦ୍ଧାନି ଵରାହେଣ ସ୍ଵଯଂ ପିତ୍ରର୍ଥମ୍ ଆଦରାତ୍ ଵରମ୍ ଏଵାତ୍ମମାଂସସ୍ଯ ଭକ୍ଷଣଂ ମୁନଯଃ କୃତମ୍
ଏହି ନିଷିଦ୍ଧ ଜିନିଷ ବାରାହ ନିଜେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ କହିଛନ୍ତି। ମୁନିମାନେ ଏମିତି ଜିନିଷ ଖାଇବାଠାରୁ ନିଜ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଭଲ ବୋଲି ମନେ କରିଛନ୍ତି।
ନ ତ୍ଵ୍ ଏଵ ହି ନିଷିଦ୍ଧାନାମ୍ ଆଦାନଂ ପୁଂଭିର୍ ଆଦରାତ୍ ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ ଵା ପ୍ରମାଦାଦ୍ ଵା ସକୃଦ୍ ଏତାନି ଚ ଦ୍ଵିଜାଃ
କିନ୍ତୁ, ଏହି ନିଷିଦ୍ଧ ଜିନିଷ କେବେ ମଧ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅବଧାନ ନଥିବାରୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଏହିମାନେ ନେଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ—
ଭକ୍ଷିତାନି ନିଷିଦ୍ଧାନି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ତତଶ୍ ଚରେତ୍ ଫଲମୂଲଦଧିକ୍ଷୀରତକ୍ରଗୋମୂତ୍ରଯାଵକୈଃ
ଯଦି କେହି ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥାଏ, ସେ ତାପରେ ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ, ଦହି, ଖୀର, ତକର, ଗାଈର ମୁତ୍ର ଓ ଯବ ଦଳିଆ ଖାଇ ଶୁଦ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ।
ଭୋଜ୍ଯାନ୍ନଭୋଜ୍ଯସଂଭୁକ୍ତେ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଦିନସପ୍ତକମ୍ ଏଵଂ ନିଷିଦ୍ଧାଚରଣେ କୃତେ ସକୃଦ୍ ଅପି ଦ୍ଵିଜୈଃ
ଯେଉଁଠି ଭୋଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଭୋଜ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରାଯାଏ, ପ୍ରତିଟି ଦିନ ପାଇଁ ସାତି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଦରକାର, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଏହି ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଶୁଦ୍ଧିଂ ନେଯଂ ଶରୀରଂ ତୁ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୈର୍ ଵିଶେଷତଃ ନିଷିଦ୍ଧଂ ଵର୍ଜଯେଦ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଯଥୋକ୍ତଂ ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଶରୀରକୁ ବିଶେଷକରି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ନିଷିଦ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ସମାହୃତ୍ଯ ତତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ନିଜଶକ୍ତିତଃ ଏଵଂ ଵିଧାନତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵିଭଵୋଚିତମ୍ ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତମ୍ବପର୍ଯନ୍ତଂ ଜଗତ୍ ପ୍ରୀଣାତି ମାନଵଃ
ଏହା ପରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏବଂ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଘାସ ପତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ।
ପିତା ଜୀଵତି ଯସ୍ଯାଥ ମୃତୌ ଦ୍ଵୌ ପିତରୌ ପିତୁଃ କଥଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ହି କର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଏତଦ୍ ଵିସ୍ତରଶୋ ଵଦ
ଯଦି କାହାରୋ ବାପା ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦୁଇଝଣେ ପିତାମାତା ମୃତ, ତେବେ ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ କିପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ? ଏହାକୁ ବିସ୍ତାରରେ କହ।
ଯସ୍ମୈ ଦଦ୍ଯାତ୍ ପିତା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତସ୍ମୈ ଦଦ୍ଯାତ୍ ସୁତଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵଂ ନ ହୀଯତେ ଧର୍ମୋ ଲୌକିକୋ ଵୈଦିକସ୍ ତଥା
ପିତା ଯାହାକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପୁଅ ନିଜେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରି କଲେ ଲୋକିକ କିମ୍ବା ବେଦିକ ଧର୍ମ କେବେ ହ୍ରାସ ପାଏ ନାହିଁ।
ମୃତଃ ପିତା ଜୀଵତି ଚ ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପିତାମହଃ ସ ହି ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କଥଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଏତତ୍ ତ୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି
ଯାହାର ବାପା ମୃତ ଏବଂ ପିତାମହ ଜୀବିତ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ କିପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବ? ଏହା ବିଷୟରେ ଆପଣ କହିବାଯୋଗ୍ୟ।
ପିତୁଃ ପିଣ୍ଡଂ ପ୍ରଦଦ୍ଯାଚ୍ ଚ ଭୋଜଯେଚ୍ ଚ ପିତାମହମ୍ ପ୍ରପିତାମହସ୍ଯ ପିଣ୍ଡଂ ଵୈ ହ୍ଯ୍ ଅଯଂ ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ନିର୍ଣଯଃ
ସେ ବାପାଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଓ ପିତାମହଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇବା ଉଚିତ। ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡ ଦେବାକୁ କହାଯାଇଛି—ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅଛି।
ମୃତେଷୁ ପିଣ୍ଡଂ ଦାତଵ୍ଯଂ ଜୀଵନ୍ତଂ ଚାପି ଭୋଜଯେତ୍ ସପିଣ୍ଡୀକରଣଂ ନାସ୍ତି ନ ଚ ପାର୍ଵଣମ୍ ଇଷ୍ଯତେ
ମୃତଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଦରକାର, ଜୀବିତଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ସପିଣ୍ଡୀକରଣ ନାହିଁ, ଓ ପକ୍ଷିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଆଚାରମ୍ ଆଚରେଦ୍ ଯସ୍ ତୁ ପିତୃମେଧାଶ୍ରିତଂ ନରଃ ଆଯୁଷା ଧନପୁତ୍ରୈଶ୍ ଚ ଵର୍ଧତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ପିତୃମେଧ ନିୟମ ଅନୁସରେ ଆଚରଣ କରେ, ସେ ଜୀବନ, ଧନ ଓ ପୁଅରେ ଶୀଘ୍ର ଉନ୍ନତି ପାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ପିତୃମେଧାଧ୍ଯାଯମ୍ ଇମଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେଷୁ ଯଃ ପଠେତ୍ ତଦ୍ ଅନ୍ନମ୍ ଅସ୍ଯ ପିତରୋ ଽଶ୍ନନ୍ତି ଚ ତ୍ରିଯୁଗଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ଏହି ପିତୃମେଧ ଅଧ୍ୟାୟ ପଢାଯାଏ, ତାହାର ଖାଦ୍ୟ ତାଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ତିନି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଏଵଂ ମଯୋକ୍ତଃ ପିତୃମେଧକଲ୍ପଃ ପାପାପହଃ ପୁଣ୍ଯଵିଵର୍ଧନଶ୍ ଚ ଶ୍ରୋତଵ୍ଯ ଏଷ ପ୍ରଯତୈର୍ ନରୈଶ୍ ଚ ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ଚୈଵାପ୍ଯ୍ ଅନୁକୀର୍ତଯେତ
ଏଭଳି ମୁଁ ପିତୃମେଧ ବିଧି କହିଛି, ଯାହା ପାପ ଦୂର କରେ ଓ ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ାଏ। ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ିବା ଦରକାର।