ସର୍ଵମ୍ ଅନ୍ନଂ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯମ୍ ଋଜୁନା ଧର୍ମମ୍ ଇଚ୍ଛତା ପ୍ରାଣା ହ୍ଯ୍ ଅନ୍ନଂ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ତସ୍ମାଜ୍ ଜନ୍ତୁଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଧର୍ମ ଚାହାଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସରଳ ଭାବେ ଅନ୍ନ ଦେଇଥାଏ, ସେଠି ସମସ୍ତ ଅନ୍ନ ଦେବା ଉଚିତ। କାରଣ ଅନ୍ନ ହେଉଛି ମଣିଷମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଏହିଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି।
ଅନ୍ନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତା ଲୋକାସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଅନ୍ନଂ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ ଅନ୍ନମ୍ ଏଵ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ଦେଵର୍ଷିପିତୃମାନଵାଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅନ୍ନ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରି ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଅନ୍ନକୁ ସର୍ବଦା ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ। ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ମଣିଷମାନେ ସମସ୍ତେ ଅନ୍ନକୁ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି।
ଅନ୍ନସ୍ଯ ହି ପ୍ରଦାନେନ ସ୍ଵର୍ଗମ୍ ଆପ୍ନୋତି ମାନଵଃ ନ୍ଯାଯଲବ୍ଧଂ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଽନ୍ନମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଅନ୍ନ ଦାନ କରି ମଣିଷ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଏ। ନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ନ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯସମୁପେତେଭ୍ଯଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟେନାନ୍ତରାତ୍ମନା ଯସ୍ଯ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ନମ୍ ଉପାଶ୍ନନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ ଚ ସକୃଦ୍ ଦଶ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲାଗିଛନ୍ତି, ଭିତରୁ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଯଦି ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ଦଶଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ଅନ୍ନ ଏକଥର ଖାଇଥାନ୍ତି,
ହୃଷ୍ଟେନ ମନସା ଦତ୍ତଂ ନ ସ ତିର୍ଯଗ୍ଗତିର୍ ଭଵେତ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଦଶାଭୋଜ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅନ୍ନ ଦ୍ୱାରା କେବେ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ଏକଥରେ ହଜାରଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ଏହି ଫଳ ମିଳେ।
ନରୋ ଽଧର୍ମାତ୍ ପ୍ରମୁଚ୍ଯେତ ପାପେଷ୍ଵ୍ ଅଭିରତଃ ସଦା ଭୈକ୍ଷେଣାନ୍ନଂ ସମାହୃତ୍ଯ ଵିପ୍ରୋ ଵେଦପୁରସ୍କୃତଃ
ଯିଏ ସଦା ପାପରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ନ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଅଧର୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯନିରତେ ଵିପ୍ରେ ଦତ୍ତ୍ଵେହ ସୁଖମ୍ ଏଧତେ ଅହିଂସନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଵାନି ନ୍ଯାଯେନ ପରିପାଲ୍ଯ ଚ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲାଗିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଦେଲେ ଏଠି ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ିଯାଏ। କାହାକୁ ଅପରାଧ କରିନଥିବା, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ନ୍ୟାୟରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ ତରସା ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅନ୍ନଂ ଯୋ ଵୈ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯୋ ଵେଦମୁଖ୍ଯେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯତଃ ସୁସମାହିତଃ
ଯେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ନ ଅର୍ଜନ କରି, ପ୍ରୟାସ ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ବେଦରେ ନିପୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଦେଇଥାଏ,
ତେନାପୋହତି ଧର୍ମାତ୍ମା ଦୁଷ୍କୃତଂ କର୍ମ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ଷଡ୍ଭାଗପରିଶୁଦ୍ଧଂ ଚ କୃଷେର୍ ଭାଗମ୍ ଉପାର୍ଜିତମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏହିପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ପାପ କର୍ମକୁ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ଏଭଳି ଅର୍ଜିତ କ୍ଷେତ୍ରର ଅଂଶ ଛଅ ଭାଗ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ଵୈଶ୍ଯୋ ଦଦଦ୍ ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯଃ ପାପେଭ୍ଯଃ ପରିମୁଚ୍ଯତେ ଅଵାପ୍ଯ ପ୍ରାଣସଂଦେହଂ କାର୍କଶ୍ଯେନ ସମାର୍ଜିତମ୍
ଏକ ବୈଶ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଦେଲେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଯଦିଓ ସେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଓ ଜୀବନର ଝୁମକି ସହିତ ଏହା ଅର୍ଜନ କରିଥାଏ।
ଅନ୍ନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯଃ ଶୂଦ୍ରଃ ପାପାତ୍ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଔରସେନ ବଲେନାନ୍ନମ୍ ଅର୍ଜଯିତ୍ଵା ଵିହିଂସକଃ
ଏକ ଶୂଦ୍ର ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଦେଲେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଯଦିଓ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ କ୍ଷତିକାରକ ଉପାୟରେ ଏହା ଅର୍ଜନ କରିଥାଏ।
ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ନ ସ ଦୁର୍ଗାଣି ସେଵତେ ନ୍ଯାଯେନାଵାପ୍ତମ୍ ଅନ୍ନଂ ତୁ ନରୋ ହର୍ଷସମନ୍ଵିତଃ
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଦେଉଛି, ସେ କେବେ କଷ୍ଟ ଦେଖିନଥାଏ। ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଅନ୍ନ ଦେଉଛି।
ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯୋ ଵେଦଵୃଦ୍ଧେଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ପାପାତ୍ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଅନ୍ନମ୍ ଊର୍ଜସ୍କରଂ ଲୋକେ ଦତ୍ତ୍ଵୋର୍ଜସ୍ଵୀ ଭଵେନ୍ ନରଃ
ଦ୍ୱିଜମାନେ, ବିଶେଷକରି ବେଦରେ ପ୍ରବୀଣ ମାନେ ପାଇଁ ଅନ୍ନ ଦେଲେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଏହି ଲୋକରେ ଶକ୍ତିଦାୟକ ଅନ୍ନ ଦେଲେ, ଦାତା ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ।
ସତାଂ ପନ୍ଥାନମ୍ ଆଵୃତ୍ଯ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଦାନଵିଦ୍ଭିଃ କୃତଃ ପନ୍ଥା ଯେନ ଯାନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପଥ ଅନୁସରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ଦାନର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁ ପଥ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଅନୁସରନ୍ତି।
ତେଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ନସ୍ଯ ଦାତାରସ୍ ତେଭ୍ଯୋ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ ସର୍ଵାଵସ୍ଥଂ ମନୁଷ୍ଯେଣ ନ୍ଯାଯେନାନ୍ନମ୍ ଉପାର୍ଜିତମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମ ସଦା ସ୍ଥାୟୀ ଅଟୁଟ ରହେ। ମଣିଷ ଯେଉଁଠି ନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ଖାଦ୍ୟ ଉପାର୍ଜନ କରେ, ସେଠି ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଏହା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
କାର୍ଯାନ୍ ନ୍ଯାଯାଗତଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ନଂ ହି ପରମା ଗତିଃ ଅନ୍ନସ୍ଯ ହି ପ୍ରଦାନେନ ନରୋ ଯାତି ପରାଂ ଗତିମ୍
ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ମିଳେ, ସେଠି ସବୁବେଳେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାର୍ଗ। ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ଉଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସର୍ଵକାମସମାଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରେତ୍ଯ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଶ୍ନୁତେ ସୁଖମ୍ ଏଵଂ ପୁଣ୍ଯସମାଯୁକ୍ତୋ ନରଃ ପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ଏପରି ଯେଉଁ ଲୋକ ପୁଣ୍ୟରେ ଯୁକ୍ତ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଅନ୍ନଂ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯାଯପରିଵର୍ଜିତମ୍ ଯସ୍ ତୁ ପ୍ରାଣାହୁତୀପୂର୍ଵମ୍ ଅନ୍ନଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଗୃହୀ ସଦା
ସେହିପାଇଁ ଅନ୍ୟାୟ ଛାଡି ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେ ଗୃହସ୍ଥ ପ୍ରାଣାହୁତି ଦେଇ ପରେ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରେ, ସେ ସଦା ନ୍ୟାୟ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲେ।
ଅଵନ୍ଧ୍ଯଂ ଦିଵସଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଅନ୍ନଦାନେନ ମାନଵଃ ଭୋଜଯିତ୍ଵା ଶତଂ ନିତ୍ଯଂ ନରୋ ଵେଦଵିଦାଂ ଵରମ୍
ମଣିଷ ଦିନକୁ ଫଳଦାୟକ କରିବା ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଶତଜନଙ୍କୁ, ବିଶେଷକରି ବେଦଜ୍ଞ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଏ, ସେ ଅତି ମହତ୍ ଫଳ ପାଏ।
ନ୍ଯାଯଵିଦ୍ଧର୍ମଵିଦୁଷାମ୍ ଇତିହାସଵିଦାଂ ତଥା ନ ଯାତି ନରକଂ ଘୋରଂ ସଂସାରଂ ନ ଚ ସେଵତେ
ନ୍ୟାୟ, ଧର୍ମ ଓ ପୁରାତନ କଥା ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଯିଏ ଦାନ କରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ ନାହିଁ, ସଂସାର ଦୁଃଖରେ ମୁଝି ନାହିଁ।
ସର୍ଵକାମସମାଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରେତ୍ଯ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଶ୍ନୁତେ ସୁଖମ୍ ଏଵଂ କର୍ମସମାଯୁକ୍ତୋ ରମତେ ଵିଗତଜ୍ଵରଃ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ସହିତ, ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ଏପରି କର୍ମରେ ଯୁକ୍ତ ଥିବା ଲୋକ ଦୁଃଖ ଛାଡି ଆନନ୍ଦରେ ବସେ।
ରୂପଵାନ୍ କୀର୍ତିମାଂଶ୍ ଚୈଵ ଧନଵାଂଶ୍ ଚୋପଜାଯତେ ଏତଦ୍ ଵଃ ସର୍ଵମ୍ ଆଖ୍ଯାତମ୍ ଅନ୍ନଦାନଫଲଂ ମହତ୍ ମୂଲମ୍ ଏତତ୍ ତୁ ଧର୍ମାଣାଂ ପ୍ରଦାନାନାଂ ଚ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସେ ଶୁଭ୍ର ଦେହୀ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ଧନୀ ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଦାନର ମହାଫଳ ତୁମକୁ କୁହିଲି। ଏହା ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଓ ଦାନର ମୂଳ, ହେ ଦ୍ୱିଜଗଣ।
ପରଲୋକଗତାନାଂ ତୁ ସ୍ଵକର୍ମସ୍ଥାନଵାସିନାମ୍ ତେଷାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କଥଂ ଜ୍ଞେଯଂ ପୁତ୍ରୈଶ୍ ଚାନ୍ଯୈଶ୍ ଚ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ଯେଉଁମାନେ ପରଲୋକକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟମାନେ କିପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବେ ବୋଲି ବୁଝିବେ?
ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଵାରାହଂ ଲୋକଭାଵନମ୍ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶ୍ରାଦ୍ଧକଲ୍ପଂ ଯଥୋଦିତମ୍
ଜଗନ୍ନାଥ ଓ ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟିକାରୀ ବରାହଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏବେ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧି ଯଥାବିଧି କୁହିବି।
ପୁରା କୋକାଜଲେ ମଗ୍ନାନ୍ ପିତୄନ୍ ଉଦ୍ଧୃତଵାନ୍ ଵିଭୁଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ତଦା ଦେଵୋ ଯଥା ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, କୋକା ଜଳରେ ଡୁବିଥିବା ପିତୃମାନେ, ଭଗବାନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବମାନେ ତାହାଁଠି କରିଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
କିମର୍ଥଂ ତେ ତୁ କୋକାଯାଂ ନିମଗ୍ନାଃ ପିତରୋ ଽମ୍ଭସି କଥଂ ତେନୋଦ୍ଧୃତାସ୍ ତେ ଵୈ ଵାରାହେଣ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
କେଉଁ କାରଣରେ ତୁମ ପିତୃମାନେ କୋକା ନଦୀରେ ଜଳରେ ଡୁବିଥିଲେ? ବରାହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ କିପରି ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ?
ତସ୍ମିନ୍ କୋକାମୁଖେ ତୀର୍ଥେ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଫଲପ୍ରଦେ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମହେ ବ୍ରୂହି ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ନଃ
ସେହି କୋକାମୁଖ ତୀର୍ଥରେ, ଯେଉଁଠି ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ମିଳେ, ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଦୟାକରି କୁହ, କାରଣ ଆମର ଅତି ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।
ତ୍ରେତାଦ୍ଵାପରଯୋଃ ସଂଧୌ ପିତରୋ ଦିଵ୍ଯମାନୁଷାଃ ପୁରା ମେରୁଗିରେଃ ପୃଷ୍ଠେ ଵିଶ୍ଵୈର୍ ଦେଵୈଃ ସହ ସ୍ଥିତାଃ
ତ୍ରେତା ଓ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ସଂଧିକାଳରେ, ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟ ମିଶିତ ପିତୃମାନେ, ପୂର୍ବେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତେଷାଂ ସମୁପଵିଷ୍ଟାନାଂ ପିତୄଣାଂ ସୋମସଂଭଵା କନ୍ଯା କାନ୍ତିମତୀ ଦିଵ୍ଯା ପୁରତଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ସ୍ଥିତା ତାମ୍ ଊଚୁଃ ପିତରୋ ଦିଵ୍ଯା ଯେ ତତ୍ରାସନ୍ ସମାଗତାଃ
ସେମାନେ ବସିଥିବାବେଳେ, ସୋମବଂଶୀ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି ଦଢ଼ିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ଦିବ୍ୟ ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
କାସି ଭଦ୍ରେ ପ୍ରଭୁଃ କୋ ଵା ଭଵତ୍ଯା ଵକ୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି
ତୁମେ କିଏ, ହେ ଭଦ୍ରେ? ତୁମର ପ୍ରଭୁ କିଏ? ଆମକୁ କୁହିବା ଉଚିତ।