ଯେ ଯଜନ୍ତି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ କ୍ରତୁଭିର୍ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ ତପ୍ତହାଟକସଂକାଶୈର୍ ଵିମାନୈର୍ ଯାନ୍ତି ତେ ସୁଖମ୍
ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ବହୁ ଦାନ ଦେଇ ବିଦିପ୍ତ କ୍ରତୁ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଚମକୁଥିବା ରଥରେ ସୁଖରେ ଯାନ୍ତି।
ପରପୀଡାମ୍ ଅକୁର୍ଵନ୍ତୋ ଭୃତ୍ଯାନାଂ ଭରଣାଦିକମ୍ କୁର୍ଵନ୍ତି ତେ ସୁଖଂ ଯାନ୍ତି ଵିମାନୈଃ କନକୋଜ୍ଜ୍ଵଲୈଃ
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟମାନେ ପୀଡ଼ା ଦେଇନାହାନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଭୃତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଭରଣପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଚମକୁଥିବା ରଥରେ ସୁଖରେ ଯାନ୍ତି।
ଯେ କ୍ଷାନ୍ତାଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ପ୍ରାଣିନାମ୍ ଅଭଯପ୍ରଦାଃ କ୍ରୋଧମୋହଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ନିର୍ମଦାଃ ସଂଯତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି କ୍ଷମାଶୀଳ, ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, କ୍ରୋଧ, ମୋହ ଓ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା—
ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରକାଶେନ ଵିମାନେନ ମହାପ୍ରଭାଃ ଯାନ୍ତି ଵୈଵସ୍ଵତପୁରଂ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵସେଵିତାଃ
ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ରଥରେ ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ଭାଇବସ୍ବତପୁରକୁ ଯାନ୍ତି।
ଏକଭାଵେନ ଯେ ଵିଷ୍ଣୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକଂ ରଵିମ୍ ପୂଜଯନ୍ତି ହି ତେ ଯାନ୍ତି ଵିମାନୈର୍ ଭାସ୍କରପ୍ରଭୈଃ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତିରେ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ତ୍ରୟମ୍ବକ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ରଥରେ ଯାନ୍ତି।
ଯେ ଚ ମାଂସଂ ନ ଖାଦନ୍ତି ସତ୍ଯଶୌଚସମନ୍ଵିତାଃ ତେ ଽପି ଯାନ୍ତି ସୁଖେନୈଵ ଧର୍ମରାଜପୁରଂ ନରାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ମାଂସ ଖାନ୍ତିନାହାନ୍ତି ଏବଂ ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ଅନୁସୂତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁଖରେ ଧର୍ମରାଜ ପୁରକୁ ଯାନ୍ତି।
ମାଂସାନ୍ ମିଷ୍ଟତରଂ ନାସ୍ତି ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାଦିକେଷୁ ଚ ତସ୍ମାନ୍ ମାଂସଂ ନ ଭୁଞ୍ଜୀତ ନାସ୍ତି ମିଷ୍ଟୈଃ ସୁଖୋଦଯଃ
ଭୋଜ୍ୟ ଖାଦ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମାଂସ ଅତି ରସିକ, ତେଣୁ ମାଂସ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ରସିକ ଖାଦ୍ୟରୁ ସୁଖ ମିଳେନାହିଁ।
ଗୋସହସ୍ରଂ ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଯସ୍ ତୁ ମାଂସଂ ନ ଭକ୍ଷଯେତ୍ ସମାଵ୍ ଏତୌ ପୁରା ପ୍ରାହ ବ୍ରହ୍ମା ଵେଦଵିଦାଂ ଵରଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ହଜାର ଗୋ ଦାନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଯେଉଁ ଲୋକ ମାଂସ ଖାନ୍ତିନାହାନ୍ତି, ଦୁଇଜଣ ଏକ ସମାନ, ବ୍ରହ୍ମା ଏହାକୁ ବେଦଜ୍ଞମାନେ ପାଇଁ କହିଥିଲେ।
ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ଯତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵଯଜ୍ଞେଷୁ ଯତ୍ ଫଲମ୍ ଅମାଂସଭକ୍ଷଣେ ଵିପ୍ରାସ୍ ତଚ୍ ଚ ତଚ୍ ଚ ଚ ତତ୍ସମମ୍
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ମାଂସ ଖାଇନାହାଁ ଏହି ଦୁଇଟି ସମାନ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ଏଵଂ ସୁଖେନ ତେ ଯାନ୍ତି ଯମଲୋକଂ ଚ ଧାର୍ମିକାଃ ଦାନଵ୍ରତପରା ଯାନୈର୍ ଯତ୍ର ଦେଵୋ ରଵେଃ ସୁତଃ
ଏଭଳି, ଦାନ ଓ ବ୍ରତରେ ଲାଗିଥିବା ଧାର୍ମିକମାନେ ସୁଖରେ ଯମଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦେବତା ବସନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନ୍ ଧାର୍ମିକାନ୍ ଦେଵଃ ସ୍ଵଯଂ ସଂମାନଯେଦ୍ ଯମଃ ସ୍ଵାଗତାସନଦାନେନ ପାଦ୍ଯାର୍ଘ୍ଯେଣ ପ୍ରିଯେଣ ତୁ
ସେ ଧାର୍ମିକମାନେକୁ ଦେଖି, ଯମ ଦେବତା ନିଜେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସ୍ୱାଗତ, ଆସନ, ପାଦ୍ୟ ଓ ଆର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ଆଦର କରନ୍ତି।
ଧନ୍ଯା ଯୂଯଂ ମହାତ୍ମାନ ଆତ୍ମନୋ ହିତକାରିଣଃ ଯେନ ଦିଵ୍ଯସୁଖାର୍ଥାଯ ଭଵଦ୍ଭିଃ ସୁକୃତଂ କୃତମ୍
ଧନ୍ୟ ତୁମେ, ମହାତ୍ମାମାନେ, ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ପାଇବାକୁ ଭଲ କାମ କରିଛ।
ଇଦଂ ଵିମାନମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଭୋଗଭୂଷିତାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗଚ୍ଛଧ୍ଵମ୍ ଅତୁଲଂ ସର୍ଵକାମସମନ୍ଵିତମ୍
ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦେବୀମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ସୁଖରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉଥିବା ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଭୋଗାନ୍ ଅନ୍ତେ ପୁଣ୍ଯପରିକ୍ଷଯାତ୍ ଯତ୍ କିଂଚିଦ୍ ଅଲ୍ପମ୍ ଅଶୁଭଂ ଫଲଂ ତଦ୍ ଇହ ଭୋକ୍ଷ୍ଯଥ
ସେଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ଯେଉଁ ଅଳ୍ପ ଅଶୁଭ ଫଳ ଅଛି, ସେଠିକି ଏଠାରେ ଭୋଗିବ।
ଯେ ତୁ ତଂ ଧର୍ମରାଜାନଂ ନରାଃ ପୁଣ୍ଯାନୁଭାଵତଃ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସୌମ୍ଯମନସଂ ପିତୃଭୂତମ୍ ଇଵାତ୍ମନଃ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ଦୟାଳୁ ମନ ଥିବା ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ନିଜ ପିତା ପରି ଦେଖନ୍ତି—
ତସ୍ମାଦ୍ ଧର୍ମଃ ସେଵିତଵ୍ଯଃ ସଦା ମୁକ୍ତିଫଲପ୍ରଦଃ ଧର୍ମାଦ୍ ଅର୍ଥସ୍ ତଥା କାମୋ ମୋକ୍ଷଶ୍ ଚ ପରିକୀର୍ତ୍ଯତେ
ସେଥିପାଇଁ ଧର୍ମକୁ ସଦା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଧର୍ମରୁ ଧନ, କାମନା ଓ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଧର୍ମୋ ମାତା ପିତା ଭ୍ରାତା ଧର୍ମୋ ନାଥଃ ସୁହୃତ୍ ତଥା ଧର୍ମଃ ସ୍ଵାମୀ ସଖା ଗୋପ୍ତା ତଥା ଧାତା ଚ ପୋଷକଃ
ଧର୍ମ ହେଉଛି ମାଆ, ବାପା, ଭାଇ; ଧର୍ମ ହେଉଛି ରକ୍ଷକ ଓ ବନ୍ଧୁ; ଧର୍ମ ହେଉଛି ସ୍ୱାମୀ, ସାଥୀ, ରକ୍ଷାକାରୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପୋଷକ।
ଧର୍ମାଦ୍ ଅର୍ଥୋ ଽର୍ଥତଃ କାମଃ କାମାଦ୍ ଭୋଗଃ ସୁଖାନି ଚ ଧର୍ମାଦ୍ ଐଶ୍ଵର୍ଯମ୍ ଏକାଗ୍ର୍ଯଂ ଧର୍ମାତ୍ ସ୍ଵର୍ଗଗତିଃ ପରା
ଧର୍ମରୁ ଧନ ମିଳେ, ଧନରୁ କାମନା, କାମନାରୁ ଭୋଗ ଓ ସୁଖ ମିଳେ; ଧର୍ମରୁ ଏଶ୍ୱର୍ୟ, ଏକାଗ୍ରତା ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାର୍ଗ ମିଳେ।
ଧର୍ମସ୍ ତୁ ସେଵିତୋ ଵିପ୍ରାସ୍ ତ୍ରାଯତେ ମହତୋ ଭଯାତ୍ ଦେଵତ୍ଵଂ ଚ ଦ୍ଵିଜତ୍ଵଂ ଚ ଧର୍ମାତ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ, ଏହା ବଡ଼ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରେ; ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବତ୍ୱ ଓ ଦ୍ୱିଜତ୍ୱ ମିଳେ।
ଯଦା ଚ କ୍ଷୀଯତେ ପାପଂ ନରାଣାଂ ପୂର୍ଵସଂଚିତମ୍ ତଦୈଷାଂ ଭଜତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଧର୍ମଂ ଚାତ୍ର ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କର ପୂର୍ବ ସଞ୍ଚିତ ପାପ କମିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଧର୍ମ ଦିଗକୁ ଯାଏ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ଜନ୍ମାନ୍ତରସହସ୍ରେଷୁ ମାନୁଷ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭମ୍ ଯୋ ହି ନାଚରତେ ଧର୍ମଂ ଭଵେତ୍ ସ ଖଲୁ ଵଞ୍ଚିତଃ
ହଜାର ଜନ୍ମରେ ଦୁର୍ଲଭ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଲା ପରେ ଯିଏ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରେନି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ଠକାଯାଇଛି।
କୁତ୍ସିତା ଯେ ଦରିଦ୍ରାଶ୍ ଚ ଵିରୂପା ଵ୍ଯାଧିତାସ୍ ତଥା ପରପ୍ରେଷ୍ଯାଶ୍ ଚ ମୂର୍ଖାଶ୍ ଚ ଜ୍ଞେଯା ଧର୍ମଵିଵର୍ଜିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗ୍ରାମ୍ୟ, ଦରିଦ୍ର, ବିକଳାଙ୍ଗ, ରୋଗୀ, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଦାସ, କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନୀ—ସେମାନେ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିଥିବା ବୋଲି ଜାଣ।
ଯେ ହି ଦୀର୍ଘାଯୁଷଃ ଶୂରାଃ ପଣ୍ଡିତା ଭୋଗିନୋ ଽର୍ଥିନଃ ଅରୋଗା ରୂପଵନ୍ତଶ୍ ଚ ତୈସ୍ ତୁ ଧର୍ମଃ ପୁରା କୃତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସୂର, ପଣ୍ଡିତ, ଧନୀ, ଆରୋଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ରୂପବାନ—ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଧର୍ମ କରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ଧର୍ମରତା ଵିପ୍ରା ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଗତିମ୍ ଉତ୍ତମାମ୍ ଅଧର୍ମଂ ସେଵମାନାସ୍ ତୁ ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ
ଏଭଳି ଧର୍ମରେ ରତି ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ତମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଅଧର୍ମ କରୁଥିବାମାନେ ପଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ଯେ ନରା ନରକଧ୍ଵଂସିଵାସୁଦେଵମ୍ ଅନୁଵ୍ରତାଃ ତେ ସ୍ଵପ୍ନେ ଽପି ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଯମଂ ଵା ନରକାଣି ଵା
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ନରକ ନଶ କରୁଥିବା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଯମ କିମ୍ବା ନରକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନାଦିନିଧନଂ ଦେଵଂ ଦୈତ୍ଯଦାନଵଦାରଣମ୍ ଯେ ନମନ୍ତି ନରା ନିତ୍ଯଂ ନହି ପଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ଯମମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସଦା ଆଦି ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଦାନବ ଓ ଦେତ୍ୟ ନାଶକ ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଯେ ଽଚ୍ଯୁତଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ ନ ସମର୍ଥୋ ଯମସ୍ ତେଷାଂ ତେ ମୁକ୍ତିଫଲଭାଗିନଃ
ଯେଉଁମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ ବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଯମ ପହଞ୍ଚିପାରେନି; ସେମାନେ ମୁକ୍ତିର ଫଳ ଭୋଗନ୍ତି।
ଯେ ଜନା ଜଗତାଂ ନାଥଂ ନିତ୍ଯଂ ନାରାଯଣଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ନମନ୍ତି ନହି ତେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସ୍ଥାନାଦ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ଗାମିନଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସଦା ଜଗତର ନାଥ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ତେ ଦୂତାନ୍ ନ ତନ୍ ମାର୍ଗଂ ନ ଯମଂ ନ ଚ ତାଂ ପୁରୀମ୍ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ନରକାଣି କଥଂଚନ
ସେମାନେ ଦୂତ, ସେଇ ପଥ, ଯମ କିମ୍ବା ସେଇ ସହରକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ନରକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।
କୃତ୍ଵାପି ବହୁଶଃ ପାପଂ ନରା ମୋହସମନ୍ଵିତାଃ ନ ଯାନ୍ତି ନରକଂ ନତ୍ଵା ସର୍ଵପାପହରଂ ହରିମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ମୋହରେ ପଡ଼ି ବହୁ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।