ଯେ ଫଲାନି ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ପୁଷ୍ପାଣି ସୁରଭୀଣି ଚ ହଂସଯୁକ୍ତୈର୍ ଵିମାନୈସ୍ ତୁ ଯାନ୍ତି ଧର୍ମପୁରଂ ନରାଃ
ଯେମାନେ ଫଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହଂସ ଚଲାଉଥିବା ରଥରେ ଧର୍ମପୁରକୁ ଯାନ୍ତି।
ଯେ ତିଲାଂସ୍ ତିଲଧେନୁଂ ଚ ଘୃତଧେନୁମ୍ ଅଥାପି ଵା ଶ୍ରୋତ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵିପ୍ରେଭ୍ଯଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତାଃ
ଯେମାନେ ତିଳ, ତିଳ ଦେଉଥିବା ଗାଈ, ଘିଅ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି,
ସୋମମଣ୍ଡଲସଂକାଶୈର୍ ଯାନୈସ୍ ତେ ଯାନ୍ତି ନିର୍ମଲୈଃ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ ଉପଗୀଯନ୍ତେ ପୁରେ ଵୈଵସ୍ଵତସ୍ଯ ତେ
ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ରଥରେ, ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ବୈବସ୍ବତ ପୁରକୁ ଯାନ୍ତି।
ଯେଷାଂ ଵାପ୍ଯଶ୍ ଚ କୂପାଶ୍ ଚ ତଡାଗାନି ସରାଂସି ଚ ଦୀର୍ଘିକାଃ ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯଶ୍ ଚ ଶୀତଲାଶ୍ ଚ ଜଲାଶଯାଃ
ଯେମାନେ ଜିନ୍କର ପୋକରି, କୁଆଁ, ଝିଲି, ଜଳାଶୟ ଓ ପଦ୍ମ ଭରିତ ଢିଲା ଜଳସ୍ଥଳ ଅଛି,
ଯାନୈସ୍ ତେ ହେମଚନ୍ଦ୍ରାଭୈର୍ ଦିଵ୍ଯଘଣ୍ଟାନିନାଦିତୈଃ ଵ୍ଯଜନୈସ୍ ତାଲଵୃନ୍ତୈଶ୍ ଚ ଵୀଜ୍ଯମାନା ମହାପ୍ରଭାଃ
ସେମାନେ ସୁନା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ପରି ଚମକୁଥିବା ରଥରେ, ଦିବ୍ୟ ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦରେ, ତାଳପତ୍ର ଫାନରେ ବଡ଼ ଚମକରେ ଯାନ୍ତି।
ଯେଷାଂ ଦେଵକୁଲାନ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ଚିତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଆଯତନାନି ଚ ରତ୍ନୈଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରମାଣାନି ମନୋଜ୍ଞାନି ଶୁଭାନି ଚ
ଯେମାନେ ଦେବମନ୍ଦିର ଓ ଆୟତନ ରତ୍ନରେ ଭରିତ, ଚିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଭାବରେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି,
ତେ ଯାନ୍ତି ଲୋକପାଲୈସ୍ ତୁ ଵିମାନୈର୍ ଵାତରଂହସୈଃ ଧର୍ମରାଜପୁରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ନାନାଜନସମାକୁଲମ୍
ସେମାନେ ଲୋକପାଳଙ୍କ ସହ ତୀବ୍ର ରଥରେ, ନାନା ଲୋକରେ ଭରିତ ଦିବ୍ୟ ଧର୍ମରାଜ ପୁରକୁ ଯାନ୍ତି।
ପାନୀଯଂ ଯେ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ସର୍ଵପ୍ରାଣ୍ଯୁପଜୀଵିତମ୍ ତେ ଵିତୃଷ୍ଣାଃ ସୁଖଂ ଯାନ୍ତି ଵିମାନୈସ୍ ତଂ ମହାପଥମ୍
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇଥିବା ପାଣି ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୃଷ୍ଣା ନଥିବା ଭାବରେ ରଥରେ ସୁଖରେ ବଡ଼ ପଥରେ ଯାନ୍ତି।
କାଷ୍ଠପାଦୁକଯାନାନି ପୀଠକାନ୍ଯ୍ ଆସନାନି ଚ ଯୈର୍ ଦତ୍ତାନି ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯସ୍ ତେ ଽଧ୍ଵାନଂ ଯାନ୍ତି ଵୈ ସୁଖମ୍
ଯେମାନେ କାଠର ପାଦୁକା, ଆସନ ଓ ପୀଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଯାତ୍ରା ସୁଖରେ କଟାନ୍ତି।
ସୌଵର୍ଣମଣିପୀଠେଷୁ ପାଦୌ କୃତ୍ଵୋତ୍ତମେଷୁ ଚ ତେ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଵିମାନୈସ୍ ତୁ ଅପ୍ସରୋଗଣମଣ୍ଡିତୈଃ
ସୁନା ଓ ମଣିର ଆସନ ଉପରେ ପାଦ ରଖି, ସେମାନେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଘିରିଥିବା ରଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ଆରାମାଣି ଵିଚିତ୍ରାଣି ପୁଷ୍ପାଢ୍ଯାନୀହ ମାନଵାଃ ରୋପଯନ୍ତି ଫଲାଢ୍ଯାନି ନରାଣାମ୍ ଉପକାରିଣଃ
ଯେମାନେ ଏଠାରେ ଲୋକଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଭରିତ ଉଦ୍ୟାନ ଲାଗାନ୍ତି,
ଵୃକ୍ଷଚ୍ଛାଯାସୁ ରମ୍ଯାସୁ ଶୀତଲାସୁ ସ୍ଵଲଂକୃତାଃ ଵରସ୍ତ୍ରୀଗୀତଵାଦ୍ଯୈଶ୍ ଚ ସେଵ୍ଯମାନା ଵ୍ରଜନ୍ତି ତେ
ସେମାନେ ଗଛର ଛାୟାରେ ସୁହାଣା, ଶୀତଳ ଓ ସଜା ଅବସ୍ଥାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ସେବା କରିବା ସହ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ସୁଵର୍ଣଂ ରଜତଂ ଵାପି ଵିଦ୍ରୁମଂ ମୌକ୍ତିକଂ ତଥା ଯେ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ତେ ଯାନ୍ତି ଵିମାନୈଃ କନକୋଜ୍ଜ୍ଵଲୈଃ
ଯେମାନେ ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ପ୍ରବାଳ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନାରେ ଚମକୁଥିବା ରଥରେ ଯାନ୍ତି।
ଭୂମିଦା ଦୀପ୍ଯମାନାଶ୍ ଚ ସର୍ଵକାମୈସ୍ ତୁ ତର୍ପିତାଃ ଉଦିତାଦିତ୍ଯସଂକାଶୈର୍ ଵିମାନୈର୍ ଭୃଶନାଦିତୈଃ
ଭୂମି ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ରଥରେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଯାନ୍ତି।
କନ୍ଯାଂ ତୁ ଯେ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଦେଯାମ୍ ଅଲଂକୃତାମ୍ ଦିଵ୍ଯକନ୍ଯାଵୃତା ଯାନ୍ତି ଵିମାନୈସ୍ ତେ ଯମାଲଯମ୍
ଯେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦାନ ପାଇଁ ଭଲ ଭାବରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ କନ୍ୟା ଦାନ କରନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ଘିରିଥିବା ରଥରେ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାନ୍ତି।
ସୁଗନ୍ଧାଗୁରୁକର୍ପୂରାନ୍ ପୁଷ୍ପଧୂପାନ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯାନ୍ଵିତାଃ
ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଅଗୁରୁ, କର୍ପୁର, ଫୁଲ ଓ ଧୂପ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି।
ତେ ସୁଗନ୍ଧାଃ ସୁଵେଶାଶ୍ ଚ ସୁପ୍ରଭାଃ ସୁଵିଭୂଷିତାଃ ଯାନ୍ତି ଧର୍ମପୁରଂ ଯାନୈର୍ ଵିଚିତ୍ରୈର୍ ଅଭ୍ଯଲଂକୃତାଃ
ସେମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ, ଭଲ ଜମାପରି ଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ଭାବରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଭୂଷିତ ଗାଡିରେ ଧର୍ମପୁରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଦୀପଦା ଯାନ୍ତି ଯାନୈଶ୍ ଚ ଦୀପଯନ୍ତୋ ଦିଶୋ ଦଶ ଆଦିତ୍ଯସଦୃଶୈର୍ ଯାନୈର୍ ଦୀପ୍ଯମାନା ଯଥାଗ୍ନଯଃ
ସେମାନେ ଦଶ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଗାଡିରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ।
ଗୃହାଵସଥଦାତାରୋ ଗୃହୈଃ କାଞ୍ଚନମଣ୍ଡିତୈଃ ଵ୍ରଜନ୍ତି ବାଲାର୍କନିଭୈର୍ ଧର୍ମରାଜଗୃହଂ ନରାଃ
ଯେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଘରରେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଘର ରହିଥାଏ । ସେମାନେ ଉତ୍ତଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାର ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଘରକୁ ଯାନ୍ତି ।
ଜଲଭାଜନଦାତାରଃ କୁଣ୍ଡିକାକରକପ୍ରଦାଃ ପୂଜମାନାପ୍ସରୋଭିଶ୍ ଚ ଯାନ୍ତି ଦୃପ୍ତା ମହାଗଜୈଃ
ଯେମାନେ ଜଳ ପାତ୍ର, କୁଣ୍ଡିକା ଓ ଘଡ଼ା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପ୍ସରାମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ହାତୀରେ ଗର୍ବରେ ଯାନ୍ତି ।
ପାଦାଭ୍ଯଙ୍ଗଂ ଶିରୋଭ୍ଯଙ୍ଗଂ ସ୍ନାନପାନୋଦକଂ ତଥା ଯେ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵିପ୍ରେଭ୍ଯସ୍ ତେ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଶ୍ଵୈର୍ ଯମାଲଯମ୍
ଯେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପାଦ ଓ ମୁଣ୍ଡ ମସାଜ, ସ୍ନାନ ଓ ପାଣି ପାଇଁ ଜଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଘୋଡାରେ ବସି ଯମଙ୍କ ଘରକୁ ଯାନ୍ତି ।
ଵିଶ୍ରାମଯନ୍ତି ଯେ ଵିପ୍ରାଞ୍ ଶ୍ରାନ୍ତାନ୍ ଅଧ୍ଵନି କର୍ଶିତାନ୍ ଚକ୍ରଵାକପ୍ରଯୁକ୍ତେନ ଯାନ୍ତି ଯାନେନ ତେ ସୁଖମ୍
ଯେମାନେ ଦୂର ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଟାଣିଥିବା ଯାନରେ ସୁଖରେ ଯାନ୍ତି ।
ସ୍ଵାଗତେନ ଚ ଯୋ ଵିପ୍ରଂ ପୂଜଯେଦ୍ ଆସନେନ ଚ ସ ଗଚ୍ଛତି ତମ୍ ଅଧ୍ଵାନଂ ସୁଖଂ ପରମନିର୍ଵୃତଃ
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ଆସନ ଦେଇ ସ୍ବାଗତ କରେ, ସେ ଏହି ପଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ଯାଉଛି।
ନମୋ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଦେଵେତି ଯୋ ହରିଂ ଚାଭିଵାଦଯେତ୍ ଗାଂ ଚ ପାପହରେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସୁଖଂ ଯାନ୍ତି ଚ ତତ୍ ପଥମ୍
ଯିଏ 'ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦେବତାକୁ ନମସ୍କାର' କହି ହରିଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, 'ଗାଉଁ ପାପକୁ ଦୂର କରେ' ଭାବରେ କହେ, ସେ ଏହି ପଥରେ ସୁଖରେ ଯାଉଛି।
ଅନନ୍ତରାଶିନୋ ଯେ ଚ ଦମ୍ଭାନୃତଵିଵର୍ଜିତାଃ ତେ ଽପି ସାରସଯୁକ୍ତୈସ୍ ତୁ ଯାନ୍ତି ଯାନୈଶ୍ ଚ ତତ୍ ପଥମ୍
ଯେମାନେ ଅନ୍ୟମାନେ ଖାଇବା ପରେ ଖାନ୍ତି, ଚତୁର୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ରହିତ, ସେମାନେ ମାଦନା ଦେଇ ଟାଣିଥିବା ଯାନରେ ଏହି ପଥରେ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଵର୍ତନ୍ତେ ହ୍ଯ୍ ଏକଭକ୍ତେନ ଶାଠ୍ଯଦମ୍ଭଵିଵର୍ଜିତାଃ ହଂସଯୁକ୍ତୈର୍ ଵିମାନୈସ୍ ତୁ ସୁଖଂ ଯାନ୍ତି ଯମାଲଯମ୍
ଯେମାନେ ଦିନକୁ ଏକଥର ଖାନ୍ତି, ଚତୁର୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ରହିତ, ସେମାନେ ହଂସ ଦେଇ ଟାଣିଥିବା ବିମାନରେ ଯମଙ୍କ ଘରକୁ ସୁଖରେ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଥେନୈକଭକ୍ତେନ ଵର୍ତନ୍ତେ ଯେ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ ତେ ଯାନ୍ତି ଧର୍ମନଗରଂ ଯାନୈର୍ ବର୍ହିଣଯୋଜିତୈଃ
ଯେମାନେ ଚାରି ଦିନରେ ଏକବାର ଖାଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୟୂର ଦ୍ୱାରା ଟାଣାଯାଉଥିବା ଯାନରେ ବସି ଧର୍ମରାଜଙ୍କର ସହରକୁ ଯାନ୍ତି।
ତୃତୀଯେ ଦିଵସେ ଯେ ତୁ ଭୁଞ୍ଜତେ ନିଯତଵ୍ରତାଃ ତେ ଽପି ହସ୍ତିରଥୈର୍ ଦିଵ୍ଯୈର୍ ଯାନ୍ତି ଯାନୈଶ୍ ଚ ତତ୍ ପଦମ୍
ଯେମାନେ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ଖାଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ନିୟମିତ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ହାତୀ ଓ ରଥରେ ବସି ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଷଷ୍ଠେ ଽନ୍ନଭକ୍ଷକୋ ଯସ୍ ତୁ ଶୌଚନିତ୍ଯୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ସ ଯାତି କୁଞ୍ଜରସ୍ଥସ୍ ତୁ ଶଚୀପତିର୍ ଇଵ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେଉଁଜଣେ ଛଅ ଦିନରେ ଖାଇଥାନ୍ତି, ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଶଚୀପତିଙ୍କ ପରି ହାତୀରେ ବସି ଯାନ୍ତି।
ଧର୍ମରାଜପୁରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ନାନାମଣିଵିଭୂଷିତମ୍ ନାନାସ୍ଵରସମାଯୁକ୍ତଂ ଜଯଶବ୍ଦରଵୈର୍ ଯୁତମ୍
ଧର୍ମରାଜଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ସହର ବିଭିନ୍ନ ମଣିରେ ସଜିତ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତରେ ଭରିତ, ଏବଂ ବିଜୟର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଛି।