ଯଦା ଵରମଦୋନ୍ମତ୍ତୋ ଵିଚରନ୍ ଦାନଵୋ ଭୁଵି ଯଜ୍ଞୀଯାନ୍ ଅକରୋଦ୍ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଅଯଜ୍ଞୀଯାଶ୍ ଚ ଦେଵତାଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦାନବ ବରର ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ସେ ଦୈତ୍ୟମାନେଁକୁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ ଓ ଦେବତାମାନେଁକୁ ଯଜ୍ଞରୁ ବଞ୍ଚିତ କଲେ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵଃ ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେ ଚ ମରୁତସ୍ ତଥା ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଉପତସ୍ଥୁର୍ ମହାବଲମ୍
ତାପରେ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ ଓ ମରୁତମାନେ ସେମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଦେଵବ୍ରହ୍ମମଯଂ ଯଜ୍ଞଂ ବ୍ରହ୍ମଦେଵଂ ସନାତନମ୍ ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରଭୁଂ ଲୋକନମସ୍କୃତମ୍ ନାରାଯଣଂ ଵିଭୁଂ ଦେଵଂ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ସେମାନେ ଦେବତା ଓ ବ୍ରହ୍ମାର ମିଶ୍ର ଯଜ୍ଞ, ଚିରନ୍ତନ ବ୍ରହ୍ମଦେବ, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରଣମ୍ୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋ ଽଦ୍ଯ ଦେଵେଶ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋର୍ ଭଯାତ୍ ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଦେଵସ୍ ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଗୁରୁଃ
ହେ ଦେବେଶ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଭୟରୁ ଆମକୁ ଆଜି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; କାରଣ ଆପଣ ଆମ ପରମ ଦେବତା, ଆପଣ ଆମ ପରମ ଗୁରୁ।
ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଧାତା ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ସୁରୋତ୍ତମ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲାମଲପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷ ଶତ୍ରୁପକ୍ଷକ୍ଷଯଂକର କ୍ଷଯାଯ ଦିତିଵଂଶସ୍ଯ ଶରଣଂ ତ୍ଵଂ ଭଵସ୍ଵ ନଃ
ଆପଣ ନିଜେ ଆମ ପରମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା, ପୁରା ଖିଳିଥିବା ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ନୟନ, ଶତ୍ରୁମାନେଁକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ଦିତିବଂଶର ନାଶ ପାଇଁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ।
ଭଯଂ ତ୍ଯଜଧ୍ଵମ୍ ଅମରା ଅଭଯଂ ଵୋ ଦଦାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ତଥୈଵ ତ୍ରିଦିଵଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରତିଲପ୍ସ୍ଯଥ ମା ଚିରମ୍
ହେ ଅମରମାନେ, ଭୟ ଛାଡ଼; ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଉଛି। ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗ ଉପଲବ୍ଧ କରିବ।
ଏଷୋ ଽହଂ ସଗଣଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଵରଦାନେନ ଦର୍ପିତମ୍ ଅଵଧ୍ଯମ୍ ଅମରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ନିହନ୍ମି ତମ୍
ଏହି ବରର ଅହଂକାରରେ ଅଦମ୍ୟ ଦୈତ୍ୟ, ଯିଏ ଅମରେଶମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ, ସେ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥିସହିତ ମୁଁ ବଧ କରିବି।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାନ୍ ଵିସୃଜ୍ଯ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରାନ୍ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ସ୍ଥାନମ୍ ଆଜଗାମ ମହାବଲଃ
ଏପରି କହି, ପ୍ରଭୁ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ମହାବଳ ହୋଇ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ନରସ୍ଯାର୍ଧତନୁଂ କୃତ୍ଵା ସିଂହସ୍ଯାର୍ଧତନୁଂ ପ୍ରଭୁଃ ନାରସିଂହେନ ଵପୁଷା ପାଣିଂ ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ପାଣିନା
ପ୍ରଭୁ ମଣିଷ ଓ ସିଂହର ଅର୍ଧ ଅର୍ଧ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ନରସିଂହ ଶରୀରରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ହାତରେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଘନଜୀମୂତସଂକାଶୋ ଘନଜୀମୂତନିସ୍ଵନଃ ଘନଜୀମୂତଦୀପ୍ତୌଜା ଜୀମୂତ ଇଵ ଵେଗଵାନ୍
ସେ ଘନ ମେଘ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଧ୍ୱନି, ମେଘର ଦୀପ୍ତି ଓ ତାଳମାତ୍ରେ ତୀବ୍ର ଥିଲେ।
ଦୈତ୍ଯଂ ସୋ ଽତିବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୃପ୍ତଶାର୍ଦୂଲଵିକ୍ରମଃ ଦୃପ୍ତୈର୍ ଦୈତ୍ଯଗଣୈର୍ ଗୁପ୍ତଂ ହତଵାନ୍ ଏକପାଣିନା
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ଦାୟତ୍ୟକୁ, ଯିଏ ଦମ୍ଭରେ ଶିଖର ଦେଖାଉଥିବା ବାଘ ପରି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅହଂକାରୀ ଦାୟତ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଏକା ହାତରେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ନୃସିଂହ ଏଷ କଥିତୋ ଭୂଯୋ ଽଯଂ ଵାମନଃ ପରଃ ଯତ୍ର ଵାମନମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ରୂପଂ ଦୈତ୍ଯଵିନାଶନମ୍
ଏହିଁ ନରସିଂହ ଭାବରେ ପରିଚିତ, ପୁନି ସେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବାମନ ଭାବରେ ଦାୟତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ବାମନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ବଲେର୍ ବଲଵତୋ ଯଜ୍ଞେ ବଲିନା ଵିଷ୍ଣୁନା ପୁରା ଵିକ୍ରମୈସ୍ ତ୍ରିଭିର୍ ଅକ୍ଷୋଭ୍ଯାଃ କ୍ଷୋଭିତାସ୍ ତେ ମହାସୁରାଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଲିଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ସେଉଁଠି ଅଚଳ ମହାସୁରମାନେ ବଳବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ପଦକ୍ରମରେ ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ପରାଜିତ ହେଲେ।
ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିଃ ଶିଵଃ ଶଙ୍କୁର୍ ଅଯଃଶଙ୍କୁସ୍ ତଥୈଵ ଚ ଅଯଃଶିରା ଅଶ୍ଵଶିରା ହଯଗ୍ରୀଵଶ୍ ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ଶିବ, ଶଙ୍କୁ, ଆୟଃଶଙ୍କୁ, ଆୟଃଶିରା, ଅଶ୍ୱଶିରା ଏବଂ ପ୍ରବଳ ହୟଗ୍ରୀବ—
ଵେଗଵାନ୍ କେତୁମାନ୍ ଉଗ୍ରଃ ସୋଗ୍ରଵ୍ଯଗ୍ରୋ ମହାସୁରଃ ପୁଷ୍କରଃ ପୁଷ୍କଲଶ୍ ଚୈଵ ଶାଶ୍ଵୋ ଽଶ୍ଵପତିର୍ ଏଵ ଚ
ବେଗବାନ, କେତୁମାନ, ଉଗ୍ର, ସୋଗ୍ରବ୍ୟଗ୍ର ମହାସୁର, ପୁଷ୍କର, ପୁଷ୍କଳ, ଶାଶ୍ୱ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱପତି ମଧ୍ୟ—
ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଽଶ୍ଵପତିଃ କୁମ୍ଭଃ ସଂହ୍ରାଦୋ ଗମନପ୍ରିଯଃ ଅନୁହ୍ରାଦୋ ହରିହଯୋ ଵାରାହଃ ସଂହରୋ ଽନୁଜଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଅଶ୍ୱପତି, କୁମ୍ଭ, ସଂହ୍ରାଦ, ଗମନପ୍ରିୟ, ଅନୁହ୍ରାଦ, ହରିହୟ, ବାରାହ, ସଂହର ଏବଂ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ,
ଶରଭଃ ଶଲଭଶ୍ ଚୈଵ କୁପଥଃ କ୍ରୋଧନଃ କ୍ରଥଃ ବୃହତ୍କୀର୍ତିର୍ ମହାଜିହ୍ଵଃ ଶଙ୍କୁକର୍ଣୋ ମହାସ୍ଵନଃ
ଶରଭ, ଶଲଭ, କୁପଥ, କ୍ରୋଧନ, କ୍ରଥ, ବୃହତ୍କୀର୍ତ୍ତି, ମହାଜିହ୍ବା, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ମହାସ୍ୱନ,
ଦୀପ୍ତଜିହ୍ଵୋ ଽର୍କନଯନୋ ମୃଗପାଦୋ ମୃଗପ୍ରିଯଃ ଵାଯୁର୍ ଗରିଷ୍ଠୋ ନମୁଚିଃ ସମ୍ବରୋ ଵିସ୍କରୋ ମହାନ୍
ଦୀପ୍ତଜିହ୍ବା, ଅର୍କନୟନ, ମୃଗପାଦ, ମୃଗପ୍ରିୟ, ବାୟୁ, ଗରିଷ୍ଠ, ନମୁଚି, ସମ୍ବର, ବିସ୍କର ମହାନ—
ଚନ୍ଦ୍ରହନ୍ତା କ୍ରୋଧହନ୍ତା କ୍ରୋଧଵର୍ଧନ ଏଵ ଚ କାଲକଃ କାଲକୋପଶ୍ ଚ ଵୃତ୍ରଃ କ୍ରୋଧୋ ଵିରୋଚନଃ
ଚନ୍ଦ୍ରହନ୍ତା, କ୍ରୋଧହନ୍ତା, କ୍ରୋଧବର୍ଦ୍ଧନ, କାଳକ, କାଳକୋପ, ବୃତ୍ର, କ୍ରୋଧ, ଏବଂ ବିରୋଚନ,
ଗରିଷ୍ଠଶ୍ ଚ ଵରିଷ୍ଠଶ୍ ଚ ପ୍ରଲମ୍ବନରକାଵ୍ ଉଭୌ ଇନ୍ଦ୍ରତାପନଵାତାପୀ କେତୁମାନ୍ ବଲଦର୍ପିତଃ
ଗରିଷ୍ଠ, ବରିଷ୍ଠ, ପ୍ରଲମ୍ବ ଏବଂ ନରକ, ଇନ୍ଦ୍ରତାପନ, ବାତାପୀ, କେତୁମାନ ଏବଂ ବଳଦର୍ପିତ,
ଅସିଲୋମା ପୁଲୋମା ଚ ବାଷ୍କଲଃ ପ୍ରମଦୋ ମଦଃ ସ୍ଵମିଶ୍ରଃ କାଲଵଦନଃ କରାଲଃ କେଶିର୍ ଏଵ ଚ
ଅସିଲୋମା, ପୁଲୋମା, ବାଷ୍କଳ, ପ୍ରମଦ, ମଦ, ସ୍ୱମିଶ୍ର, କାଳବଦନ, କରାଳ, ଏବଂ କେଶି ମଧ୍ୟ,
ଏକାକ୍ଷଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମା ରାହୁଃ ସଂହ୍ରାଦଃ ସମ୍ବରଃ ସ୍ଵନଃ ଶତଘ୍ନୀଚକ୍ରହସ୍ତାଶ୍ ଚ ତଥା ମୁଶଲପାଣଯଃ
ଏକାକ୍ଷ, ଚନ୍ଦ୍ରମା, ରାହୁ, ସଂହ୍ରାଦ, ସମ୍ବର, ସ୍ୱନା, ଶତଘ୍ନୀ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ମୁଶଳ ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ,
ଅଶ୍ଵଯନ୍ତ୍ରାଯୁଧୋପେତା ଭିନ୍ଦିପାଲାଯୁଧାସ୍ ତଥା ଶୂଲୋଲୂଖଲହସ୍ତାଶ୍ ଚ ପରଶ୍ଵଧଧରାସ୍ ତଥା
ଅଶ୍ୱୟନ୍ତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଭିନ୍ଦିପାଳ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶୂଳ ଓ ଉଲୁଖଳ ହାତରେ ଧରିଥିବା, ପରଶୁଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ,
ପାଶମୁଦ୍ଗରହସ୍ତାଶ୍ ଚ ତଥା ପରିଘପାଣଯଃ ମହାଶିଲାପ୍ରହରଣାଃ ଶୂଲହସ୍ତାଶ୍ ଚ ଦାନଵାଃ
ପାଶ ଓ ମୁଦ୍ଗର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପରିଘ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ବଡ଼ ପାଥର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ଶୂଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦାନବମାନେ,
ନାନାପ୍ରହରଣା ଘୋରା ନାନାଵେଶା ମହାବଲାଃ କୂର୍ମକୁକ୍କୁଟଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ ଚ ଶଶୋଲୂକମୁଖାସ୍ ତଥା
ନାନାପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଭୟଙ୍କର, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଏବଂ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କୁମିର ଓ କୁକୁଡ଼ା ମୁହଁ ଥିବା, ଖରା ଓ ଉଲୁ ମୁହଁ ଥିବା ମଧ୍ୟ,
ଖରୋଷ୍ଟ୍ରଵଦନାଶ୍ ଚୈଵ ଵରାହଵଦନାସ୍ ତଥା ମାର୍ଜାରଶିଖିଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ ଚ ମହାଵକ୍ତ୍ରାସ୍ ତଥା ପରେ
ଗଧା ଓ ଉଷ୍ଟ୍ର ମୁହଁ ଥିବା, ବରାହ ମୁହଁ ଥିବା, ବିଲେଇ ଓ ମୟୂର ମୁହଁ ଥିବା, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ବଡ଼ ମୁହଁ ଥିବା,
ନକ୍ରମେଷାନନାଃ ଶୂରା ଗୋଜାଵିମହିଷାନନାଃ ଗୋଧାଶଲ୍ଲକିଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ ଚ କ୍ରୋଷ୍ଟୁଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ ଚ ଦାନଵାଃ
ମଗର ଓ ଛେଉଁ ମୁହଁ ଥିବା ବୀର, ଗାଁ, ହାତୀ ଓ ମହିଷ ମୁହଁ ଥିବା, ଗୋଧା ଓ ଶଲ୍ଲକି ମୁହଁ ଥିବା, କୁଏଁ ମୁହଁ ଥିବା ଦାନବମାନେ,
ଆଖୁଦର୍ଦୁରଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ ଚ ଘୋରା ଵୃକମୁଖାସ୍ ତଥା ଭୀମା ମକରଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ ଚ କ୍ରୌଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ ଚ ଦାନଵାଃ
ଉଁଦୁରା ଓ ବାଙ୍ଗ ମୁହଁ ଥିବା, ଭୟଙ୍କର ବଘୁ ମୁହଁ ଥିବା, ଭୀଷଣ ମକର ମୁହଁ ଥିବା ଏବଂ କଞ୍ଚ ମୁହଁ ଥିବା ଦାନବମାନେ।
ଅଶ୍ଵାନନାଃ ଖରମୁଖା ମଯୂରଵଦନାସ୍ ତଥା ଗଜେନ୍ଦ୍ରଚର୍ମଵସନାସ୍ ତଥା କୃଷ୍ଣାଜିନାମ୍ବରାଃ
ଘୋଡ଼ା ମୁହଁ, ଗଦହା ମୁହଁ, ମୟୂର ମୁହଁ ଥିବା, ହାତୀ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, କଳା କୃଷ୍ଣାମୃଗ ଚର୍ମ ଜାମା ପିନ୍ଧିଥିବା ଅସୁରମାନେ ଥିଲେ।
ଚୀରସଂଵୃତଗାତ୍ରାଶ୍ ଚ ତଥା ନୀଲକଵାସସଃ ଉଷ୍ଣୀଷିଣୋ ମୁକୁଟିନସ୍ ତଥା କୁଣ୍ଡଲିନୋ ଽସୁରାଃ
ଚିର ପିନ୍ଧି ଦେହ ଢାକିଥିବା, ନୀଳ ଜାମା ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୁଣ୍ଡରେ ପଗଡ଼ି ଓ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏହିମାନେ ଅସୁର ଥିଲେ।