ଦିଶାଭିଃ ପ୍ରଦିଶାଭିଶ୍ ଚ ନଦୀଭିଃ ସାଗରୈସ୍ ତଥା ନକ୍ଷତ୍ରୈଶ୍ ଚ ମୁହୂର୍ତୈଶ୍ ଚ ଖେଚରୈଶ୍ ଚ ମହାଗ୍ରହୈଃ
ଦିଗ୍ବିଦିଗ, ନଦୀ ଓ ସାଗର, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଆକାଶର ଦେବତା ଓ ବଡ଼ ଗ୍ରହମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ଦେଵର୍ଷିଭିସ୍ ତପୋଵୃଦ୍ଧୈଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ ଵିଦ୍ଵଦ୍ଭିର୍ ଏଵ ଚ ରାଜର୍ଷିଭିଃ ପୁଣ୍ଯତମୈର୍ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ ଅପ୍ସରୋଗଣୈଃ
ତପସ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦେବୃଷି, ସିଦ୍ଧ ଓ ପଣ୍ଡିତମାନେ, ପବିତ୍ର ରାଜା ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ଚରାଚରଗୁରୁଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଵୃତଃ ସର୍ଵୈଃ ସୁରୈସ୍ ତଥା ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦୈତ୍ଯଂ ଵଚନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଚରାଚର ଜଗତର ଗୁରୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ତଵ ଭକ୍ତସ୍ଯ ତପସାନେନ ସୁଵ୍ରତ ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଥେଷ୍ଟଂ କାମମ୍ ଆପ୍ନୁହି
ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତି ଓ ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ହେ ସୁବ୍ରତ, ଏକ ଵର ଚାହ, ଭଲ ହେଉ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେଇ ଲାଭ କର।
ନ ଦେଵାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵା ନ ଯକ୍ଷୋରଗରାକ୍ଷସାଃ ଋଷଯୋ ଵାଥ ମାଂ ଶାପୈଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଲୋକପିତାମହ
ଦେବ, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ, କିମ୍ବା ଋଷିମାନେ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତାମହ, କୌଣସି କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଉନାହାନ୍ତୁ।
ଶପେଯୁସ୍ ତପସା ଯୁକ୍ତା ଵର ଏଷ ଵୃତୋ ମଯା ନ ଶସ୍ତ୍ରେଣ ନ ଵାସ୍ତ୍ରେଣ ଗିରିଣା ପାଦପେନ ଵା
ଯଦି ସେମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ଶାପ ଦେଉନାହାନ୍ତୁ—ଏହି ଵର ମୁଁ ଚାହିଁଛି। ମୋତେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର, ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେଉନାହିଁ।
ନ ଶୁଷ୍କେଣ ନ ଚାର୍ଦ୍ରେଣ ନ ଚୈଵୋର୍ଧ୍ଵଂ ନ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଧଃ ପାଣିପ୍ରହାରେଣୈକେନ ସଭୃତ୍ଯବଲଵାହନମ୍
ଶୁଷ୍କ କିମ୍ବା ଭିଜା କିଛି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଉପରୁ କିମ୍ବା ତଳରୁ ନୁହେଁ, ହାତର ଆଘାତରେ ନୁହେଁ, ଏକାକି କିମ୍ବା ଦାସ, ସେନା, ଯାନ ସହିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯୋ ମାଂ ନାଶଯିତୁଂ ଶକ୍ତଃ ସ ମେ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଭଵିଷ୍ଯତି ଭଵେଯମ୍ ଅହମ୍ ଏଵାର୍କଃ ସୋମୋ ଵାଯୁର୍ ହୁତାଶନଃ
ଯିଏ ମୋତେ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବ, ସେଇ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ। ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ବାତାସ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ହେଇଯାଉ।
ସଲିଲଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଚ ଆକାଶଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ ଅହଂ କ୍ରୋଧଶ୍ ଚ କାମଶ୍ ଚ ଵରୁଣୋ ଵାସଵୋ ଯମଃ ଧନଦଶ୍ ଚ ଧନାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଯକ୍ଷଃ କିଂପୁରୁଷାଧିପଃ
ପାଣି, ଆକାଶ ଓ ସମସ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ; ମୁଁ କ୍ରୋଧ ଓ କାମ ହେଉ, ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ଧନର ମାଳିକ, ଧନର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ, ଯକ୍ଷ ଓ କିମ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମାଳିକ ହେଉ।
ଏତେ ଦିଵ୍ଯା ଵରାସ୍ ତାତ ମଯା ଦତ୍ତାସ୍ ତଵାଦ୍ଭୁତାଃ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଇମାଂସ୍ ତାତ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଵରଗୁଡ଼ିକୁ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଛି। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଲାଭ କରିବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାଞ୍ ଜଗାମାଶୁ ପିତାମହଃ ଵୈରାଜଂ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଗଣସେଵିତମ୍
ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ପିତାମହ ତୁରନ୍ତ ବିରାଜ ନାମକ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ, ବ୍ରହ୍ମଋଷିମାନଙ୍କ ସେବିତ, ଯାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଶ୍ ଚ ନାଗାଶ୍ ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵା ମୁନଯସ୍ ତଥା ଵରପ୍ରଦାନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ପିତାମହମ୍ ଉପସ୍ଥିତାଃ
ତାପରେ, ଦେବ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମୁନିମାନେ, ଵର ଦିଆଯିବା ଖବର ଶୁଣି, ପିତାମହଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଵରେଣାନେନ ଭଗଵନ୍ ବାଧିଷ୍ଯତି ସ ନୋ ଽସୁରଃ ତତ୍ ପ୍ରସୀଦାଶୁ ଭଗଵନ୍ ଵଧୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯତାମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଦୟାରେ ସେ ଅସୁର ଆମକୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବ। ତେଣୁ, ଦୟାକରି, ଏହି ଅସୁରଙ୍କର ବିନାଶ ବିଷୟରେ ଶୀଘ୍ର ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ।
ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ ଆଦିକୃତ୍ ପ୍ରଭୁଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ଚ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାନାମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ପ୍ରକୃତିର୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସ୍ୱାମୀ, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବି ଓ କବ୍ୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅଦୃଶ୍ୟ, ପ୍ରକୃତି ଓ ଚିରନ୍ତନ।
ତତୋ ଲୋକହିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ଵାକ୍ଯଂ ସର୍ଵଦେଵଗଣାଂସ୍ ତଥା
ତାପରେ, ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କହାଯାଇଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଜାପତି ଦେବତା ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।
ଅଵଶ୍ଯଂ ତ୍ରିଦଶାସ୍ ତେନ ପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯଂ ତପସଃ ଫଲମ୍ ତପସୋ ଽନ୍ତେ ଚ ଭଗଵାନ୍ ଵଧଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ କରିଷ୍ଯତି
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେବତାମାନେ ପାଇବେ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଶେଷରେ, ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ତାଙ୍କର ବିନାଶ କରିବେ।
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଵାକ୍ଯଂ ପଙ୍କଜଜନ୍ମନଃ ସ୍ଵାନି ସ୍ଥାନାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଜଗ୍ମୁସ୍ ତେ ଵୈ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଲବ୍ଧମାତ୍ରେ ଵରେ ଚାପି ସର୍ଵାଃ ସୋ ଽବାଧତ ପ୍ରଜାଃ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ ଦୈତ୍ଯୋ ଵରଦାନେନ ଦର୍ପିତଃ
ବର ପାଇଥିବା ସାଥିଁ, ଦୈତ୍ୟ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବରଦାନର ଅହଂକାରରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଆଶ୍ରମେଷୁ ମହାଭାଗାନ୍ ମୁନୀନ୍ ଵୈ ସଂଶିତଵ୍ରତାନ୍ ସତ୍ଯଧର୍ମରତାନ୍ ଦାନ୍ତାଂସ୍ ତଦା ଧର୍ଷିତଵାଂସ୍ ତଥା
ସେ ତାପରେ ଆଶ୍ରମରେ ଥିବା ମହାନ ଓ ପୁନ୍ୟବାନ ଋଷିମାନେ, ଯେମାନେ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ନିୟମିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ।
ତ୍ରିଦିଵସ୍ଥାଂସ୍ ତଥା ଦେଵାନ୍ ପରାଜିତ୍ଯ ମହାବଲଃ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଵଶମ୍ ଆନୀଯ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵସତି ସୋ ଽସୁରଃ
ସେ ମହାବଳଶାଳୀ ଅସୁର ଦେବତାମାନେଁକୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ହରାଇ, ତିନି ଲୋକକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଇ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିଲେ।
ଯଦା ଵରମଦୋନ୍ମତ୍ତୋ ଵିଚରନ୍ ଦାନଵୋ ଭୁଵି ଯଜ୍ଞୀଯାନ୍ ଅକରୋଦ୍ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଅଯଜ୍ଞୀଯାଶ୍ ଚ ଦେଵତାଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦାନବ ବରର ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ସେ ଦୈତ୍ୟମାନେଁକୁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ ଓ ଦେବତାମାନେଁକୁ ଯଜ୍ଞରୁ ବଞ୍ଚିତ କଲେ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵଃ ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେ ଚ ମରୁତସ୍ ତଥା ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଵିଷ୍ଣୁମ୍ ଉପତସ୍ଥୁର୍ ମହାବଲମ୍
ତାପରେ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ ଓ ମରୁତମାନେ ସେମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଦେଵବ୍ରହ୍ମମଯଂ ଯଜ୍ଞଂ ବ୍ରହ୍ମଦେଵଂ ସନାତନମ୍ ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରଭୁଂ ଲୋକନମସ୍କୃତମ୍ ନାରାଯଣଂ ଵିଭୁଂ ଦେଵଂ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ସେମାନେ ଦେବତା ଓ ବ୍ରହ୍ମାର ମିଶ୍ର ଯଜ୍ଞ, ଚିରନ୍ତନ ବ୍ରହ୍ମଦେବ, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରଣମ୍ୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋ ଽଦ୍ଯ ଦେଵେଶ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋର୍ ଭଯାତ୍ ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଦେଵସ୍ ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଗୁରୁଃ
ହେ ଦେବେଶ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଭୟରୁ ଆମକୁ ଆଜି ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; କାରଣ ଆପଣ ଆମ ପରମ ଦେବତା, ଆପଣ ଆମ ପରମ ଗୁରୁ।
ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଧାତା ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ସୁରୋତ୍ତମ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲାମଲପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷ ଶତ୍ରୁପକ୍ଷକ୍ଷଯଂକର କ୍ଷଯାଯ ଦିତିଵଂଶସ୍ଯ ଶରଣଂ ତ୍ଵଂ ଭଵସ୍ଵ ନଃ
ଆପଣ ନିଜେ ଆମ ପରମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା, ପୁରା ଖିଳିଥିବା ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ନୟନ, ଶତ୍ରୁମାନେଁକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ଦିତିବଂଶର ନାଶ ପାଇଁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ।
ଭଯଂ ତ୍ଯଜଧ୍ଵମ୍ ଅମରା ଅଭଯଂ ଵୋ ଦଦାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ତଥୈଵ ତ୍ରିଦିଵଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରତିଲପ୍ସ୍ଯଥ ମା ଚିରମ୍
ହେ ଅମରମାନେ, ଭୟ ଛାଡ଼; ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଉଛି। ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗ ଉପଲବ୍ଧ କରିବ।
ଏଷୋ ଽହଂ ସଗଣଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଵରଦାନେନ ଦର୍ପିତମ୍ ଅଵଧ୍ଯମ୍ ଅମରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ନିହନ୍ମି ତମ୍
ଏହି ବରର ଅହଂକାରରେ ଅଦମ୍ୟ ଦୈତ୍ୟ, ଯିଏ ଅମରେଶମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ, ସେ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥିସହିତ ମୁଁ ବଧ କରିବି।
ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାନ୍ ଵିସୃଜ୍ଯ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରାନ୍ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ସ୍ଥାନମ୍ ଆଜଗାମ ମହାବଲଃ
ଏପରି କହି, ପ୍ରଭୁ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ମହାବଳ ହୋଇ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ନରସ୍ଯାର୍ଧତନୁଂ କୃତ୍ଵା ସିଂହସ୍ଯାର୍ଧତନୁଂ ପ୍ରଭୁଃ ନାରସିଂହେନ ଵପୁଷା ପାଣିଂ ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ପାଣିନା
ପ୍ରଭୁ ମଣିଷ ଓ ସିଂହର ଅର୍ଧ ଅର୍ଧ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ନରସିଂହ ଶରୀରରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ହାତରେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଘନଜୀମୂତସଂକାଶୋ ଘନଜୀମୂତନିସ୍ଵନଃ ଘନଜୀମୂତଦୀପ୍ତୌଜା ଜୀମୂତ ଇଵ ଵେଗଵାନ୍
ସେ ଘନ ମେଘ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଧ୍ୱନି, ମେଘର ଦୀପ୍ତି ଓ ତାଳମାତ୍ରେ ତୀବ୍ର ଥିଲେ।