ଯୋଦ୍ଧୁକାମୌ ଦୁରାଧର୍ଷୌ ତାଵ୍ ଉଭୌ ମଧୁକୈଟଭୌ ହତୌ ଭଗଵତା ତେନ ତଯୋର୍ ଦତ୍ତ୍ଵାମିତଂ ଵରମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଦୁର୍ଜୟ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ, ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ, ତା’ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଭୁ ସେମାନେକୁ ବଡ଼ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ।
ପୁରା କମଲନାଭସ୍ଯ ସ୍ଵପତଃ ସାଗରାମ୍ଭସି ପୁଷ୍କରେ ତତ୍ର ସଂଭୂତା ଦେଵାଃ ସର୍ଷିଗଣାସ୍ ତଥା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ପଦ୍ମନାଭ ଭଗବାନ ସାଗର ଜଳରେ ଶୁଏଇ ଥିଲେ, ସେଇ ପଦ୍ମରୁ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ଏଷ ପୌଷ୍କରକୋ ନାମ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵୋ ମହାତ୍ମନଃ ପୁରାଣଂ କଥ୍ଯତେ ଯତ୍ର ଦେଵଶ୍ରୁତିସମାହିତମ୍
ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କର ପୌଷ୍କରକ ପ୍ରକଟି ଯାହାକୁ ପୁରାଣ କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଅଛି।
ଵାରାହସ୍ ତୁ ଶ୍ରୁତିମୁଖଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵୋ ମହାତ୍ମନଃ ଯତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଃ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵାରାହଂ ରୂପମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଥିବା ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କର ବରାହ ରୂପ ପ୍ରକଟି, ଯେଉଁଠି ଦେବମାନ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଵେଦପାଦୋ ଯୂପଦଂଷ୍ଟ୍ରଃ କ୍ରତୁଦନ୍ତଶ୍ ଚିତୀମୁଖଃ ଅଗ୍ନିଜିହ୍ଵୋ ଦର୍ଭରୋମା ବ୍ରହ୍ମଶୀର୍ଷୋ ମହାତପାଃ
ଯାହାଙ୍କର ପାଦ ବେଦ, ଦାଢ଼ି ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ, ଦାନ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ମୁଖ ହବନ କୁଣ୍ଡ, ଜିଭ ଅଗ୍ନି, କେଶ କୁଶ ଘାସ, ମୁଣ୍ଡ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଅତି ମହାନ।
ଅହୋରାତ୍ରେକ୍ଷଣୋ ଦିଵ୍ଯୋ ଵେଦାଙ୍ଗଃ ଶ୍ରୁତିଭୂଷଣଃ ଆଜ୍ଯନାସଃ ସ୍ରୁଵତୁଣ୍ଡଃ ସାମଘୋଷସ୍ଵରୋ ମହାନ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି ଦିନ ଓ ରାତି, ଦିବ୍ୟ ଶରୀର, ବେଦର ଅଙ୍ଗ ତାଙ୍କର ଭୂଷଣ, ଘିଅ ତାଙ୍କର ନାକ, ସ୍ରୁବ ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଡ, ଏବଂ ସାମଗାନର ଶବ୍ଦ ତାଙ୍କର ମହାନ୍ ସ୍ୱର।
ସତ୍ଯଧର୍ମମଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ କ୍ରମଵିକ୍ରମସତ୍କୃତଃ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତନଖୋ ଘୋରଃ ପଶୁଜାନୁର୍ ମୁଖାକୃତିଃ
ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଗଢ଼ା, ଶ୍ରୀମାନ୍, ତାଙ୍କର ପଦକ୍ଷେପ ଗଣ୍ୟ, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ତାଙ୍କର ନଖ, ଭୟଙ୍କର ଓ ପଶୁର ମୁଖ ପରି ଆକୃତି।
ଉଦ୍ଗତାନ୍ତ୍ରୋ ହୋମଲିଙ୍ଗୋ ବୀଜୌଷଧିମହାଫଲଃ ଵାଦ୍ଯନ୍ତରାତ୍ମା ମନ୍ତ୍ରସ୍ଫିଗ୍ ଵିକୃତଃ ସୋମଶୋଣିତଃ
ଉପରକୁ ବଢ଼ୁଥିବା ଆନ୍ତ୍ର, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ, ବୀଜ ଓ ଔଷଧିର ମହାଫଳ, ବାଦ୍ୟର ଆତ୍ମା, ମନ୍ତ୍ର ତାଙ୍କର କଟି, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସୋମ ରକ୍ତ ତାଙ୍କର ଅଂଶ।
ଵେଦିସ୍କନ୍ଧୋ ହଵିର୍ଗନ୍ଧୋ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାତିଵେଗଵାନ୍ ପ୍ରାଗ୍ଵଂଶକାଯୋ ଦ୍ଯୁତିମାନ୍ ନାନାଦୀକ୍ଷାଭିର୍ ଅନ୍ଵିତଃ
ଯଜ୍ଞ ବେଦି ତାଙ୍କର କନ୍ଧ, ହବିଷ୍ୟର ଗନ୍ଧ, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଥିବା ହବିଷ୍ୟର ଚାଲି ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ପୂର୍ବ ଦିକର ଯଜ୍ଞଶାଳା ତାଙ୍କର ଶରୀର, ତେଜସ୍ବୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦୀକ୍ଷାରେ ଯୁକ୍ତ।
ଦକ୍ଷିଣାହୃଦଯୋ ଯୋଗୀ ମହାସତ୍ତ୍ରମଯୋ ମହାନ୍ ଉପାକର୍ମାଷ୍ଟରୁଚକଃ ପ୍ରଵର୍ଗାଵର୍ତଭୂଷଣଃ
ଡାହାଣ ହୃଦୟ, ଯୋଗୀ, ମହାଯଜ୍ଞର ଆକୃତି, ଉପକର୍ମରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ଅଷ୍ଟ ରୁଚିକ ଓ ପ୍ରବର୍ଗ୍ୟ ପାତ୍ର ତାଙ୍କର ଭୂଷଣ।
ନାନାଚ୍ଛନ୍ଦୋଗତିପଥୋ ଗୁହ୍ଯୋପନିଷଦାସନଃ ଛାଯାପତ୍ନୀସହାଯୋ ଽସୌ ମଣିଶୃଙ୍ଗ ଇଵୋତ୍ଥିତଃ
ବିଭିନ୍ନ ଛନ୍ଦ ତାଙ୍କର ଗତିପଥ, ଗୁପ୍ତ ଉପନିଷଦ ତାଙ୍କର ଆସନ, ଛାୟା ପତ୍ନୀ ସହିତ, ମଣି ଶୃଙ୍ଗ ପରି ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ମହୀଂ ସାଗରପର୍ଯନ୍ତାଂ ସଶୈଲଵନକାନନାମ୍ ଏକାର୍ଣଵଜଲଭ୍ରଷ୍ଟାମ୍ ଏକାର୍ଣଵଗତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ଏକ ମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ, ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲା।
ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯା ଯଃ ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା ସହସ୍ରଶୀର୍ଷୋ ଲୋକାଦିଶ୍ ଚକାର ଜଗତୀଂ ପୁନଃ
ସେଇ ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ, ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଦାଢ଼ି ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ, ପୁଣିଥରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଏଵଂ ଯଜ୍ଞଵରାହେଣ ଭୂତ୍ଵା ଭୂତହିତାର୍ଥିନା ଉଦ୍ଧୃତା ପୃଥିଵୀ ଦେଵୀ ସାଗରାମ୍ବୁଧରା ପୁରା
ଏଭଳି, ଭୂତମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସାଗର ଓ ପାହାଡ଼ ବୋହିଥିବା ପୃଥିବୀ ଦେବୀକୁ ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଉଠାଇଲେ।
ଵାରାହ ଏଷ କଥିତୋ ନାରସିଂହସ୍ ତତୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ଯତ୍ର ଭୂତ୍ଵା ମୃଗେନ୍ଦ୍ରେଣ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ ହତଃ
ଏହା ହେଉଛି ବରାହ ଅବତାର; ପରେ ନରସିଂହ ଅବତାର ଆସିଥିଲେ। ଏଠାରେ, ସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୃଗେନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ପୁରା କୃତଯୁଗେ ନାମ ସୁରାରିର୍ ବଲଦର୍ପିତଃ ଦୈତ୍ଯାନାମ୍ ଆଦିପୁରୁଷଶ୍ ଚକାର ସୁମହତ୍ ତପଃ
ପ୍ରାଚୀନ କୃତଯୁଗରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ, ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଦଶ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଦଶ ପଞ୍ଚ ଚ ଜପୋପଵାସନିରତସ୍ ତସ୍ଥୌ ମୌନଵ୍ରତସ୍ଥିତଃ
ଦଶ ହଜାର ଦଶ ଶତ ଓ ପାଞ୍ଚ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ଜପ ଓ ଉପବାସରେ ଲିନ ରହି, ମୌନବ୍ରତ ଧରି ଅଟୁଟ ରହିଥିଲେ।
ତତଃ ଶମଦମାଭ୍ଯାଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ଚୈଵ ହି ପ୍ରୀତୋ ଽଭଵତ୍ ତତସ୍ ତସ୍ଯ ତପସା ନିଯମେନ ଚ
ତାପରେ, ଶାନ୍ତି ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ତଂ ଵୈ ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ ଭଗଵାନ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଆଗମ୍ଯ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଣେନ ହଂସଯୁକ୍ତେନ ଭାସ୍ଵତା
ତାପରେ, ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା ବଗବାନ୍, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଙ୍ଗର ଚମକୁଥିବା, ହଂସ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ବସି, ନିଜେ ଆସିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯୈର୍ ଵସୁଭିଃ ସାର୍ଧଂ ମରୁଦ୍ଭିର୍ ଦୈଵତୈସ୍ ତଥା ରୁଦ୍ରୈର୍ ଵିଶ୍ଵସହାଯୈଶ୍ ଚ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସକିଂନରୈଃ
ସେଠାରେ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ମରୁତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା, ରୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିମ୍ନରମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ଦିଶାଭିଃ ପ୍ରଦିଶାଭିଶ୍ ଚ ନଦୀଭିଃ ସାଗରୈସ୍ ତଥା ନକ୍ଷତ୍ରୈଶ୍ ଚ ମୁହୂର୍ତୈଶ୍ ଚ ଖେଚରୈଶ୍ ଚ ମହାଗ୍ରହୈଃ
ଦିଗ୍ବିଦିଗ, ନଦୀ ଓ ସାଗର, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଆକାଶର ଦେବତା ଓ ବଡ଼ ଗ୍ରହମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ଦେଵର୍ଷିଭିସ୍ ତପୋଵୃଦ୍ଧୈଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ ଵିଦ୍ଵଦ୍ଭିର୍ ଏଵ ଚ ରାଜର୍ଷିଭିଃ ପୁଣ୍ଯତମୈର୍ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ ଅପ୍ସରୋଗଣୈଃ
ତପସ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦେବୃଷି, ସିଦ୍ଧ ଓ ପଣ୍ଡିତମାନେ, ପବିତ୍ର ରାଜା ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ଚରାଚରଗୁରୁଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଵୃତଃ ସର୍ଵୈଃ ସୁରୈସ୍ ତଥା ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦୈତ୍ଯଂ ଵଚନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଚରାଚର ଜଗତର ଗୁରୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ତଵ ଭକ୍ତସ୍ଯ ତପସାନେନ ସୁଵ୍ରତ ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଥେଷ୍ଟଂ କାମମ୍ ଆପ୍ନୁହି
ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତି ଓ ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ହେ ସୁବ୍ରତ, ଏକ ଵର ଚାହ, ଭଲ ହେଉ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେଇ ଲାଭ କର।
ନ ଦେଵାସୁରଗନ୍ଧର୍ଵା ନ ଯକ୍ଷୋରଗରାକ୍ଷସାଃ ଋଷଯୋ ଵାଥ ମାଂ ଶାପୈଃ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଲୋକପିତାମହ
ଦେବ, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ, କିମ୍ବା ଋଷିମାନେ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତାମହ, କୌଣସି କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଉନାହାନ୍ତୁ।
ଶପେଯୁସ୍ ତପସା ଯୁକ୍ତା ଵର ଏଷ ଵୃତୋ ମଯା ନ ଶସ୍ତ୍ରେଣ ନ ଵାସ୍ତ୍ରେଣ ଗିରିଣା ପାଦପେନ ଵା
ଯଦି ସେମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ଶାପ ଦେଉନାହାନ୍ତୁ—ଏହି ଵର ମୁଁ ଚାହିଁଛି। ମୋତେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର, ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେଉନାହିଁ।
ନ ଶୁଷ୍କେଣ ନ ଚାର୍ଦ୍ରେଣ ନ ଚୈଵୋର୍ଧ୍ଵଂ ନ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଧଃ ପାଣିପ୍ରହାରେଣୈକେନ ସଭୃତ୍ଯବଲଵାହନମ୍
ଶୁଷ୍କ କିମ୍ବା ଭିଜା କିଛି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଉପରୁ କିମ୍ବା ତଳରୁ ନୁହେଁ, ହାତର ଆଘାତରେ ନୁହେଁ, ଏକାକି କିମ୍ବା ଦାସ, ସେନା, ଯାନ ସହିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯୋ ମାଂ ନାଶଯିତୁଂ ଶକ୍ତଃ ସ ମେ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଭଵିଷ୍ଯତି ଭଵେଯମ୍ ଅହମ୍ ଏଵାର୍କଃ ସୋମୋ ଵାଯୁର୍ ହୁତାଶନଃ
ଯିଏ ମୋତେ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବ, ସେଇ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ। ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ବାତାସ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ହେଇଯାଉ।
ସଲିଲଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଚ ଆକାଶଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ ଅହଂ କ୍ରୋଧଶ୍ ଚ କାମଶ୍ ଚ ଵରୁଣୋ ଵାସଵୋ ଯମଃ ଧନଦଶ୍ ଚ ଧନାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଯକ୍ଷଃ କିଂପୁରୁଷାଧିପଃ
ପାଣି, ଆକାଶ ଓ ସମସ୍ତ ଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ; ମୁଁ କ୍ରୋଧ ଓ କାମ ହେଉ, ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ଧନର ମାଳିକ, ଧନର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ, ଯକ୍ଷ ଓ କିମ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମାଳିକ ହେଉ।
ଏତେ ଦିଵ୍ଯା ଵରାସ୍ ତାତ ମଯା ଦତ୍ତାସ୍ ତଵାଦ୍ଭୁତାଃ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନ୍ ଇମାଂସ୍ ତାତ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଵରଗୁଡ଼ିକୁ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଛି। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଲାଭ କରିବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।