ଦଦାହ କାର୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଶୈଲାଂଶ୍ ଚୈଷ ଵନାନି ଚ ସ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଆଶ୍ରମଂ ରମ୍ଯଂ ଵରୁଣସ୍ଯାତ୍ମଜସ୍ଯ ଵୈ
ସେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ପାହାଡ଼ ଓ ଅରଣ୍ୟ, ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଶୋଭାମୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଦହିଦେଲେ।
ଦଦାହ ବଲଵଦ୍ଭୀତଶ୍ ଚିତ୍ରଭାନୁଃ ସ ହୈହଯଃ ଯଂ ଲେଭେ ଵରୁଣଃ ପୁତ୍ରଂ ପୁରା ଭାସ୍ଵନ୍ତମ୍ ଉତ୍ତମମ୍
ଚିତ୍ରଭାନୁ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ, ସେ ହୈହୟଙ୍କୁ ଦହିଦେଲେ; ବରୁଣ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁଅକୁ ପୂର୍ବେ ପାଇଥିଲେ।
ଵସିଷ୍ଠଂ ନାମ ସ ମୁନିଃ ଖ୍ଯାତ ଆପଵ ଇତ୍ଯ୍ ଉତ ଯତ୍ରାପଵସ୍ ତୁ ତଂ କ୍ରୋଧାଚ୍ ଛପ୍ତଵାନ୍ ଅର୍ଜୁନଂ ଵିଭୁଃ
ଏହି ମୁନି, ଯିଏ ବସିଷ୍ଠ ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ଆପବ ଭାବେ ଖ୍ୟାତ, ସେଠାରେ କ୍ରୋଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ ନ ଵର୍ଜିତମ୍ ଇଦଂ ଵନଂ ତେ ମମ ହୈହଯ ତସ୍ମାତ୍ ତେ ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ କୃତମ୍ ଅନ୍ଯୋ ହନିଷ୍ଯତି
ହୈହୟ, ତୁମେ ମୋର ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରିନଥିଲା, ତେଣୁ ତୁମେ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ।
ରାମୋ ନାମ ମହାବାହୁର୍ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ଛିତ୍ତ୍ଵା ବାହୁସହସ୍ରଂ ତେ ପ୍ରମଥ୍ଯ ତରସା ବଲୀ
ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ, ବଳଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାମ, ତୁମର ହଜାର ବାହୁ କାଟି ଦେବେ ଏବଂ ବଳପୂର୍ବକ ତୁମକୁ ନଶ୍ଚିନ୍ନ କରିଦେବେ।
ତପସ୍ଵୀ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ ତ୍ଵାଂ ତୁ ହନିଷ୍ଯତି ସ ଭାର୍ଗଵଃ ଅନଷ୍ଟଦ୍ରଵ୍ଯତା ଯସ୍ଯ ବଭୂଵାମିତ୍ରକର୍ଷିଣଃ
ଏକ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଇ ଭାର୍ଗବ, ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ; ଯାହାଙ୍କର ଧନ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ଥିଲା, ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିନଥିଲେ।
ପ୍ରତାପେନ ନରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଜା ଧର୍ମେଣ ରକ୍ଷତଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ତତୋ ଽସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଵୈ ତସ୍ଯ ଶାପାନ୍ ମହାମୁନେଃ
ସେଇ ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଓ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଇ ମହାମୁନିଙ୍କ ଶାପରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଲା।
ଵରସ୍ ତଥୈଵ ଭୋ ଵିପ୍ରାଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ଵୃତଃ ପୁରା ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶତଂ ତ୍ଵ୍ ଆସୀତ୍ ପଞ୍ଚ ଶେଷା ମହାତ୍ମନଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପୂର୍ବେ ସେ ନିଜେ ଏକ ଵର ଚୟନ କରିଥିଲେ; ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚଜଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥିଲେ।
କୃତାସ୍ତ୍ରା ବଲିନଃ ଶୂରା ଧର୍ମାତ୍ମାନୋ ଯଶସ୍ଵିନଃ ଶୂରସେନଶ୍ ଚ ଶୂରଶ୍ ଚ ଵୃଷଣୋ ମଧୁପଧ୍ଵଜଃ
ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଚଳନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବଳଶାଳୀ, ସାହସୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ—ଶୂରସେନ, ଶୂର, ବୃଷଣ ଏବଂ ମଧୁପଧ୍ୱଜ।
ଜଯଧ୍ଵଜଶ୍ ଚ ନାମ୍ନାସୀଦ୍ ଆଵନ୍ତ୍ଯୋ ନୃପତିର୍ ମହାନ୍ କାର୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ତନଯା ଵୀର୍ଯଵନ୍ତୋ ମହାବଲାଃ
ଏଉଁ ଏକ ମହାନ ଅବନ୍ତି ରାଜାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଜୟଧ୍ୱଜ, ସେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟର ପୁଅ ଏବଂ ବହୁତ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଜଯଧ୍ଵଜସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ ତୁ ତାଲଜଙ୍ଘୋ ମହାବଲଃ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶତଂ ଖ୍ଯାତାସ୍ ତାଲଜଙ୍ଘା ଇତି ସ୍ମୃତାଃ
ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ତାଳଜଂଘ, ଯିଏ ବହୁତ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଶତପୁତ୍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ ତାଳଜଂଘ ନାମରେ।
ତେଷାଂ କୁଲେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ହୈହଯାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍ ଵୀତିହୋତ୍ରାଃ ସୁଜାତାଶ୍ ଚ ଭୋଜାଶ୍ ଚାଵନ୍ତଯଃ ସ୍ମୃତାଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କ ବଂଶରେ ମହାତ୍ମା ହୈହୟବଂଶୀମାନେ ଥିଲେ—ବୀତିହୋତ୍ର, ସୁଜାତ, ଭୋଜ ଏବଂ ଅବନ୍ତିମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ତୌଣ୍ଡିକେରାଶ୍ ଚ ଵିଖ୍ଯାତାସ୍ ତାଲଜଙ୍ଘାସ୍ ତଥୈଵ ଚ ଭରତାଶ୍ ଚ ସୁଜାତାଶ୍ ଚ ବହୁତ୍ଵାନ୍ ନାନୁକୀର୍ତିତାଃ
ତୌଣ୍ଡିକେରମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଳଜଂଘମାନେ ଭଳି; ଏହିପରି ବହୁତ ଭରତ ଓ ସୁଜାତମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇନାହିଁ।
ଵୃଷପ୍ରଭୃତଯୋ ଵିପ୍ରା ଯାଦଵାଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମିଣଃ ଵୃଷୋ ଵଂଶଧରସ୍ ତତ୍ର ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଽଭଵନ୍ ମଧୁଃ
ବୃଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ମୁନିମାନେ, ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀ ଯାଦବ ଥିଲେ; ବୃଷ ବଂଶଧର ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ମଧୁ।
ମଧୋଃ ପୁତ୍ରଶତଂ ତ୍ଵ୍ ଆସୀଦ୍ ଵୃଷଣସ୍ ତସ୍ଯ ଵଂଶକୃତ୍ ଵୃଷଣାଦ୍ ଵୃଷ୍ଣଯଃ ସର୍ଵେ ମଧୋସ୍ ତୁ ମାଧଵାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ମଧୁଙ୍କ ଶତପୁତ୍ର ଥିଲେ, ବୃଷଣ ବଂଶ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ବୃଷଣଠାରୁ ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣି ହେଲେ, ମଧୁଠାରୁ ମାଧବମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯାଦଵା ଯଦୁନାମ୍ନା ତେ ନିରୁଚ୍ଯନ୍ତେ ଚ ହୈହଯାଃ ନ ତସ୍ଯ ଵିତ୍ତନାଶଃ ସ୍ଯାନ୍ ନଷ୍ଟଂ ପ୍ରତି ଲଭେଚ୍ ଚ ସଃ
ଯାଦବମାନେ ଯଦୁ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ, ହୈହୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି; ସେ ତାଙ୍କର ଧନ କେବେ ହରାଇନଥାଏ, ହରାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ପାଇଯାଏ।
କାର୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଯୋ ଜନ୍ମ କଥଯେଦ୍ ଇହ ନିତ୍ଯଶଃ ଏତେ ଯଯାତିପୁତ୍ରାଣାଂ ପଞ୍ଚ ଵଂଶା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଯେଉଁଠି କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ଜନ୍ମ କଥା ନିତ୍ୟ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠି ଏହି ଯୟାତିପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଞ୍ଚଟି ବଂଶ ଅଛି, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ।
କୀର୍ତିତା ଲୋକଵୀରାଣାଂ ଯେ ଲୋକାନ୍ ଧାରଯନ୍ତି ଵୈ ଭୂତାନୀଵ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ପଞ୍ଚ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମାନ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିମାନେ ସେଇ ଲୋକବୀରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ପାଞ୍ଚଟି ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ପ୍ରଜା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପଞ୍ଚ ଵିସର୍ଗାଂସ୍ ତୁ ରାଜା ଧର୍ମାର୍ଥକୋଵିଦଃ ଵଶୀ ଭଵତି ପଞ୍ଚାନାମ୍ ଆତ୍ମଜାନାଂ ତଥେଶ୍ଵରଃ
ପାଞ୍ଚଟି ଉତ୍ସ ଶୁଣି, ଯେ ରାଜା ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଉପରେ ଅଧିକାରୀ ଓ ପ୍ରଭୁ ହୁଅନ୍ତି।
ଲଭେତ୍ ପଞ୍ଚ ଵରାଂଶ୍ ଚୈଵ ଦୁର୍ଲଭାନ୍ ଇହ ଲୌକିକାନ୍ ଆଯୁଃ କୀର୍ତିଂ ତଥା ପୁତ୍ରାନ୍ ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଭୂତିମ୍ ଏଵ ଚ
ସେ ଏଠାରେ ପାଞ୍ଚଟି ଦୁର୍ଲଭ ଲୋକୀୟ ବର ପାଇଥାନ୍ତି—ଦୀର୍ଘାୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ପୁଅ, ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଭୂତି।
ଧାରଣାଚ୍ ଛ୍ରଵଣାଚ୍ ଚୈଵ ପଞ୍ଚଵର୍ଗସ୍ଯ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ କ୍ରୋଷ୍ଟୋର୍ ଵଂଶଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ଗଦତୋ ମମ
ପାଞ୍ଚଟି ବର୍ଗ ଧାରଣ ଓ ଶ୍ରବଣ କରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏବେ କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କ ବଂଶ କଥା ମୋ ମୁଖରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଯଦୋର୍ ଵଂଶଧରସ୍ଯାଥ ଯଜ୍ଵିନଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମିଣଃ କ୍ରୋଷ୍ଟୋର୍ ଵଂଶଂ ହି ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଯସ୍ଯାନ୍ଵଵାଯଜୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ହରିର୍ ଵୃଷ୍ଣିକୁଲୋଦ୍ଵହଃ
ଯଦୁ, ବଂଶଧର, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀଙ୍କ କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କ ବଂଶ କଥା ମାତ୍ର ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ତାଙ୍କ ବଂଶରେ ବିଷ୍ଣୁ, ହରି, ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଗାନ୍ଧାରୀ ଚୈଵ ମାଦ୍ରୀ ଚ କ୍ରୋଷ୍ଟୋର୍ ଭାର୍ଯେ ବଭୂଵତୁଃ ଗାନ୍ଧାରୀ ଜନଯାମ୍ ଆସ ଅନମିତ୍ରଂ ମହାବଲମ୍
ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ, କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ; ଗାନ୍ଧାରୀ ଏକ ବଳଶାଳୀ ପୁଅ ଅନମିତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ମାଦ୍ରୀ ଯୁଧାଜିତଂ ପୁତ୍ରଂ ତତୋ ଽନ୍ଯଂ ଦେଵମୀଢୁଷମ୍ ତେଷାଂ ଵଂଶସ୍ ତ୍ରିଧା ଭୂତୋ ଵୃଷ୍ଣୀନାଂ କୁଲଵର୍ଧନଃ
ମାଦ୍ରୀ ଯୁଧାଜିତ୍ ନାମକ ପୁଅ ଓ ପରେ ଦେବମୀଢୁଷ ନାମକ ଅନ୍ୟ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ସେମାନଙ୍କ ବଂଶ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା, ବୃଷ୍ଣିବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ମାଦ୍ର୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୌ ତୁ ଜଜ୍ଞାତେ ଶ୍ରୁତୌ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାଵ୍ ଉଭୌ ଜଜ୍ଞାତେ ତନଯୌ ଵୃଷ୍ଣେଃ ଶ୍ଵଫଲ୍କଶ୍ ଚିତ୍ରକସ୍ ତଥା
ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ପୁଅ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ବୃଷ୍ଣିଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ପୁଅ ହେଲେ—ଶ୍ଵଫଳ୍କ ଓ ଚିତ୍ରକ।
ଶ୍ଵଫଲ୍କସ୍ ତୁ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ଧର୍ମାତ୍ମା ଯତ୍ର ଵର୍ତତେ ନାସ୍ତି ଵ୍ଯାଧିଭଯଂ ତତ୍ର ନାଵର୍ଷସ୍ ତପମ୍ ଏଵ ଚ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ଵଫଳ୍କ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ; ସେଠି ସେ ବସିଲେ, ରୋଗ ଭୟ ନାହିଁ, ଅନାବୃଷ୍ଟି ହୁଏ ନାହିଁ, କେବଳ ତପସ୍ୟା ହୁଏ।
କଦାଚିତ୍ କାଶିରାଜସ୍ଯ ଵିଷଯେ ମୁନିସତ୍ତମାଃ ତ୍ରୀଣି ଵର୍ଷାଣି ପୂର୍ଣାନି ନାଵର୍ଷତ୍ ପାକଶାସନଃ
କେବେ ଏକଥର, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ଦେଶରେ, ମୁନିମାନେ, ତିନି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ଷା ହେଲା ନାହିଁ।
ସ ତତ୍ର ଚାନଯାମ୍ ଆସ ଶ୍ଵଫଲ୍କଂ ପରମାର୍ଚିତମ୍ ଶ୍ଵଫଲ୍କପରିଵର୍ତେନ ଵଵର୍ଷ ହରିଵାହନଃ
ସେଠାରେ ସେ ବହୁତ ସମ୍ମାନିତ ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କୁ ଆଣିଲେ, ଏବଂ ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳିଭଳି ବର୍ଷା କରିଲେ।
ଶ୍ଵଫଲ୍କଃ କାଶିରାଜସ୍ଯ ସୁତାଂ ଭାର୍ଯାମ୍ ଅଵିନ୍ଦତ ଗାନ୍ଦିନୀଂ ନାମ ଗାଂ ସା ଚ ଦଦୌ ଵିପ୍ରାଯ ନିତ୍ଯଶଃ
ଶ୍ଵଫଳ୍କ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗାଈ ଦାନ କରୁଥିଲେ।
ଦାତା ଯଜ୍ଵା ଚ ଵୀରଶ୍ ଚ ଶ୍ରୁତଵାନ୍ ଅତିଥିପ୍ରିଯଃ ଅକ୍ରୂରଃ ସୁଷୁଵେ ତସ୍ମାଚ୍ ଛ୍ଵଫଲ୍କାଦ୍ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣଃ
ଶ୍ଵଫଳ୍କଙ୍କଠାରୁ ଦାନଶୀଳ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ପ୍ରବଳ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ଅକୃର ଜନ୍ମ ନେଲେ।