ଯୋଗେ ସ୍ଥିତ୍ଵାହମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କଲେଵରମ୍ ଵାଚ୍ଯଶ୍ ଚ ଦ୍ଵାରକାଵାସୀ ଜନଃ ସର୍ଵସ୍ ତଥାହୁକଃ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିବି; ଏହି ଖବର ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଓ ଆହୁକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଅ।
ଯଥେମାଂ ନଗରୀଂ ସର୍ଵାଂ ସମୁଦ୍ରଃ ପ୍ଲାଵଯିଷ୍ଯତି ତସ୍ମାଦ୍ ରଥୈଃ ସୁସଜ୍ଜୈସ୍ ତୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅର୍ଜୁନାଗମଃ
ଯେତେବେଳେ ସମୁଦ୍ର ଏହି ସମସ୍ତ ସହରକୁ ଡୁବାଇଦେବ, ସେତେବେଳେ ସଜା ରଥ ନେଇ ତୁମେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କର।
ନ ସ୍ଥେଯଂ ଦ୍ଵାରକାମଧ୍ଯେ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତେ ତତ୍ର ପାଣ୍ଡଵେ ତେନୈଵ ସହ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଯତ୍ର ଯାତି ସ କୌରଵଃ
ପାଣ୍ଡବ ଯାଇସାରିବା ପରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱାରକା ମଧ୍ୟରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସେଉଁଠି ଯେଉଁଠାକୁ କୌରବ ନେଇଯିବେ, ସେଠାକୁ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯିବା।
ଗତ୍ଵା ଚ ବ୍ରୂହି କୌନ୍ତେଯମ୍ ଅର୍ଜୁନଂ ଵଚନଂ ମମ ପାଲନୀଯସ୍ ତ୍ଵଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ଜନୋ ଽଯଂ ମତ୍ପରିଗ୍ରହଃ
ଯାଇ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମୋର କଥା କହ—'ମୋର ଦେଖାଶୁଣା ରେଖିଥିବା ଏହି ଲୋକମାନେ, ତୁମେ ତୁମ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।'
ଇତ୍ଯ୍ ଅର୍ଜୁନେନ ସହିତୋ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ଭଵାଞ୍ ଜନମ୍ ଗୃହୀତ୍ଵା ଯାତୁ ଵଜ୍ରଶ୍ ଚ ଯଦୁରାଜୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଭଳି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ଦ୍ୱାରକାରୁ ଲୋକମାନେକୁ ନେଇଯିବା, ଏବଂ ବଜ୍ର ଯାଦବଙ୍କ ରାଜା ହେବେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତୋ ଦାରୁକଃ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଚ ବହୁଶଃ କୃତ୍ଵା ପ୍ରାଯାଦ୍ ଯଥୋଦିତମ୍
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦାରୁକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଶିର ନମାଇଲେ, ବହୁବାର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଥିଲା, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।
ସ ଚ ଗତ୍ଵା ତଥା ଚକ୍ରେ ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ତଥାର୍ଜୁନମ୍ ଆନିନାଯ ମହାବୁଦ୍ଧିଂ ଵଜ୍ରଂ ଚକ୍ରେ ତଥା ନୃପମ୍
ସେ ଯାଇ ଦ୍ୱାରକାରେ ସେଇପରି କାମ କଲେ, ମହାବୁଦ୍ଧି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଣିଲେ ଏବଂ ବଜ୍ରଙ୍କୁ ରାଜା କଲେ।
ଭଗଵାନ୍ ଅପି ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଵାସୁଦେଵାତ୍ମକଂ ପରମ୍ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମନି ସମାରୋପ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତେଷ୍ଵ୍ ଅଧାରଯତ୍
ଭଗବାନ ଗୋବିନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ବସୁଦେବ ଆତ୍ମାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପକୁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବିସ୍ତାର କଲେ।
ସ ମାନଯନ୍ ଦ୍ଵିଜଵଚୋ ଦୁର୍ଵାସା ଯଦ୍ ଉଵାଚ ହ ଯୋଗଯୁକ୍ତୋ ଽଭଵତ୍ ପାଦଂ କୃତ୍ଵା ଜାନୁନି ସତ୍ତମାଃ
ସେ ଦୁର୍ବାସା ମୁନିଙ୍କ କଥାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଯୋଗରେ ଲୀନ ହେଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଜାଙ୍ଘା ଉପରେ ରଖିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଵୈ ଜରା ନାମ ତଦା ତତ୍ର ସ ଲୁବ୍ଧକଃ ମୁଶଲଶେଷଲୋହସ୍ଯ ସାଯକଂ ଧାରଯନ୍ ପରମ୍
ସେତେବେଳେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏକ ଶିକାରୀ ରୂପେ ଆସିଲା, ଯାହା ମୁଶଳର ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋହାର ତୀର ଧାରଣ କରିଥିଲା।
ସ ତତ୍ପାଦଂ ମୃଗାକାରଂ ସମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ତତୋ ଵିଵ୍ଯାଧ ତେନୈଵ ତୋମରେଣ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେ ମୃଗ ଆକୃତିର ପାଦଟିକୁ ଦେଖି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ; ତାପରେ, ସେହି ତିରସୁଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପାଦକୁ ଘାତ କଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ଗତଶ୍ ଚ ଦଦୃଶେ ତତ୍ର ଚତୁର୍ବାହୁଧରଂ ନରମ୍ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାହ ଚୈଵୈନଂ ପ୍ରସୀଦେତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଆଗକୁ ଯାଇ ଚାରିଟି ବାହୁ ଥିବା ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ପଡ଼ି ପଡ଼ି ନମସ୍କାର କରି, ପୁନିପୁନି କହିଲେ, 'ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ'।
ଅଜାନତା କୃତମ୍ ଇଦଂ ମଯା ହରିଣଶଙ୍କଯା କ୍ଷମ୍ଯତାମ୍ ଆତ୍ମପାପେନ ଦଗ୍ଧଂ ମା ଦଗ୍ଧୁମ୍ ଅର୍ହସି
ମୁଁ ଅଜାଣି ଏହି କାମ କରିଦେଲି, ଆପଣଙ୍କୁ ମୃଗ ବୋଲି ଭାବି; ଦୟା କରି କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ—ମୋ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଛି, ଆଉ ମୋତେ ଦଗ୍ଧ କରିବେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ ତଂ ଭଗଵାନ୍ ଆହ ନାସ୍ତି ତେ ଭଯମ୍ ଅଣ୍ଵ୍ ଅପି ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଲୁବ୍ଧ ସ୍ଵର୍ଗେଶ୍ଵରାସ୍ପଦମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, 'ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ; ମୋ ଦୟାରେ, ହେ ଶିକାରୀ, ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ଯାଅ।'
ଵିମାନମ୍ ଆଗତଂ ସଦ୍ଯସ୍ ତଦ୍ଵାକ୍ଯସମନନ୍ତରମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଲୁବ୍ଧକସ୍ ତତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ସେ କଥା ହେବା ସହିତ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଗଲା; ଶିକାରୀ ସେଠାରେ ଚଢ଼ି, ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ ସ ଭଗଵାନ୍ ସଂଯୋଜ୍ଯାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନି ବ୍ରହ୍ମଭୂତେ ଽଵ୍ଯଯେ ଽଚିନ୍ତ୍ଯେ ଵାସୁଦେଵମଯେ ଽମଲେ
ସେ ଯିବା ପରେ, ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଅବିନାଶୀ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ପବିତ୍ର ଓ ବାସୁଦେବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେହି ପରମ ଆତ୍ମା ସହିତ ଏକତ୍ର କଲେ।
ଅଜନ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଜରେ ଽନାଶିନ୍ଯ୍ ଅପ୍ରମେଯେ ଽଖିଲାତ୍ମନି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ ମାନୁଷଂ ଦେହମ୍ ଅଵାପ ତ୍ରିଵିଧାଂ ଗତିମ୍
ଅଜନ୍ମା, ବୃଦ୍ଧିହୀନ, ଅବିନାଶୀ, ଅପରିମିତ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆତ୍ମାରେ, ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେ ତିନି ପ୍ରକାରର ଗତି ଲାଭ କଲେ।
ଅର୍ଜୁନୋ ଽପି ତଦାନ୍ଵିଷ୍ଯ କୃଷ୍ଣରାମକଲେଵରେ ସଂସ୍କାରଂ ଲମ୍ଭଯାମ୍ ଆସ ତଥାନ୍ଯେଷାମ୍ ଅନୁକ୍ରମାତ୍
ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଦେହ ଖୋଜି, ସେମାନଙ୍କ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଶବସଂସ୍କାର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କଲେ।
ଅଷ୍ଟୌ ମହିଷ୍ଯଃ କଥିତା ରୁକ୍ମିଣୀପ୍ରମୁଖାସ୍ ତୁ ଯାଃ ଉପଗୃହ୍ଯ ହରେର୍ ଦେହଂ ଵିଵିଶୁସ୍ ତା ହୁତାଶନମ୍
ରୁକ୍ମିଣୀ ଆଦି ଆଠ ଜଣୀ ରାନୀ, ହରିଙ୍କ ଦେହକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ରେଵତୀ ଚୈଵ ରାମସ୍ଯ ଦେହମ୍ ଆଶ୍ଲିଷ୍ଯ ସତ୍ତମାଃ ଵିଵେଶ ଜ୍ଵଲିତଂ ଵହ୍ନିଂ ତତ୍ସଙ୍ଗାହ୍ଲାଦଶୀତଲମ୍
ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ରେବତୀ, ବଳରାମଙ୍କ ଦେହକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗର ଆନନ୍ଦରେ ଶୀତଳ ହୋଇ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଉଗ୍ରସେନସ୍ ତୁ ତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତଥୈଵାନକଦୁନ୍ଦୁଭିଃ ଦେଵକୀ ରୋହିଣୀ ଚୈଵ ଵିଵିଶୁର୍ ଜାତଵେଦସମ୍
ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଉଗ୍ରସେନ, ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭି, ଦେବକୀ ଓ ରୋହିଣୀ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତୋ ଽର୍ଜୁନଃ ପ୍ରେତକାର୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ତେଷାଂ ଯଥାଵିଧି ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ଜନଂ ସର୍ଵଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵଜ୍ରମ୍ ଏଵ ଚ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ବଜ୍ରକୁ ନେଇ ବାହାରିଗଲେ।
ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯା ଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣପତ୍ନ୍ଯଃ ସହସ୍ରଶଃ ଵଜ୍ରଂ ଜନଂ ଚ କୌନ୍ତେଯଃ ପାଲଯଞ୍ ଶନକୈର୍ ଯଯୌ
ଦ୍ୱାରକାରୁ ହଜାର-ହଜାର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରାନୀମାନେ ବାହାରିଗଲେ; କୌନ୍ତେୟ, ବଜ୍ର ଓ ଲୋକମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲିଗଲେ।
ସଭା ସୁଧର୍ମା କୃଷ୍ଣେନ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ସମାହୃତା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଜଗାମ ଭୋ ଵିପ୍ରାଃ ପାରିଜାତଶ୍ ଚ ପାଦପଃ
ସୁଧର୍ମା ସଭା, ଯାହାକୁ କୃଷ୍ଣ ମାନବ ଲୋକକୁ ଆଣିଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲା, ପାରିଜାତ ଗଛ ମଧ୍ୟ ତେଣୁଁ।
ଯସ୍ମିନ୍ ଦିନେ ହରିର୍ ଯାତୋ ଦିଵଂ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ମେଦିନୀମ୍ ତସ୍ମିନ୍ ଦିନେ ଽଵତୀର୍ଣୋ ଽଯଂ କାଲକାଯଃ କଲିଃ କିଲ
ଯେ ଦିନ ହରି ଏ ଭୂମି ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ସେହି ଦିନ, କହାଯାଏ, କଳି ଯୁଗର ଦୂତ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ।
ପ୍ଲାଵଯାମ୍ ଆସ ତାଂ ଶୂନ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାରକାଂ ଚ ମହୋଦଧିଃ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠଗୃହଂ ତ୍ଵ୍ ଏକଂ ନାପ୍ଲାଵଯତ ସାଗରଃ
ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଶୂନ୍ୟ ଦ୍ୱାରକାକୁ ବୁଡ଼ାଇଦେଲା, କିନ୍ତୁ ଯଦୁବଂଶର ମୁଖ୍ୟଙ୍କ ଏକ ଘରକୁ ସମୁଦ୍ର ଛୁଁଇଲା ନାହିଁ।
ନାତିକ୍ରାମତି ଭୋ ଵିପ୍ରାସ୍ ତଦ୍ ଅଦ୍ଯାପି ମହୋଦଧିଃ ନିତ୍ଯଂ ସଂନିହିତସ୍ ତତ୍ର ଭଗଵାନ୍ କେଶଵୋ ଯତଃ
ଏଯାଁ ଅଜି ମଧ୍ୟ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ସେଠାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେନାହିଁ, କାରଣ ଭଗବାନ୍ କେଶବ ସେଠି ସଦା ବ୍ୟାପିଥିବେ।
ତଦ୍ ଅତୀଵ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵପାତକନାଶନମ୍ ଵିଷ୍ଣୁକ୍ରୀଡାନ୍ଵିତଂ ସ୍ଥାନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାପାତ୍ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୀଳା ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନ; ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପାର୍ଥଃ ପଞ୍ଚନଦେ ଦେଶେ ବହୁଧାନ୍ଯଧନାନ୍ଵିତେ ଚକାର ଵାସଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ଜନସ୍ଯ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ପାଞ୍ଚନଦୀ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଧାନ୍ୟ ଓ ଧନ ସମୃଦ୍ଧି ଥିଲା, ପାର୍ଥ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରୁଥିଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତୋ ଲୋଭଃ ସମଭଵତ୍ ପାର୍ଥେନୈକେନ ଧନ୍ଵିନା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯୋ ନୀଯମାନା ଦସ୍ଯୂନାଂ ନିହତେଶ୍ଵରାଃ
ତାପରେ, ଏକାକୀ ଧନୁର୍ଧର ପାର୍ଥଙ୍କ ମନରେ ଲୋଭ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ନେତାମାନେ ମରିଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜନାନୀମାନେକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।