ଯଥାଗୃହୀତଂ ଚାମ୍ଭୋଧୌ ହୃତ୍ଵାହଂ ଦ୍ଵାରକାଂ ପୁନଃ ଯାଦଵାନ୍ ଉପସଂହୃତ୍ଯ ଯାସ୍ଯାମି ତ୍ରିଦଶାଲଯମ୍
ଯେପରି ମୁଁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଆଣିଥିଲି, ସେପରି ଯାଦବମାନେକୁ ହଟାଇ, ପୁଣି ଦେବତାମାନେର ଗୃହକୁ ଯିବି।
ମନୁଷ୍ଯଦେହମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ସଂକର୍ଷଣସହାଯଵାନ୍ ପ୍ରାପ୍ତ ଏଵାସ୍ମି ମନ୍ତଵ୍ଯୋ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେଣ ତଥା ସୁରୈଃ
ମୁଁ ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ପହଞ୍ଚିଛି ବୋଲି ମନେ କରିବେ।
ଜରାସଂଧାଦଯୋ ଯେ ଽନ୍ଯେ ନିହତା ଭାରହେତଵଃ କ୍ଷିତେସ୍ ତେଭ୍ଯଃ ସ ଭାରୋ ହି ଯଦୂନାଂ ସମଧୀଯତ
ଯେଉଁମାନେ ଜରାସଂଧ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ ନାଶ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ଭାର ଯାଦବମାନେ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ତଦ୍ ଏତତ୍ ସୁମହାଭାରମ୍ ଅଵତାର୍ଯ କ୍ଷିତେର୍ ଅହମ୍ ଯାସ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅମରଲୋକସ୍ଯ ପାଲନାଯ ବ୍ରଵୀହି ତାନ୍
ଏହି ବଡ଼ ଭାର ପୃଥିବୀରୁ ହଟାଇ, ମୁଁ ଅମରମାନେର ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯିବି; ସେମାନେକୁ ଏହି କଥା କହ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତୋ ଵାସୁଦେଵେନ ଦେଵଦୂତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତମ୍ ଦ୍ଵିଜାଃ ସ ଦିଵ୍ଯଯା ଗତ୍ଯା ଦେଵରାଜାନ୍ତିକଂ ଯଯୌ
ଏପରିଭାବରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବଦୂତ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଗଣ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଗତିରେ ଦେବରାଜଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭଗଵାନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଥୋତ୍ପାତାନ୍ ଦିଵ୍ଯାନ୍ ଭୌମାନ୍ତରିକ୍ଷଗାନ୍ ଦଦର୍ଶ ଦ୍ଵାରକାପୁର୍ଯାଂ ଵିନାଶାଯ ଦିଵାନିଶମ୍
ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱର ଭୂମି ଓ ଆକାଶରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଦ୍ୱାରକା ନଗରରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅପଶକୁନ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଧ୍ୱଂସର ସୂଚନା ଦେଉଥିଲା।
ତାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯାଦଵାନ୍ ଆହ ପଶ୍ଯଧ୍ଵମ୍ ଅତିଦାରୁଣାନ୍ ମହୋତ୍ପାତାଞ୍ ଶମାଯୈଷାଂ ପ୍ରଭାସଂ ଯାମ ମା ଚିରମ୍
ସେ ସବୁ ଦେଖି ବୋଲିଲେ, 'ତୁମେମାନେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବଡ଼ ଅପଶକୁନ ଦେଖ, ଏହା ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଆମେ ବିଳମ୍ବ ନକରି ପ୍ରଭାସକୁ ଯାଉ।'
ମହାଭାଗଵତଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋଦ୍ଧଵୋ ହରିମ୍
ମହାଭାଗବତ ଉଦ୍ଧବ ହରିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ।
ଭଗଵନ୍ ଯନ୍ ମଯା କାର୍ଯଂ ତଦ୍ ଆଜ୍ଞାପଯ ସାଂପ୍ରତମ୍ ମନ୍ଯେ କୁଲମ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ ସଂହରିଷ୍ଯତି ନାଶାଯାସ୍ଯ ନିମିତ୍ତାନି କୁଲସ୍ଯାଚ୍ଯୁତ ଲକ୍ଷଯେ
ହେ ଭଗବାନ, ଏବେ ମୋତେ ଯାହା କରିବାକୁ କହିବେ, ମୁଁ ସେହି କାମ କରିବି। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଭଗବାନ ଏହି ସମସ୍ତ କୁଳକୁ ସଂହାର କରିବେ। ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ମୁଁ କୁଳ ନାଶର ଚିହ୍ନ ଦେଖୁଛି।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯଯା ଗତ୍ଯା ମତ୍ପ୍ରସାଦସମୁତ୍ଥଯା ବଦରୀମ୍ ଆଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଗନ୍ଧମାଦନପର୍ଵତେ
ମୋର କୃପାରେ ଦିବ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ତୁମେ ପବିତ୍ର ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଯାଉ।
ନରନାରାଯଣସ୍ଥାନେ ପଵିତ୍ରିତମହୀତଲେ ମନ୍ମନା ମତ୍ପ୍ରସାଦେନ ତତ୍ର ସିଦ୍ଧିମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ସେଠାରେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥଳୀରେ, ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ, ମନ ମୋ ପାଖରେ ରଖି, ମୋର କୃପାରେ ତୁମେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ।
ଅହଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଉପସଂହୃତ୍ଯ ଵୈ କୁଲମ୍ ଦ୍ଵାରକାଂ ଚ ମଯା ତ୍ଯକ୍ତାଂ ସମୁଦ୍ରଃ ପ୍ଲାଵଯିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ମୋର କୁଳକୁ ସଂହାର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି, ସମୁଦ୍ର ଏହି ସହରକୁ ବୁଡ଼ାଇଦେବ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୈନଂ ଜଗାମ ସ ତଦୋଦ୍ଧଵଃ ନରନାରାଯଣସ୍ଥାନଂ କେଶଵେନାନୁମୋଦିତଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ ଏବଂ କେଶବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତସ୍ ତେ ଯାଦଵାଃ ସର୍ଵେ ରଥାନ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଗାନ୍ ପ୍ରଭାସଂ ପ୍ରଯଯୁଃ ସାର୍ଧଂ କୃଷ୍ଣରାମାଦିଭିର୍ ଦ୍ଵିଜାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଯାଦବ ଲୋକେ ତୀବ୍ର ଗତିର ରଥରେ ଚଢ଼ି, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ପ୍ରଭାସକୁ ଯାଇଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଗଣ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରଭାସଂ ପ୍ରଯତା ପ୍ରୀତାସ୍ ତେ କୁକ୍କୁରାନ୍ଧକାଃ ଚକ୍ରୁସ୍ ତତ୍ର ସୁରାପାନଂ ଵାସୁଦେଵାନୁମୋଦିତାଃ
ପ୍ରଭାସକୁ ପହଞ୍ଚି, ପବିତ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, କୁକୁର ଓ ଅନ୍ଧକ ଗୋତିଏଠାରେ ବସି ବାସୁଦେବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ମଦ୍ୟପାନ କଲେ।
ପିବତାଂ ତତ୍ର ଵୈ ତେଷାଂ ସଂଘର୍ଷେଣ ପରସ୍ପରମ୍ ଯାଦଵାନାଂ ତତୋ ଜଜ୍ଞେ କଲହାଗ୍ନିଃ କ୍ଷଯାଵହଃ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ହେଲା, ଏବଂ ତାହାରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିବାଦ ଆଗୁଆସିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଶ ନେଇଆସିଲା।
ଜଘ୍ନୁଃ ପରସ୍ପରଂ ତେ ତୁ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ ଦୈଵବଲାତ୍ କୃତାଃ କ୍ଷୀଣଶସ୍ତ୍ରାସ୍ ତୁ ଜଗୃହୁଃ ପ୍ରତ୍ଯାସନ୍ନାମ୍ ଅଥୈରକାମ୍
ଦୈବ ଭାଗ୍ୟରେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଶସ୍ତ୍ର ଶେଷ ହେଲା, ସେମାନେ ପାଖରେ ଥିବା ଏରକା ଘାସ ଧରିଲେ।
ଏରକା ତୁ ଗୃହୀତା ତୈର୍ ଵଜ୍ରଭୂତେଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ତଯା ପରସ୍ପରଂ ଜଘ୍ନୁଃ ସଂପ୍ରହାରୈଃ ସୁଦାରୁଣୈଃ
ସେମାନେ ଧରିଥିବା ଏରକା ଘାସ ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଇ ଘାସ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏକାପରେକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାମ୍ବପ୍ରମୁଖାଃ କୃତଵର୍ମାଥ ସାତ୍ଯକିଃ ଅନିରୁଦ୍ଧାଦଯଶ୍ ଚାନ୍ଯେ ପୃଥୁର୍ ଵିପୃଥୁର୍ ଏଵ ଚ
ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, କୃତବର୍ମା, ସାତ୍ୟକି, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ପ୍ରଥୁ ଓ ବିପ୍ରଥୁ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଚାରୁଵର୍ମା ସୁଚାରୁଶ୍ ଚ ତଥାକ୍ରୂରାଦଯୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ଏରକାରୂପିଭିର୍ ଵଜ୍ରୈସ୍ ତେ ନିଜଘ୍ନୁଃ ପରସ୍ପରମ୍
ଚାରୁବର୍ମା, ସୁଚାରୁ, ଏବଂ ଅକୃର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଏରକା ଘାସ ଯାହା ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେଥିରେ ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ନିଵାରଯାମ୍ ଆସ ହରିର୍ ଯାଦଵାସ୍ ତେ ଚ କେଶଵମ୍ ସହାଯଂ ମେନିରେ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତେ ନିଜଘ୍ନୁଃ ପରସ୍ପରମ୍
ହରି ଯାଦବମାନେକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ ଭାବେ ଦେଖିଲେ, ତଥାପି ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କରିଲେ।
କୃଷ୍ଣୋ ଽପି କୁପିତସ୍ ତେଷାମ୍ ଏରକାମୁଷ୍ଟିମ୍ ଆଦଦେ ଵଧାଯ ତେଷାଂ ମୁଶଲଂ ମୁଷ୍ଟିଲୋହମ୍ ଅଭୂତ୍ ତଦା
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏରକା ଘାସ ମୁଠିରେ ଧରିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ, ସେଇ ଘାସ ତୁରନ୍ତ ଲୋହା ଗଦା ଭଳି ହୋଇଗଲା।
ଜଘାନ ତେନ ନିଃଶେଷାନ୍ ଆତତାଯୀ ସ ଯାଦଵାନ୍ ଜଘ୍ନୁଶ୍ ଚ ସହସାଭ୍ଯେତ୍ଯ ତଥାନ୍ଯେ ତୁ ପରସ୍ପରମ୍
ସେ ଆକ୍ରମଣକାରୀ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଯାଦବଙ୍କୁ ନିଷ୍ପାତି କରିଦେଲେ; ଏହି ଅପରାହ୍ନରେ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁ ଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ପରସ୍ପରକୁ ମାରିଦେଲେ।
ତତଶ୍ ଚାର୍ଣଵମଧ୍ଯେନ ଜୈତ୍ରୋ ଽସୌ ଚକ୍ରିଣୋ ରଥଃ ପଶ୍ଯତୋ ଦାରୁକସ୍ଯାଶୁ ହୃତୋ ଽଶ୍ଵୈର୍ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ତାପରେ, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବିଜୟୀ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ରଥଟି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦ୍ରୁତ ଚଳାଇ ନେଇଗଲେ, ଦାରୁକ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଚକ୍ରଂ ଗଦା ତଥା ଶାର୍ଙ୍ଗଂ ତୂଣୌ ଶଙ୍ଖୋ ଽସିର୍ ଏଵ ଚ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ ଆଦିତ୍ଯଵର୍ତ୍ମନା
ଚକ୍ର, ଗଦା, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ, ତୁଣୀର, ଶଂଖ ଓ ତଳୱାର—ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପଥରେ ଯାଇଗଲେ।
କ୍ଷଣମାତ୍ରେଣ ଵୈ ତତ୍ର ଯାଦଵାନାମ୍ ଅଭୂତ୍ କ୍ଷଯଃ ଋତେ କୃଷ୍ଣଂ ମହାବାହୁଂ ଦାରୁକଂ ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେଠାରେ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଯାଦବଙ୍କ ନାଶ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ମହାବାହୁ କୃଷ୍ଣ ଓ ଦାରୁକ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ରହିଗଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଚଙ୍କ୍ରମ୍ଯମାଣୌ ତୌ ରାମଂ ଵୃକ୍ଷମୂଲକୃତାସନମ୍ ଦଦୃଶାତେ ମୁଖାଚ୍ ଚାସ୍ଯ ନିଷ୍କ୍ରାମନ୍ତଂ ମହୋରଗମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ଦେଖିଲେ ରାମ ଗଛର ମୂଳରେ ବସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ବାହାରୁଛି।
ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ସ ମୁଖାତ୍ ତସ୍ଯ ମହାଭୋଗୋ ଭୁଜଂଗମଃ ପ୍ରଯାତଶ୍ ଚାର୍ଣଵଂ ସିଦ୍ଧୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ ତଥୋରଗୈଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ବଡ଼ ଦେହର ସର୍ପଟି ବାହାରି, ସମୁଦ୍ର ପାଇଁ ଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ତମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯମ୍ ଆଦାଯ ତଦା ଜଲଧିଃ ସଂମୁଖଂ ଯଯୌ ପ୍ରଵିଵେଶ ଚ ତତ୍ତୋଯଂ ପୂଜିତଃ ପନ୍ନଗୋତ୍ତମୈଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଲସ୍ଯ ନିର୍ଯାଣଂ ଦାରୁକଂ ପ୍ରାହ କେଶଵଃ
ତାପରେ ସମୁଦ୍ର ଅର୍ଘ୍ୟ ନେଇ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା ଓ ସେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପନ୍ନଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ବଳରାମଙ୍କ ବିଦାୟ ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵମ୍ ଆଚକ୍ଷ୍ଵ ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନଯୋଃ ନିର୍ଯାଣଂ ବଲଦେଵସ୍ଯ ଯାଦଵାନାଂ ତଥା କ୍ଷଯମ୍
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବସୁଦେବ ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ—ବଳରାମଙ୍କ ବିଦାୟ ଓ ଯାଦବଙ୍କ ନାଶ।