ନିଜଚିହ୍ନମ୍ ଅହଂ ଚକ୍ରଂ ସମୁତ୍ସ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ତ୍ଵଯୀତି ଵୈ ଵାଚ୍ଯଶ୍ ଚ ପୌଣ୍ଡ୍ରକୋ ଗତ୍ଵା ତ୍ଵଯା ଦୂତ ଵଚୋ ମମ
ତୁମେ ଯାଇ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିବା—'ମୁଁ ନିଜ ଚିହ୍ନ, ଚକ୍ର, ତୁମ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେବି।'
ଜ୍ଞାତସ୍ ତ୍ଵଦ୍ଵାକ୍ଯସଦ୍ଭାଵୋ ଯତ୍ କାର୍ଯଂ ତଦ୍ ଵିଧୀଯତାମ୍ ଗୃହୀତଚିହ୍ନ ଏଵାହମ୍ ଆଗମିଷ୍ଯାମି ତେ ପୁରମ୍
ମୋର ସଠିକ୍ କଥା ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପହଞ୍ଚାଇଦେବ, ଯେଉଁ କାମ କରିବା ଦରକାର, ସେହି କରିବା। ମୁଁ ମୋର ଚିହ୍ନ ନେଇ ତୁମ ସହରକୁ ଆସିବି।
ଉତ୍ସ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ଚ ତେ ଚକ୍ରଂ ନିଜଚିହ୍ନମ୍ ଅସଂଶଯମ୍ ଆଜ୍ଞାପୂର୍ଵଂ ଚ ଯଦ୍ ଇଦମ୍ ଆଗଚ୍ଛେତି ତ୍ଵଯୋଦିତମ୍
ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ମୋର ଚକ୍ର, ନିଜ ଚିହ୍ନ, ତୁମ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେବି। ତୁମେ ମୋତେ ଯେପରି ଆସିବାକୁ ଆଜ୍ଞା କରିଛ, ସେପରି ଏହି କଥା କହିବା।
ସଂପାଦଯିଷ୍ଯେ ଶ୍ଵସ୍ ତୁଭ୍ଯଂ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଷୋ ଽଵିଲମ୍ବିତମ୍ ଶରଣଂ ତେ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ କର୍ତାସ୍ମି ନୃପତେ ତଥା ଯଥା ତ୍ଵତ୍ତୋ ଭଯଂ ଭୂଯୋ ନୈଵ କିଂଚିଦ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ଏହି କାମ ଆସନ୍ତାକାଲି ଦେରି ନକରି କରିଦେବି। ରାଜା, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଇ ଆସିବି ଏବଂ ଏପରି କରିବି ଯେ, ପୁଣି ମୋ ପରି ତୁମେ କେବେ ଭୟ ପାଇବ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ଽପଗତେ ଦୂତେ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯାଭ୍ଯାଗତଂ ହରିଃ ଗରୁତ୍ମନ୍ତଂ ସମାରୁହ୍ଯ ତ୍ଵରିତଂ ତତ୍ପୁରଂ ଯଯୌ
ଏହିପରି କହି ଦୂତ ଚାଲିଗଲାପରେ, ହରି ଗରୁଡ଼କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାହାରେ ଚଢ଼ି, ତୁରନ୍ତ ସେହି ସହରକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯାପି କେଶଵୋଦ୍ଯୋଗଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କାଶିପତିସ୍ ତଦା ସର୍ଵସୈନ୍ଯପରୀଵାରପାର୍ଷ୍ଣିଗ୍ରାହମ୍ ଉପାଯଯୌ
ତାପରେ କେଶବଙ୍କ ତୟାରି ବିଷୟରେ ଶୁଣି, କାଶୀର ରାଜା ସମସ୍ତ ସେନା ଓ ସାଥିସହିତ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ଆସିଲେ।
ତତୋ ବଲେନ ମହତା କାଶିରାଜବଲେନ ଚ ପୌଣ୍ଡ୍ରକୋ ଵାସୁଦେଵୋ ଽସୌ କେଶଵାଭିମୁଖଂ ଯଯୌ
ତାପରେ ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବାସୁଦେବ, ବଡ଼ ସେନା ଓ କାଶୀରାଜଙ୍କ ସେନା ସହିତ କେଶବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଲେ।
ତଂ ଦଦର୍ଶ ହରିର୍ ଦୂରାଦ୍ ଉଦାରସ୍ଯନ୍ଦନେ ସ୍ଥିତମ୍ ଚକ୍ରଶଙ୍ଖଗଦାପାଣିଂ ପାଣିନା ଵିଧୃତାମ୍ବୁଜମ୍
ହରି ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ହାତରେ ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ।
ସ୍ରଗ୍ଧରଂ ଧୃତଶାର୍ଙ୍ଗଂ ଚ ସୁପର୍ଣରଚନାଧ୍ଵଜମ୍ ଵକ୍ଷସ୍ଥଲକୃତଂ ଚାସ୍ଯ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଂ ଦଦୃଶେ ହରିଃ
ହରି ଦେଖିଲେ, ସେ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧରିଥିଲେ, ଗରୁଡ଼ ଆକୃତି ଝଣ୍ଡା ଥିଲା, ଓ ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
କିରୀଟକୁଣ୍ଡଲଧରଂ ପୀତଵାସଃସମନ୍ଵିତମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଭାଵଗମ୍ଭୀରଂ ଜହାସ ମଧୁସୂଦନଃ
ତାଙ୍କୁ ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପିତାମ୍ବର ପରିଧାନ କରିଥିବା ଓ ଗଭୀର ଭାବରେ ଦେଖି, ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ।
ଯୁଯୁଧେ ଚ ବଲେନାସ୍ଯ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵବଲିନା ଦ୍ଵିଜାଃ ନିସ୍ତ୍ରିଂଶର୍ଷ୍ଟିଗଦାଶୂଲଶକ୍ତିକାର୍ମୁକଶାଲିନା
ଓ ଦ୍ୱିଜ, ସେ ତାଙ୍କର ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବଳିଅଂଶ ସହିତ, ତଳୱାର, ଭାଲ, ଗଦା, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଧରିଥିବା ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଶାର୍ଙ୍ଗନିର୍ମୁକ୍ତୈଃ ଶରୈର୍ ଅଗ୍ନିଵିଦାରଣୈଃ ଗଦାଚକ୍ରାତିପାତୈଶ୍ ଚ ସୂଦଯାମ୍ ଆସ ତଦ୍ବଲମ୍
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଅଗ୍ନିପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀର, ଗଦା ଓ ଚକ୍ରର ଆଘାତରେ, ସେ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
କାଶିରାଜବଲଂ ଚୈଵ କ୍ଷଯଂ ନୀତ୍ଵା ଜନାର୍ଦନଃ ଉଵାଚ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଂ ମୂଢମ୍ ଆତ୍ମଚିହ୍ନୋପଲକ୍ଷଣମ୍
କାଶୀରାଜଙ୍କ ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୂଢ଼ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପୌଣ୍ଡ୍ରକୋକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଯତ୍ ତଦ୍ ଦୂତଵକ୍ତ୍ରେଣ ମାଂ ପ୍ରତି ସମୁତ୍ସୃଜେତି ଚିହ୍ନାନି ତତ୍ ତେ ସଂପାଦଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ପୌଣ୍ଡ୍ରକ, ତୁମେ ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ମୋତେ ଯେ କହିଥିଲ, ମୋ ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ିବାକୁ, ଏହିବେ ମୁଁ ସେହି କାମ କରୁଛି।
ଚକ୍ରମ୍ ଏତତ୍ ସମୁତ୍ସୃଷ୍ଟଂ ଗଦେଯଂ ତେ ଵିସର୍ଜିତା ଗରୁତ୍ମାନ୍ ଏଷ ନିର୍ଦିଷ୍ଟଃ ସମାରୋହତୁ ତେ ଧ୍ଵଜମ୍
ଏହି ହେଉଛି ଚକ୍ର ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ଏହି ଗଦା ତୁମ ଉପରେ ପକାଇଦିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ଗରୁଡ଼ ମଧ୍ୟ, ଯେପରି ଆଦେଶ ମିଳିଛି, ତୁମ ଝଣ୍ଡା ଉପରେ ଚଢ଼ିଯାଉ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚାର୍ଯ ଵିମୁକ୍ତେନ ଚକ୍ରେଣାସୌ ଵିଦାରିତଃ ପୋଥିତୋ ଗଦଯା ଭଗ୍ନୋ ଗରୁତ୍ମାଂଶ୍ ଚ ଗରୁତ୍ମତା
ଏହିପରି କହି, ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଚକ୍ରରେ ସେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଗଦାରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ଗରୁଡ଼ ମଧ୍ୟ ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହେଲେ।
ତତୋ ହାହାକୃତେ ଲୋକେ କାଶୀନାମ୍ ଅଧିପସ୍ ତଦା ଯୁଯୁଧେ ଵାସୁଦେଵେନ ମିତ୍ରସ୍ଯାପଚିତୌ ସ୍ଥିତଃ
ତେବେ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ହାହାକାର ଉଠିଲାବେଳେ, କାଶୀର ରାଜା ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ତତଃ ଶାର୍ଙ୍ଗଵିନିର୍ମୁକ୍ତୈଶ୍ ଛିତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଶରୈଃ ଶିରଃ କାଶିପୁର୍ଯାଂ ସ ଚିକ୍ଷେପ କୁର୍ଵଂଲ୍ ଲୋକସ୍ଯ ଵିସ୍ମଯମ୍
ତାପରେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁରୁ ଛାଡ଼ିଥିବା ବାଣରେ ସେ ରାଜାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ସେହି ମୁଣ୍ଡକୁ କାଶୀନଗରରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ହତ୍ଵା ତୁ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଂ ଶୌରିଃ କାଶିରାଜଂ ଚ ସାନୁଗମ୍ ରେମେ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽମରଃ ସ୍ଵର୍ଗଗତୋ ଯଥା
ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଓ କାଶୀର ରାଜା ସହ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ଶୌରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଅମରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତଚ୍ଛିରଃ ପତିତଂ ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଶିପତେଃ ପୁରେ ଜନଃ କିମ୍ ଏତଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହ କେନେତ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଵିସ୍ମିତଃ
କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ନଗରରେ ଲୋକମାନେ ଯେତେବେଳେ ସେହି ମୁଣ୍ଡ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ, 'ଏହା କଣ? କିଏ ଏହା କଲା?' ବୋଲି କହିଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଂ ଵାସୁଦେଵେନ ହତଂ ତସ୍ଯ ସୁତସ୍ ତତଃ ପୁରୋହିତେନ ସହିତସ୍ ତୋଷଯାମ୍ ଆସ ଶଂକରମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ହେବାକୁ ଜାଣି, ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଵିମୁକ୍ତେ ମହାକ୍ଷେତ୍ରେ ତୋଷିତସ୍ ତେନ ଶଂକରଃ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତି ତଦା ତଂ ପ୍ରୋଵାଚ ନୃପାତ୍ମଜମ୍
ଅବିମୁକ୍ତ ନାମକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଶଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେହି ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ।'
ସ ଵଵ୍ରେ ଭଗଵନ୍ କୃତ୍ଯା ପିତୁର୍ ହନ୍ତୁର୍ ଵଧାଯ ମେ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠତୁ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ ମହେଶ୍ଵର
ସେ କହିଲେ, 'ଭଗବାନ, ମହେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋର ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଏକ କୃତ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ।'
ଏଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତୀତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନେର୍ ଅନନ୍ତରମ୍ ମହାକୃତ୍ଯା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ତସ୍ଯୈଵାଗ୍ନିନିଵେଶନାତ୍
ଶିବଙ୍କ 'ଏହିପରି ହେବ' ବୋଲି କହିବା ସହିତ, ଦକ୍ଷିଣ ଅଗ୍ନି ପରେ, ସେହି ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ବଡ଼ କୃତ୍ୟା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ତତୋ ଜ୍ଵାଲାକରାଲାସ୍ଯା ଜ୍ଵଲତ୍କେଶକଲାପିକା କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣେତି କୁପିତା କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଯଯୌ
ତାପରେ, ଅଗ୍ନିର ଲାହାଣି ପରି ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଜ୍ୱାଳାରେ ଭରିଥିବା କେଶରେ, କୃଧ୍ଧ କୃତ୍ୟା 'କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଚାଲିଗଲା।
ତାମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ଜନଃ ସର୍ଵୋ ରୌଦ୍ରାଂ ଵିକୃତଲୋଚନାମ୍ ଯଯୌ ଶରଣ୍ଯଂ ଜଗତାଂ ଶରଣଂ ମଧୁସୂଦନମ୍
ସେହି ଭୟଙ୍କର ବିକୃତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା କୃତ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ନେବାକୁ ଗଲେ।
କାଶିରାଜସୁତେନେଯମ୍ ଆରାଧ୍ଯ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍ ଉତ୍ପାଦିତା ମହାକୃତ୍ଯା ଵଧାଯ ତଵ ଚକ୍ରିଣଃ ଜହି କୃତ୍ଯାମ୍ ଇମାମ୍ ଉଗ୍ରାଂ ଵହ୍ନିଜ୍ଵାଲାଜଟାକୁଲାମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର କୃତ୍ୟା, ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ପରି ଚୁଲି ଥିବା, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜି ତୁମ—ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ—ବିନାଶ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି। ଏହି ଭୟଙ୍କର, ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ଚୁଲି ଥିବା କୃତ୍ୟାକୁ ବିନାଶ କର।
ଚକ୍ରମ୍ ଉତ୍ସୃଷ୍ଟମ୍ ଅକ୍ଷେଷୁ କ୍ରୀଡାସକ୍ତେନ ଲୀଲଯା ତଦ୍ ଅଗ୍ନିମାଲାଜଟିଲଂ ଜ୍ଵାଲୋଦ୍ଗାରାତିଭୀଷଣମ୍
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଖେଳରେ ମଗ୍ନ ଥିବାବେଳେ, ମଜାରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିମାଳା ଚୁଲି ଓ ଜ୍ୱାଳା ଉଗ୍ର ଭୟଙ୍କର କୃତ୍ୟାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲା।
କୃତ୍ଯାମ୍ ଅନୁଜଗାମାଶୁ ଵିଷ୍ଣୁଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍ ତତଃ ସା ଚକ୍ରଵିଧ୍ଵସ୍ତା କୃତ୍ଯା ମାହେଶ୍ଵରୀ ତଦା
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ କୃତ୍ୟାକୁ ଅନୁସରଣ କଲା, ଏବଂ ଚକ୍ରର ଆଘାତରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ କୃତ୍ୟା ସେଇ ସମୟରେ ବିନାଶ ହେଲା।
ଜଗାମ ଵେଗିନୀ ଵେଗାତ୍ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନୁଜଗାମ ତାମ୍ କୃତ୍ଯା ଵାରାଣସୀମ୍ ଏଵ ପ୍ରଵିଵେଶ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତା
ସେ, ପବନ ସମାନ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପଳାଇଲା, ଚକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲା; କୃତ୍ୟା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ କାଶୀନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।