ବଲଭଦ୍ରୋ ମହାଵୀର୍ଯୋ ବାଣସୈନ୍ଯମ୍ ଅନେକଧା ଵିଵ୍ଯାଧ ବାଣୈଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ଧର୍ମତଶ୍ ଚାପଲାଯତଃ
ବଳଭଦ୍ର ତାଙ୍କ ବଳ ଦ୍ୱାରା ବାଣଙ୍କ ସେନାକୁ ବହୁ ପ୍ରକାର ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ; ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଧର୍ମପଥରେ ଚାଲି ସେମାନେକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କରିଦେଲେ।
ଆକୃଷ୍ଯ ଲାଙ୍ଗଲାଗ୍ରେଣ ମୁଶଲେନ ଚ ପୋଥିତମ୍ ବଲଂ ବଲେନ ଦଦୃଶେ ବାଣୋ ବାଣୈଶ୍ ଚ ଚକ୍ରିଣଃ
ଲାଙ୍ଗଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଟାଣି ଏବଂ ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି, ବଳ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ; ବାଣ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ତୀରରେ ତାଙ୍କ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେଉଛି।
ତତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ବାଣେନ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଆସୀତ୍ ସମାସତଃ ପରସ୍ପରଂ ତୁ ସଂଦୀପ୍ତାନ୍ କାଯତ୍ରାଣଵିଭେଦିନଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବାଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଧାସଳଖ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଦୁହେଁ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଥିବା ଦେହ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କୃଷ୍ଣଶ୍ ଚିଚ୍ଛେଦ ବାଣାଂସ୍ ତାନ୍ ବାଣେନ ପ୍ରହିତାଞ୍ ଶରୈଃ ବିଭେଦ କେଶଵଂ ବାଣୋ ବାଣଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଚକ୍ରଧୃକ୍
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ତୀରରେ ବାଣଙ୍କ ତୀରକୁ କାଟିଦେଲେ; ବାଣ କେଶବଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ବାଣଙ୍କୁ ବେଧିଦେଲେ।
ମୁମୁଚାତେ ତଥାସ୍ତ୍ରାଣି ବାଣକୃଷ୍ଣୌ ଜିଗୀଷଯା ପରସ୍ପରକ୍ଷତିପରୌ ପରିଘାଂଶ୍ ଚ ତତୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏଭଳି ବାଣ ଓ କୃଷ୍ଣ ଦୁହେଁ ବିଜୟ ଆଶାରେ ପ୍ରତିଏକ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଲୋହା ଗଦା ମଧ୍ୟ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
ଛିଦ୍ଯମାନେଷ୍ଵ୍ ଅଶେଷେଷୁ ଶସ୍ତ୍ରେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ତ୍ରେ ଚ ସୀଦତି ପ୍ରାଚୁର୍ଯେଣ ହରିର୍ ବାଣଂ ହନ୍ତୁଂ ଚକ୍ରେ ତତୋ ମନଃ
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ବାଣ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ, ହରି ମନରେ ବାଣକୁ ମାରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ତତୋ ଽର୍କଶତସଂଭୂତତେଜସା ସଦୃଶଦ୍ଯୁତି ଜଗ୍ରାହ ଦୈତ୍ଯଚକ୍ରାରିର୍ ହରିଶ୍ ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ତାପରେ, ଦାଇତ୍ୟ ସେନାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ହରି, ଯାହାଙ୍କ ତେଜ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ, ସେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରିଲେ।
ମୁଞ୍ଚତୋ ବାଣନାଶାଯ ତଚ୍ ଚକ୍ରଂ ମଧୁଵିଦ୍ଵିଷଃ ନଗ୍ନା ଦୈତେଯଵିଦ୍ଯାଭୂତ୍ କୋଟରୀ ପୁରତୋ ହରେଃ
ମଧୁ ନାଶକ କୃଷ୍ଣ ବାଣଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ସେ ସମୟରେ, ଦାଇତ୍ୟ ମାୟାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ ନଗ୍ନ ସ୍ତ୍ରୀ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଦେଲା।
ତାମ୍ ଅଗ୍ରତୋ ହରିର୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୀଲିତାକ୍ଷଃ ସୁଦର୍ଶନମ୍ ମୁମୋଚ ବାଣମ୍ ଉଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଛେତ୍ତୁଂ ବାହୁଵନଂ ରିପୋଃ
ହରି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦେଖି ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ ଓ ଶତ୍ରୁ ବାଣଙ୍କ ଅନେକ ହସ୍ତ କାଟିବା ପାଇଁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
କ୍ରମେଣାସ୍ଯ ତୁ ବାହୂନାଂ ବାଣସ୍ଯାଚ୍ଯୁତଚୋଦିତମ୍ ଛେଦଂ ଚକ୍ରେ ଽସୁରସ୍ଯାଶୁ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରକ୍ଷେପଣାଦ୍ ଦ୍ରୁତମ୍
ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ବାଣ ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ୁଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ହସ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ କାଟିଦିଆଗଲା।
ଛିନ୍ନେ ବାହୁଵନେ ତତ୍ ତୁ କରସ୍ଥଂ ମଧୁସୂଦନଃ ମୁମୁକ୍ଷୁର୍ ବାଣନାଶାଯ ଵିଜ୍ଞାତସ୍ ତ୍ରିପୁରଦ୍ଵିଷା
ଯେତେବେଳେ ବାଣଙ୍କର ଅନେକ ବାହୁ କାଟିଦିଆଗଲା, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଯେଉଁଟି ରହିଗଲା, ମଧୁସୂଦନ ତାହାକୁ ବାଣଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଚିହ୍ନିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ସ ଉତ୍ପତ୍ଯାହ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ସାମପୂର୍ଵମ୍ ଉମାପତିଃ ଵିଲୋକ୍ଯ ବାଣଂ ଦୋର୍ଦଣ୍ଡଚ୍ଛେଦାସୃକ୍ସ୍ରାଵଵର୍ଷିଣମ୍
ତାପରେ ଉମାପତି ଶାନ୍ତ କଥାରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, କାଟାଯାଇଥିବା ବାହୁରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ବାଣଙ୍କୁ ଦେଖି।
କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ଜଗନ୍ନାଥ ଜାନେ ତ୍ଵାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ପରେଶଂ ପରମାତ୍ମାନମ୍ ଅନାଦିନିଧନଂ ପରମ୍
କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଜଗନ୍ନାଥ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ, ଆଦି ଶେଷ ନଥିବା ପରମାତ୍ମା ବୋଲି ଜାଣେ।
ଦେଵତିର୍ଯଙ୍ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ଶରୀରଗ୍ରହଣାତ୍ମିକା ଲୀଲେଯଂ ତଵ ଚେଷ୍ଟା ହି ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଵଧଲକ୍ଷଣା
ଦେବତା, ପଶୁ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଦେହ ଧାରଣ କେବଳ ଏକ ଖେଳ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଦାନବମାନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ।
ତତ୍ ପ୍ରସୀଦାଭଯଂ ଦତ୍ତଂ ବାଣସ୍ଯାସ୍ଯ ମଯା ପ୍ରଭୋ ତତ୍ ତ୍ଵଯା ନାନୃତଂ କାର୍ଯଂ ଯନ୍ ମଯା ଵ୍ଯାହୃତଂ ଵଚଃ
ସେଥିପାଇଁ, ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କର; ମୁଁ ବାଣଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଛି। ମୋର କଥା ତୁମେ ମିଥ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅସ୍ମତ୍ସଂଶ୍ରଯଵୃଦ୍ଧୋ ଽଯଂ ନାପରାଧସ୍ ତଵାଵ୍ଯଯ ମଯା ଦତ୍ତଵରୋ ଦୈତ୍ଯସ୍ ତତସ୍ ତ୍ଵାଂ କ୍ଷମଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଏହି ଦାନବ ମୋର ଆଶ୍ରୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ସେ ତୁମ ପ୍ରତି କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ, ହେ ଅବିନାଶୀ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଇଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଖ୍ମା ଚାହେଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଃ ପ୍ରାହ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ଶୂଲପାଣିମ୍ ଉମାପତିମ୍ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନୋ ଭୂତ୍ଵା ଗତାମର୍ଷୋ ଽସୁରଂ ପ୍ରତି
ଏଭଳି କହିଲାପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ଉମାପତିଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ମୁହଁରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଦାନବ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ଯୁଷ୍ମଦ୍ଦତ୍ତଵରୋ ବାଣୋ ଜୀଵତାଦ୍ ଏଷ ଶଂକର ତ୍ଵଦ୍ଵାକ୍ଯଗୌରଵାଦ୍ ଏତନ୍ ମଯା ଚକ୍ରଂ ନିଵର୍ତିତମ୍
ତୁମେ ବାଣଙ୍କୁ ବର ଦେଇଛ, ଶଙ୍କର, ସେ ଜୀବନ୍ତୁ। ତୁମ କଥାର ସମ୍ମାନରେ ମୁଁ ମୋର ଚକ୍ର ପଛକୁ ନେଇଛି।
ତ୍ଵଯା ଯଦ୍ ଅଭଯଂ ଦତ୍ତଂ ତଦ୍ ଦତ୍ତମ୍ ଅଭଯଂ ମଯା ମତ୍ତୋ ଽଵିଭିନ୍ନମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଅର୍ହସି ଶଂକର
ତୁମେ ଯାହା ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଛ, ସେଇ ନିର୍ଭୟତା ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଛି। ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଦେଖ, ମୋର ଆତ୍ମା ତୁମରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ।
ଯୋ ଽହଂ ସ ତ୍ଵଂ ଜଗଚ୍ ଚେଦଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାମୋହିତାତ୍ମାନଃ ପୁରୁଷା ଭିନ୍ନଦର୍ଶିନଃ
ମୁଁ ହେଉଛି ତୁମେ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମେ; କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଆମକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରାଦ୍ଯୁମ୍ନିର୍ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ତଦ୍ବନ୍ଧଫଣିନୋ ନେଶୁର୍ ଗରୁଡାନିଲଶୋଷିତାଃ
ଏଭଳି କହି, କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପବନରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ସେଇ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଽନିରୁଦ୍ଧମ୍ ଆରୋପ୍ଯ ସପତ୍ନୀକଂ ଗରୁତ୍ମତି ଆଜଗ୍ମୁର୍ ଦ୍ଵାରକାଂ ରାମକାର୍ଷ୍ଣିଦାମୋଦରାଃ ପୁରୀମ୍
ତାପରେ ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସାଇ, ରାମ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଦାମୋଦର ଦ୍ୱାରକା ପୁରୀକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଚକ୍ରେ କର୍ମ ମହଚ୍ ଛୌରିର୍ ବିଭ୍ରଦ୍ ଯୋ ମାନୁଷୀଂ ତନୁମ୍ ଜିଗାଯ ଶକ୍ରଂ ଶର୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵଦେଵାଂଶ୍ ଚ ଲୀଲଯା
ଯିଏ ମାନବ ଦେହ ଧାରଣ କରି ମହାତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେ ହରି ଖେଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶିବ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଯଚ୍ ଚାନ୍ଯଦ୍ ଅକରୋତ୍ କର୍ମ ଦିଵ୍ଯଚେଷ୍ଟାଵିଘାତକୃତ୍ କଥ୍ଯତାଂ ତନ୍ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ନଃ
ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ତିନି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ବାଧା ଦୂର କରିଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ କହ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାରଣ ଆମେ ବହୁତ ଉତ୍ସୁକ।
ଗଦତୋ ମେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ଶ୍ରୂଯତାମ୍ ଇଦମ୍ ଆଦରାତ୍ ନରାଵତାରେ କୃଷ୍ଣେନ ଦଗ୍ଧା ଵାରାଣସୀ ଯଥା
ମୁଁ କହୁଛି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣ, କିପରି ମାନବ ଅବତାରରେ କୃଷ୍ଣ ବାରାଣସୀକୁ ଦହନ କଲେ।
ପୌଣ୍ଡ୍ରକୋ ଵାସୁଦେଵଶ୍ ଚ ଵାସୁଦେଵୋ ଽଭଵଦ୍ ଭୁଵି ଅଵତୀର୍ଣସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତୋ ଜନୈର୍ ଅଜ୍ଞାନମୋହିତୈଃ
ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବାସୁଦେବ ଓ ବାସୁଦେବ ନିଜେ ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଅଜ୍ଞାନରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ବାସୁଦେବ ଭାବେ ଅବତାର ନେଇଛ।'
ସ ମେନେ ଵାସୁଦେଵୋ ଽହମ୍ ଅଵତୀର୍ଣୋ ମହୀତଲେ ନଷ୍ଟସ୍ମୃତିସ୍ ତତଃ ସର୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଚିହ୍ନମ୍ ଅଚୀକରତ୍ ଦୂତଂ ଚ ପ୍ରେଷଯାମ୍ ଆସ ସ କୃଷ୍ଣାଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ ବାସୁଦେବ, ଭୂମିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।' ସ୍ମୃତି ହରାଇ, ସେ ସମସ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କଲେ ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୂତ ପଠାଇଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚକ୍ରାଦିକଂ ଚିହ୍ନଂ ମଦୀଯଂ ନାମ ମାତ୍ମନଃ ଵାସୁଦେଵାତ୍ମକଂ ମୂଢ ମୁକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵମ୍ ଅଶେଷତଃ
ସେ ଚକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନ, ନିଜ ନାମ ଛାଡ଼ି, ମୂଢ଼ ଭାବରେ ବାସୁଦେବ ଭାବି, ସମସ୍ତ କିଛି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଆତ୍ମନୋ ଜୀଵିତାର୍ଥଂ ଚ ତଥା ମେ ପ୍ରଣତିଂ ଵ୍ରଜ
ତୁମର ନିଜ ପ୍ରାଣର ଭଲ ପାଇଁ, ଏହିପରି, ମୋ ପାଖରେ ଆସି ଶରଣ ନେବା।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଃ ସ ପ୍ରହସ୍ଯୈଵ ଦୂତଂ ପ୍ରାହ ଜନାର୍ଦନଃ
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ହସିଲେ ଏବଂ ଦୂତଙ୍କୁ କହିଲେ।