ମମ ତ୍ଵଯା ସମଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଯେ ସ୍ମରିଷ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ ଵିଜ୍ଵରାସ୍ ତେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତୀତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଚୈନଂ ଯଯୌ ହରିଃ
'ମୋ ସହିତ ତୋର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯେଉଁ ମଣିଷମାନେ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ସେମାନେ ଜ୍ୱର ରହିତ ହେବେ' ବୋଲି ହରି ତାକୁ କହି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ତତୋ ଽଗ୍ନୀନ୍ ଭଗଵାନ୍ ପଞ୍ଚ ଜିତ୍ଵା ନୀତ୍ଵା କ୍ଷଯଂ ତଥା ଦାନଵାନାଂ ବଲଂ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ ଚୂର୍ଣଯାମ୍ ଆସ ଲୀଲଯା
ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ପାଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିକୁ ଜିତି, ସେମାନୋକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ; ଏଭଳି ଦାନବମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ତତଃ ସମସ୍ତସୈନ୍ଯେନ ଦୈତେଯାନାଂ ବଲେଃ ସୁତଃ ଯୁଯୁଧେ ଶଂକରଶ୍ ଚୈଵ କାର୍ତ୍ତିକେଯଶ୍ ଚ ଶୌରିଣା
ତାପରେ, ବଳିଙ୍କ ପୁଅ ଦାଇତ୍ୟ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଶଙ୍କର ଓ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ମଧ୍ୟ ଶୌରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ହରିଶଂକରଯୋର୍ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଅତୀଵାସୀତ୍ ସୁଦାରୁଣମ୍ ଚୁକ୍ଷୁଭୁଃ ସକଲା ଲୋକାଃ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରୈର୍ ବହୁଧାର୍ଦିତାଃ
ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଅତି ଭୟଙ୍କର ହେଲା; ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉଲଟିଗଲେ, ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ପ୍ରଲଯୋ ଽଯମ୍ ଅଶେଷସ୍ଯ ଜଗତୋ ନୂନମ୍ ଆଗତଃ ମେନିରେ ତ୍ରିଦଶା ଯତ୍ର ଵର୍ତମାନେ ମହାହଵେ
ସେଇ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ଭାବିଲେ, 'ନିଶ୍ଚୟ ଏବେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଳୟ ଆସିଗଲା।'
ଜୃମ୍ଭଣାସ୍ତ୍ରେଣ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଜୃମ୍ଭଯାମ୍ ଆସ ଶଂକରମ୍ ତତଃ ପ୍ରଣେଶୁର୍ ଦୈତେଯାଃ ପ୍ରମଥାଶ୍ ଚ ସମନ୍ତତଃ
ଗୋବିନ୍ଦ ଜ୍ରୁମ୍ଭଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଜମ୍ଭାଇ ଦେଲେ; ତାପରେ ଦାଇତ୍ୟ ଓ ପ୍ରମଥମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦମିତ ହେଲେ।
ଜୃମ୍ଭାଭିଭୂତଶ୍ ଚ ହରୋ ରଥୋପସ୍ଥମ୍ ଉପାଵିଶତ୍ ନ ଶଶାକ ତଦା ଯୋଦ୍ଧୁଂ କୃଷ୍ଣେନାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣା
ଜ୍ରୁମ୍ଭଣ ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ହର ତାଙ୍କ ରଥରେ ବସିଗଲେ; ସେ ସମୟରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗରୁଡକ୍ଷତବାହୁଶ୍ ଚ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାସ୍ତ୍ରେଣ ପୀଡିତଃ କୃଷ୍ଣହୁଂକାରନିର୍ଧୂତଶକ୍ତିଶ୍ ଚାପଯଯୌ ଗୁହଃ
ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ହାତ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିଲେ; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗର୍ଜନରେ ଗୁହଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅସ୍ଥିର ହେଲା ଓ ସେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ଜୃମ୍ଭିତେ ଶଂକରେ ନଷ୍ଟେ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯେ ଗୁହେ ଜିତେ ନୀତେ ପ୍ରମଥସୈନ୍ଯେ ଚ ସଂକ୍ଷଯଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ଶଙ୍କର ଜମ୍ଭାଇରେ ଅସ୍ତ, ଦାଇତ୍ୟ ସେନା ନଷ୍ଟ, ଗୁହ ପରାଜିତ ଓ ପ୍ରମଥ ସେନା ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ନନ୍ଦୀଶସଂଗୃହୀତାଶ୍ଵମ୍ ଅଧିରୂଢୋ ମହାରଥମ୍ ବାଣସ୍ ତତ୍ରାଯଯୌ ଯୋଦ୍ଧୁଂ କୃଷ୍ଣକାର୍ଷ୍ଣିବଲୈଃ ସହ
ନନ୍ଦୀଶଙ୍କ ଯୋଗାଯୋଗରେ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡିଥିବା ବଡ଼ ରଥରେ ବସି, ବାଣ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ; ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ କାର୍ଷ୍ଣି ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାର ହେଲେ।
ବଲଭଦ୍ରୋ ମହାଵୀର୍ଯୋ ବାଣସୈନ୍ଯମ୍ ଅନେକଧା ଵିଵ୍ଯାଧ ବାଣୈଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ଧର୍ମତଶ୍ ଚାପଲାଯତଃ
ବଳଭଦ୍ର ତାଙ୍କ ବଳ ଦ୍ୱାରା ବାଣଙ୍କ ସେନାକୁ ବହୁ ପ୍ରକାର ତୀରରେ ଆଘାତ କଲେ; ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଧର୍ମପଥରେ ଚାଲି ସେମାନେକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କରିଦେଲେ।
ଆକୃଷ୍ଯ ଲାଙ୍ଗଲାଗ୍ରେଣ ମୁଶଲେନ ଚ ପୋଥିତମ୍ ବଲଂ ବଲେନ ଦଦୃଶେ ବାଣୋ ବାଣୈଶ୍ ଚ ଚକ୍ରିଣଃ
ଲାଙ୍ଗଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଟାଣି ଏବଂ ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି, ବଳ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ; ବାଣ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ତୀରରେ ତାଙ୍କ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେଉଛି।
ତତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ବାଣେନ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଆସୀତ୍ ସମାସତଃ ପରସ୍ପରଂ ତୁ ସଂଦୀପ୍ତାନ୍ କାଯତ୍ରାଣଵିଭେଦିନଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବାଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଧାସଳଖ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଦୁହେଁ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଥିବା ଦେହ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କୃଷ୍ଣଶ୍ ଚିଚ୍ଛେଦ ବାଣାଂସ୍ ତାନ୍ ବାଣେନ ପ୍ରହିତାଞ୍ ଶରୈଃ ବିଭେଦ କେଶଵଂ ବାଣୋ ବାଣଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଚକ୍ରଧୃକ୍
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ତୀରରେ ବାଣଙ୍କ ତୀରକୁ କାଟିଦେଲେ; ବାଣ କେଶବଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ବାଣଙ୍କୁ ବେଧିଦେଲେ।
ମୁମୁଚାତେ ତଥାସ୍ତ୍ରାଣି ବାଣକୃଷ୍ଣୌ ଜିଗୀଷଯା ପରସ୍ପରକ୍ଷତିପରୌ ପରିଘାଂଶ୍ ଚ ତତୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏଭଳି ବାଣ ଓ କୃଷ୍ଣ ଦୁହେଁ ବିଜୟ ଆଶାରେ ପ୍ରତିଏକ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଲୋହା ଗଦା ମଧ୍ୟ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
ଛିଦ୍ଯମାନେଷ୍ଵ୍ ଅଶେଷେଷୁ ଶସ୍ତ୍ରେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ତ୍ରେ ଚ ସୀଦତି ପ୍ରାଚୁର୍ଯେଣ ହରିର୍ ବାଣଂ ହନ୍ତୁଂ ଚକ୍ରେ ତତୋ ମନଃ
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ବାଣ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ, ହରି ମନରେ ବାଣକୁ ମାରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ତତୋ ଽର୍କଶତସଂଭୂତତେଜସା ସଦୃଶଦ୍ଯୁତି ଜଗ୍ରାହ ଦୈତ୍ଯଚକ୍ରାରିର୍ ହରିଶ୍ ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ତାପରେ, ଦାଇତ୍ୟ ସେନାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ହରି, ଯାହାଙ୍କ ତେଜ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ, ସେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରିଲେ।
ମୁଞ୍ଚତୋ ବାଣନାଶାଯ ତଚ୍ ଚକ୍ରଂ ମଧୁଵିଦ୍ଵିଷଃ ନଗ୍ନା ଦୈତେଯଵିଦ୍ଯାଭୂତ୍ କୋଟରୀ ପୁରତୋ ହରେଃ
ମଧୁ ନାଶକ କୃଷ୍ଣ ବାଣଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ସେ ସମୟରେ, ଦାଇତ୍ୟ ମାୟାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ ନଗ୍ନ ସ୍ତ୍ରୀ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଦେଲା।
ତାମ୍ ଅଗ୍ରତୋ ହରିର୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୀଲିତାକ୍ଷଃ ସୁଦର୍ଶନମ୍ ମୁମୋଚ ବାଣମ୍ ଉଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଛେତ୍ତୁଂ ବାହୁଵନଂ ରିପୋଃ
ହରି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦେଖି ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ ଓ ଶତ୍ରୁ ବାଣଙ୍କ ଅନେକ ହସ୍ତ କାଟିବା ପାଇଁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
କ୍ରମେଣାସ୍ଯ ତୁ ବାହୂନାଂ ବାଣସ୍ଯାଚ୍ଯୁତଚୋଦିତମ୍ ଛେଦଂ ଚକ୍ରେ ଽସୁରସ୍ଯାଶୁ ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରକ୍ଷେପଣାଦ୍ ଦ୍ରୁତମ୍
ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ବାଣ ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ୁଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ହସ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ କାଟିଦିଆଗଲା।
ଛିନ୍ନେ ବାହୁଵନେ ତତ୍ ତୁ କରସ୍ଥଂ ମଧୁସୂଦନଃ ମୁମୁକ୍ଷୁର୍ ବାଣନାଶାଯ ଵିଜ୍ଞାତସ୍ ତ୍ରିପୁରଦ୍ଵିଷା
ଯେତେବେଳେ ବାଣଙ୍କର ଅନେକ ବାହୁ କାଟିଦିଆଗଲା, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଯେଉଁଟି ରହିଗଲା, ମଧୁସୂଦନ ତାହାକୁ ବାଣଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଚିହ୍ନିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ସ ଉତ୍ପତ୍ଯାହ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ସାମପୂର୍ଵମ୍ ଉମାପତିଃ ଵିଲୋକ୍ଯ ବାଣଂ ଦୋର୍ଦଣ୍ଡଚ୍ଛେଦାସୃକ୍ସ୍ରାଵଵର୍ଷିଣମ୍
ତାପରେ ଉମାପତି ଶାନ୍ତ କଥାରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, କାଟାଯାଇଥିବା ବାହୁରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ବାଣଙ୍କୁ ଦେଖି।
କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ଜଗନ୍ନାଥ ଜାନେ ତ୍ଵାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ପରେଶଂ ପରମାତ୍ମାନମ୍ ଅନାଦିନିଧନଂ ପରମ୍
କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଜଗନ୍ନାଥ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ, ଆଦି ଶେଷ ନଥିବା ପରମାତ୍ମା ବୋଲି ଜାଣେ।
ଦେଵତିର୍ଯଙ୍ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ଶରୀରଗ୍ରହଣାତ୍ମିକା ଲୀଲେଯଂ ତଵ ଚେଷ୍ଟା ହି ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଵଧଲକ୍ଷଣା
ଦେବତା, ପଶୁ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଦେହ ଧାରଣ କେବଳ ଏକ ଖେଳ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଦାନବମାନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ।
ତତ୍ ପ୍ରସୀଦାଭଯଂ ଦତ୍ତଂ ବାଣସ୍ଯାସ୍ଯ ମଯା ପ୍ରଭୋ ତତ୍ ତ୍ଵଯା ନାନୃତଂ କାର୍ଯଂ ଯନ୍ ମଯା ଵ୍ଯାହୃତଂ ଵଚଃ
ସେଥିପାଇଁ, ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କର; ମୁଁ ବାଣଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଛି। ମୋର କଥା ତୁମେ ମିଥ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅସ୍ମତ୍ସଂଶ୍ରଯଵୃଦ୍ଧୋ ଽଯଂ ନାପରାଧସ୍ ତଵାଵ୍ଯଯ ମଯା ଦତ୍ତଵରୋ ଦୈତ୍ଯସ୍ ତତସ୍ ତ୍ଵାଂ କ୍ଷମଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଏହି ଦାନବ ମୋର ଆଶ୍ରୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ସେ ତୁମ ପ୍ରତି କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ, ହେ ଅବିନାଶୀ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଇଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଖ୍ମା ଚାହେଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଃ ପ୍ରାହ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ଶୂଲପାଣିମ୍ ଉମାପତିମ୍ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନୋ ଭୂତ୍ଵା ଗତାମର୍ଷୋ ଽସୁରଂ ପ୍ରତି
ଏଭଳି କହିଲାପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ଉମାପତିଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ମୁହଁରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଦାନବ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ଯୁଷ୍ମଦ୍ଦତ୍ତଵରୋ ବାଣୋ ଜୀଵତାଦ୍ ଏଷ ଶଂକର ତ୍ଵଦ୍ଵାକ୍ଯଗୌରଵାଦ୍ ଏତନ୍ ମଯା ଚକ୍ରଂ ନିଵର୍ତିତମ୍
ତୁମେ ବାଣଙ୍କୁ ବର ଦେଇଛ, ଶଙ୍କର, ସେ ଜୀବନ୍ତୁ। ତୁମ କଥାର ସମ୍ମାନରେ ମୁଁ ମୋର ଚକ୍ର ପଛକୁ ନେଇଛି।
ତ୍ଵଯା ଯଦ୍ ଅଭଯଂ ଦତ୍ତଂ ତଦ୍ ଦତ୍ତମ୍ ଅଭଯଂ ମଯା ମତ୍ତୋ ଽଵିଭିନ୍ନମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଅର୍ହସି ଶଂକର
ତୁମେ ଯାହା ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଛ, ସେଇ ନିର୍ଭୟତା ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଛି। ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଦେଖ, ମୋର ଆତ୍ମା ତୁମରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ।
ଯୋ ଽହଂ ସ ତ୍ଵଂ ଜଗଚ୍ ଚେଦଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାମୋହିତାତ୍ମାନଃ ପୁରୁଷା ଭିନ୍ନଦର୍ଶିନଃ
ମୁଁ ହେଉଛି ତୁମେ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମେ; କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଆମକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।