ତତ୍ କଥ୍ଯତାଂ ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ପୌଲୋମ୍ଯା ଵଚନଂ ମମ ସତ୍ଯଭାମା ଵଦତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଭର୍ତୃଗର୍ଵୋଦ୍ଧତାକ୍ଷରମ୍
ତେଣୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ମୋର କଥା କହ; ସତ୍ୟଭାମା ଏପରି ଭାବରେ କହୁଛନ୍ତି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଗର୍ବରେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ।
ଯଦି ତ୍ଵଂ ଦଯିତା ଭର୍ତୁର୍ ଯଦି ତସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ହ୍ଯ୍ ଅସି ମଦ୍ଭର୍ତୁର୍ ହରତୋ ଵୃକ୍ଷଂ ତତ୍ କାରଯ ନିଵାରଣମ୍
ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯଦି ସେ ତୁମକୁ ସତ୍ୟରେ ଭଲପାଆନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଏହି ଗଛ ନେଉଥିବାକୁ ଅଟକା।
ଜାନାମି ତେ ପତିଂ ଶକ୍ରଂ ଜାନାମି ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରମ୍ ପାରିଜାତଂ ତଥାପ୍ଯ୍ ଏନଂ ମାନୁଷୀ ହାରଯାମି ତେ
ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପତି; ମୁଁ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିଛି। ତଥାପି, ଓ ମହିଳା, ଏହି ଗଛକୁ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ନେଇଯିବି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତା ରକ୍ଷିଣୋ ଗତ୍ଵା ପ୍ରୋଚ୍ଚୈଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ ଯଥୋଦିତମ୍ ଶଚୀ ଚୋତ୍ସାହଯାମ୍ ଆସ ତ୍ରିଦଶାଧିପତିଂ ପତିମ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପାଳା ଲୋକମାନେ ଯାଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହିଲେ। ତାପରେ ଶଚୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ତତଃ ସମସ୍ତଦେଵାନାଂ ସୈନ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ହରିମ୍ ପ୍ରଵୃକ୍ତଃ ପାରିଜାତାର୍ଥମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋଧଯିତୁଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ହରିଙ୍କୁ, ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପାରିଜାତ ଗଛ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ତତଃ ପରିଘନିସ୍ତ୍ରିଂଶଗଦାଶୂଲଧରାଯୁଧାଃ ବଭୂଵୁସ୍ ତ୍ରିଦଶାଃ ସଜ୍ଜାଃ ଶକ୍ରେ ଵଜ୍ରକରେ ସ୍ଥିତେ
ତାପରେ ଲୋହା ଗଦା, ତଳୱାର, ମୁସଳ ଓ ଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାମାନେ ସଜାଗ ହେଲେ; ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ବଜ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ତତୋ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ନାଗରାଜୋପରି ସ୍ଥିତମ୍ ଶକ୍ରଂ ଦେଵପରୀଵାରଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍
ତାପରେ ଗୋବିନ୍ଦ, ନାଗରାଜ ଉପରେ ବସିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଚକାର ଶଙ୍ଖନିର୍ଘୋଷଂ ଦିଶଃ ଶବ୍ଦେନ ପୂରଯନ୍ ମୁମୋଚ ଚ ଶରଵ୍ରାତଂ ସହସ୍ରାଯୁତସଂମିତମ୍
ସେ ନିଜ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶବ୍ଦରେ ପୂରଣ କଲେ; ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ଦିଶୋ ନଭଶ୍ ଚୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଶତାଚିତମ୍ ମୁମୁଚୁସ୍ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅନେକଶଃ
ତାପରେ ଦିଗ ଓ ଆକାଶ ବହୁ ବାଣରେ ଭରିଯିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଏକୈକମ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଦେଵୈର୍ ମୁକ୍ତଂ ସହସ୍ରଧା ଚିଚ୍ଛେଦ ଲୀଲଯୈଵେଶୋ ଜଗତାଂ ମଧୁସୂଦନଃ
ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ମଧୁସୂଦନ ପ୍ରଭୁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସହଜରେ ହଜାର ହଜାର ଭାଗରେ କାଟିଦେଲେ।
ପାଶଂ ସଲିଲରାଜସ୍ଯ ସମାକୃଷ୍ଯୋରଗାଶନଃ ଚଚାଲ ଖଣ୍ଡଶଃ କୃତ୍ତ୍ଵା ବାଲପନ୍ନଗଦେହଵତ୍
ଜଳରାଜଙ୍କର ପାଶ ଟାଣି, ସେ ନାଗାଶନ ତାହାକୁ ହଲାଇଲେ ଓ ଏକ ଶିଶୁ ସର୍ପ ଦେହ ଭଳି ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ଯମେନ ପ୍ରହିତଂ ଦଣ୍ଡଂ ଗଦାପ୍ରକ୍ଷେପଖଣ୍ଡିତମ୍ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପାତଯାମ୍ ଆସ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵକୀସୁତଃ
ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଦଣ୍ଡ, ଗଦା ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ତାହାକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ।
ଶିବିକାଂ ଚ ଧନେଶସ୍ଯ ଚକ୍ରେଣ ତିଲଶୋ ଵିଭୁଃ ଚକାର ଶୌରିର୍ ଅର୍କେନ୍ଦୂ ଦୃଷ୍ଟିପାତହତୌଜସୌ
ଶୌରି ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଚକ୍ରରେ ଧନରାଜଙ୍କ ଶିବିକାକୁ ତିଲା ଭଳି କରିଦେଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିପାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତେଜ ହରାଇଗଲା।
ନୀତୋ ଽଗ୍ନିଃ ଶତଶୋ ବାଣୈର୍ ଦ୍ରାଵିତା ଵସଵୋ ଦିଶଃ ଚକ୍ରଵିଚ୍ଛିନ୍ନଶୂଲାଗ୍ରା ରୁଦ୍ରା ଭୁଵି ନିପାତିତାଃ
ଅଗ୍ନି ଶତଶଃ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ; ବସୁମାନେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଭାଗିଗଲେ; ରୁଦ୍ରମାନେ ଚକ୍ରରେ ତାଙ୍କ ଶୂଳ ଭାଗ କାଟିଦେଲେ ଓ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେ ଚ ମରୁତୋ ଗନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ ଚୈଵ ସାଯକୈଃ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣା ପ୍ରେରିତାଃ ସର୍ଵେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଶାଲ୍ମଲିତୂଲଵତ୍
ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ମାରୁତ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ—ସମସ୍ତେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ବାଣରେ ଆକାଶରେ ଶିମୁଲ ତୁଲା ଭଳି ଚିତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଗରୁଡଶ୍ ଚାପି ଵକ୍ତ୍ରେଣ ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ଚ ନଖାଙ୍କୁରୈଃ ଭକ୍ଷଯନ୍ନ୍ ଅହନଦ୍ ଦେଵାନ୍ ଦାନଵାଂଶ୍ ଚ ସଦା ଖଗଃ
ଗରୁଡ଼ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଡ, ପାଖ ଓ ନଖରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସେମାନେକୁ ଖାଇ ଓ ମାରିଦେଲେ; ସେ ସଦା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା।
ତତଃ ଶରସହସ୍ରେଣ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରମଧୁସୂଦନୌ ପରସ୍ପରଂ ଵଵର୍ଷାତେ ଧାରାଭିର୍ ଇଵ ତୋଯଦୌ
ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପତି, ପ୍ରତିପକ୍ଷରେ ହଜାର ହଜାର ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ, ମେଘ ଧାରା ଭଳି।
ଐରାଵତେନ ଗରୁଡୋ ଯୁଯୁଧେ ତତ୍ର ସଂକୁଲେ ଦେଵୈଃ ସମେତୈର୍ ଯୁଯୁଧେ ଶକ୍ରେଣ ଚ ଜନାର୍ଦନଃ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଗରୁଡ଼ ଏଇରାବତ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦେଖିଲେ।
ଛିନ୍ନେଷୁ ଶୀର୍ଯମାଣେଷୁ ଶସ୍ତ୍ରେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ତ୍ରେଷୁ ସତ୍ଵରମ୍ ଜଗ୍ରାହ ଵାସଵୋ ଵଜ୍ରଂ କୃଷ୍ଣଶ୍ ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ଯେତେବେଳେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ କାଟି ଧ୍ୱଂସ କରାଯାଇଲା, ବାସବ ତୁରନ୍ତ ବଜ୍ର ଧରିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ।
ତତୋ ହାହାକୃତଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍ ଵଜ୍ରଚକ୍ରଧରୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵରାଜଜନାର୍ଦନୌ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ, ଚରାଚର ସହିତ, ବଜ୍ର ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବରାଜ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
କ୍ଷିପ୍ତଂ ଵଜ୍ରମ୍ ଅଥେନ୍ଦ୍ରେଣ ଜଗ୍ରାହ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ ନ ମୁମୋଚ ତଦା ଚକ୍ରଂ ତିଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଭଗବାନ୍ ହରି ଏହାକୁ ଧରିନେଲେ; ସେ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ କହିଲେ, 'ଥା, ଥା'.
ପ୍ରନଷ୍ଟଵଜ୍ରଂ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଂ ଗରୁଡକ୍ଷତଵାହନମ୍ ସତ୍ଯଭାମାବ୍ରଵୀଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ପଲାଯନପରାଯଣମ୍
ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଯାନ ଆହତ ହୋଇଥିବା, ବଜ୍ର ହରାଇଦେଇଥିବା ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଭୟରେ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ତେବେ ସତ୍ୟଭାମା ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଶ୍ଵର ନୋ ଯୁକ୍ତଂ ଶଚୀଭର୍ତୁଃ ପଲାଯନମ୍ ପାରିଜାତସ୍ରଗାଭୋଗାତ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଉପସ୍ଥାସ୍ଯତେ ଶଚୀ
ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଶଚୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ହୋଇ ତୁମେ ପଳାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପାରିଜାତ ମାଳାର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଶଚୀ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ।
କୀଦୃଶଂ ଦେଵ ରାଜ୍ଯଂ ତେ ପାରିଜାତସ୍ରଗୁଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍ ଅପଶ୍ଯତୋ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ପ୍ରଣଯାଭ୍ଯାଗତାଂ ଶଚୀମ୍
ହେ ଦେବ, ଏପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାରିଜାତ ମାଳା ଦେଖି, ଶଚୀ ପୁଣି ପ୍ରେମରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ତୁମ ରାଜ୍ୟର ମହତ୍ତ୍ୱ କଣ ରହିଗଲା?
ଅଲଂ ଶକ୍ର ପ୍ରଯାସେନ ନ ଵ୍ରୀଡାଂ ଯାତୁମ୍ ଅର୍ହସି ନୀଯତାଂ ପାରିଜାତୋ ଽଯଂ ଦେଵାଃ ସନ୍ତୁ ଗତଵ୍ଯଥାଃ
ଏହିଠାରେ ଅଧିକ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ହେ ଶକ୍ର; ତୁମେ ଲଜ୍ଜିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ପାରିଜାତ ନେଇଯିଅ, ଦେବମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।
ପତିଗର୍ଵାଵଲେପେନ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍ ନ ଦଦର୍ଶ ଗୃହାଯାତାମ୍ ଉପଚାରେଣ ମାଂ ଶଚୀ
ପତିର ଗର୍ବ ଏବଂ ଅତି ମାନ୍ୟତାର କାରଣରେ, ଶଚୀ ମୋତେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାବେଳେ ଯଥାଯଥ ଆଦର କରିନଥିଲେ।
ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵାଦ୍ ଅଗୁରୁଚିତ୍ତାହଂ ସ୍ଵଭର୍ତୁଃ ଶ୍ଲାଘନାପରା ତତଃ କୃତଵତୀ ଶକ୍ର ଭଵତା ସହ ଵିଗ୍ରହମ୍
ମୁଁ ଜଣେ ଜିଅ ହେବାରୁ, ମୋ ମନ ଉଚ୍ଚ ନଥିଲା; ମୁଁ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲି। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଶକ୍ର, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ବିରୋଧ କରିଥିଲି।
ତଦ୍ ଅଲଂ ପାରିଜାତେନ ପରସ୍ଵେନ ହୃତେନ ଵା ରୂପେଣ ଯଶସା ଚୈଵ ଭଵେତ୍ ସ୍ତ୍ରୀ କା ନ ଗର୍ଵିତା
ପାରିଜାତ ନେଇ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ନେଇଥିଲେ, ଏହାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ରୂପ ଓ ଯଶ ଥିଲେ, କେଉଁ ଜିଅ ଗର୍ବିତ ହେବେ ନାହିଁ?
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ଵୈ ନିଵଵୃତେ ଦେଵରାଜସ୍ ତଯା ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରାହ ଚୈନାମ୍ ଅଲଂ ଚଣ୍ଡି ସଖି ଖେଦାତିଵିସ୍ତରୈଃ
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ଦେବରାଜ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ; ଏବଂ ସେ କହିଲେ, 'ବସ, ଚଣ୍ଡି, ବନ୍ଧୁ, ଏତେ ଦୁଃଖ ଦେଖାଇବା ଦରକାର ନାହିଁ'.
ନ ଚାପି ସର୍ଗସଂହାରସ୍ଥିତିକର୍ତାଖିଲସ୍ଯ ଯଃ ଜିତସ୍ଯ ତେନ ମେ ଵ୍ରୀଡା ଜାଯତେ ଵିଶ୍ଵରୂପିଣା
ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେହି ବିଶ୍ୱରୂପୀଙ୍କ ଠାରୁ ହାରିଲେ ମୋତେ କୌଣସି ଲଜ୍ଜା ହୁଏ ନାହିଁ।