ଏଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ଯଥେଚ୍ଛା ତେ ତ୍ଵମ୍ ଅଶେଷସୁରାସୁରୈଃ ଅଜେଯଃ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଭଵିଷ୍ଯସି
ଯେପରି ତୁମ ଇଚ୍ଛା, ଏମିତି ହେଉ; ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅଜୟ ହେବ।
ତତୋ ଽନନ୍ତରମ୍ ଏଵାସ୍ଯ ଶକ୍ରାଣୀସହିତାଂ ଦିତିମ୍ ସତ୍ଯଭାମା ପ୍ରଣମ୍ଯାହ ପ୍ରସୀଦେତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ତାପରେ ସତ୍ୟଭାମା, ଶଚୀ ସହିତ ଥିବା ଦିତିଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ କରି, କହିଲେ—'ଦୟା କର।'
ମତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ ନ ତେ ସୁଭ୍ରୁ ଜରା ଵୈରୂପ୍ଯମ୍ ଏଵ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି ସର୍ଵକାମା ଭଵିଷ୍ଯସି
ମୋର କୃପାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରଭୃ, ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ବିକୃତି ହେବ ନାହିଁ; ତୁମ ଶରୀର ଦୋଷହୀନ ହେବ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ଅଦିତ୍ଯା ତୁ କୃତାନୁଜ୍ଞୋ ଦେଵରାଜୋ ଜନାର୍ଦନମ୍ ଯଥାଵତ୍ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍
ଆଦିତିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ସହିତ ବଡ଼ ସମ୍ମାନରେ ପୂଜା କଲେ।
ତତୋ ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ସତ୍ଯଭାମାସହାଯଵାନ୍ ଦେଵୋଦ୍ଯାନାନି ସର୍ଵାଣି ନନ୍ଦନାଦୀନି ସତ୍ତମାଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ, ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବାଗିଚାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଦଦର୍ଶ ଚ ସୁଗନ୍ଧାଢ୍ଯଂ ମଞ୍ଜରୀପୁଞ୍ଜଧାରିଣମ୍ ଶୈତ୍ଯାହ୍ଲାଦକରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତାମ୍ରପଲ୍ଲଵଶୋଭିତମ୍
ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଗଛ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଞ୍ଜରୀର ଗୁଛ ଧାରଣ କରିଛି, ଶୀତଳତା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ।
ମଥ୍ଯମାନେ ଽମୃତେ ଜାତଂ ଜାତରୂପସମପ୍ରଭମ୍ ପାରିଜାତଂ ଜଗନ୍ନାଥଃ କେଶଵଃ କେଶିସୂଦନଃ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାହ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ସତ୍ଯଭାମା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଅମୃତ ମଥନ ସମୟରେ, ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାରିଜାତ ଗଛ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ କେଶବ, କେଶୀ ନାଶକ, ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସତ୍ୟଭାମା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
କସ୍ମାନ୍ ନ ଦ୍ଵାରକାମ୍ ଏଷ ନୀଯତେ କୃଷ୍ଣ ପାଦପଃ ଯଦି ତେ ତଦ୍ ଵଚଃ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯାତ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରିଯେତି ମେ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଗଛଟି କାହିଁକି ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇଯାଉ ଯାଉନାହିଁ? ଯଦି ତୁମର କଥା ପ୍ରକୃତରେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ତେବେ ଏହା ପୂରଣ ହେଉ।
ମଦ୍ଗୃହେ ନିଷ୍କୁଟାର୍ଥାଯ ତଦ୍ ଅଯଂ ନୀଯତାଂ ତରୁଃ ନ ମେ ଜାମ୍ବଵତୀ ତାଦୃଗ୍ ଅଭୀଷ୍ଟା ନ ଚ ରୁକ୍ମିଣୀ
ମୋ ଘରର ଆଙ୍ଗନା ପାଇଁ ଏହି ଗଛଟିକୁ ନେଇଯିଅ। ଜାମ୍ବବତୀ କିମ୍ବା ରୁକ୍ମିଣୀ ମୋତେ ଏତେ ପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି, ଯେପରି ଏହି ଗଛଟି।
ସତ୍ଯେ ଯଥା ତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା କୃଷ୍ଣାସକୃତ୍ ପ୍ରିଯମ୍ ସତ୍ଯଂ ତଦ୍ ଯଦି ଗୋଵିନ୍ଦ ନୋପଚାରକୃତଂ ଵଚଃ
ତୁମେ ବାରମ୍ବାର କହିଛ, 'ତୁମେ ସତ୍ୟ'। ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତେବେ ତୁମର କଥା କେବଳ ଆଡମ୍ବର ନ ହେଉ।
ତଦ୍ ଅସ୍ତୁ ପାରିଜାତୋ ଽଯଂ ମମ ଗେହଵିଭୂଷଣମ୍ ବିଭ୍ରତୀ ପାରିଜାତସ୍ଯ କେଶପାଶେନ ମଞ୍ଜରୀମ୍ ସପତ୍ନୀନାମ୍ ଅହଂ ମଧ୍ଯେ ଶୋଭେଯମ୍ ଇତି କାମଯେ
ଏହି ପାରିଜାତ ମୋ ଘରର ଶୋଭା ହେଉ। ମୁଁ ମୋ କେଶରେ ପାରିଜାତ ମଞ୍ଜରୀ ପିନ୍ଧି, ସହପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକିତ ହେବାକୁ ଚାହେଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଃ ସ ପ୍ରହସ୍ଯୈନଂ ପାରିଜାତଂ ଗରୁତ୍ମତି ଆରୋପଯାମ୍ ଆସ ହରିସ୍ ତମ୍ ଊଚୁର୍ ଵନରକ୍ଷିଣଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ହରି ହସିଲେ ଓ ପାରିଜାତ ଗଛଟିକୁ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ରଖିଲେ। ତେବେ ବାଗିଚା ରକ୍ଷକମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭୋଃ ଶଚୀ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ମହିଷୀ ତତ୍ପରିଗ୍ରହମ୍ ପାରିଜାତଂ ନ ଗୋଵିନ୍ଦ ହର୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି ପାଦପମ୍
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଏହି ପାରିଜାତ ଗଛ ଶଚୀ, ଦେବରାଜଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ଅଧିକାରରେ ଅଛି, ତୁମେ ଏହାକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶଚୀଵିଭୂଷଣାର୍ଥାଯ ଦେଵୈର୍ ଅମୃତମନ୍ଥନେ ଉତ୍ପାଦିତୋ ଽଯଂ ନ କ୍ଷେମୀ ଗୃହୀତ୍ଵୈନଂ ଗମିଷ୍ଯସି
ଏହି ଗଛ ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ମଥନ ସମୟରେ ଶଚୀଙ୍କ ଶୋଭା ପାଇଁ ଉତ୍ପାଦନ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ଏହାକୁ ନେଇଲେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ମୌଢ୍ଯାତ୍ ପ୍ରାର୍ଥଯସେ କ୍ଷେମୀ ଗୃହୀତ୍ଵୈନଂ ଚ କୋ ଵ୍ରଜେତ୍ ଅଵଶ୍ଯମ୍ ଅସ୍ଯ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିକୃତିଂ କୃଷ୍ଣ ଯାସ୍ଯତି
ମୂର୍ଖତାରୁ ତୁମେ ଏହାକୁ ନେଇ ସୁରକ୍ଷା ଆଶା କରୁଛ; କିଏ ଏହାକୁ ନେଇଯିବ? ନିଶ୍ଚୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହା ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହେବେ, ହେ କୃଷ୍ଣ।
ଵଜ୍ରୋଦ୍ଯତକରଂ ଶକ୍ରମ୍ ଅନୁଯାସ୍ଯନ୍ତି ଚାମରାଃ ତଦ୍ ଅଲଂ ସକଲୈର୍ ଦେଵୈର୍ ଵିଗ୍ରହେଣ ତଵାଚ୍ଯୁତ ଵିପାକକଟୁ ଯତ୍ କର୍ମ ନ ତଚ୍ ଛଂସନ୍ତି ପଣ୍ଡିତାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଉଠାଇ ଥିବାବେଳେ, ଚାମର ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଯିବେ। ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଯେ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତୀବ୍ର ଦୁଃଖଦାୟକ, ତାହାକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ତୈର୍ ଉଵାଚୈତାନ୍ ସତ୍ଯଭାମାତିକୋପିନୀ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସତ୍ୟଭାମା ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କା ଶଚୀ ପାରିଜାତସ୍ଯ କୋ ଵା ଶକ୍ରଃ ସୁରାଧିପଃ ସାମାନ୍ଯଃ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଯଦ୍ଯ୍ ଏଷୋ ଽମୃତମନ୍ଥନେ
ପାରିଜାତ ସହିତ ଶଚୀ କିଏ? ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଶକ୍ର କିଏ? ଯଦି ଏହା ଅମୃତ ମଥନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତେବେ ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସାଧାରଣ ସମ୍ପତ୍ତି।
ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ପୁରା କସ୍ମାଦ୍ ଏକୋ ଗୃହ୍ଣାତି ଵାସଵଃ ଯଥା ସୁରା ଯଥା ଚେନ୍ଦୁର୍ ଯଥା ଶ୍ରୀର୍ ଵନରକ୍ଷିଣଃ
ଯଦି ଏହା ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ତେବେ କେବଳ ବାସବ କାହିଁକି ଏହାକୁ ନେଉଛନ୍ତି? ଯେପରି ଅମୃତ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଯେପରି ଶ୍ରୀ, ହେ ବାଗିଚା ରକ୍ଷକମାନେ।
ସାମାନ୍ଯଃ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ପାରିଜାତସ୍ ତଥା ଦ୍ରୁମଃ ଭର୍ତୃବାହୁମହାଗର୍ଵାଦ୍ ରୁଣଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଏନମ୍ ଅଥୋ ଶଚୀ
ପାରିଜାତ ଗଛ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସାଧାରଣ ସମ୍ପତ୍ତି; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅତି ଗର୍ବରୁ ଶଚୀ ଏହାକୁ ଅଟକାଉଛନ୍ତି।
ତତ୍ କଥ୍ଯତାଂ ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ପୌଲୋମ୍ଯା ଵଚନଂ ମମ ସତ୍ଯଭାମା ଵଦତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଭର୍ତୃଗର୍ଵୋଦ୍ଧତାକ୍ଷରମ୍
ତେଣୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ମୋର କଥା କହ; ସତ୍ୟଭାମା ଏପରି ଭାବରେ କହୁଛନ୍ତି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଗର୍ବରେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ।
ଯଦି ତ୍ଵଂ ଦଯିତା ଭର୍ତୁର୍ ଯଦି ତସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ହ୍ଯ୍ ଅସି ମଦ୍ଭର୍ତୁର୍ ହରତୋ ଵୃକ୍ଷଂ ତତ୍ କାରଯ ନିଵାରଣମ୍
ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯଦି ସେ ତୁମକୁ ସତ୍ୟରେ ଭଲପାଆନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଏହି ଗଛ ନେଉଥିବାକୁ ଅଟକା।
ଜାନାମି ତେ ପତିଂ ଶକ୍ରଂ ଜାନାମି ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରମ୍ ପାରିଜାତଂ ତଥାପ୍ଯ୍ ଏନଂ ମାନୁଷୀ ହାରଯାମି ତେ
ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପତି; ମୁଁ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିଛି। ତଥାପି, ଓ ମହିଳା, ଏହି ଗଛକୁ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ନେଇଯିବି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତା ରକ୍ଷିଣୋ ଗତ୍ଵା ପ୍ରୋଚ୍ଚୈଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ ଯଥୋଦିତମ୍ ଶଚୀ ଚୋତ୍ସାହଯାମ୍ ଆସ ତ୍ରିଦଶାଧିପତିଂ ପତିମ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପାଳା ଲୋକମାନେ ଯାଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହିଲେ। ତାପରେ ଶଚୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ତତଃ ସମସ୍ତଦେଵାନାଂ ସୈନ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ହରିମ୍ ପ୍ରଵୃକ୍ତଃ ପାରିଜାତାର୍ଥମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋଧଯିତୁଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ହରିଙ୍କୁ, ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପାରିଜାତ ଗଛ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ତତଃ ପରିଘନିସ୍ତ୍ରିଂଶଗଦାଶୂଲଧରାଯୁଧାଃ ବଭୂଵୁସ୍ ତ୍ରିଦଶାଃ ସଜ୍ଜାଃ ଶକ୍ରେ ଵଜ୍ରକରେ ସ୍ଥିତେ
ତାପରେ ଲୋହା ଗଦା, ତଳୱାର, ମୁସଳ ଓ ଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାମାନେ ସଜାଗ ହେଲେ; ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ବଜ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ତତୋ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ନାଗରାଜୋପରି ସ୍ଥିତମ୍ ଶକ୍ରଂ ଦେଵପରୀଵାରଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍
ତାପରେ ଗୋବିନ୍ଦ, ନାଗରାଜ ଉପରେ ବସିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଚକାର ଶଙ୍ଖନିର୍ଘୋଷଂ ଦିଶଃ ଶବ୍ଦେନ ପୂରଯନ୍ ମୁମୋଚ ଚ ଶରଵ୍ରାତଂ ସହସ୍ରାଯୁତସଂମିତମ୍
ସେ ନିଜ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶବ୍ଦରେ ପୂରଣ କଲେ; ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ଦିଶୋ ନଭଶ୍ ଚୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଶତାଚିତମ୍ ମୁମୁଚୁସ୍ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅନେକଶଃ
ତାପରେ ଦିଗ ଓ ଆକାଶ ବହୁ ବାଣରେ ଭରିଯିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଏକୈକମ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଦେଵୈର୍ ମୁକ୍ତଂ ସହସ୍ରଧା ଚିଚ୍ଛେଦ ଲୀଲଯୈଵେଶୋ ଜଗତାଂ ମଧୁସୂଦନଃ
ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ମଧୁସୂଦନ ପ୍ରଭୁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସହଜରେ ହଜାର ହଜାର ଭାଗରେ କାଟିଦେଲେ।