ତତଃ ଶଙ୍ଖମ୍ ଉପାଧ୍ମାଯ ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରଂ ଗତୋ ହରିଃ ଉପତସ୍ଥୁସ୍ ତତୋ ଦେଵାଃ ସାର୍ଘପାତ୍ରା ଜନାର୍ଦନମ୍
ତାପରେ ହରି ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗି, ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଦେବମାନେ ଅର୍ଘ୍ୟପାତ୍ର ନେଇ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସ ଦେଵୈର୍ ଅର୍ଚିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ଦେଵମାତୁର୍ ନିଵେଶନମ୍ ସିତାଭ୍ରଶିଖରାକାରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଦଦୃଶେ ଽଦିତିମ୍
ଦେବମାନେ ସମ୍ମାନ କରିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଧୂସର ମେଘ ଶିଖର ସଦୃଶ ଦେବମାତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଆଦିତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ତାଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶକ୍ରେଣ ସହିତଃ କୁଣ୍ଡଲୋତ୍ତମେ ଦଦୌ ନରକନାଶଂ ଚ ଶଶଂସାସ୍ଯୈ ଜନାର୍ଦନଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ନମସ୍କାର କରି, ଉତ୍ତମ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଲେ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନରକର ନାଶ ଘଟିଛି ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୀତା ଜଗନ୍ମାତା ଧାତାରଂ ଜଗତାଂ ହରିମ୍ ତୁଷ୍ଟାଵାଦିତିର୍ ଅଵ୍ଯଗ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ପ୍ରଵଣଂ ମନଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ ଆଦିତି, ତାଙ୍କ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଭକ୍ତିମୟ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ନମସ୍ ତେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଭକ୍ତାନାମ୍ ଅଭଯଂକର ସନାତନାତ୍ମନ୍ ଭୂତାତ୍ମନ୍ ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ ଭୂତଭାଵନ
ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ପଦ୍ମନେତ୍ର, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିବା, ସନାତନ ଆତ୍ମା, ପ୍ରାଣୀମାନେଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ପ୍ରଣେତର୍ ମନସୋ ବୁଦ୍ଧେର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଗୁଣାତ୍ମକ ସିତଦୀର୍ଘାଦିନିଃଶେଷକଲ୍ପନାପରିଵର୍ଜିତ
ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱକାରୀ, ଗୁଣମାନଙ୍କର ସାର, ସମସ୍ତ ଧାରଣା ଓ ସୀମାବଦ୍ଧତାରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଭ୍ର, ଦୀର୍ଘ ଇତ୍ୟାଦି ଭେଦରୁ ଅତୀତ ଆପଣ।
ଜନ୍ମାଦିଭିର୍ ଅସଂସ୍ପୃଷ୍ଟସ୍ଵପ୍ନାଦିଵାରିଵର୍ଜିତଃ ସଂଧ୍ଯା ରାତ୍ରିର୍ ଅହର୍ ଭୂମିର୍ ଗଗନଂ ଵାଯୁର୍ ଅମ୍ବୁ ଚ
ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ପାଣି ଭଳି ଯେଉଁଠି ନାହିଁ, ତୁମେ ସନ୍ଧ୍ୟା, ରାତି, ଦିନ, ଭୂମି, ଆକାଶ, ବାତାସ ଓ ଜଳ ହେଉଛ।
ହୁତାଶନୋ ମନୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଭୂତାଦିସ୍ ତ୍ଵଂ ତଥାଚ୍ଯୁତ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତିଵିନାଶାନାଂ କର୍ତା କର୍ତୃପତିର୍ ଭଵାନ୍
ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଭୂତ ଓ ତାହାର ମୂଳ; ଏହିପରି ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ରକ୍ଷା ଓ ବିନାଶର କର୍ତ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟର ମାଲିକ ଓ କର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଖ୍ଯାଭିର୍ ଆତ୍ମମୂର୍ତିଭିର୍ ଈଶ୍ଵରଃ ମାଯାଭିର୍ ଏତଦ୍ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତେ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ ନାମରେ ତୁମ ନିଜ ରୂପ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତକୁ ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛ।
ଅନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଵିଜ୍ଞାନଂ ସା ତେ ମାଯା ଜନାର୍ଦନ ଅହଂ ମମେତି ଭାଵୋ ଽତ୍ର ଯଯା ସମୁପଜାଯତେ
ଯେଉଁଠି ଆତ୍ମା ନୁହେଁ, ସେଠି ଆତ୍ମାର ଜ୍ଞାନ ହେବା ହିଁ ତୁମର ମାୟା, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସଂସାରମଧ୍ଯେ ମାଯାଯାସ୍ ତଵୈତନ୍ ନାଥ ଚେଷ୍ଟିତମ୍ ଯୈଃ ସ୍ଵଧର୍ମପରୈର୍ ନାଥ ନରୈର୍ ଆରାଧିତୋ ଭଵାନ୍
ସଂସାର ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଏହି କ୍ରିୟା ସବୁ ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।
ତେ ତରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଖିଲାମ୍ ଏତାଂ ମାଯାମ୍ ଆତ୍ମଵିମୁକ୍ତଯେ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାଃ ସକଲା ଦେଵା ମନୁଷ୍ଯାଃ ପଶଵସ୍ ତଥା
ସେମାନେ ନିଜ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ଅଟିଯାନ୍ତି—ବ୍ରହ୍ମା, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ମଣିଷ ଓ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଵିଷ୍ଣୁମାଯାମହାଵର୍ତେ ମୋହାନ୍ଧତମସାଵୃତାଃ ଆରାଧ୍ଯ ତ୍ଵାମ୍ ଅଭୀପ୍ସନ୍ତେ କାମାନ୍ ଆତ୍ମଭଵକ୍ଷଯେ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହାମାୟାର ଚକ୍ରରେ ଆବୃତ, ମୋହର ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା, ସେମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ନିଜ ଜନ୍ମର ଶେଷ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି।
ପଦେ ତେ ପୁରୁଷା ବଦ୍ଧା ମାଯଯା ଭଗଵଂସ୍ ତଵ ମଯା ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ରକାମିନ୍ଯା ଵୈରିପକ୍ଷକ୍ଷଯାଯ ଚ
ହେ ଭଗବାନ, ତୁମର ମାୟାରେ ବନ୍ଧି, ତୁମ ପାଦ ତଳେ ମୁଁ ତୁମର; ପୁତ୍ର ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଯେପରି ହେଉ।
ଆରାଧିତୋ ନ ମୋକ୍ଷାଯ ମାଯାଵିଲସିତଂ ହି ତତ୍ କୌପୀନାଚ୍ଛାଦନପ୍ରାଯା ଵାଞ୍ଛା କଲ୍ପଦ୍ରୁମାଦ୍ ଅପି
ତୁମକୁ ପୂଜିବା ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଏହା ମାତ୍ର ମାୟାର ଖେଳ; ଏକ ଗୋପୀନ୍ଧା ଲାଗି ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଇଚ୍ଛାଠାରୁ ବଡ଼।
ଜାଯତେ ଯଦ୍ ଅପୁଣ୍ଯାନାଂ ସୋ ଽପରାଧଃ ସ୍ଵଦୋଷଜଃ ତତ୍ ପ୍ରସୀଦାଖିଲଜଗନ୍ମାଯାମୋହକରାଵ୍ଯଯ
ଯେଉଁ ଅପୁଣ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ହୁଏ, ସେ ତାଙ୍କର ଦୋଷରୁ ହୁଏ; ହେ ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାୟା ଓ ମୋହ ଦେଇଥିବା, ଦୟା କର।
ଅଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନସଦ୍ଭାଵ ଭୂତଭୂତେଶ ନାଶଯ ନମସ୍ ତେ ଚକ୍ରହସ୍ତାଯ ଶାର୍ଙ୍ଗହସ୍ତାଯ ତେ ନମଃ
ହେ ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କ ନାଥ, ଅଜ୍ଞାନକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଜ୍ଞାନକୁ ବଢ଼ା; ଚକ୍ରଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଗଦାହସ୍ତାଯ ତେ ଵିଷ୍ଣୋ ଶଙ୍ଖହସ୍ତାଯ ତେ ନମଃ ଏତତ୍ ପଶ୍ଯାମି ତେ ରୂପଂ ସ୍ଥୂଲଚିହ୍ନୋପଶୋଭିତମ୍ ନ ଜାନାମି ପରଂ ଯତ୍ ତେ ପ୍ରସୀଦ ପରମେଶ୍ଵର
ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଶଂଖଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ତୁମର ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖୁଛି, ଯାହା ମୋଟା ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ; ତୁମର ପରମ ରୂପ ମୁଁ ଜାଣେନି—ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କର।
ଅଦିତ୍ଯୈଵଂ ସ୍ତୁତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରହସ୍ଯାହ ସୁରାରଣିମ୍
ଏଭଳି ଆଦିତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇ ବିଷ୍ଣୁ ହସିଲେ ଏବଂ ଦେବମାତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମାତା ଦେଵି ତ୍ଵମ୍ ଅସ୍ମାକଂ ପ୍ରସୀଦ ଵରଦା ଭଵ
ହେ ଦେବୀ ମା, ଆମର ତୁମେ; ଦୟା କର, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ତୁ ଯଥେଚ୍ଛା ତେ ତ୍ଵମ୍ ଅଶେଷସୁରାସୁରୈଃ ଅଜେଯଃ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଭଵିଷ୍ଯସି
ଯେପରି ତୁମ ଇଚ୍ଛା, ଏମିତି ହେଉ; ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅଜୟ ହେବ।
ତତୋ ଽନନ୍ତରମ୍ ଏଵାସ୍ଯ ଶକ୍ରାଣୀସହିତାଂ ଦିତିମ୍ ସତ୍ଯଭାମା ପ୍ରଣମ୍ଯାହ ପ୍ରସୀଦେତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ତାପରେ ସତ୍ୟଭାମା, ଶଚୀ ସହିତ ଥିବା ଦିତିଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ କରି, କହିଲେ—'ଦୟା କର।'
ମତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ ନ ତେ ସୁଭ୍ରୁ ଜରା ଵୈରୂପ୍ଯମ୍ ଏଵ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି ସର୍ଵକାମା ଭଵିଷ୍ଯସି
ମୋର କୃପାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରଭୃ, ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ବିକୃତି ହେବ ନାହିଁ; ତୁମ ଶରୀର ଦୋଷହୀନ ହେବ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ଅଦିତ୍ଯା ତୁ କୃତାନୁଜ୍ଞୋ ଦେଵରାଜୋ ଜନାର୍ଦନମ୍ ଯଥାଵତ୍ ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ବହୁମାନପୁରଃସରମ୍
ଆଦିତିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ସହିତ ବଡ଼ ସମ୍ମାନରେ ପୂଜା କଲେ।
ତତୋ ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ସତ୍ଯଭାମାସହାଯଵାନ୍ ଦେଵୋଦ୍ଯାନାନି ସର୍ଵାଣି ନନ୍ଦନାଦୀନି ସତ୍ତମାଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ, ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବାଗିଚାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ଦଦର୍ଶ ଚ ସୁଗନ୍ଧାଢ୍ଯଂ ମଞ୍ଜରୀପୁଞ୍ଜଧାରିଣମ୍ ଶୈତ୍ଯାହ୍ଲାଦକରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତାମ୍ରପଲ୍ଲଵଶୋଭିତମ୍
ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଗଛ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଞ୍ଜରୀର ଗୁଛ ଧାରଣ କରିଛି, ଶୀତଳତା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ।
ମଥ୍ଯମାନେ ଽମୃତେ ଜାତଂ ଜାତରୂପସମପ୍ରଭମ୍ ପାରିଜାତଂ ଜଗନ୍ନାଥଃ କେଶଵଃ କେଶିସୂଦନଃ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାହ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ସତ୍ଯଭାମା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଅମୃତ ମଥନ ସମୟରେ, ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାରିଜାତ ଗଛ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ କେଶବ, କେଶୀ ନାଶକ, ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସତ୍ୟଭାମା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
କସ୍ମାନ୍ ନ ଦ୍ଵାରକାମ୍ ଏଷ ନୀଯତେ କୃଷ୍ଣ ପାଦପଃ ଯଦି ତେ ତଦ୍ ଵଚଃ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯାତ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରିଯେତି ମେ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଗଛଟି କାହିଁକି ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇଯାଉ ଯାଉନାହିଁ? ଯଦି ତୁମର କଥା ପ୍ରକୃତରେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ତେବେ ଏହା ପୂରଣ ହେଉ।
ମଦ୍ଗୃହେ ନିଷ୍କୁଟାର୍ଥାଯ ତଦ୍ ଅଯଂ ନୀଯତାଂ ତରୁଃ ନ ମେ ଜାମ୍ବଵତୀ ତାଦୃଗ୍ ଅଭୀଷ୍ଟା ନ ଚ ରୁକ୍ମିଣୀ
ମୋ ଘରର ଆଙ୍ଗନା ପାଇଁ ଏହି ଗଛଟିକୁ ନେଇଯିଅ। ଜାମ୍ବବତୀ କିମ୍ବା ରୁକ୍ମିଣୀ ମୋତେ ଏତେ ପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି, ଯେପରି ଏହି ଗଛଟି।
ସତ୍ଯେ ଯଥା ତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା କୃଷ୍ଣାସକୃତ୍ ପ୍ରିଯମ୍ ସତ୍ଯଂ ତଦ୍ ଯଦି ଗୋଵିନ୍ଦ ନୋପଚାରକୃତଂ ଵଚଃ
ତୁମେ ବାରମ୍ବାର କହିଛ, 'ତୁମେ ସତ୍ୟ'। ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତେବେ ତୁମର କଥା କେବଳ ଆଡମ୍ବର ନ ହେଉ।