ଵ୍ଯାପୀ ଵ୍ଯାପ୍ଯଃ କ୍ରିଯା କର୍ତା କାର୍ଯଂ ଚ ଭଗଵାନ୍ ସଦା ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମଭୂତାତ୍ମା ସ୍ତୂଯସେ ଽଚ୍ଯୁତ କିଂ ମଯା
ଆପଣ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ବ୍ୟାପିତ, କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମା, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆପଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି—ମୁଁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରିବି?
ପରମାତ୍ମା ତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମା ଚ ଭୂତାତ୍ମା ଚାଵ୍ଯଯୋ ଭଵାନ୍ ଯଦା ତଦା ସ୍ତୁତିର୍ ନାସ୍ତି କିମର୍ଥଂ ତେ ପ୍ରଵର୍ତତାମ୍
ଆପଣ ପରମାତ୍ମା, ଜୀବାତ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ; ସମୟ ସବୁବେଳେ ଆପଣ ଛାଡ଼ି ପ୍ରଶଂସା ନାହିଁ—ତେଣୁ କାହିଁପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯିବ?
ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମନ୍ ନରକେନ କୃତଂ ଚ ଯତ୍ ତତ୍ କ୍ଷମ୍ଯତାମ୍ ଅଦୋଷାଯ ମତ୍ସୁତଃ ସ ନିପାତିତଃ
ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଦୟା କରନ୍ତୁ; ନରକ କରିଥିବା ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ମୋ ପୁଅ ପଡ଼ିପଡ଼ିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦୋଷୀ ନୁହଁନ୍ତି।
ତଥେତି ଚୋକ୍ତ୍ଵା ଧରଣୀଂ ଭଗଵାନ୍ ଭୂତଭାଵନଃ ରତ୍ନାନି ନରକାଵାସାଜ୍ ଜଗ୍ରାହ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, 'ତଥା' ବୋଲି କହି, ଧରଣୀଙ୍କୁ ନରକଙ୍କ ଗୃହରୁ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଦେଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କନ୍ଯାପୁରେ ସ କନ୍ଯାନାଂ ଷୋଡଶାତୁଲଵିକ୍ରମଃ ଶତାଧିକାନି ଦଦୃଶେ ସହସ୍ରାଣି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, କନ୍ୟାପୁରରେ ସେ ଷୋଳ ଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ଥିବା ହଜାର ଠାରୁ ଅଧିକ କନ୍ୟାମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଚତୁର୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରାନ୍ ଗଜାଂଶ୍ ଚୋଗ୍ରାନ୍ ଷଟ୍ ସହସ୍ରାଣି ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ କାମ୍ବୋଜାନାଂ ତଥାଶ୍ଵାନାଂ ନିଯୁତାନ୍ଯ୍ ଏକଵିଂଶତିମ୍
ସେ ଚାରିଦାନ୍ତ ଥିବା ଛଅ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ହାତୀ ଓ କାମ୍ବୋଜ ଦେଶର ଏକୋଇଶ କୋଟି ଘୋଡ଼ା ଦେଖିଲେ।
କନ୍ଯାସ୍ ତାଶ୍ ଚ ତଥା ନାଗାଂସ୍ ତାନ୍ ଅଶ୍ଵାନ୍ ଦ୍ଵାରକାଂ ପୁରୀମ୍ ପ୍ରାପଯାମ୍ ଆସ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ସଦ୍ଯୋ ନରକକିଂକରୈଃ
ଗୋବିନ୍ଦ ତୁରନ୍ତେ ସେଇ କନ୍ୟାମାନେ, ହାତୀମାନେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଓ ନରକଙ୍କ ସେବକମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାପୁରୀକୁ ନେଇଗଲେ।
ଦଦୃଶେ ଵାରୁଣଂ ଛତ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵ ମଣିପର୍ଵତମ୍ ଆରୋପଯାମ୍ ଆସ ହରିର୍ ଗରୁଡେ ପତଗେଶ୍ଵରେ
ସେ ବାରୁଣୀ ଛତା ଓ ମଣିପର୍ବତ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ହରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଉପରେ ରଖିଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ ଚ ସ୍ଵଯଂ କୃଷ୍ଣଃ ସତ୍ଯଭାମାସହାଯଵାନ୍ ଅଦିତ୍ଯାଃ କୁଣ୍ଡଲେ ଦାତୁଂ ଜଗାମ ତ୍ରିଦଶାଲଯମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହ ଚଢ଼ି, ଆଦିତିଙ୍କ କୁଣ୍ଡଳ ଦେବା ପାଇଁ ଦେବମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ଗରୁଡୋ ଵାରୁଣଂ ଛତ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵ ମଣିପର୍ଵତମ୍ ସଭାର୍ଯଂ ଚ ହୃଷୀକେଶଂ ଲୀଲଯୈଵ ଵହନ୍ ଯଯୌ
ଗରୁଡ଼ ବାରୁଣୀ ଛତା, ମଣିପର୍ବତ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ହୃଷୀକେଶ ଓ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ସହଜରେ ବହନ କରି ଯାଉଥିଲେ।
ତତଃ ଶଙ୍ଖମ୍ ଉପାଧ୍ମାଯ ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରଂ ଗତୋ ହରିଃ ଉପତସ୍ଥୁସ୍ ତତୋ ଦେଵାଃ ସାର୍ଘପାତ୍ରା ଜନାର୍ଦନମ୍
ତାପରେ ହରି ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗି, ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଦେବମାନେ ଅର୍ଘ୍ୟପାତ୍ର ନେଇ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସ ଦେଵୈର୍ ଅର୍ଚିତଃ କୃଷ୍ଣୋ ଦେଵମାତୁର୍ ନିଵେଶନମ୍ ସିତାଭ୍ରଶିଖରାକାରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଦଦୃଶେ ଽଦିତିମ୍
ଦେବମାନେ ସମ୍ମାନ କରିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଧୂସର ମେଘ ଶିଖର ସଦୃଶ ଦେବମାତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଆଦିତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ତାଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶକ୍ରେଣ ସହିତଃ କୁଣ୍ଡଲୋତ୍ତମେ ଦଦୌ ନରକନାଶଂ ଚ ଶଶଂସାସ୍ଯୈ ଜନାର୍ଦନଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ନମସ୍କାର କରି, ଉତ୍ତମ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଲେ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନରକର ନାଶ ଘଟିଛି ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୀତା ଜଗନ୍ମାତା ଧାତାରଂ ଜଗତାଂ ହରିମ୍ ତୁଷ୍ଟାଵାଦିତିର୍ ଅଵ୍ଯଗ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ପ୍ରଵଣଂ ମନଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ ଆଦିତି, ତାଙ୍କ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଭକ୍ତିମୟ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ନମସ୍ ତେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଭକ୍ତାନାମ୍ ଅଭଯଂକର ସନାତନାତ୍ମନ୍ ଭୂତାତ୍ମନ୍ ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ ଭୂତଭାଵନ
ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ପଦ୍ମନେତ୍ର, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିବା, ସନାତନ ଆତ୍ମା, ପ୍ରାଣୀମାନେଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ପ୍ରଣେତର୍ ମନସୋ ବୁଦ୍ଧେର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଗୁଣାତ୍ମକ ସିତଦୀର୍ଘାଦିନିଃଶେଷକଲ୍ପନାପରିଵର୍ଜିତ
ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱକାରୀ, ଗୁଣମାନଙ୍କର ସାର, ସମସ୍ତ ଧାରଣା ଓ ସୀମାବଦ୍ଧତାରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଭ୍ର, ଦୀର୍ଘ ଇତ୍ୟାଦି ଭେଦରୁ ଅତୀତ ଆପଣ।
ଜନ୍ମାଦିଭିର୍ ଅସଂସ୍ପୃଷ୍ଟସ୍ଵପ୍ନାଦିଵାରିଵର୍ଜିତଃ ସଂଧ୍ଯା ରାତ୍ରିର୍ ଅହର୍ ଭୂମିର୍ ଗଗନଂ ଵାଯୁର୍ ଅମ୍ବୁ ଚ
ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ପାଣି ଭଳି ଯେଉଁଠି ନାହିଁ, ତୁମେ ସନ୍ଧ୍ୟା, ରାତି, ଦିନ, ଭୂମି, ଆକାଶ, ବାତାସ ଓ ଜଳ ହେଉଛ।
ହୁତାଶନୋ ମନୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଭୂତାଦିସ୍ ତ୍ଵଂ ତଥାଚ୍ଯୁତ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତିଵିନାଶାନାଂ କର୍ତା କର୍ତୃପତିର୍ ଭଵାନ୍
ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଭୂତ ଓ ତାହାର ମୂଳ; ଏହିପରି ଅଚ୍ୟୁତ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ରକ୍ଷା ଓ ବିନାଶର କର୍ତ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟର ମାଲିକ ଓ କର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଖ୍ଯାଭିର୍ ଆତ୍ମମୂର୍ତିଭିର୍ ଈଶ୍ଵରଃ ମାଯାଭିର୍ ଏତଦ୍ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତେ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବ ନାମରେ ତୁମ ନିଜ ରୂପ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତକୁ ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛ।
ଅନାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଵିଜ୍ଞାନଂ ସା ତେ ମାଯା ଜନାର୍ଦନ ଅହଂ ମମେତି ଭାଵୋ ଽତ୍ର ଯଯା ସମୁପଜାଯତେ
ଯେଉଁଠି ଆତ୍ମା ନୁହେଁ, ସେଠି ଆତ୍ମାର ଜ୍ଞାନ ହେବା ହିଁ ତୁମର ମାୟା, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସଂସାରମଧ୍ଯେ ମାଯାଯାସ୍ ତଵୈତନ୍ ନାଥ ଚେଷ୍ଟିତମ୍ ଯୈଃ ସ୍ଵଧର୍ମପରୈର୍ ନାଥ ନରୈର୍ ଆରାଧିତୋ ଭଵାନ୍
ସଂସାର ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଏହି କ୍ରିୟା ସବୁ ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।
ତେ ତରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଖିଲାମ୍ ଏତାଂ ମାଯାମ୍ ଆତ୍ମଵିମୁକ୍ତଯେ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାଃ ସକଲା ଦେଵା ମନୁଷ୍ଯାଃ ପଶଵସ୍ ତଥା
ସେମାନେ ନିଜ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ଅଟିଯାନ୍ତି—ବ୍ରହ୍ମା, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ମଣିଷ ଓ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଵିଷ୍ଣୁମାଯାମହାଵର୍ତେ ମୋହାନ୍ଧତମସାଵୃତାଃ ଆରାଧ୍ଯ ତ୍ଵାମ୍ ଅଭୀପ୍ସନ୍ତେ କାମାନ୍ ଆତ୍ମଭଵକ୍ଷଯେ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହାମାୟାର ଚକ୍ରରେ ଆବୃତ, ମୋହର ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା, ସେମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ନିଜ ଜନ୍ମର ଶେଷ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି।
ପଦେ ତେ ପୁରୁଷା ବଦ୍ଧା ମାଯଯା ଭଗଵଂସ୍ ତଵ ମଯା ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ରକାମିନ୍ଯା ଵୈରିପକ୍ଷକ୍ଷଯାଯ ଚ
ହେ ଭଗବାନ, ତୁମର ମାୟାରେ ବନ୍ଧି, ତୁମ ପାଦ ତଳେ ମୁଁ ତୁମର; ପୁତ୍ର ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଯେପରି ହେଉ।
ଆରାଧିତୋ ନ ମୋକ୍ଷାଯ ମାଯାଵିଲସିତଂ ହି ତତ୍ କୌପୀନାଚ୍ଛାଦନପ୍ରାଯା ଵାଞ୍ଛା କଲ୍ପଦ୍ରୁମାଦ୍ ଅପି
ତୁମକୁ ପୂଜିବା ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଏହା ମାତ୍ର ମାୟାର ଖେଳ; ଏକ ଗୋପୀନ୍ଧା ଲାଗି ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଇଚ୍ଛାଠାରୁ ବଡ଼।
ଜାଯତେ ଯଦ୍ ଅପୁଣ୍ଯାନାଂ ସୋ ଽପରାଧଃ ସ୍ଵଦୋଷଜଃ ତତ୍ ପ୍ରସୀଦାଖିଲଜଗନ୍ମାଯାମୋହକରାଵ୍ଯଯ
ଯେଉଁ ଅପୁଣ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ହୁଏ, ସେ ତାଙ୍କର ଦୋଷରୁ ହୁଏ; ହେ ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାୟା ଓ ମୋହ ଦେଇଥିବା, ଦୟା କର।
ଅଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନସଦ୍ଭାଵ ଭୂତଭୂତେଶ ନାଶଯ ନମସ୍ ତେ ଚକ୍ରହସ୍ତାଯ ଶାର୍ଙ୍ଗହସ୍ତାଯ ତେ ନମଃ
ହେ ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କ ନାଥ, ଅଜ୍ଞାନକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଜ୍ଞାନକୁ ବଢ଼ା; ଚକ୍ରଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଗଦାହସ୍ତାଯ ତେ ଵିଷ୍ଣୋ ଶଙ୍ଖହସ୍ତାଯ ତେ ନମଃ ଏତତ୍ ପଶ୍ଯାମି ତେ ରୂପଂ ସ୍ଥୂଲଚିହ୍ନୋପଶୋଭିତମ୍ ନ ଜାନାମି ପରଂ ଯତ୍ ତେ ପ୍ରସୀଦ ପରମେଶ୍ଵର
ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଶଂଖଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ତୁମର ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖୁଛି, ଯାହା ମୋଟା ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ; ତୁମର ପରମ ରୂପ ମୁଁ ଜାଣେନି—ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କର।
ଅଦିତ୍ଯୈଵଂ ସ୍ତୁତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରହସ୍ଯାହ ସୁରାରଣିମ୍
ଏଭଳି ଆଦିତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇ ବିଷ୍ଣୁ ହସିଲେ ଏବଂ ଦେବମାତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମାତା ଦେଵି ତ୍ଵମ୍ ଅସ୍ମାକଂ ପ୍ରସୀଦ ଵରଦା ଭଵ
ହେ ଦେବୀ ମା, ଆମର ତୁମେ; ଦୟା କର, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।