ଚାଣୂରେଣ ତତଃ କୃଷ୍ଣୋ ଯୁଯୁଧେ ଽମିତଵିକ୍ରମଃ ନିଯୁଦ୍ଧକୁଶଲୋ ଦୈତ୍ଯୋ ବଲଦେଵେନ ମୁଷ୍ଟିକଃ
ତାପରେ ଅସୀମ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଚାଣୂର ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଓ ଦେଉତା ମୁଷ୍ଟିକ ବଳରେ ବଳଦେବ ସହ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କଲେ।
ସଂନିପାତାଵଧୂତୈଶ୍ ଚ ଚାଣୂରେଣ ସମଂ ହରିଃ କ୍ଷେପଣୈର୍ ମୁଷ୍ଟିଭିଶ୍ ଚୈଵ କୀଲାଵଜ୍ରନିପାତନୈଃ
ହରି ଓ ଚାଣୂର ଦୁଇଁଜଣ ନିକଟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଗଲେ, ଦୁଇଁପକ୍ଷ ମୁଷ୍ଟି ଓ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରହାର କରୁଥିଲେ, ମାନେ ମେଘ ଗର୍ଜନା ଭଳି ଆଘାତ ହେଉଥିଲା।
ପାଦୋଦ୍ଭୂତୈଃ ପ୍ରମୃଷ୍ଟାଭିସ୍ ତଯୋର୍ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଅଭୂନ୍ ମହତ୍ ଅଶସ୍ତ୍ରମ୍ ଅତିଘୋରଂ ତତ୍ ତଯୋର୍ ଯୁଦ୍ଧଂ ସୁଦାରୁଣମ୍
ତାଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ହାତ, ପାଦ ଓ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର ହେଉଥିଲା, କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ନଥିଲା।
ସ୍ଵବଲପ୍ରାଣନିଷ୍ପାଦ୍ଯଂ ସମାଜୋତ୍ସଵସଂନିଧୌ ଯାଵଦ୍ ଯାଵଚ୍ ଚ ଚାଣୂରୋ ଯୁଯୁଧେ ହରିଣା ସହ
ସମାଜ ଉତ୍ସବ ମଧ୍ୟରେ, ଚାଣୂର ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରି ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା।
ପ୍ରାଣହାନିମ୍ ଅଵାପାଗ୍ର୍ଯାଂ ତାଵତ୍ ତାଵନ୍ ନ ବାନ୍ଧଵମ୍ କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ଯୁଯୁଧେ ତେନ ଲୀଲଯୈଵ ଜଗନ୍ମଯଃ
ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରାଣ ହାନି ହେଉଅବଧି, କେହି କୌଣସି ସମ୍ବନ୍ଧ ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକାର କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳ କରି କରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଖେଦାଚ୍ ଚାଲଯତା କୋପାନ୍ ନିଜଶେଷକରେ କରମ୍ ବଲକ୍ଷଯଂ ଵିଵୃଦ୍ଧିଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଣୂରକୃଷ୍ଣଯୋଃ
ଅବଶିଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏକାଉଁଠି ପ୍ରହାର କରୁଥିଲେ, ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି କମିଲା, କେଉଁଠି ବଢ଼ିଲା ଦେଖି, ଚାଣୂର ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କ୍ଲାନ୍ତି ଓ କ୍ରୋଧ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵାରଯାମ୍ ଆସ ତୂର୍ଯାଣି କଂସଃ କୋପପରାଯଣଃ ମୃଦଙ୍ଗାଦିଷୁ ଵାଦ୍ଯେଷୁ ପ୍ରତିଷିଦ୍ଧେଷୁ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
କଂସ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କ୍ରୋଧରେ, ତୁର୍ୟ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଭଳି ସମସ୍ତ ବାଦ୍ୟ ଏକକ୍ଷଣରେ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଖସଂଗତାନ୍ଯ୍ ଅଵାଦ୍ଯନ୍ତ ଦୈଵତୂର୍ଯାଣ୍ଯ୍ ଅନେକଶଃ ଜଯ ଗୋଵିନ୍ଦ ଚାଣୂରଂ ଜହି କେଶଵ ଦାନଵମ୍
ତଥାପି ଆକାଶରେ ଅନେକ ଦେବତାଙ୍କ ବାଦ୍ୟ ବଜିଲା: 'ଜୟ ଗୋବିନ୍ଦ! ଚାଣୂରକୁ ମାର! ଦାନବକୁ ନଶ୍ୱ କର, ହେ କେଶବ!'
ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ଧିଗତା ଦେଵାସ୍ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ ତେ ପ୍ରହର୍ଷିତାଃ ଚାଣୂରେଣ ଚିରଂ କାଲଂ କ୍ରୀଡିତ୍ଵା ମଧୁସୂଦନଃ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନଥିବାବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚାଣୂର ସହ ଖେଳିବା ପରେ, ମଧୁସୂଦନ—
ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଭ୍ରାମଯାମ୍ ଆସ ତଦ୍ଵଧାଯ କୃତୋଦ୍ଯମଃ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ଶତଗୁଣଂ ଦୈତ୍ଯମଲ୍ଲମ୍ ଅମିତ୍ରଜିତ୍
ଚାଣୂରକୁ ଉଖିଡ଼ି ଘୁରାଇଲେ, ମାରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ; ଶତବାରି ଦାନବ ମଲ୍ଲକୁ ଘୁରାଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଜୟୀ—
ଭୂମାଵ୍ ଆସ୍ଫୋଟଯାମ୍ ଆସ ଗଗନେ ଗତଜୀଵିତମ୍ ଭୂମାଵ୍ ଆସ୍ଫୋଟିତସ୍ ତେନ ଚାଣୂରଃ ଶତଧା ଭଵନ୍
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପ୍ରହାର କଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଆକାଶକୁ ଚଳିଗଲା; ଏଭଳି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ି, ଚାଣୂର ଶତ ଖଣ୍ଡ ହେଲା।
ରକ୍ତସ୍ରାଵମହାପଙ୍କାଂ ଚକାର ସ ତଦା ଭୁଵମ୍ ବଲଦେଵସ୍ ତୁ ତତ୍କାଲଂ ମୁଷ୍ଟିକେନ ମହାବଲଃ
ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀ ରକ୍ତର ଦଳା ହୋଇଗଲା; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବଳଦେବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ—
ଯୁଯୁଧେ ଦୈତ୍ଯମଲ୍ଲେନ ଚାଣୂରେଣ ଯଥା ହରିଃ ସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏନଂ ମୁଷ୍ଟିନା ମୂର୍ଧ୍ନି ଵକ୍ଷସ୍ଯ୍ ଆହତ୍ଯ ଜାନୁନା
ଦାନବ ମଲ୍ଲ ମୁଷ୍ଟିକ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯେପରି ହରି ଚାଣୂର ସହ କରିଥିଲେ; ସେ ମୁଷ୍ଟିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଛାତିରେ ମୁଷ୍ଟି ଓ ଜାଙ୍ଘାରେ ଆଘାତ କଲେ।
ପାତଯିତ୍ଵା ଧରାପୃଷ୍ଠେ ନିଷ୍ପିପେଷ ଗତାଯୁଷମ୍ କୃଷ୍ଣସ୍ ତୋଶଲକଂ ଭୂଯୋ ମଲ୍ଲରାଜଂ ମହାବଲମ୍
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଇ, ମୃତ ଦେହକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ; କୃଷ୍ଣ ପୁଣିଥରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଲ୍ଲରାଜ ତୋଷଳକ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଵାମମୁଷ୍ଟିପ୍ରହାରେଣ ପାତଯାମ୍ ଆସ ଭୂତଲେ ଚାଣୂରେ ନିହତେ ମଲ୍ଲେ ମୁଷ୍ଟିକେ ଚ ନିପାତିତେ
ବାମ ହାତର ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତରେ ତାକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ାଇଲେ; ଚାଣୂର ନିହତ ଓ ମୁଷ୍ଟିକ ପଡ଼ିଥିବାବେଳେ—
ନୀତେ କ୍ଷଯଂ ତୋଶଲକେ ସର୍ଵେ ମଲ୍ଲାଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ଵଵଲ୍ଗତୁସ୍ ତଦା ରଙ୍ଗେ କୃଷ୍ଣସଂକର୍ଷଣାଵ୍ ଉଭୌ
ତୋଷଳକ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ମଲ୍ଲମାନେ ପଳାଇଗଲେ; ତାହାପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ସଂକର୍ଷଣ ଦୁଇଁଜଣ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଲାଗିଲେ।
ସମାନଵଯସୋ ଗୋପାନ୍ ବଲାଦ୍ ଆକୃଷ୍ଯ ହର୍ଷିତୌ କଂସୋ ଽପି କୋପରକ୍ତାକ୍ଷଃ ପ୍ରାହୋଚ୍ଚୈର୍ ଵ୍ଯାଯତାନ୍ ନରାନ୍
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଖୁସିରେ ସମବୟସ୍କ ଗୋପମାନେଙ୍କୁ ଜୋରଦରେ ଧରିଲେ; କଂସ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖିରେ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଥକିଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗୋପାଵ୍ ଏତୌ ସମାଜୌଘାନ୍ ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯେତାଂ ବଲାଦ୍ ଇତଃ ନନ୍ଦୋ ଽପି ଗୃହ୍ଯତାଂ ପାପୋ ନିଗଡୈର୍ ଆଶୁ ବଧ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଦୁଇ ଗୋପଙ୍କୁ ଏଠାରୁ ଜୋରକରି ବାହାର କର; ଏହି ପାପୀ ନନ୍ଦକୁ ଧର, ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧ।
ଅଵୃଦ୍ଧାର୍ହେଣ ଦଣ୍ଡେନ ଵସୁଦେଵୋ ଽପି ଵଧ୍ଯତାମ୍ ଵଲ୍ଗନ୍ତି ଗୋପାଃ କୃଷ୍ଣେନ ଯେ ଚେମେ ସହିତାଃ ପୁନଃ
ଅନୁଚିତ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ମାର; ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୋପମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବାନ୍ଧ।
ଗାଵୋ ହ୍ରିଯନ୍ତାମ୍ ଏଷାଂ ଚ ଯଚ୍ ଚାସ୍ତି ଵସୁ କିଂଚନ ଏଵମ୍ ଆଜ୍ଞାପଯନ୍ତଂ ତଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ସେମାନଙ୍କର ଗାଈମାନେ ନେଇଯିଅ, ଏବଂ ଯେଉଁ ସମ୍ପତ୍ତି ଅଛି, ସେସବୁ ନେଇଯିଅ; ଏଭଳି ଆଜ୍ଞା ଦେଉଥିବାବେଳେ, ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ।
ଉତ୍ପତ୍ଯାରୁହ୍ଯ ତନ୍ମଞ୍ଚଂ କଂସଂ ଜଗ୍ରାହ ଵେଗିତଃ କେଶେଷ୍ଵ୍ ଆକୃଷ୍ଯ ଵିଗଲତ୍କିରୀଟମ୍ ଅଵନୀତଲେ
ସେ ଦ୍ରୁତ ଉଛଳି, ମଞ୍ଚରେ ଚଢ଼ି, କଂସଙ୍କୁ ଚୁଲିରେ ଧରିଲେ, ଟାଣି ନେଇଲେ, ତାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ସ କଂସଂ ପାତଯାମ୍ ଆସ ତସ୍ଯୋପରି ପପାତ ଚ ନିଃଶେଷଜଗଦାଧାରଗୁରୁଣା ପତତୋପରି
ସେ କଂସଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଭାର ଭଳି ତାଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ଚାପ ପକାଇଲେ।
କୃଷ୍ଣେନ ତ୍ଯାଜିତଃ ପ୍ରାଣାନ୍ନ୍ ଉଗ୍ରସେନାତ୍ମଜୋ ନୃପଃ ମୃତସ୍ଯ କେଶେଷୁ ତଦା ଗୃହୀତ୍ଵା ମଧୁସୂଦନଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା କଂସ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଲେ; ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ ମୃତ କଂସଙ୍କୁ ଚୁଲିରେ ଧରିଲେ।
ଚକର୍ଷ ଦେହଂ କଂସସ୍ଯ ରଙ୍ଗମଧ୍ଯେ ମହାବଲଃ ଗୌରଵେଣାତିମହତା ପରିପାତେନ କୃଷ୍ଯତା
ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ମହାବଳୀ କଂସଙ୍କ ଦେହକୁ ରଙ୍ଗମଝିରେ ଟାଣି ନେଲେ, ଭୟଙ୍କର ଭାର ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ଦେହ ଟାଣାଯାଉଥିଲା।
କୃତା କଂସସ୍ଯ ଦେହେନ ଵେଗିତେନ ମହାତ୍ମନା କଂସେ ଗୃହୀତେ କୃଷ୍ଣେନ ତଦ୍ଭ୍ରାତାଭ୍ଯାଗତୋ ରୁଷା
ଏଭଳି, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଂସଙ୍କ ଦେହ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ହାତଲାଗିଲା; କୃଷ୍ଣ କଂସକୁ ଧରିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଭାଇ କ୍ରୋଧରେ ଆସିଲେ।
ସୁନାମା ବଲଭଦ୍ରେଣ ଲୀଲଯୈଵ ନିପାତିତଃ ତତୋ ହାହାକୃତଂ ସର୍ଵମ୍ ଆସୀତ୍ ତଦ୍ ରଙ୍ଗମଣ୍ଡଲମ୍
ସୁନାମକୁ ବଳଭଦ୍ର ଖେଳ ଭଳି ପଡ଼ାଇଦେଲେ; ତାପରେ ସମଗ୍ର ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ହାହାକାର ଚାଲିଗଲା।
ଅଵଜ୍ଞଯା ହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣେନ ମଥୁରେଶ୍ଵରମ୍ କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ପାଦୌ ଜଗ୍ରାହ ସତ୍ଵରମ୍
ମଥୁରାର ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବମାନରେ ହତ ହେବାକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ବସୁଦେବଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲେ।
ଦେଵକ୍ଯାଶ୍ ଚ ମହାବାହୁର୍ ବଲଦେଵସହାଯଵାନ୍ ଉତ୍ଥାପ୍ଯ ଵସୁଦେଵସ୍ ତୁ ଦେଵକୀ ଚ ଜନାର୍ଦନମ୍ ସ୍ମୃତଜନ୍ମୋକ୍ତଵଚନୌ ତାଵ୍ ଏଵ ପ୍ରଣତୌ ସ୍ଥିତୌ
ବଳଦେବ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ବସୁଦେବ ଓ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଜନ୍ମବେଳେ ଦିଆଯାଇଥିବା କଥା ମନେପକାଇ, ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଖରେ ନମ୍ରତାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ପ୍ରସୀଦ ଦେଵଦେଵେଶ ଦେଵାନାଂ ପ୍ରଵର ପ୍ରଭୋ ତଥାଵଯୋଃ ପ୍ରସାଦେନ କୃତାଭ୍ଯୁଦ୍ଧାର କେଶଵ
ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବେଶ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର; ତୁମର କୃପାରେ, ହେ କେଶବ, ଆମେ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛୁ।
ଆରାଧିତୋ ଯଦ୍ ଭଗଵାନ୍ ଅଵତୀର୍ଣୋ ଗୃହେ ମମ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତନିଧନାର୍ଥାଯ ତେନ ନଃ ପାଵିତଂ କୁଲମ୍
ଯିଏ ପୂଜିତ, ସେ ଭଗବାନ ମୋ ଘରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେର ନାଶ ପାଇଁ ଅବତରିଛନ୍ତି; ଏହିଦ୍ୱାରା ଆମର କୁଳ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି।