ପ୍ରସାଦସୁମୁଖୌ ନାଥୌ ମମ ଗେହମ୍ ଉପାଗତୌ ଧନ୍ଯୋ ଽହମ୍ ଅର୍ଚଯିଷ୍ଯାମୀତ୍ଯ୍ ଆହ ତୌ ମାଲ୍ଯଜୀଵିକଃ
ଦୟାମୟ ମୁହଁ ଥିବା ଦୁଇ ନାଥ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି—ମୁଁ ଭାଗ୍ୟବାନ। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜିବି, ମାଲାକାର କହିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନସ୍ ତଯୋଃ ପୁଷ୍ପାଣି କାମତଃ ଚାରୂଣ୍ଯ୍ ଏତାନି ଚୈତାନି ପ୍ରଦଦୌ ସ ଵିଲୋଭଯନ୍
ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁରେ, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଚାହିଥିବା ସୁନ୍ଦର ଫୁଲଗୁଡିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଲେ, ସେମାନେ ମନମୋହିତ ହେଲେ।
ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରଣମ୍ଯାସୌ ମାଲାକାରୋତ୍ତମୋ ଦଦୌ ପୁଷ୍ପାଣି ତାଭ୍ଯାଂ ଚାରୂଣି ଗନ୍ଧଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମଲାନି ଚ
ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଲାକାର ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ନିର୍ମଳ ଫୁଲ ଦେଲେ।
ମାଲାକାରାଯ କୃଷ୍ଣୋ ଽପି ପ୍ରସନ୍ନଃ ପ୍ରଦଦୌ ଵରମ୍ ଶ୍ରୀସ୍ ତ୍ଵାଂ ମତ୍ସଂଶ୍ରଯା ଭଦ୍ର ନ କଦାଚିତ୍ ତ୍ଯଜିଷ୍ଯତି
ମାଲାକାର ପ୍ରତି କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏକ ଵର ଦେଲେ: 'ଭଲ ହେଉ, ମୋ ଅଶ୍ରୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ।'
ବଲହାନିର୍ ନ ତେ ସୌମ୍ଯ ଧନହାନିର୍ ଅଥାପି ଵା ଯାଵଦ୍ ଧରଣିସୂର୍ଯୌ ଚ ସଂତତିଃ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରିକୀ
ହେ ସୁମୁଧୁର, ତୁମର କେବେ ଶକ୍ତି କମିବ ନାହିଁ, ଧନ ହରାଇବି ନାହିଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମର ପୁଅ-ନାତିମାନେ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ବଂଶ ଚାଲିଯିବ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଵିପୁଲାନ୍ ଭୋଗାଂସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅନ୍ତେ ମତ୍ପ୍ରସାଦତଃ ମମାନୁସ୍ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଲୋକମ୍ ଅଵାପ୍ସ୍ଯସି
ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ବହୁ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବା ପରେ, ଶେଷରେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବାର ସଉଭାଗ୍ୟ ପାଇବା, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା।
ଧର୍ମେ ମନଶ୍ ଚ ତେ ଭଦ୍ର ସର୍ଵକାଲଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଯୁଷ୍ମତ୍ସଂତତିଜାତାନାଂ ଦୀର୍ଘମ୍ ଆଯୁର୍ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ସମସ୍ତ ସମୟରେ ତୁମର ମନ ଧର୍ମରେ ଲଗିଥିବ, ଏବଂ ତୁମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇବେ।
ନୋପସର୍ଗାଦିକଂ ଦୋଷଂ ଯୁଷ୍ମତ୍ସଂତତିସଂଭଵଃ ଅଵାପ୍ସ୍ଯତି ମହାଭାଗ ଯାଵତ୍ ସୂର୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ତୁମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଦୋଷରେ ପଡିବେ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଗୃହାତ୍ କୃଷ୍ଣୋ ବଲଦେଵସହାଯଵାନ୍ ନିର୍ଜଗାମ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ମାଲାକାରେଣ ପୂଜିତଃ
ଏପରି କହି, ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ କୃଷ୍ଣ ମାଲାକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ରାଜମାର୍ଗେ ତତଃ କୃଷ୍ଣଃ ସାନୁଲେପନଭାଜନାମ୍ ଦଦର୍ଶ କୁବ୍ଜାମ୍ ଆଯାନ୍ତୀଂ ନଵଯୌଵନଗୋଚରାମ୍
ତାପରେ, ରାଜପଥରେ କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ଯେ, କୁବ୍ଜା ନୂତନ ଯୌବନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅନୁଲେପନ ପାତ୍ର ନେଇ ଆସୁଛି।
ତାମ୍ ଆହ ଲଲିତଂ କୃଷ୍ଣଃ କସ୍ଯେଦମ୍ ଅନୁଲେପନମ୍ ଭଵତ୍ଯା ନୀଯତେ ସତ୍ଯଂ ଵଦେନ୍ଦୀଵରଲୋଚନେ
କୃଷ୍ଣ ସେଠିକୁ ମିଷ୍ଟି କଥାରେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ଅନୁଲେପନ କାହା ପାଇଁ ନେଇଯାଉଛ? ସତ୍ୟ କହ, ନୀଳକମଳ ନୟନି।'
ସକାମେନୈଵ ସା ପ୍ରୋକ୍ତା ସାନୁରାଗା ହରିଂ ପ୍ରତି ପ୍ରାହ ସା ଲଲିତଂ କୁବ୍ଜା ଦଦର୍ଶ ଚ ବଲାତ୍ ତତଃ
ସେ, ହରିଙ୍କୁ ନେଇ ଇଚ୍ଛା ଓ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ପରେ ବଳରାମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
କାନ୍ତ କସ୍ମାନ୍ ନ ଜାନାସି କଂସେନାପି ନିଯୋଜିତା ନୈକଵକ୍ରେତି ଵିଖ୍ଯାତାମ୍ ଅନୁଲେପନକର୍ମଣି
'ପ୍ରିୟ, ତୁମେ କିଏ ମୁଁ ଜାଣିନାହଁ କାହିଁକି? ମୁଁ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଯୁକ୍ତ, ଅନୁଲେପନ କାମରେ ମୋର ନାମ ଅତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।'
ନାନ୍ଯପିଷ୍ଟଂ ହି କଂସସ୍ଯ ପ୍ରୀତଯେ ହ୍ଯ୍ ଅନୁଲେପନମ୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଅତୀଵାସ୍ଯ ପ୍ରସାଦଧନଭାଜନମ୍
'କଂସଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅନୁଲେପନ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଦୟା ଓ ଧନର ଅଧିକାରିଣୀ।'
ସୁଗନ୍ଧମ୍ ଏତଦ୍ ରାଜାର୍ହଂ ରୁଚିରଂ ରୁଚିରାନନେ ଆଵଯୋର୍ ଗାତ୍ରସଦୃଶଂ ଦୀଯତାମ୍ ଅନୁଲେପନମ୍
'ଏହି ଅନୁଲେପନ ସୁଗନ୍ଧିତ, ରାଜାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ଏହା ଆମର ଦେହ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଆମକୁ ଦିଅ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମ୍ ଆହ ସା କୃଷ୍ଣଂ ଗୃହ୍ଯତାମ୍ ଇତି ସାଦରମ୍ ଅନୁଲେପଂ ଚ ପ୍ରଦଦୌ ଗାତ୍ରଯୋଗ୍ଯମ୍ ଅଥୋଭଯୋଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନସହିତ କହିଲେ, 'ନିଅ,' ଏବଂ ଉଭୟଙ୍କ ଦେହ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଅନୁଲେପନ ଦେଲେ।
ଭକ୍ତିଚ୍ଛେଦାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗୌ ତତସ୍ ତୌ ପୁରୁଷର୍ଷଭୌ ସେନ୍ଦ୍ରଚାପୌ ଵିରାଜନ୍ତୌ ସିତକୃଷ୍ଣାଵ୍ ଇଵାମ୍ବୁଦୌ
ସୁଗନ୍ଧି ଅନୁଲେପନ ଲାଗିଥିବା, ସେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଭଳି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ, ଏକ ଧଳା ଓ ଏକ କଳା ମେଘ ଭଳି।
ତତସ୍ ତାଂ ଚିବୁକେ ଶୌରିର୍ ଉଲ୍ଲାପନଵିଧାନଵିତ୍ ଉଲ୍ଲାପ୍ଯ ତୋଲଯାମ୍ ଆସ ଦ୍ଵ୍ଯଙ୍ଗୁଲେନାଗ୍ରପାଣିନା
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଚିବୁକ ଉଠାଇବା କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ତାହା ଉଠାଇଲେ।
ଚକର୍ଷ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଚ ତଦା ଋଜୁତ୍ଵଂ କେଶଵୋ ଽନଯତ୍ ତତଃ ସା ଋଜୁତାଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଯୋଷିତାମ୍ ଅଭଵଦ୍ ଵରା
ତାପରେ, ପାଦଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, କେଶବ ତାକୁ ସିଧା କରିଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ସିଧା ହୋଇ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଵିଲାସଲଲିତଂ ପ୍ରାହ ପ୍ରେମଗର୍ଭଭରାଲସମ୍ ଵସ୍ତ୍ରେ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଵ୍ରଜ ଗେହଂ ମମେତି ଵୈ
ପ୍ରେମର ଭାରରେ ଭରିଥିବା, ଖେଳମୟ ଭାବରେ, ସେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଧରି, 'ମୋ ଘରକୁ ଆସ,' ବୋଲି କହିଲେ।
ଆଯାସ୍ଯେ ଭଵତୀଗେହମ୍ ଇତି ତାଂ ପ୍ରାହ କେଶଵଃ ଵିସସର୍ଜ ଜହାସୋଚ୍ଚୈ ରାମସ୍ଯାଲୋକ୍ଯ ଚାନନମ୍
କେଶବ ହସି କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି,' ଏହା କହି ସେ ତାକୁ ଯିବାକୁ ଦେଲେ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ହସି, ବଳରାମଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ।
ଭକ୍ତିଚ୍ଛେଦାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗୌ ନୀଲପୀତାମ୍ବରାଵ୍ ଉଭୌ ଧନୁଃଶାଲାଂ ତତୋ ଯାତୌ ଚିତ୍ରମାଲ୍ଯୋପଶୋଭିତୌ
ସୁଗନ୍ଧି ଅନୁଲେପନ ଲାଗିଥିବା, ନୀଳ ଓ ପୀତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସେ ଦୁଇଁଜଣ ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଧନୁଷ୍ ଶାଳାକୁ ଗଲେ।
ଅଧ୍ଯାସ୍ଯ ଚ ଧନୂରତ୍ନଂ ତାଭ୍ଯାଂ ପୃଷ୍ଟୈସ୍ ତୁ ରକ୍ଷିଭିଃ ଆଖ୍ଯାତଂ ସହସା କୃଷ୍ଣୋ ଗୃହୀତ୍ଵାପୂରଯଦ୍ ଧନୁଃ
କୃଷ୍ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ ଉପରେ ବସିଥିଲେ । ରକ୍ଷକମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ହଠାତ୍ ତାଙ୍କୁ ଖବର ମିଳିଲା । ସେ ଧନୁଷକୁ ଉଠାଇ ତାହାକୁ ଚିଁଡିଲେ ।
ତତଃ ପୂରଯତା ତେନ ଭଜ୍ଯମାନଂ ବଲାଦ୍ ଧନୁଃ ଚକାରାତିମହାଶବ୍ଦଂ ମଥୁରା ତେନ ପୂରିତା
ଏହାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଧନୁଷକୁ ଚିଁଡିବା ସମୟରେ ତାହା ବଳେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଏହାର ଅତି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ମଥୁରା ସହିତ ଭରିଗଲା ।
ଅନୁଯୁକ୍ତୌ ତତସ୍ ତୌ ଚ ଭଗ୍ନେ ଧନୁଷି ରକ୍ଷିଭିଃ ରକ୍ଷିସୈନ୍ଯଂ ନିକୃତ୍ଯୋଭୌ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତୌ କାର୍ମୁକାଲଯାତ୍
ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ପରେ, ଦୁଇଜଣ ରକ୍ଷକମାନେ ସାମ୍ନା କଲେ । ଦୁଇଜଣ ଗୋପଦାରକ ରକ୍ଷକ ସେନାକୁ ହରାଇ, କାର୍ମୁକାଳୟରୁ ବାହାରିଗଲେ ।
ଅକ୍ରୂରାଗମଵୃତ୍ତାନ୍ତମ୍ ଉପଲଭ୍ଯ ତଥା ଧନୁଃ ଭଗ୍ନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଥ କଂସୋ ଽପି ପ୍ରାହ ଚାଣୂରମୁଷ୍ଟିକୌ
ଅକୃର ଆଗମନ ଓ ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିବା ଘଟଣା ଜଣା ପରେ, କଂସ ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିବା ଶୁଣି ଚାଣୁର ଓ ମୁଷ୍ଟିକକୁ କହିଲେ ।
ଗୋପାଲଦାରକୌ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ତୌ ମମାଗ୍ରତଃ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧେନ ହନ୍ତଵ୍ଯୌ ମମ ପ୍ରାଣହରୌ ହି ତୌ
ସେ ଦୁଇ ଗୋପଦାରକ ଆସିଛନ୍ତି । ତମେ ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କୁ ମୋ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ । ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଦରକାର, କାରଣ ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରାଣ ନେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି ।
ନିଯୁଦ୍ଧେ ତଦ୍ଵିନାଶେନ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ତୋଷିତୋ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଦାସ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅଭିମତାନ୍ କାମାନ୍ ନାନ୍ଯଥୈତନ୍ ମହାବଲୌ
ଯଦି ତମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରି ମୋତେ ଖୁସି କରିବ, ମୁଁ ତମେ ଚାହିଁଥିବା ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି । ନାହିଁ ହେଲେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ।
ନ୍ଯାଯତୋ ଽନ୍ଯାଯତୋ ଵାପି ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ତୌ ମମାହିତୌ ହନ୍ତଵ୍ଯୌ ତଦ୍ଵଧାଦ୍ ରାଜ୍ଯଂ ସାମାନ୍ଯଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ନ୍ୟାୟ ହେଉ କି ଅନ୍ୟାୟ, ତମେ ଦୁଇଜଣ ମୋ ଶତ୍ରୁ ଦୁଇକୁ ମାରିବା ଦରକାର । ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରାଜ୍ୟ ତମେ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟିବ ।
ଇତ୍ଯ୍ ଆଦିଶ୍ଯ ସ ତୌ ମଲ୍ଲୌ ତତଶ୍ ଚାହୂଯ ହସ୍ତିପମ୍ ପ୍ରୋଵାଚୋଚ୍ଚୈସ୍ ତ୍ଵଯା ମତ୍ତଃ ସମାଜଦ୍ଵାରି କୁଞ୍ଜରଃ
ଏଭଳି ଦୁଇ ମଲ୍ଲକୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ, କଂସ ହସ୍ତିପାଳକୁ ଡାକି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: 'ମୋ ଦ୍ୱାରା ମଦ ଭରା ହାତୀକୁ ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରରେ ରଖ ।'